Κυριακή, Δεκεμβρίου 31, 2006

2007


Ευχες δεν εχω να σας πω.Ανουσιες,χωρις κανενα αντικρυσμα,χωρις κανενα αποτελεσμα,κανεναν δεν οφελουν.Καλεσμα εχω να σας πω,το μονο που μπορει να ωφελησει.Καλεσμα να ξεχεζετε πατοκορφα και καθημερινα καθε γαϊδουρι πισω απο ταμειο και γκισε καθε τραπεζας και υπηρεσιας,που σας συμπεριφερεται σαν να 'στε δουλος του ή ενοχληση.Να χριστοπαναγιαζετε καθε μαλακα,καθε υπηρεσιας,που κοβει το ρευμα,το νερο,το τηλεφωνο,το αεριο,το πεζοδρομιο,την καθαριοτητα,τα φωτα και μαλιστα χωρις καμια προειδοποιηση,χωρις καμια συγνωμη.Καθε μαλακα ,που ερχεται οποτε του καπνισει να φτιαξει οποια βλαβη,οπως και οταν του καυλωσει,με υφος γαϊδουρινο, με τη στριφνη κουβεντα ετοιμη στο στομα,γιατι ποτε κανεις δεν του πε αντε γαμησου ρε αρχιδι,καν τη δουλεια που σε πληρωνουμε και βουλωστο.Ιδιως αν ειναι μαστορας της γειτονιας,που θησαυριζουν κλεβοντας τους συνταξιουχους,καθως χρεωνουν την επισκεψη οσο και μια εγχειρηση,χωρις αποδειξη,γιατι πρεπει εσυ και μονο εσυ ηλιθιε να πληρωσεις την εφορια για το δρομο και το σχολειο,που χρησιμοποιει και εκεινος με τα καλοπαιδα του.Ηλιθιε.Πετα με τις κλωτσες απο τη δουλεια,που τους φωναξες ,ολες τις μαστορατζες τους τεχνιτες,που σου δουλευουν οποτε και οπως γουσταρουν,με εβιασμους και παραμυθια,και που τελειωνουν οχι οποτε θες εσυ,αλλα αυτοι,χρεωνοντας χρυσαφι.Ριξε τρεις χριστους σε καθε γαϊδουροϋπαλληλο σε καθε μαγαζι,που σε αντιμετωπιζει σαν ενοχληση στη βαρεμαρα του,σε καθε μαγαζατορα,που σε εχει στην ξεπετα,στο χλιαρο φαι,στο σκαρτο,τριψτου στη μουρη αυτο που δεν σου παιρνει πισω,που βρωμαει,που ειναι ανοστιλα,που σε μαδαει στο λογαριασμο,για να τα δωσει στο μαρμαρά,για το τριτο του εξοχικο,που χτιζει με τα δικα σου χρηματα ηλιθιε.Κοψε τα ψωνια απο τον κλεφτη,που σου πουλαει το μαϊντανο για λωτο και το ψαρακι για σολωμο.Τα απατεωνιά,που σου πουλανε τα προϊοντα οσα λεφτα τους λειπουνε,πλουτιζοντας, για να σε κοροϊδευουν στα σαλονια των σπιτιων τους,την ωρα που μιλουν για σενα,αποκαλωντας σε αυτο που εισαι,παλιομαλακα. Πιασε απ το γιακα το καθε γαιδουρι ταξιτζη και οδηγο λεωφορειου σατραπη,που νομιζει,οτι εχει να κανει με υπηκοους του,ο γυφτος,διαλεγοντας αν του κανεις και κανοντας τη σταση που γουσταρει,την ωρα που του κανει.Καθε μαλακα,που δεν σε σεβεται με τον πληθυντικο,με το χαμογελο που αξιζει η καθε μερα.Και καθε μαλακα,που δεν σεβεται τον ιδρωτα, με τον οποιο εχεις βγαλει το καθε νομισμα που σου παιρνει, βαλτου τα δοντια στο λαιμο.Και γρυλισε του.Αυτη ειναι η μονη γλωσσα,που καταλαβαινουν αυτοι,που τοσο προσβλητικα λεγονται συμπολιτες σου.Δεν φταινε αυτοι.ΕΣΥ φταις,που με την καθημερινη σου ανοχη τους εχεις δωσει το δικαιωμα να υπαρχουν.Γιατι δεν ξερεις οτι ολοι αυτοι,θρασυδειλοι,μικροι,κομπλεξικοι, μ'ενα αντε γαμησου ρε μαλακα,ισιωνουν και εξανθρωπιζονται.Και εξανθρωπιζεσαι και συ.Αντε,ξεκινα γρηγορα.Οι ευχες μας μαραναν.

