Κυριακή, Δεκεμβρίου 03, 2006

ptyelodoxeio

Χρωσταω δυο μεγαλα ευχαριστω.Ενα στο ptyelodoxeio,που αφησε πριν ενα μηνα τον ματαιο τουτο κοσμο των blogs φτωχοτερο κατα τα εξαιρετικα γραπτα του.Και στην bfkaa,που μου τον γνωρισε και αναστησε ενα σχολιο μου του 2005,επικαιρο με το filioqve,το οποιο ο ωραιος αυτος ανθρωπος ειχε αναδημοσιευσει.Ενα ευχαριστω,γιατι κι οι δυο μου δωσαν την ευκαιρια να το ξαναδιαβασω και να δω ποσο πιο πολιτισμενος στην εκφραση των συλλογισμων και των συναισθηματων ημουν τοτε.Και να αναλογιστω ποσο καιρο εχω να σκυψω πανω απο αυτον τον πολιτισμο,συχνα παρασυρμενος απο τη βαρβαροτητα του καθημερινου περιγυρου.Το ξαναδημοσιευω πιο κατω,γιατι ειναι μια συνολικη απαντηση στο θεμα της ζωης και του θανατου που ανοιξαμε.Και το ξαναυπογραφω χωρις να αλλαξω ουτε ενα "και":


«Αγαπημένη μου Δουλτσινέα,

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 σου γράφω με την ανυπομονησία που έχει ένας μετανάστης κι ένας εξόριστος όταν πρόκειται να επιστρέψει στη γη του. Μόνο που η δική μου γη δεν είναι γη. Είναι η θάλασσα.
Σου γράφω καθώς ετοιμάζομαι για το καλοκαιρινό μου ταξίδι, που θα μας χωρίσει προσωρινά, όπως πάντα, για ένα μήνα, αλλά που δεν είναι ικανό να μας χωρίσει. Γιατί μας ενώνει αυτή που μας χωρίζει. Η κοινή μας αγάπη για τη θάλασσα.Τα κύματα που βρέχουν εσένα θα βρέχουν κι εμένα μετά το ταξίδι τους πάνω στην υγρή πηγή της ζωής.
Και θα μου φέρνουν μαζί τη μυρωδιά του αλατιού που γεμίζει το σώμα σου και του ιωδίου που στριφογυρίζει πλεγμένο κι αυτό στα μαλλιά σου.
Μαζί, θα μου φέρνουν το μόνιμο, σαν αγκάθι στο στήθος, ερώτημα: Γιατί οι ζωές μας δεν είναι αυτό που στ' αλήθεια επιθυμούμε; Γιατί οι σπάνιες μέρες, οι δυσεύρετες και πολύτιμες και θνητές, είναι χάντρες από ένα κομποσκοίνι διαρκών συμβιβασμών;
Γιατί δεν είμαστε αυτό που μέσα μας θέλει να ζήσει, αλλά ζούμε αυτό το ασύμφορο, ακριβοπληρωμένο παζάρι των πραγμάτων που μας δένουν σφιχτά σ' έναν κόμπο, ίδιο κινούμενη άμμο; Οσο κινείσαι μέσα του τόσο σφίγγει, σε δένει, σε κάνει δικό του. Και το πιο τραγικό: Τόσο νομίζεις ότι είσαι δικός του.


ΚΥΡΙΑΚΗ 31 Είναι ο θάνατος, καλή μου, που τα κάνει όλα να ξεπουλιώνται όσο όσο σ' αυτό το παζάρι. Και στ' αλήθεια δεν είναι ο θάνατος ο ίδιος, ο κακομοίρης. Είναι ο φόβος του.Είναι ο φόβος του που γεννά τις θρησκείες και τις προλήψεις· τους συμβιβασμούς και τις νευρώσεις· τις αρπαγές και την υποταγή.Είναι ο φόβος, γλυκιά μου, που μας κρατά χρόνια χώρια. Οχι μόνο εμάς, αλλά όλους. Χώρια απ' αυτά που μέσα μας είμαστε. Ολα αυτά που φωνάζουν χωρίς να ακούγονται. Χτυπούν χωρίς να πληγώνουν. Ακουμπούν χωρίς να αγγίζουν.


