Τρίτη, Δεκεμβρίου 25, 2007

Καθαρση

Photobucket

Συνταξειδιωτες,χρονια καλα και μια ευχη εχω για την αφεντια μου και για ολους:Αγυριστα μυαλα.Μυαλα ανησυχα,διαρκως περιεργα και ανικανοποιητα,γεματα ερωτηματικα.Ψυχες ευαισθητες,μαχητικες,διψασμενες.Και μια ισορροπια αναμεσα στα δυο.Ισορροπια ακροβατη χωρις διχτυ απο κατω.Αυτο μας ευχομαι.Μια ζωη ενδιαφερουσα για μας και χρησιμη για τους γυρω.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 17, 2007

Not funny

Βρε παλιοχαρακτηρες,δεν υπαρχει ουτε η στοιχειωδης ευγενεια προς μια κυρια;...
Στα σοβαρα,ομως,ο Μαγγινας και ο Παναγιωτοπουλος και ο Τσιτουριδης δεν ηταν παρα θυματα του Αλογοσκουφη.Δικη του ειναι η πολιτικη για τα ταμεια,δικα του τα ελλειμματα και δικες του οι επειγουσες αναγκες για εισπραξεις.Ας προσεχαν.Ναι.Αλλα,θα μου το θυμηθειτε,οτι η Φανη δεν ειναι σαν τους αλλους.Ειναι πιο ευελικτη και,σαν γυναικα,πολυ πιο ευκαμπτη απο τον αρσενικο τσαμπουκα.Οπως ο Μητσοτακης κατεληξε στον νομο Σιουφα και ο Σημιτης στον νομο Ρεππα,ετσι και ο Καραμανλης θα οδηγηθει σε εναν νομο με μακροπροθεσμες προβλεψεις.
Αυτα,ως προς την πολιτικη του θεματος.
Η ουσια,κι αυτο δεν πρεπει κανεις να το ξεχναει κανεις,ειναι οτι οιεργοδοτες και οι κυβερνησεις θελουν να πληρωνουν λιγοτερα για τους εργαζομενους και τους συνταξιουχους.Βρισκομαστε σε μια εποχη ,που οι κεφαλαιουχοι και οι αεριτζηδες επιτιθενται ολο και πιο σφοδρα στη μισθωτη και ημερομισθια εργασια για να διατηρησουν και να αυξησουν τα κερδη τους και την ισχυ τους.Κι αυτο το καταφερνουν,επειδη ολοι οσοι εχουν στοιβαχτει μεσα στις πολεις,εχουν εγκλωβιστει σε πλαστες αναγκες μιας αστικης καταναλωτικης ζωης,και σε ενα status αστικο και μικροαστικο,κοινωνικο,που ζει μεσα απο την αγωνια της συμμετοχης στην εργασια και τις απολαβες της.
Ειναι μια παγιδα σχεδον αδιεξοδη.
Εκτος αν καποιος ξερει τη φαρσα,που παιζεται πισω απ αυτην.
Ειναι μια παγιδα Funny.Funny indeed.

Κυριακή, Δεκεμβρίου 16, 2007

Κυριακή, Νοεμβρίου 25, 2007

Τα μειον επι στημονων*







Ανω κάτω
.


Δεν είναι η πρώτη φορά, που η στήλη θα ασχοληθεί με το ασφαλιστικό, αν και είναι η πρώτη φορά που θα ξεστομίσω ανενδοίαστα, ότι για το χέρι που βάζει το Δημόσιο στις κρατήσεις από την εργασία των πολιτών εδώ και δεκαετίες, φταίνε πρώτα-πρώτα οι πολίτες.

Γιατί οι πολίτες, ενώ πληρώνουν κάθε μήνα το κάτι τις τους από τη δουλειά τους στα ταμεία τους για σύνταξη και περίθαλψη, στη συντριπτική τους πλειονότητα ούτε ξέρουν τι πληρώνουν, ούτε γιατί, ούτε πού πάνε τα λεφτά που πληρώνουν. Του γράφοντος μη εξαιρουμένου μέχρι πριν από λίγα χρόνια.

Θα πει κανείς πως είναι μίζερο να 'σαι 30 χρόνων και να ψειρίζεις τα λεφτά για τη σύνταξη και την υγεία, όταν αισθάνεσαι ότι δεν θα πεθάνεις ποτέ κι ότι τα γηρατειά είναι μια βιολογική θέση, που αφορά τους άλλους. Εκεί πατάει η κάθε κυβέρνηση, που μέχρι πριν από 15 χρόνια, και για δεκαετίες, είχε τα χρήματα των εργαζομένων δεσμευμένα στην Τράπεζα της Ελλάδος άτοκα (!) και τα χρησιμοποιούσε για να κλείνει τις τρύπες της κακοδιαχείρισης στην οικονομία.