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 22, 2006

Γεννηση

Αφιερωμενη σε καθε μανα και πατερα,σε καθε κλαμα και γελιο μωρου,σε καθε εναν,που μεσα του αισθανεται γονιος,παιδι,μωρο.Σε ο,τι κι αν πιστευει ή δεν πιστευει,σε ο,τι αγαπα και σ'ο,τι μισει.Γιατι και το μισος αποτοκος αγαπης ειναι.Θα μπορουσε να ειναι η μανα του Κομφουκιου ή του Μωαμεθ.Η Ρεα με τον Δια ή η Φυση με εναν απο μας,απλως.Η ιδια μανα ειναι,το ιδιο νεογεννητο,η ιδια χαρα,η ιδια ελπιδα,η ιδια αγωνια,η ιδια αρχη του ιδιου κυκλου.Στεκουν στον Αγιο Ευσταθιο του Παρισιου.Στεκουν σε ολους τους ναους ολων των θρησκειων,που εχω προσκυνησει.Πισω απο τις διακοσμησεις ή εμφανως.Και στων παγανιστων τα ξυλα,που εχω προσκυνησει.Μπορει να μην πιστευω στις θρησκειες.Σεβομαι τη Ζωη,που προσπαθουν να περιγραψουν με το μυθο.Σεβομα ,ολους οσους πιστευουν.Και αφηνω την κριτικη για αλλες μερες.Τωρα,εδω που ζω γιορταζουμε τη Γεννηση.Με ο,τι κανεις καταλαβαινει και αισθανεται.Καλη γιορτη σε ολους.

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006

Τα τειχη

Αλοιμονο σ αυτους,που ορθωνουν τειχη γυρω τους για να προστατευτουν.Φυλακισμενοι μενουν μεσα στα ιδια τους τα χτισματα.Κανεις,στ αληθεια,δεν μπορει να τους πληγωσει.Μητε να τους χαϊδεψει.

Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006

Ο καθρεφτης


Ξερεις,εχω παρατηρησει,οτι ακομα και ιδιαιτερα εξυπνοι ανθρωποι θλιβονται,οταν διαπιστωνουν τη διαφορα μεταξυ πραγματικοτητας και εγκεφαλικων δημιουργηματων,οπως,ας πουμε,ειναι η πορεια προς τα εμπρος,η ανελιξη και λοιπα,και λοιπα.Εγω δεν αισθανομαι καμια θλιψη.Αντιθετως,ειμαι ευτυχης που ζω την τυχη της ζωης,με οσες αληθειες μπορω απλωμενες χωρις ωραιοποιησεις και παραμορφωσεις.Επιπλεον,καλω οσους μπορω να καλω με τη φωνη μου,να επαναστατουν σε καθημερινη βαση και να αντιστεκονται στη σηψη των αξιων,που κανουν τη ζωη πιο αξιολογη και αληθινα πιο ευκολη.Ξεροντας,οτι στο τελος οι βαρβαροι θα περασουν.Αλλα μεχρι να περασουν θα εχουν νικηθει απο εναν,δυο,χιλιους ανθρωπους.Θα εχουν καθυστερησει ενα,δυο,πεντακοσια χρονια.Κι αυτο,ειναι το κερδος για το συνολο,που δεν θα τους ζησει,αλλα και για τον καθενα,που θα σταθει ανταξιος των αξιων του.Του εαυτου του.Στον καθρεφτη.Και ποτέ δεν εχω την αισθηση της ματαιοτητας του αγωνα.Αντιθετα,πιστευω στη νικη.Γιατι αυτες οι μικρες νικες ειναι που κανουν τη ζωη να ειναι κατι παραπανω απο μαμ ,κακα και νανι.Για οσους ενδιαφερονται.Γιατι οι συντιπτικα πολλοι νοιαζονται μονο για το μαμ,κακα και νανι.Εκει αισθανονται ασφαλεις.Γιαυτο και γινονται οι πρωτοι λιθοβολιστες οταν αισθανονται οτι με τις κινησεις σου το βαζεις σε κινδυνο.Ειπαμε,να μην επαναλαμβανομαστε,ελαχιστους επηρεαζει η εμφανιση των αξιολογων στην ιστορια.Και καθολου την καθημερινοτητα.Την καθημερινοτητα,την Ιστορια,την καθοδηγει το χερι των πιο βαρβαρων.Αλλα αυτο δεν αρκει για να παψει κανεις να ειναι αυτο που ειναι.Kαι ολα αυτα δεν θα ειχαν καμμία αξια αν δεν εφαρμοζοντουσαν και στις καθημερινες ανθρωπινες σχεσεις,στον ερωτα και στη φιλια και στις σχεσεις με τους γυρω.Στο ποιος ειναι ο καθενας και στο τι κανει μαυτο που ειναι εδω που ηρθε.Και πώς τιμαει τον εαυτο του με τις πραξεις του.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 18, 2006