ΔΕΥΤΕΡΑ 1 Αλλά, κοίταξε εδώ. Ενας άλλος δρόμος απλώνεται δίπλα.
Είναι ο θάνατος, καλή μου, που τα κάνει όλα να αγκαλιάζονται από έρωτα. Είναι αυτός που ηχεί στις χορδές των γλυκών μας οργάνων. Είναι αυτός που γεννάει τη χαρά και το δέος για τον κόσμο που ζούμε. Είναι αυτός πίσω απ' όλους τους Ρέμπραντ και όλους τους Σίλερ. Πίσω από κάθε γιατρειά κι από κάθε καρδιά ελεήμονα.Και στ' αλήθεια δεν είναι ο θάνατος ο ίδιος, ο κακομοίρης. Είναι η γνώση του. Είναι η γνώση ότι θα έρθει.Θα συμβεί χωρίς φόβο.
Αλλά σαν αεράκι δροσιάς, που έρχεται, έτσι, και πάει.Είναι η γνώση, αγάπη μου, αυτό που γεννά. Είναι η γνώση που γεμίζει στοργή των γιαγιάδων τα χέρια. Είναι η γνώση, που σπρώχνει αυτό που είσαι να ζήσει. Γιατί δεν θα ξανάρθει. Να δημιουργήσει. Γιατί δεν θα ξανάρθει. Να ευτυχήσει. Γιατί δεν θα ξανάρθει.
Ομως, εμείς, αγάπη μου, έχουμε πόλεμο με το θάνατο. Οχι πόλεμο εξωτερικό σαν αυτόν που δίνουν στα εργαστήρια οι επιστήμονες για να τον καθυστερήσουν. Ούτε σαν αυτόν που δίνουν τα είδη ζευγαρώνοντας για να τον υπερφαλαγγίσουν. Ούτε σαν αυτόν που δίνουν οι φυλές για να τον εξευμενίσουν.Εμείς κάνουμε πόλεμο για να μην υπάρχει.
Για να μην τον βλέπουμε. Για να μην τον ξέρουμε. Για να μη μας έρθει. Εμείς, πιο πρωτόγονοι από τους πρωτόγονους, θυσιάζουμε τη ζωή απ' το φόβο του. Επειδή, όποιος ξέρει ότι θα πεθάνει, ζει. Κι όποιος φοβάται μην πεθάνει φοβάται να ζήσει. Επειδή η ζωή δεν θα είχε ομορφιά αν δεν ήταν εφήμερη. Δεν θα είχε αξία αν δεν ήταν πεπερασμένη. Δεν θα είχε ενδιαφέρον αν δεν ήταν θνητή.


ΤΡΙΤΗ 2 Αλλά εμείς ζούμε χώρια, γλυκιά μου, και χώρια απ' αυτό που μέσα μας είμαστε, επειδή η εντολή δεν είναι να ζήσουμε. Είναι να μην πεθάνουμε. Η εντολή δεν είναι τι να είμαστε. Είναι τι να μην είμαστε. Η εντολή δεν είναι να δώσουμε και να πάρουμε. Είναι να μη χάσουμε. Η εντολή δεν είναι από πηγή γενναίας ζωής. Είναι από πηγή δειλίας και φόβου.
Η εντολή είναι η θλιβερή εικόνα των παιδιών, που όταν ρωτιώνται δεν απαντάνε μ' αυτό που αισθάνονται και μ' αυτό που εκείνα νομίζουν. Απαντούν με τα λόγια που πρέπει να πουν· με τα λόγια που είναι σωστά να ειπωθούν.Και δεν ξέρουν ότι το πιο πολύτιμο που έχει να χάσει κανείς είναι ο πραγματικός εαυτός του.Αλλά πρέπει να κλείσει τα μάτια για να τον δει. Να σωπάσει για να τον ακούσει. Να αισθανθεί για να τον αγγίξει.
Και πώς να τα κάνει όλα αυτά όταν η κραυγή είναι απαγορευμένη. Η συντριβή απαγορευμένη. Η ερωτοτροπία απαγορευμένη. Η παρεκτροπή απαγορευμένη. Η γνώμη απαγορευμένη. Απ' το φόβο που κυριεύει αυτούς που ορίζουν τα πράγματα. Αυτούς που, τρεμάμενοι μήπως πεθάνουν, εφευρίσκουν ταμπού και θρησκείες. Τάξεις και κάστες. Νόμους και τιμωρίες. Ενοχές και εγκλήματα. Το χειρότερο: Ονομάζουν τα πράγματα. Τα βαφτίζουν.