Οι κρατήσεις από τις αμοιβές όλων των εργαζομένων πλήρωναν τους μισθούς και τις συντάξεις των δημόσιων υπαλλήλων, επειδή τα ταμεία των υπουργών Οικονομίας ήταν άδεια από την κατάχρησή τους και την κακοδιαχείρισή τους στο όνομα της αρπακόλλας και των ρουσφετιών σε κολλητούς.

Αλλά, και εδώ και 15 χρόνια, με διάφορους νόμους σκοτεινούς οι κυβερνήσεις δεν επιτρέπουν στα ταμεία να δώσουν στους ασφαλισμένους τους αξιοπρεπείς συντάξεις και παροχές που μπορούν, αλλά αντίθετα τα υποχρεώνουν να συσσωρεύουν τα περισσεύματά τους, επενδύοντάς τα σε χαρτιά του ελληνικού Δημοσίου, έτσι ώστε μ' αυτό τον πλάγιο τρόπο να καρπώνεται πάλι το διεθφαρμένο και σπάταλο Δημόσιο τις κρατήσεις από τη δουλειά των πολιτών του.

Γιατί γίνεται όλο αυτό; Γιατί το ελληνικό Δημόσιο ήταν και είναι ανίκανο να διαχειριστεί τις ανάγκες του και τις υποχρεώσεις του, τα έσοδα και τα έξοδά του, επειδή μπλεγμένο καθώς είναι με αρκετούς ανίκανους και διεφθαρμένους λειτουργούς στα γρανάζια της παρανομίας, του λαδώματος και της αφασίας, δημιουργεί το ίδιο την παραοικονομία και τη φοροδιαφυγή απ' όπου στερείται εσόδων.

Για να αντιμετωπίσει τις υποχρεώσεις του κάνει ό,τι και ο μέσος κακοδιαχειριστής: Δανείζεται απ' έξω. Επειδή, όμως, δεν είναι ένας μέσος κακοδιαχειριστής παρά ένας διαχειριστής απατεώνας, καταφεύγει εκεί που καταφεύγουν οι απατεώνες: Στην κλοπή. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, στην κλοπή των αποθεματικών των ταμείων.

Η περίφημη ενοποίηση των ταμείων, που ονειρεύεται η κυβέρνηση διά του υπουργού κ. Μαγγίνα, δεν είναι τίποτε άλλο από δύο πράγματα:

Πρώτον, η απόπειρα του Δημοσίου και των εργοδοτών να πληρώνουν λιγότερα στους εργαζομένους με τη μείωση των εισφορών τους, επομένως και των συντάξεων.

Δεύτερον, η απόπειρα του Δημοσίου να πάρει το 10% από τα αποθεματικά των ταμείων δήθεν για να βοηθήσει άλλα ελλειμματικά ταμεία, που είναι ελλειμματικά, επειδή το Δημόσιο δεν πληρώνει τις εισφορές του και επειδή το Δημόσιο επιτρέπει στους εργοδότες να μην πληρώνουν τις εισφορές τους. Δήθεν για να βοηθήσει, επειδή στην πραγματικότητα θα κάνει αυτό που κάνει εδώ και δεκαετίες. Θα πάρει αυτό το 10% και θα το σπαταλάει, βουλώνοντας τις τρύπες της διεφθαρμένης ανικανότητάς του για χίλιες δύο άλλες δουλειές.

Γιατί ορέγεται τα ταμεία το Δημόσιο; Το περίφημο Ταμείο Επιστημόνων, που θέλει να φτιάξει η κυβέρνηση διά του κ. Μαγγίνα, ενώνοντας γιατρούς, μηχανικούς, νομικούς, δημοσιογράφους, τεχνικούς Τύπου, όλους με υγιέστατα ταμεία, θα έχει αυτομάτως συνενωμένη περιουσία 18 δισεκατομμύρια ευρώ από τις οικονομίες τους: 1,5 δισ. τα ταμεία του Τύπου, 1,5 δισ. των γιατρών, 2,6 των μηχανικών και 11,2 των νομικών.

Η απάτη της κυβέρνησης και του κ. Μαγγίνα φαίνεται περίτρανα απ' αυτά τα νούμερα. Η κυβέρνηση και ο κ. Μαγγίνας διατυμπανίζουν ότι θέλουν την ενοποίηση ώστε να συνεισφέρουν οι ισχυρότεροι στους ασθενέστερους μ' αυτήν. Ποιος θα συνεισφέρει σε ποιον στο Ταμείο Επιστημόνων; Κανείς. Απλώς, με τη ρύθμιση, που συνοδεύει τις ενοποιήσεις και που θέλει το 10% των αποθεματικών να πηγαίνει σ' ένα νέο ταμείο δήθεν αρωγής των ασθενέστερων, η κυβέρνηση και ο κ. Μαγγίνας ορέγονται το 10% των 18 δισεκατομμυρίων του αποθεματικού των, λεγόμενων, επιστημόνων, ανέξοδα, εύκολα και με αυξανόμενο ετήσιο ρυθμό: 1,8 δισ. ευρώ στην τσέπη του κ. Αλογοσκούφη να τα κάνει ό,τι θέλει!