Πολιτισμος


Ενδιαφερον.Να με συμπαθατε,αλλα στα λιγα χρονια που εχω επανω στον πλανητη εχω διαπιστωσει,οτι ο μεσος ορος ειναι κατω του μετριου,συγκρινομενος με τους ελαχιστους αριθμητικα-στο συνολο του πληθυσμου--που ειναι ικανοι να δουν και τρια τερμινα παρα περα.Και που μερικοι απ αυτους γκαριζουν κι ολας επι ματαιω το βαρετο πια που πατε ρε μαλακες.Σε επιπεδο πολιτικης,φιλοσοφιας,βιολογιας,οικολογιας και παει λεγοντας.Να αρχισω απο τον Θαλη,τον Αναξιμανδρο,τον Σωκρατη,το Χριστο,τον Πληθωνα,τον Γαλιλαιο,τον Λαο Τσε,τον Αλ Ρασιντ,τον Κομφουκιο,τον Παστερ,τον Γκαντι,και παει λεγοντας,για να μην αναφερω και τους δεκαδες Αφρικανους και νοτιοαμερικανους αγνωστους και θαμενους απο τον κυριαρχο λευκο πολιτισμο.Ποιος απ αυτους εχει περασει τη γραμμη του στην ιστορια;Κανεις.Η ιστορια εχει γραφτει απο τους διωκτες τους και τους διαστρεβλωτες τους.Κι αν εμπνεουν ελαχιστους στην καθημερινη τους ζωη,αυτη η καθημερινη ζωη καθοδηγειται απο την ηθικη των νικητων της ιστοριας.Που ειναι ολο και πιο τομαρια απο τους προηγουμενους,.Οποιος σκυψει πανω απο την ιστορια θα διαπιστωσει,οτι το ειδος εκβαρβαριζεται με αργους,αλλα σταθερους ρυθμους.Απο καταβολης.Οι κυριως-αλλα οχι αποκλειστικα-καρποφαγοι φαγωθηκαν απο τους κυριως κρεατοφαγους κυνηγους.Οι καλλιεργητες αγροτες φαγωθηκαν απο τους εισβαλλοντες νομαδες.Και μπαινοντας μεσα στην ιστορια,οι Αχαιοι και Δωριεις διελυσαν τους πιο ειρηνικους Πελασγους.Μολις φτιαξαν εναν πολιτισμο-πνιγμενο στο αιμα κι αυτος-διαλυθηκαν απο τους πιο βαρβαρούς τους Ρωμαιους.Που με τη σειρα τους διαλυθηκαν απο Οστρογοτθους,Βισηγοτθους,Βανδαλους.Στην Ανατολη,οι Ελληνες ξαναδιαλυθηκαν απο τους χριστιανους δια πυρος και σιδηρου,για να προσπαθησουν να ισορροπησουν μεσα στο Βυζαντιο και να διαλυθουν απο τους Τουρκους,που δεν εχει πιο κατω στο σκοταδι.Θες να μιλησουμε για την αυτοκρατορια των Χμερ,για τους ινδιανους της Βορειας και νοτιας Αμερικης,για τους Κινεζους προ και μετα τους Μογγολους,για τους λαους της Πολυνησιας και της Μικρονησιας,για τις φυλες της Αφρικης πριν και μετα τους Αραβες και τους λευκους,για τα Κελτικα φυλλα πριν απο τους Γαλατες και τους Αγγλοσαξονες,για τις φυλες της Στεπας πριν τους Ρως.Κοιτα καθαρα.Εκπολιτιζομαστε ή γινομαστε πιο αγριοι;ΤοDVD κανει τον πολιτισμο ή ο τροπος που βλεπει κανεις τον κοσμο τον δικο του και των γυρω του.Η ατομικοτητα ειναι πιο πολιτισμενη μορφη ή η κοινωνικη αλληλεγγυη;Πότε ειχε το ειδος περισσοτερη αλληλεγγυη.Πριν 15.000 χρονια ή σημερα.Αναγκη θα μου πεις καθοριζε την αλληλεγγγυη και αναγκη καθοριζει σημερα την ατομολατρεια.Απ τις αναγκες του κρινεται ο πολιτισμος.Και απο τη χρησιμοτητα του στο συνολο.Οχι μονο στο τομαρακι του καθενος.Αλλα και στο τομαρακι των παιδιων και των δισεγγονων του.Οι Ινδιανοι της Β.Αμερικης ελεγαν:"το σημερα ειναι δανεισμενο απο το αυριο.Το οποιο δεν σου ανηκει."Αλλα,χαρις στην εξελικτικη πορεια προς τα μπρος,εχουν εξαφανιστει σαν πολιτισμος,απο τους Ευρωαμερικανους.Τρομερη προοδος.

Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006

Λαθος


Ειπες οτι ο ανθρωπος φαινεται να ειναι ενα κατασκευαστικο λαθος.Αυτο προϋποθετει εναν κατασκευαστη που εχει στο νου του ενα σωστο μοντελο. Εγω παλι ειμαι απολυτως ικανοποιημενος και δεν εχω καμμια απορια,που μας θεωρω ενα ακομα δημιουργημα της φυσης.Χωρις τελειοτητες και ατελειες.Σε διαρκη εξελιξη. Και το πώς εξελισσεται το ειδος το καθοριζει το πιο βλακωδες ιδιωμα του.Ο μεσος ορος του συνολου των ανθρωπων.Το πως εξελισσεται ο καθενας,ομως,ειναι το δικο μου ζητουμενο.

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 14, 2006

Περιτυλιγμα


Δες αυτη τη φωτογραφια potis.Τα εχει ολα.Ο ηλιος εχει μολις δυσει και η ζέστη με τους αδιορατους κοκκους αφρικανικης αμμου στον οριζοντα δινει ενα εξωκοσμο χρωμα στο τοπιο.Η ηρεμια,η γαληνη, ειναι σχεδον απολυτη και το ζευγαρι πλεει αγκαλιασμενο-κατω απ το νερο πορνογεροι και μπανιστηριτζουδες-σε μια ατμοσφαιρα μοναδικη.Υποβλητικη.Λαγνα.Ζηλευετε,το ξερω,και ετοιμαζεστε να πειτε την αποδομητικη του παπαρια ο καθενας για να δραπετευσει αρον αρον απο την ευτυχια που στερειται.Εδω ομως μπροστα μας ειναι ολα.Το περιτυλιγμα και η αληθεια.Το παραμυθι και η πραγματικοτητα.Ελα στη θεση του ζευγαριου potis.Πόσες φορες μπορει να επαναληφθει αυτη η στιγμη χωρις να φθαρει,χωρις να γινει ρουτινα;Ποσες φορες μπορει να τη ζησει κανεις,αγαπωντας τον αλλον γιαυτο που επιθυμει να ειναι,χωρις να τον βλεπει οπως ειναι, καταφατσα,γυμνο;Λιγες.Στην αρχη.Και πολλες Στο τελος.Οχι της σχεσης το τελος.Στο τελος του ανηφορου.Μεταξυ της αρχης και του τελους,ομως,ποσες σχεσεις επιζουν πραγματικα;Ελαχιστες.Και δεν ειναι οπως λες,που το περιτυλιγμα σαπιζει και πεφτει πρωτο.Οταν δεν ταιριαζουν οι νοοτροπιες.Συχνα πεφτει και σαπιζει η πραγματικοτητα πρωτη.Οταν δεν ταιριαζουν τα σεξ.Και ακομα πιο συχνα σαπιζουν και τα δυο παραλληλα,οταν κατι αρχιζει και απλως τελειωνει.Δεν ξερει κανεις γιατι ταιριαζουν και γιατι δεν ταιριαζουν τα ζευγαρια.Ετσι.Απο αναγκη της χημειας.Άλλα μαχονται να επιζησουν και το καταφερνουν και άλλα διαλυονται.Γιατι;Κανεις πραγματικα δεν ξερει.Τοννοι ηλιθιοτητας στοιβαζονται σε απελπισμενες αναλυσεις,ντυμενες με το μανδυα της επιστημονικοτητας κι ολας,που θα ηταν αχρηστες αν καποιος αποκωδικοποιουσε απλως την αιτια τους.Την αναγκη υπαρξης τους.Που ειναι μια και μονη:Ποναω.Δεν σε νοιαζει λοιπον potis τι σαπιζει και τι πεθαινει πρωτο.Σε νοιαζει να ζησεις την ελξη και να την υπερασπιστεις.Κι αν πεθανει να την κηδεψεις και να την κλαψεις και να τη θαψεις με αξιοπρεπεια,οπως αξιζει σε ολες τις ελξεις.Γιατι για καποιες στιγμες ,ή πολλές, ηταν το αλλο μισο σου.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 13, 2006