ΤΕΤΑΡΤΗ 3 Εγώ, όμως, γλυκιά μου, ξέρω ότι αύριο το πρωί θα πεθάνω. Και δεν είναι στο χέρι μου να το αποτρέψω. Δεν θα το 'θελα, άλλωστε. Παρακαλώ απλώς τη μοίρα να μου στείλει έναν θάνατο απλό και όχι βασανιστικό. Κυρίως όχι βασανιστικό. Και ευχαριστώ τη σύμπτωση που έχω έρθει σ' αυτή τη μορφή της ζωής. Και την ευχαριστώ που είμαι αναλώσιμος και προσωρινός. Γιατί έτσι είμαι γεμάτος λαχτάρα να δω αυτόν τον υπέροχο κόσμο που ήρθα. Να δω, να μυρίσω, να γευτώ, να αισθανθώ και ν' αγγίξω όσα γίνεται πιο πολλά απ' αυτόν.
Ετσι θνητός κολυμπώ σε όσα αισθήματα βγαίνουν και μπαίνουν εντός μου. Και συλλογιέμαι με περίσσια χαρά, παραδομένος στους ψυχρούς συλλογισμούς και τις ανέξοδες ακροβασίες του νου, που δεν είναι άλλο από ένα παιδί που του αρέσει να παίζει. Με τον πιο σοβαρό μανδύα παίζει. Αλλά παίζει. Διαρκώς.


ΠΕΜΠΤΗ 4 Και κοιτώ σκεπτικός τα παιδιά, που μεγαλώνουν ερήμην, όπως όλοι ερήμην μεγαλώσαμε, και ελπίζω. Ελπίζω μια μέρα από μέσα τους να είναι ευγνώμονα στην τύχη, που τα 'φερε να δουν τον κόσμο ετούτο. Και ελπίζω, πριν απ' αυτό, να βρουν την έμπνευση να αλλάξουν τον δικό μας κόσμο στον κόσμο ετούτο. Για να κάνουν τον κόσμο ωραιότερο.
Ελπίζω μια μέρα τα παιδιά που πεινάνε και οι γέροι που πεινάνε και οι νέοι που πεινάνε για ανθρωπιά να δουν το θνητό του σαρκίου τους. Και να ζήσουν την αγωνία του χρόνου που φεύγει αμείλικτος. Του χρόνου που μας καλεί να τα κάνουμε όλα τώρα. Χωρίς επιπόλαια βιασύνη, αλλά τώρα.Γιατί αύριο οι πεινασμένοι θα έχουν πεθάνει. Οι αδικημένοι θα έχουν φυλακιστεί. Οι ανίκανοι θα έχουν πάλι κυβερνήσει. Οι τρελοί θα έχουν σκοτώσει. Οι ηλίθιοι θα έχουν αισχροκερδήσει. Και ο θάνατος θα έχει πάλι νικήσει τη ζωή. Οχι ο θάνατος ο κακομοίρης. Ο φόβος του. Και όχι τη ζωή. Τη γνώση θα έχει πάλι νικήσει.