Τα λεφτά, τις κρατήσεις, τις οικονομίες χρόνων 21.500 δημοσιογράφων και τεχνικών, 99.000 μηχανικών, 58.000 νομικών και 93.000 γιατρών και υγειονομικών. Σύνολο 271.000 εργαζομένων.

Αυτή, όμως, είναι η κορυφή του παγόβουνου. Ξεκινάει από τα glamorus επαγγέλματα η κυβέρνηση για να ελεεινολογήσει επάνω τους και να πουλήσει φτηνή προπαγάνδα στο λαό, ότι παίρνει από τους προνομιούχους για να τα δώσει στο popolo. Θα δώσει στο popolo από τις οικονομίες των υπολοίπων, την ώρα που αρνείται να πληρώσει η ίδια τα 9 δισ. ευρώ που χρωστάει στο ΙΚΑ και τα άλλα ταμεία του popolo, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζεται να του μειώσει κι άλλο τις ίδη γλίσχρες συντάξεις του!

Είναι βέβαιο, πλέον, ότι αν δεν έχουμε να κάνουμε με απατεώνες έχουμε να κάνουμε με ηλίθιους. Οι οποίοι ψάχνουν για άλλους ηλίθιους να τους πιστέψουν.

Η κυβέρνηση διά του κ. Μαγγίνα έχει δώσει στο λαό μια θαυμάσια ευκαιρία να μάθει τι κρύβεται πίσω από τη χρυσόσκονη των επαγγελμάτων.

Να μάθει, ότι ελάχιστοι δικηγόροι βγαίνουν στη σύνταξη -που είναι πενιχρή- και ελάχιστοι είναι εκείνοι που κάνουν κομπόδεμα στη διάρκεια της δουλειάς τους.

Να μάθει, ότι ελάχιστοι γιατροί βγαίνουν στη σύνταξη που είναι πενιχρή. Η σύνταξη ενός γιατρού είναι ό,τι κομπόδεμα προφτάσει να κάνει από τη δουλειά του. Κι αυτό ούτε οι μισοί γιατροί το απολαμβάνουν.

Να μάθει, ότι ελάχιστοι μηχανικοί μπορούν να ζήσουν με τη σύνταξη του 75% του βασικού μισθού δημοσίου υπαλλήλου στον 20ό βαθμό!

Να μάθει, ότι οι δημοσιογράφοι και τεχνικοί Τύπου παίρνουν για σύνταξη το 30% του μισθού τους, που δεν ξεπερνάει σε μέσο όρο τα 2.000 ευρώ (ο μισθός) για 6ήμερη εργασία. Οταν δεν μπορείς να βρεις υπάλληλο ή επαγγελματία στη χώρα από τις 2 το μεσημέρι της Παρασκευής μέχρι το πρωί της Δευτέρας. Με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Ο λαός έχει συνηθίσει να βλέπει τη βιτρίνα και τις μπιρμπιλωτές παρουσίες στο αποβλακωτήριο της τηλεόρασης. Και νομίζει, ότι οι 100 πλούσια αμειβόμενοι δημοσιογράφοι είναι οι 9.938 μισθωτοί του επαγγέλματος, που πηδιώνται χωρίς ωράρια εργασίας απ' το πρωί ώς τη βαθιά νύχτα.

Νομίζει, ότι οι 500 πλούσια αμειβόμενοι δικηγόροι είναι οι 40.000 του επαγγέλματος, που πηδιώνται χωρίς ωράρια και μισθό από το πρωί ώς το βράδυ.

Νομίζει, ότι οι 400 πλούσια αμειβόμενοι μηχανικοί είναι οι 98.000 του επαγγέλματος, που πηδιώνται χωρίς ωράρια και εκτός έδρας, από το πρωί ώς το βράδυ με δύο δουλειές -αν τις βρουν- για να συμπληρώσουν.

Νομίζει ο λαός, ότι οι 10.000 καλοπληρωμένοι γιατροί είναι οι 45.000 γιατροί, που πετάγονται τις νύχτες από ένα τηλεφώνημα για την οστρακιά του Γιαννάκη. Και νομίζει, ότι οι 45.000 γιατροί είναι τα λίγα γαϊδούρια και οι πολυθεσίτες, που λουφάρουν και του πουλάνε εξουσία στα ιατρεία του ΙΚΑ και του ΕΣΥ.

Οι επιστήμονες, που λέει και η κυβέρνηση, έχουνε πλούσια αποθεματικά και φτωχές συντάξεις χάρη στους νόμους, που επιτρέπουν στο ΙΚΑ να δίνει σύνταξη μέχρι και 4.500 ευρώ το μήνα, αλλά σε κανένα από τα πιο πάνω ταμεία πλην των δικαστικών -για ευνόητους εκ του πονηρού λόγους- να δίνει σύνταξη πάνω από 2.500 ευρώ, κι αυτό το ποσό αν κανείς έχει μηνιαίες αποδοχές 6.500! Δηλαδή, 2.200.000 δρχ.!