Παραμυθια


Να σωθουν Λολιτα;Μα,δεν θελουν να σωθουν.Κανεις δεν θελει να σωθει.Ισα ισα.Ολοι στριμωχνονται για να χωθουν ακομα πιο βαθεια μεσ' στην απωλεια.Και οσο πιο ωραιο ειναι το περιτυλιγμα τοσο πιο λαχταριστο γινεται το δωρο.Γιατι το περιτυλιγμα εχει την πιο μεγαλη αξια απο το δωρο.Το περιτυλιγμα ειναι το δωρο.Το δωρο το ξερουμε ολοι.Ειναι ενα,το ιδιο παντα.Λιγο πιο ετσι εδω λιγο αλλιως εκει,μικρη η διαφορα.Απαλλαγμενο,γυμνο απο το περιτυλιγμα,ειναι ανεραστο.Ανουσιο.Αδιαφορο.Τα παραμυθια κανουν το πηδημα πηδημα και τον ερωτα ερωτα.Απο το παραμυθι του καθενας κρινεται.Και ευτυχει αυτος που ξερει να το ζει.

Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006

Προστατης


Δε, λεω,ευγενικη η επιθυμια σας να ειναι υπο προστασια η Νανα. Πρεπει ομως να καταληξουμε.Εχει αναγκη απο προστασια μια γυναικα ή ειναι προσβλητικο για την προσωπικοτητα της και τις ικανοτητες της;Να συγκαταλεγεί στους ιαγουαρους,τους λαιμουριους,τα χλαμιωδη φυλωματα και τα αλλα προστατευομενα ειδη-και να εξαφανιστει ετσι μια ωρα αρχιτερα-ή να αντιμετωπιζεται ως ισος κυνηγος,που απλως παριστανει το θηραμα;Γιατι εγω τη Νανα,και την καθε Νανα,που την αγαπω πολυ αρνουμαι να την προστατεψω.Γιατι ετσι θα υποτιμησω την νοημοσυνη της.Τη συναισθηματικη και εγκεφαλικη.Ξερει πολυ καλα πού πηγαινει και τι διακινδυνευει και τι πληρωνει.Οπως ολες οι Νανες.Ξερει πολυ καλυτερα ακομα και απο εκεινους που γινονται θυτες της .Κι αν δινει περισσοτερα απο οσα παιρνει,το υπαγορευει η αναγκη της.Μονο αυτη την ξερει.Εγω απλως τη μαντευω.Αλλα,το μονο που κανω για να τιμω τη Νανα και τη σχεση μας ειναι,οταν το χρειαζεται,κι οταν το ζηταει, να βαζω εναν ωμο.Χωρις πολλες κουβεντες.Η Νανα και η καθε Νανα ξερουν καλυτερα απο μενα κι απο τον καθενα τι κανουν,τι θελουν,τι πρεπει να γινει και τι τις συμφερει.Εναν ωμο θελουν.Χωρις πολλες κουβεντες.Να πουν το παραμυθι τους.Και να τις πιστεψεις.Κι αν εξελιχτει το βραδυ σε ερωτα ακομα καλυτερα.Το πρωι ολοι ειναι καλυτερα.