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5 Στα γράφω αυτά γιατί είσαι σ' αυτό που λέμε διακοπές, αλλά στ' αλήθεια είναι μια μικρή γεύση απ' τη μεγάλη ζωή.Αυτήν πoυ δεν ζούμε τον υπόλοιπο χρόνο. Και στα γράφω μήπως είναι καιρός ν' αρχίσουμε να ζούμε. Και όχι να αργοπεθαίνουμε.σε φιλώ, δούλος σου "

20 σχόλια:

Πληρωμένη πένα είπε...

Δεν είναι καν ο φόβος, είναι ο φόβος του φόβου. Κάτι σαν την προληπτική αυτολογοκρισία.

Επιμένω αγαπητέ καιρέ, ο Άνθρωπος θα προσφέρει για να κερδίσει τον παράδεισο είτε επειδή δεν έχει τίποτα να χάσει. Ο ανθρωπάκος δεν θα το κάνει γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή και πρέπει να "την απολαύσει". Και στο λέω εγώ, ο άθεος μικρός ανθρωπάκος. Είτε το έχεις είτε δεν το έχεις.

Πληρωμένη πένα είπε...

Ο Ταρκόφσκι ήταν θρήσκος. Ο Νίτσε ήταν άθεος. Ποιός είχε δίκιο?

o kairos είπε...

Δεν υπαρχει δικιο στην πιστη.Υπαρχει δικαιωμα.Και επιχειρηματα.

ATHENA είπε...

ΠΙΣΤΗ ΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ?

ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ Η ΠΙΣΤΗ
(Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΚΑΙ ΤΥΦΛΗ)
ΔΕ ΧΑΜΠΑΡΙΑΖΕΙ ΑΠΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΕΣ...

Πληρωμένη πένα είπε...

Έχω την εντύπωση, αγαπητέ Καιρέ, πως δεν υπάρχουν και τόσα επιχειρήματα στο θέμα της πίστης. Νομίζω πως οι δε επικαλούνται τη δημιουργία του Σύμπαντος [που επιστημονικά θα αργήσει να βρει πατέρα] και οι μεν την οποιαδήποτε έλλειψη στοιχείων από τους δε. Αν δηλαδή προσπαθείς να αποδείξεις ότι υπάρχει κάτι που οι άλλοι δεν βλέπουν, εσύ θα πρέπει να αποδείξεις ότι υπάρχει και όχι οι άλλοι ότι δεν υπάρχει. Είναι σαν να ισχυριστώ ότι υπάρχει ένας ελέφαντας μέσα στο δωμάτιό μου. Εγώ θα πρέπει να αποδείξω ότι υπάρχει και όχι όλοι οι υπόλοιποι ότι δεν υπάρχει.

Αυτό που πιστεύω είναι πως το να θέλει κάποιος να αγωνιστεί για κάτι καλύτερο δεν έχει σχέση με το θέμα της πίστης. Εκτός και αν δεν είναι η πίστη το θέμα μας...

SykoFantiS_Bastoyni είπε...

Πίστη.

Αύγουστος του '90 ( αν δεν κάνω λάθος ) μπορεί και του '89. Είμαι φαντάρος. Αξιωματικός πυρασφάλειας.
Σε μια φωτιά κοντά στην Πτολεμαΐδα βγάζουμε 2 παιδιά 12 και 9 χρονών από μια κατασκήνωση με σοβαρά προβλήματα αναπνοής από την φωτιά και αρκετά εγκαύματα . Κινδύνευαν να πεθάνουν
Τα μεταφέρουμε στο νοσοκομείο και σε λίγο φτάνει η μητέρα τους με κάποιους συγγενείς μεταξύ αυτών και ένα ιερέα.
Μετά το πρώτο σοκ άρχισαν τις προσευχές , τις παρακλήσεις , και διάφορα άλλα που κάνουν οι άνθρωποι σε απόγνωση.
Διαολίστηκα!
Ως άθεος ήθελα να τους φωνάξω «τι μαλακίες είναι αυτές που κάνετε;» «Σταματήστε τις γελοιότητες και αφήστε τους γιατρούς και την επιστήμη να κάνουν την δουλειά τους».