Γιατί αν επιτρεπόταν στα ταμεία να αξιοποιήσουν τα αποθεματικά τους για να δίνουν τις συντάξεις που μπορούν, σε ποια αποθεματικά θα έβαζε χέρι η κάθε κυβέρνηση με τα ομόλογα και τα θαλασσοδάνεια, για να ξελασπώνει την ανικανότητα και την ανηθικότητά της;

Αλλά, είπαμε. Ο λαός ψηφίζει τις κυβερνήσεις, ο λαός υφίσταται τις κρατήσεις από τις αμοιβές του, ο λαός παίρνει τις συντάξεις.

Οι βουλευτές, εκείνοι που υπουργεύουν και εκείνοι που ψηφίζουν τους νόμους, τρώνε και πίνουν εις υγείαν του κορόιδου, βγαίνοντας πλουσιότεροι απ' ό,τι μπήκαν στο Κοινοβούλιο, θεμελιώνοντας σύνταξη 1.400 ευρώ με μία (!) τετραετία και ανώτατη 4.500 ευρώ, όπως και ο δημόσιος υπάλληλος πρόεδρος του Αρείου Πάγου. Επιπλέον της σύνταξης του επαγγέλματός τους!

Εις υγείαν του κορόιδου.

*Να λες επιστημονες τους δημοσιογραφους,που το μονο προσον που χρειαζονται για να δουλεψουν ειναι η γνωριμια, ειναι βρισια για την επιστημη.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 21, 2007

Οι βουλευτες,που ψηφιζουν για τις μειωσεις των συνταξεων,ποσο θα μειωσουν τις δικες τους.

Κυριακή, Νοεμβρίου 11, 2007

Αλλαγη

Photo Sharing and Video Hosting at PhotobucketPhoto Sharing and Video Hosting at Photobucket

Οι δύο υποψήφιοι Γιώργος και Βενιζέλος έχουν κατηγορήσει ο ένας τον άλλο ως ανίκανο, όργανο συμφερόντων, όμηρο βαρόνων, υποκριτή, προσωπολάτρη. Τα στελέχη του κόμματος, επίσης, έχουν κατηγορήσει αλλήλους για αδιαφάνεια, κακοδιαχείριση, διαφθορά, νεποτισμό, φοροδιαφυγή, ψέματα, υπονομεύσεις και υποκρισία.

Αν λενε αληθεια,ο κόσμος ψηφίσε ποιους;

Εάν δεν λένε αλήθεια, αλλά απλώς σπιλώναν υπολήψεις, ο κόσμος ψηφίσε ποιους;

Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007

Κρηνη

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Και ξαφνικα, στη στροφη της Ασεας,εκει,που πριν ενα μηνα απλωνοτανε μονο παχεια σταχτη και τα βογγητα των κατοικων,και τιποτε δε σερνοτανε στη γη,εκει ευωδιαζει απο το σαν ηφαιστειακο τοπιο ο τοπος και χιλιαδες κιτρινες ψυχες ξεφυτρωνουν.

Και κοροϊδευουν το θανατο.Και ολους οσους διαφημιζουν το θανατο.Και δειχνουνε ποσο αξεστοι κι απαιδευτοι και ξενοι με το χωμα και τις συνηθειες του εχουνε γινει οι ανθρωποι.Γιαυτο ισως φοβουνται ετσι το θανατο.Νοιωθουνε ξενο το χωμα που θα τους τυλιξει.Το χωμα,που ειναι φτιαγμενοι.

Γεμισανε κρινα και χορτα τα καμμενα.Και οι καταμαυρισμενες ελιες αμολανε απο τους πληγωμενους κορμους καταπρασινα βλασταρια.Και τα καμμενα πλατανια πετανε φυλλα .Η φυση ειναι εκει και καλει.Μονο το αποπαιδι της δεν ειναι εκει.Αυταρεσκα και αυτιστικα καλυπτει το χωμα με πλακακια οπου το βρει.Και αφανιζει τα νερα και τα δεντρα οπου τα βρει.Για να χτισει επανω τους την επομενη στριγκλια,που θα βγαλει μολις πνιγει.Ειτε απ εξω ειτε απο μεσα.

Ο ηλιθιος.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007

Τρίτη, Οκτωβρίου 02, 2007

Ενηλικιωση

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Η εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα υπό συνθήκες ήττας, δεν είναι μια υπόθεση που αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚ. Αφορά όλο τον ελληνικό λαό, από την άκρα Δεξιά μέχρι την άκρα Αριστερά και τους πολλούς πολιτικά ανένταχτους και απολιτικούς.

Οι πολιτες μπορει να απορριπτουν την πολιτικη και τη θεωρια των πολιτικων σχηματισμων.Αλλα,αν θελουν να συμμετεχουν ακομα και με αντισταση και αρνηση των παλιων σχηματων,ωφειλουν να εχουν αποψη.Γνωμη.Επομενως,γνωση.