Κυριακή, Δεκεμβρίου 10, 2006

Η Νανα


Η Νανα ειναι φιλη μου.Οταν κινειται τριζουν τα δεντρα.Δεν ειναι αυτο το χαρισμα της,ειναι η απλοχερια της στο δουναι.Χωρις αλισβερισι ανταλλαγματος,οπως μια μεγαλη αγκαλια.Τετοιο δουναι εχει συνηθως φτωχο λαβειν.Αλλα,ετσι φροντιζει το συστημα τους κατατρεγμενους και τους φτωχους.Στην αγκαλια της πλουσιας Νανας.Μεχρι να την απομυζησουν.

Κυριακή, Δεκεμβρίου 03, 2006

ptyelodoxeio

Χρωσταω δυο μεγαλα ευχαριστω.Ενα στο ptyelodoxeio,που αφησε πριν ενα μηνα τον ματαιο τουτο κοσμο των blogs φτωχοτερο κατα τα εξαιρετικα γραπτα του.Και στην bfkaa,που μου τον γνωρισε και αναστησε ενα σχολιο μου του 2005,επικαιρο με το filioqve,το οποιο ο ωραιος αυτος ανθρωπος ειχε αναδημοσιευσει.Ενα ευχαριστω,γιατι κι οι δυο μου δωσαν την ευκαιρια να το ξαναδιαβασω και να δω ποσο πιο πολιτισμενος στην εκφραση των συλλογισμων και των συναισθηματων ημουν τοτε.Και να αναλογιστω ποσο καιρο εχω να σκυψω πανω απο αυτον τον πολιτισμο,συχνα παρασυρμενος απο τη βαρβαροτητα του καθημερινου περιγυρου.Το ξαναδημοσιευω πιο κατω,γιατι ειναι μια συνολικη απαντηση στο θεμα της ζωης και του θανατου που ανοιξαμε.Και το ξαναυπογραφω χωρις να αλλαξω ουτε ενα "και":


«Αγαπημένη μου Δουλτσινέα,

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 σου γράφω με την ανυπομονησία που έχει ένας μετανάστης κι ένας εξόριστος όταν πρόκειται να επιστρέψει στη γη του. Μόνο που η δική μου γη δεν είναι γη. Είναι η θάλασσα.
Σου γράφω καθώς ετοιμάζομαι για το καλοκαιρινό μου ταξίδι, που θα μας χωρίσει προσωρινά, όπως πάντα, για ένα μήνα, αλλά που δεν είναι ικανό να μας χωρίσει. Γιατί μας ενώνει αυτή που μας χωρίζει. Η κοινή μας αγάπη για τη θάλασσα.Τα κύματα που βρέχουν εσένα θα βρέχουν κι εμένα μετά το ταξίδι τους πάνω στην υγρή πηγή της ζωής.
Και θα μου φέρνουν μαζί τη μυρωδιά του αλατιού που γεμίζει το σώμα σου και του ιωδίου που στριφογυρίζει πλεγμένο κι αυτό στα μαλλιά σου.
Μαζί, θα μου φέρνουν το μόνιμο, σαν αγκάθι στο στήθος, ερώτημα: Γιατί οι ζωές μας δεν είναι αυτό που στ' αλήθεια επιθυμούμε; Γιατί οι σπάνιες μέρες, οι δυσεύρετες και πολύτιμες και θνητές, είναι χάντρες από ένα κομποσκοίνι διαρκών συμβιβασμών;
Γιατί δεν είμαστε αυτό που μέσα μας θέλει να ζήσει, αλλά ζούμε αυτό το ασύμφορο, ακριβοπληρωμένο παζάρι των πραγμάτων που μας δένουν σφιχτά σ' έναν κόμπο, ίδιο κινούμενη άμμο; Οσο κινείσαι μέσα του τόσο σφίγγει, σε δένει, σε κάνει δικό του. Και το πιο τραγικό: Τόσο νομίζεις ότι είσαι δικός του.