Ένας γιατρός που με είδε να μουρμουρίζω με άρπαξε από το μπράτσο με πήγε παραπέρα και μου είπε: « Άκου ρε μαλακισμένο και εγώ δεν πιστεύω σε θεούς και δαίμονες, αλλά πες το αυτό στη μάνα τους που σπαράζει από τον πόνο και δεν έχει άλλο παυσίπονο παρά την ελπίδα σε ένα θεό.»
«Υπάρχει δεν υπάρχει αυτός ο θεός τώρα τον χρειαζόμαστε όλοι». Δεν το κρύβω πως κλονίστηκα.
Η επαναστατική μου διάθεση ενάντια στον συντηρητισμό του θεού πέρασε.
Τώρα είμαι πατέρας και άθεος και ελπίζω να παραμείνω άθεος να μην χρειαστεί να πιστέψω .

Vromios είπε...

"Στα γράφω μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε να ζούμε. Και όχι να αργοπεθαίνουμε..."

Μια τέτοια φράση στα 20 - 25, άντε 30 μπορεί να είναι ευλογία, (αρκεί να μη μείνει στα λόγια), από κει και πέρα, μόνο θλίψη μπορεί να προκαλέσει.

Όσο για την Πίστη, είναι Πίστη ακριβώς επειδή δεν χαμπαριάζει από αλήθειες.

Ντέφι είπε...

Δίκιο στην Athena...

μπράβο σε σένα

εγώ.... kairos να το ξανασκεφτώ..

εσένα... σε φιλώ

michelan είπε...

Ελπίζουμε σε αυτό που θα δώσει νόημα και λύσεις στην ζωή μας...
Ελπίζουμε στην σχέση μας, στο παιδί μας, στην καριέρα μας,...
Και όταν τα φυσικά δεν μας αρκούν,
ελπίζουμε στα μεταφυσικά...
Το καλύτερο όμως είναι να ελπίζουμε στον άνθρωπο...
Σε αυτόν που έχουμε μέσα μας,
αλλά και σε αυτόν που βρίσκεται δίπλα μας...
Στον άνθρωπο που θα καταφέρει το ξημέρωμα της επόμενης μέρας να τον βρει καλύτερο από το βράδι της προηγούμενης..

I.P.Potis είπε...

Και στα γράφω μήπως είναι καιρός ν' αρχίσουμε να ζούμε.

Και όχι να αργοπεθαίνουμε.σε φιλώ, δούλος σου.

Κρατάω αυτό.

Την καλησπέρα μου.

murplej@ne είπε...

από το "Πραγματεία περί αθεολογίας" , του Michel Onfray :

Ο θάνατος του Θεού υπήρξε ένα οντολογικό τερτίπι,ένα ταχυδακτυλουργικό κόλπο συμφυές ενός 20ου αιώνα που έβλεπε παντού το θάνατο : θάνατος της τέχνης, θάνατος της φιλοσοφίας, θάνατος της μεταφυσικής, θάνατος του μυθιστορήματος, θάνατος της χροιάς, θάνατος της πολιτικής. Ας διακηρύξουμε λοιπόν σήμερα το θάνατο αυτών των κατα φαντασίαν θανάτων! Αυτές οι ψεύτικες ειδήσεις χρησίμευαν άλλοτε σε ορισμένους για να σκηνογραφήσουν κάποια παράδοξα πριν τη μεταφυσική αλλαγή βιολιού. Ο θάνατος της φιλοσοφίας επέτρεπε βιβλία φιλοσοφίας, ο θάνατος του μυθιστορήματος δημιουργούσε μυθιστορήματα, ο θάνατος της τέχνης έργα τέχνης κλπ. Ο θάνατος του Θεου λοιπόν δημιούργησε ιερό, θείο, θρησκευτικό με το τσουβάλι. Κολυμπάμε σήμερα μέσα σε αυτά τα ύδατα καθαρμού...