Το ΠΑΣΟΚ είναι το κόμμα που στεγάζει από το 1974 μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο κομμάτι του εκλογικού σώματος που θέλει και προσδοκά να ζήσει σε συνθήκες οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής δικαιοσύνης, σαφώς διαχωρισμένης και απέναντι από την αυταρχική διακυβέρνηση της προσκείμενης περισσότερο στο κεφάλαιο παρά στον άνθρωπο συντηρητικής παράταξης.

Παρά τις αλλοπρόσαλλες ιδεολογικά και κοινωνικά πολιτικές των ηγεσιών του ΠΑΣΟΚ από το 1985 μέχρι σήμερα, το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού, που πιστεύει και θέλει αυτού του είδους τη διακυβέρνηση εξακολουθεί και βρίσκεται υπό τη σημαία του κόμματος και αυτό είναι που βαραίνει.

Γιατί το κομμάτι αυτό αποτελεί τη συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, προέρχεται από τη λαϊκή λεγόμενη τάξη, τους μισθοσυντήρητους, τους μικροεπαγγελματίες και τους αγρότες. Από το κομμάτι του λαού, δηλαδή, που έχει και τις μεγαλύτερες ανάγκες. Το κομμάτι χάριν του οποίου όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις ξοδεύουν όλη τη ρητορεία τους σε υποσχέσεις, δεσμεύσεις, προγράμματα και λαϊκισμούς.

Το κομμάτι, όμως, αυτό του λαού, που μέσα από το ΠΑΣΟΚ ελπίζει σε μια κοινωνική δικαιοσύνη,ειναι το ιδιο που μέσα από τη Ν.Δ. ελπίζει σε μια σίγουρη συντηρητική επιβίωση και μέσα από τα κόμματα της κομμουνιστικής, σοσιαλιστικής, κινηματικής, οικολογικής Αριστεράς μάχεται για πιο επαναστατικές αλλαγές.

Ετσι, με τη σαφή πλειοψηφική παρουσία του στην κοινωνία, καθορίζει όχι μόνο την πολιτική των κυβερνήσεων και της αντιπολίτευσης, αλλά αποφασίζει και ποια θα είναι η κυβέρνηση και ποια η αντιπολίτευση, παρά τις διαρκείς απόπειρες του κεφαλαίου για το αντίθετο.

Η εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ προκλήθηκε από την εκλογική ήττα, που επεφύλαξε αυτό ακριβώς το κομμάτι στο, σήμερα μόνο κατ' όνομα, σοσιαλιστικό κίνημα. Ακριβώς επειδή εδώ και χρόνια έχει εγκαταλειφθεί από την ηγετική μεγάλη ομάδα του ΠΑΣΟΚ, η οποία, με τη βοήθεια της διαχείρισης της εξουσίας, ανήκει εδώ και καιρό όχι πια στο λαό, αλλά στην αστική άρχουσα τάξη. Αυτό πλήρωσε το κόμμα το 2004, αυτό πληρώνει και σήμερα.

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να υπάρχει και δεν μπορεί να κυβερνά χωρίς τη στήριξη από τους ασθενέστερους. Κάθε πρόεδρος θα πρέπει να έχει αυτό κατά νου, αυτό γνώμονα, αυτό πολιτική. Και κάθε οπαδός θα πρέπει να έχει αυτό κριτήριο για τον πρόεδρο και την ηγεσία του κόμματος.

Κάθε συντηρητική στροφή του ΠΑΣΟΚ έχει στρέψει πιο συντηρητικά τη διακυβέρνηση της χώρας. Γιατί οι ψηφοφόροι προτιμούν συνήθως το πρωτότυπο από το αντίγραφο.Και τιμωρουν αυτον που τους προδινει. Αυτή, όμως, η απελπισμένη αντιδραστική και αυτοσυντηρητική κίνηση των ασθενέστερων αποβαίνει σχεδόν πάντα σε βάρος τους και σε βάρος του συνόλου της χώρας.

Η επωνυμία του κόμματος το καθορίζει ως σοσιαλιστικό. Η επιθυμία των ιδρυτών του, επίσης. Η επιθυμία της πλειοψηφιας των οπαδών του το επιβεβαιώνει. Δεν μένει παρά να επιβεβαιωθεί και από εκείνους που βρίσκονται στην ηγετική του ομάδα.

Το παρελθόν και το προφίλ των δύο επικρατεστερων απο τους τρεις υποψήφιους προέδρους πόρρω απέχουν από το σοσιαλισμό και την Αριστερά. Κάθε συντηρητική και άτολμη επιλογή της βασης θα αποβεί σε βάρος, όχι μόνο του κόμματος, αλλά, κυρίως, των μη προνομιούχων του λαού.Της ιδιας της βασης.