ΚΥΡΙΑΚΗ 31 Είναι ο θάνατος, καλή μου, που τα κάνει όλα να ξεπουλιώνται όσο όσο σ' αυτό το παζάρι. Και στ' αλήθεια δεν είναι ο θάνατος ο ίδιος, ο κακομοίρης. Είναι ο φόβος του.Είναι ο φόβος του που γεννά τις θρησκείες και τις προλήψεις· τους συμβιβασμούς και τις νευρώσεις· τις αρπαγές και την υποταγή.Είναι ο φόβος, γλυκιά μου, που μας κρατά χρόνια χώρια. Οχι μόνο εμάς, αλλά όλους. Χώρια απ' αυτά που μέσα μας είμαστε. Ολα αυτά που φωνάζουν χωρίς να ακούγονται. Χτυπούν χωρίς να πληγώνουν. Ακουμπούν χωρίς να αγγίζουν.


ΔΕΥΤΕΡΑ 1 Αλλά, κοίταξε εδώ. Ενας άλλος δρόμος απλώνεται δίπλα.
Είναι ο θάνατος, καλή μου, που τα κάνει όλα να αγκαλιάζονται από έρωτα. Είναι αυτός που ηχεί στις χορδές των γλυκών μας οργάνων. Είναι αυτός που γεννάει τη χαρά και το δέος για τον κόσμο που ζούμε. Είναι αυτός πίσω απ' όλους τους Ρέμπραντ και όλους τους Σίλερ. Πίσω από κάθε γιατρειά κι από κάθε καρδιά ελεήμονα.Και στ' αλήθεια δεν είναι ο θάνατος ο ίδιος, ο κακομοίρης. Είναι η γνώση του. Είναι η γνώση ότι θα έρθει.Θα συμβεί χωρίς φόβο.
Αλλά σαν αεράκι δροσιάς, που έρχεται, έτσι, και πάει.Είναι η γνώση, αγάπη μου, αυτό που γεννά. Είναι η γνώση που γεμίζει στοργή των γιαγιάδων τα χέρια. Είναι η γνώση, που σπρώχνει αυτό που είσαι να ζήσει. Γιατί δεν θα ξανάρθει. Να δημιουργήσει. Γιατί δεν θα ξανάρθει. Να ευτυχήσει. Γιατί δεν θα ξανάρθει.
Ομως, εμείς, αγάπη μου, έχουμε πόλεμο με το θάνατο. Οχι πόλεμο εξωτερικό σαν αυτόν που δίνουν στα εργαστήρια οι επιστήμονες για να τον καθυστερήσουν. Ούτε σαν αυτόν που δίνουν τα είδη ζευγαρώνοντας για να τον υπερφαλαγγίσουν. Ούτε σαν αυτόν που δίνουν οι φυλές για να τον εξευμενίσουν.Εμείς κάνουμε πόλεμο για να μην υπάρχει.
Για να μην τον βλέπουμε. Για να μην τον ξέρουμε. Για να μη μας έρθει. Εμείς, πιο πρωτόγονοι από τους πρωτόγονους, θυσιάζουμε τη ζωή απ' το φόβο του. Επειδή, όποιος ξέρει ότι θα πεθάνει, ζει. Κι όποιος φοβάται μην πεθάνει φοβάται να ζήσει. Επειδή η ζωή δεν θα είχε ομορφιά αν δεν ήταν εφήμερη. Δεν θα είχε αξία αν δεν ήταν πεπερασμένη. Δεν θα είχε ενδιαφέρον αν δεν ήταν θνητή.


ΤΡΙΤΗ 2 Αλλά εμείς ζούμε χώρια, γλυκιά μου, και χώρια απ' αυτό που μέσα μας είμαστε, επειδή η εντολή δεν είναι να ζήσουμε. Είναι να μην πεθάνουμε. Η εντολή δεν είναι τι να είμαστε. Είναι τι να μην είμαστε. Η εντολή δεν είναι να δώσουμε και να πάρουμε. Είναι να μη χάσουμε. Η εντολή δεν είναι από πηγή γενναίας ζωής. Είναι από πηγή δειλίας και φόβου.
Η εντολή είναι η θλιβερή εικόνα των παιδιών, που όταν ρωτιώνται δεν απαντάνε μ' αυτό που αισθάνονται και μ' αυτό που εκείνα νομίζουν. Απαντούν με τα λόγια που πρέπει να πουν· με τα λόγια που είναι σωστά να ειπωθούν.Και δεν ξέρουν ότι το πιο πολύτιμο που έχει να χάσει κανείς είναι ο πραγματικός εαυτός του.Αλλά πρέπει να κλείσει τα μάτια για να τον δει. Να σωπάσει για να τον ακούσει. Να αισθανθεί για να τον αγγίξει.
Και πώς να τα κάνει όλα αυτά όταν η κραυγή είναι απαγορευμένη. Η συντριβή απαγορευμένη. Η ερωτοτροπία απαγορευμένη. Η παρεκτροπή απαγορευμένη. Η γνώμη απαγορευμένη. Απ' το φόβο που κυριεύει αυτούς που ορίζουν τα πράγματα. Αυτούς που, τρεμάμενοι μήπως πεθάνουν, εφευρίσκουν ταμπού και θρησκείες. Τάξεις και κάστες. Νόμους και τιμωρίες. Ενοχές και εγκλήματα. Το χειρότερο: Ονομάζουν τα πράγματα. Τα βαφτίζουν.