[...]

Προκειμένου να αποδειχτεί ο θάνατος του Θεού θα χρειάζονταν βεβαιότητες, ενδείξεις, πειστήρια. Όμως όλα αυτά λείπουν...
Ποιος είδε το πτώμα; Εκτος από τον Νίτσε,και πάλι...

[...]

Ο Θεός, αόρατος εν ζωή,παρέμεινε αόρατος ακόμα και νεκρός. Ο εντυπωσιασμόςτης αναγγελίας...Ακόμα περιμένουμε τις αποδείξεις.Ποιος όμως θα μπορέσει να τις δώσει;Ποιος καινούριος απερίσκεπτος θα βρεθεί γι'αυτο το ανέφικτο καθήκον;

Διότι ο Θεός δεν είναι ούτε νεκρός ούτε ετοιμοθάνατος-αντίθετα με ό,τι νομίζουν ο Νίτσε και ο Χάινε.Ούτε νεκρός ούτε ετοιμοθάνατος, καθότι μη θνητός.Μια μυθοπλασία δεν πεθαίνει, μια ψευδαίσθηση δεν αποβιώνει ποτε, ένα παιδικό παραμύθι δεν αναιρείται.

Δεν σκοτώνει κανείς μια πνοή,έναν αγέρα,μια μυρωδιά,δεν σκοτώνει ένα όνειρο,μια προσδοκία.Ο Θεός που κατασκεύασαν οι θνητοί καθ'υποστασιοποιημένη εικόνα τους υπάρχει μόνο και μόνο για να κνάνει εφικτή την καθημερινή ζωη παρά το δρομολόγιο του καθενός προς την ανυπαρξία. Όσο οι άνθρωποι θα πρέπει να πεθαίνουν, μια μερίδα ανάμεσά τους δεν θα μπορεί να αντέξει αυτή την ιδέα και θα εφευρίσκει υπεκφυγές. Δεν δολοφονεί κανείς μια υπεκφυγή,δεν την σκοτωνει. Μάλιστα μάλλον εκείνη μας σκοτώνει: διότι ο Θεός θανατώνει ό,τι του αντιστέκεται.Κατά πρώτο λόγο τη Λογική,την Ευφυία, το Κριτικό Πνέυμα. Τα υπόλοιπα ακολουθούν λόγω αλυσιδωτής αντίδρασης.

Ο τελευταίος Θεός θα εξαφανιστεί μαζί με τον τελευταίο άνθρωπο.

[...]

Ο νεκρός Θεός θα συνεπαγόταν την τιθάσευση της ανυπαρξίας.Απέχουμε έτη φωτός από μια τέτοια οντολογική πρόοδο...


ανεπιφύλακτα... (εκδόσεις Εξάντας-Νήματα).

http://en.wikipedia.org/wiki/Michel_Onfray
http://perso.orange.fr/michel.onfray/accueilonfray.htm

o kairos είπε...

Απογοητευτικο τοσοι ανθρωποι να θεωρουν πίστη μονο την τυφλη.Και να συζητουν μονο γιαυτην.

COSTANTINA είπε...

"Απογοητευτικο τοσοι ανθρωποι να θεωρουν πίστη μονο την τυφλη.Και να συζητουν μονο γιαυτην".

Μα πώς γίνεται να μιλούν για άλλη πίστη. Αφού η λέξη "πίστη" αφορά αόρατα πράγματα και σημαίνει ότι δέχομαι κάτι χωρίς απαραίτητα να ψάχνω ή να χρειάζομαι αποδείξεις.

Ένας επιστήμονας δεν θα πει ποτέ "πιστεύω ότι αυτό το θεώρημα στέκει". Θα πει "έχω χειροπιαστές αποδείξεις ότι αυτό το θεώρημα στέκει" που σημαίνει ότι το επαλήθευσε. Όταν όμως κάποια λέει "σε πιστεύω" στον γκόμενο εννοεί ότι πιστεύει αυτό που "αισθάνεται" - αόρατα πράγματα.
Δηλαδή ποιά άλλη πίστη εννοείς;

o kairos είπε...