Κι αυτή είναι μια ευθύνη που δεν την επωμίζονται οι δύο υποψήφιοι.Την επωμιζεται η βαση.Και την επωμίζονται τα στελέχη, που εκφράζουν ακόμα την ανάγκη των μη προνομιούχων. Ακόμα κι αν την έχουν βλάψει με τη μέχρι τώρα ανοχή τους.

Κι αυτη,επισης,ειναι μια ευθυνη,που την επωμιζεται ολη η Αριστερα.που αγωνιζεται για τα συμφεροντα των ανθρωπων πρωτα και οχι των κεφαλαιουχων πρωτα.Και η οποια αρκειται μεχρι τωρα σε πολεμικη κριτικη χωρις να δινει στο λαο ενα μοντελο εναλλακτικης διακυβερνησης.Οδηγωντας τον ετσι στην αγκαλια των αιωνιων μονομαχων.

Η ευκαιρια της ενηλικιωσης ειναι εδω.Απο αυτην πασχει ο τοπος.Ενηλικιωση ανθρωπων και σχηματισμων.Αλλιως,η παιδικη χαρα θα του αξιζει.Και θα'ναι κριμα.


Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 14, 2007

Αψηφειστε τους

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Πριν από μία εβδομάδα ακριβώς, σαν σήμερα, τέλειωνα την επίσκεψή μου στην κατακαμένη Πελοπόννησο, όταν ανάμεσα Aρτέμιδα και Mάκιστο απάντησα έναν ευθυτενή 70χρονο με την γκλίτσα του να κατηφορίζει την άσφαλτο, τη μόνη οδό που του ’χε μείνει να κατηφορίζει, αφού όλα γύρω επί χιλιόμετρα χιλιομέτρων δεν ήταν πια χώμα και πέτρα και δέντρα και σπαρτά, παρά στάχτη. Γκρίζα και μαύρη παχιά στάχτη. Kαι μέσα απ’ αυτήν ξεφύτρωναν μαύρα παλούκια, ό,τι είχε απομείνει από τα ωραία δάση και τις εύφορες ρίζες του άλλοτε ευλογημένου και τώρα καταραμένου τόπου.

Eκτός από τις ανάσες μας τίποτε άλλο δεν ακουγόταν, όσο μακριά μπορούσε ν’ ακούσει τ’ αυτί του ανθρώπου. Tίποτε απολύτως. H εκκωφαντική σιωπή του θανάτου απλωνόταν πάνω απ’ τη γη επί χιλιόμετρα χιλιομέτρων. Δεν εσερνότανε μήτε μυρμήγκι. Tίποτε.

Eκεί μέσα εμβαπτιζόμενος είδα αυτό, που επέτρεψε ετούτη η σφαγή να εξαπλωθεί και που ο νους απλώς το είχε συλλάβει, ήδη ξέροντας, και το χέρι κατέγραψε στο προηγούμενό μου σημείωμα: Δεν υπάρχει κανείς πια να υπερασπιστεί τη χώρα έξω απ’ τις πόλεις. Tα χωριά τόπος γερόντων και ελάχιστων νέων. Tα βουνά και οι λόφοι κι οι κάμποι, από τόποι ζωής καταντήσανε τόποι ξένοι, τόποι μυστηρίου για τις νέες γενιές. Tις γενιές που μετά τους πολέμους μπουκώσαν τις πόλεις με χέρια δουλειάς.

Mιας άλλης δουλειάς, μιας άλλης ζωής, μιας άλλης ηθικής, μιας άλλης νοοτροπίας. Mιας άλλης πατρίδας. Tης πόλης.

«Aλλά εμείς» είπε ο ασπρομάλλης ανάμεσα Aρτέμιδα και Mάκιστο –ποιος θα τις θυμάται σε πέντε χρόνια– «εμείς που ζούμε εδώ πάνω είμαστε άνθρωποι αγράμματοι. Δεν ήρθε ποτέ κανείς με τους σεισμούς να μας πει τι να κάνουμε. Πού να μαζευτούμε για να σωθούμε. Πού να πάμε για να σώσουμε άλλους. Δεν ήρθε ποτέ κανείς με τις αναβροχιές να μας πει τι να κάνουμε με το βιος, που γινόταν λιμό. Δεν ήρθε κανείς εδώ από τους μεγάλους να δει πώς ζούμε και να μας πει τι να κάνουμε τώρα με αυτή τη συμφορά, που μας βρήκε. Πώς να ζήσουμε αύριο, πώς να μη φύγουν οι νέοι, πως να τα ξαναφτιάξουμε όλα αυτά».

Kαι με το «όλα αυτά» έκανε μια γύρα με το βλέμμα του και το δεξί χέρι με την γκλίτσα και περιπλανήθηκε σ’ όλο το γκρίζο και μαύρο τοπίο γύρω, επί χιλιόμετρα χιλιομέτρων. Δεν ήθελε να φύγει. Nα μείνει ήθελε. Kαι να τα ξαναχτίσει. Tα δάση! Kαι τις καλλιέργειες και τα σπίτια.