ΤΕΤΑΡΤΗ 3 Εγώ, όμως, γλυκιά μου, ξέρω ότι αύριο το πρωί θα πεθάνω. Και δεν είναι στο χέρι μου να το αποτρέψω. Δεν θα το 'θελα, άλλωστε. Παρακαλώ απλώς τη μοίρα να μου στείλει έναν θάνατο απλό και όχι βασανιστικό. Κυρίως όχι βασανιστικό. Και ευχαριστώ τη σύμπτωση που έχω έρθει σ' αυτή τη μορφή της ζωής. Και την ευχαριστώ που είμαι αναλώσιμος και προσωρινός. Γιατί έτσι είμαι γεμάτος λαχτάρα να δω αυτόν τον υπέροχο κόσμο που ήρθα. Να δω, να μυρίσω, να γευτώ, να αισθανθώ και ν' αγγίξω όσα γίνεται πιο πολλά απ' αυτόν.
Ετσι θνητός κολυμπώ σε όσα αισθήματα βγαίνουν και μπαίνουν εντός μου. Και συλλογιέμαι με περίσσια χαρά, παραδομένος στους ψυχρούς συλλογισμούς και τις ανέξοδες ακροβασίες του νου, που δεν είναι άλλο από ένα παιδί που του αρέσει να παίζει. Με τον πιο σοβαρό μανδύα παίζει. Αλλά παίζει. Διαρκώς.


ΠΕΜΠΤΗ 4 Και κοιτώ σκεπτικός τα παιδιά, που μεγαλώνουν ερήμην, όπως όλοι ερήμην μεγαλώσαμε, και ελπίζω. Ελπίζω μια μέρα από μέσα τους να είναι ευγνώμονα στην τύχη, που τα 'φερε να δουν τον κόσμο ετούτο. Και ελπίζω, πριν απ' αυτό, να βρουν την έμπνευση να αλλάξουν τον δικό μας κόσμο στον κόσμο ετούτο. Για να κάνουν τον κόσμο ωραιότερο.
Ελπίζω μια μέρα τα παιδιά που πεινάνε και οι γέροι που πεινάνε και οι νέοι που πεινάνε για ανθρωπιά να δουν το θνητό του σαρκίου τους. Και να ζήσουν την αγωνία του χρόνου που φεύγει αμείλικτος. Του χρόνου που μας καλεί να τα κάνουμε όλα τώρα. Χωρίς επιπόλαια βιασύνη, αλλά τώρα.Γιατί αύριο οι πεινασμένοι θα έχουν πεθάνει. Οι αδικημένοι θα έχουν φυλακιστεί. Οι ανίκανοι θα έχουν πάλι κυβερνήσει. Οι τρελοί θα έχουν σκοτώσει. Οι ηλίθιοι θα έχουν αισχροκερδήσει. Και ο θάνατος θα έχει πάλι νικήσει τη ζωή. Οχι ο θάνατος ο κακομοίρης. Ο φόβος του. Και όχι τη ζωή. Τη γνώση θα έχει πάλι νικήσει.


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5 Στα γράφω αυτά γιατί είσαι σ' αυτό που λέμε διακοπές, αλλά στ' αλήθεια είναι μια μικρή γεύση απ' τη μεγάλη ζωή.Αυτήν πoυ δεν ζούμε τον υπόλοιπο χρόνο. Και στα γράφω μήπως είναι καιρός ν' αρχίσουμε να ζούμε. Και όχι να αργοπεθαίνουμε.σε φιλώ, δούλος σου "

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2006