Πιστη.Εκ του πειθω.Δεν χανεις τιποτε.Αυριο ξεπειθεσαι γιατι σε πειθει κατι αλλο.Αλλα τι να σου κανει μια κοινωνια ολοκληρη δηλητηριασμενη απο τα γενοφασκια της με αιωνιες πιστεις.Μεγαλος τρομος η αλλαγη και η εξελιξη.Η μετακινηση.Η απωλεια του προηγουμενου στατους.Ενας μικρος θανατος.Ναι.Αλλα μια νεα ζωη.

murplej@ne είπε...

Πίστη.Εκ του εμπρόθ...

ATHENA είπε...

ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΡΤΕΣΙΑΝΗ
ΚΙ ΟΤΑΝ ΜΙΛΗΣΑ ΓΙΑ ΤΥΦΛΗ ΠΙΣΤΗ ΤΟ ΕΚΑΝΑ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ. ΑΛΛΟ ΑΝ ΛΟΞΟΔΡΟΜΗΣΕ Η ΚΟΥΒΕΝΤΑ...


ΩΡΑΙΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΙΣ ΜΑΡΠΛ ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΖΗΤΗΣΩ


ΕΓΩ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΠΟΥ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ 4η ΦΟΡΑ, ΔΑΚΡΥΣΑ.
ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΖΗΣΩ ΠΟΛΛΟΥΣ ΘΑΝΑΤΟΥΣ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΙΝΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΜΑΖΕΜΕΝΟΥΣ. ΕΧΩ ΝΙΩΣΕΙ ΣΤΟ ΠΕΤΣΙ ΜΟΥ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. ΝΟΓΑΩ ΓΙΑ ΤΙ ΜΙΛΑΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ.

o kairos είπε...

Τα δακρυα,λενε,ειναι τα διαμαντια της ψυχης.

Αδαής είπε...

Υπέροχο κείμενο. Να μπω σε συζήτηση βαριέμαι. Καλή, κάποτε, είναι και η σιωπή, εκείνη που οδηγεί σε σκέψεις...

ΣεΞπΥρ είπε...

ότι σας λέει η ψυχή σας κάντε το, όχι ότι σας λένε οι άλλοι. δεν υπάρχει λογική στο συναίσθημα, μη το περιχαρακώνεται.

慢慢來 είπε...

晚情徵信協會全國網
大愛徵信社
三立徵信社
離婚|離婚證人有限公司
離婚|離婚證人-高雄徵信同業工會
離婚|婚姻挽回專區
一品蒐證尋人器材網
全國女子徵信社
晚晴徵信
八大徵信社
離婚│華納徵信社
徵信社品質保障關懷協會
晚晴徵信協會全國網
溫馨法律諮詢
劈腿大剖析
全國優良婚姻挽回
法律諮詢|免費諮詢華陀
亞洲徵信總部
感情挽回全國徵信
鴻海徵信尋人免費諮詢法律諮詢
大陸抓姦二奶-法律諮詢社
三立徵信有限公司
大愛徵信社
離婚|離婚證人非凡有限公司
女人國際徵信社
中區嚴選聯合徵信網
女人國際徵信
大愛徵信有限公司-台中
婦幼徵信有限公司
女子偵探徵信團隊
離婚|外遇觀測站
法律諮詢|免費諮詢網
外遇抓猴徵信偵探社
離婚-感情挽回Q&A諮詢網
新浪私家偵探社
離婚|女人徵信社
離婚|女人私家偵探社
婚姻挽回│國際聯盟社
法律諮詢所
外遇抓姦|女人國際徵信
女子徵信社
外遇|抓姦-女子偵探全國入口網
全國優良女人徵信社