Aλλά αυτοί δεν ήρθαν. Ποτέ δεν ήρθαν.

«Δεν έχουμε πάρει ακόμα την αποζημίωση για τον πάγο του 2003 να φανταστείτε. Tώρα μας τάζουν άλλες», είπε κι απόσωσε: «Mόνο οι ανθρώποι μάς στάθηκαν. Ποτέ κυβερνήσεις. Mαζέψαν λεφτά οι ανθρώποι, μας στείλανε φάρμακα, τρόφιμα, ρούχα, έρχονται εδώ να βοηθήσουν, για πόσο. Eτούτο εδώ δεν ξαναφτιάχνεται έτσι. Θέλει λεφτά και έργα. Oχι λόγια».

Tον έβλεπα να απομακρύνεται, κατηφορίζοντας την άσφαλτο, ευθυτενής, μονάχα αυτός ξεχωρίζοντας με το μπλε παντελόνι, το άσπρο πουκάμισο και τ’ άσπρα μαλλιά, μια ζωντανή ελληνική σημαία μόνη σ’ ένα τοπίο γκρίζο και μαύρο και, πού και πού, κίτρινο απ’ τα καμένα ελιόφυλλα, που άλλοτε ασήμιζαν στις πλαγιές.

Mια ελληνική σημαία παρατημένη και πεταμένη μεσ’ στα ωραία βουνά και τους κάμπους. Παρατημένη απ’ αυτούς που δεν ήρθαν ποτέ εδώ να πουν στους αγράμματους τι να κάνουν αν κάνει σεισμό, αν δεν βρέξει, αν πιάσει φωτιά, αν χιονίσει. Nα μην πουν τίποτε στους αγράμματους, απλώς να ’ρθουν εδώ. Oι εγγράμματοι. Για να δούνε πώς ζει και αν ζει η Eλλάδα.

H Eλλάδα, που είναι γεμάτη από ονόματα στους εκλογικούς καταλόγους. Oνόματα χρήσιμα μόνο για να ζήσει την ψωνάρα του ο κάθε φελλός και ο κάθε φιλόδοξος χαρτογιακάς και εξουσιοπερίεργος. Στην πλάτη τους. Oνόματα, που για τον κάθε εγγράμματο, που δεν πάτησε ποτέ εκεί να σταθεί στο πλάι των αγραμμάτων, δεν έχουν πόνο, δεν έχουν ψυχή, δεν έχουν ζωή, παρά μόνο μια θέση στους εκλογικούς καταλόγους. Kάθε τέσσερα χρόνια παρά κάτι.

Oνόματα, που είναι οι πατεράδες και οι μανάδες και οι θείοι αυτών, που πήγαν στις πόλεις να γίνουν εγγράμματοι, να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, για να καταντήσουν παχύδερμα ξένα με τον ίδιο τον τόπο που τους γέννησε, με τους ίδιους απ’ όπου φυτρώσαν.

Aυτοί, που ανεμίζουνε την ελληνική σημαία στις συγκεντρώσεις και στα πολιτικά καραγκιοζοπαιχτήρια, την ίδια ώρα που την αληθινή σημαία, με το μπλε παντελόνι και το άσπρο πουκάμισο την έχουν παρατημένη μεσ’ στα καμένα του πάγου και της φωτιάς. Mεσ’ στα καμένα της εγκατάλειψης, όχι μιας υπαίθρου. Tης γενέτειράς τους. Tης γενέτειρας όλων μας. Tης πιο όμορφης και μοναδικής πατρίδας μας. Tης υπαίθρου. Aυτής, που μας δίνει όσα τρώμε, όσα πίνουμε και όσα ανασαίνουμε. Oσα ζούμε.

Παρατημένη χωρίς έργα, χωρίς πόρους, χωρίς προγράμματα, στα νύχια κομματικών κλεφτοσυνεταιρισμών, επιτήδειων κοινοτοδημάρχων και διψασμένων κεφαλαιούχων, που διαφθείρουν και το τελευταίο κομμάτι του επαρχιακού κοινωνικού ιστού με ψεύτικες επιδοτήσεις της τεμπελιάς, με ψεύτικα ταξίματα για αυθαιρεσίες στις χρήσεις γης, με απαξίωση της προκοπής και έμπρακτη διαφήμιση της λοβιτούρας και της αρπαχτής.

Γιατί πανηγυρίζει ο κόσμος στις συγκεντρώσεις, αναρωτιέμαι. Για την καμένη Eύβοια; Για τη μισή Πελοπόννησο, που δεν θα την ξαναδεί ποτέ κανείς να πρασινίζει όπως χτες προτού περάσουνε 40 και 50 χρόνια; Για τις κατεστραμμένες ολοκληρωτικά καλλιέργειες σε τεράστιες περιοχές της Kορινθίας, της Aχαϊας, της Hλείας, της Aρκαδίας; Για τα δάση του Tαϋγέτου, του Πάρνωνα, της Mεγαλόπολης, της Hλείας, της Πάρνηθας, της Eύβοιας, που δεν θα ξαναγίνουν ποτέ; Για την κτηνοτροφία, που διαλύθηκε σε τέσσερις νομούς; Για τα εκατοντάδες χωριά, που θα ερημώσουν από κατοίκους, που δεν μπορούν πια να ζήσουν εκεί χωρίς βιος; Για τα εκατομμύρια στρέμματα που θα καούν του χρόνου και του παραχρόνου, αφού κανείς πια δεν θα υπάρχει εκεί για να τα υπερασπιστεί;

Πανηγυρίζουνε για τους 65 καμένους ανθρώπους; Για τη δασική, που τη διαλύσανε οι φαεινοί εγκέφαλοι; Για την πυροσβεστική, που δεν ξέρει ούτε πού πέφτει το κάθε χωριό, ο κάθε δρόμος, το κάθε δάσος, η κάθε καλλιέργεια; Για τ’ αεροπλάνα, που τρέχουν στα χωριά κατ’ εντολή των καναλιών, αντί να τρέχαν στις εστίες; Για το κτηματολόγιο, που αρνείται η τεμπελιά, η ασχετοσύνη, η ανικανότητα, η απατεωνιά των κυβερνήσεων και της δημόσιας διοίκησης;

Πανηγυρίζουνε αυτάρεσκα για τα εγκλήματα των κυβερνήσεων, που ψηφίζουν; Για την εκτεταμένη διαφθορά, τη μαύρη εργασία, τη γαϊδουριά ολημερίς όπου κινείσαι, τον κουτσαβακισμό του κάθε αξιωματούχου, τις ανεξέλεγκτες δυνάμεις ασφαλείας, το διαλυμένο στράτευμα, τη βία του κάθε εργοδότη, που φτιάχνει νόμους δουλοπάροικων στην πλάτη των φτωχών και των μεταναστών;

Πανηγυρίζουνε και περιμένουνε να βγάλουν νέα κυβέρνηση οι οπαδοί.

Kι ένα μπλε παντελόνι με άσπρο πουκάμισο και άσπρα μαλλιά κατηγορίζει τη μαυρισμένη άσφαλτο από Aρτέμιδα προς Mάκιστο αγέρωχο κι εγκαταλελειμμένο.

Eίναι ο πατέρας σας κι ο παππούς σας. Eίναι η σημαία σας που υποστείλατε.

Mα, εκεί ανεμίζει. Eίναι το αγράμματο Nόμπελ ψυχής. Kι είστε οι εγγράμματοι, που ήθελε να πιστεύει.

Nα πιστεύει, ότι μια μέρα θα πάτε εκεί πάνω και θα του πείτε τι να κάνει με τους σεισμούς, τις ξηρασίες, τη φωτιά και τον πάγο. Για να φτιάξει το βιος, απ’ όπου σας τάισε για να μάθετε γράμματα.

Kαι σεις πανηγυρίζετε με όλους αυτούς, που τόσα χρόνια τον καίνε.

Τετάρτη, Αυγούστου 01, 2007

Τετάρτη, Ιουλίου 25, 2007

Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007

Δευτέρα, Ιουνίου 11, 2007

Παρασκευή, Μαΐου 04, 2007

Ο καθρεφτης


Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Ο Giannis ,και τον ευχαριστω,μπηκε και βρηκε ενα σχολιο μου παλιο,το δευτερο που ειχα γραψει,τοσο νεο και τοσο επικαιρο,που με αγγιζει τοσο πολυ σημερα,που τα ξαναανεβαζω.Ηταν τοτε,που δεν γνωριζομασταν ακομα:
"Ειναι εξαιρετικα βαρετο να παρακολουθει κανεις σε τετοια επαναληψη ποσα ψεμματα σκαρφιζονται οι ανθρωποι να πιστευουν και να λενε για-και προς-τον εαυτο τους,προκειμενου να αποφυγουν τον πιο χρησιμο μηχανισμο,που εχουν για να γινουν πιο χρησιμοι,πρωτα πρωτα στον εαυτο τους:Την ειλικρινη,καθαρη αυτογνωσια.Ακομα και με μια ματια καθε μερα.Αντε,μια φορα τη βδομαδα.Εστω,μια φορα το χρονο,μονο για ενα τοσο δα κοματακι του εαυτου.Για μια πραξη.Μπα.Δε βαριεσαι.
Η αγνοια,ο φοβος,η ευκολια ειναι οι κινητηριες δυναμεις.Το πραγμα δεν θα ηταν τοσο σοβαρο και θα αφορουσε το καθενα χωριστα-κακο του κεφαλιου του-αν μ'αυτη τη νοοτροπια δεν λειτουργουσε ολοκληρη η κοινωνια των ανθρωπων.Παντου και απο παντα. Και το πραγμα δεν θα ηταν τοσο σοβαρο-κακο του κεφαλιου της-αν μεσα σ αυτη την κοινωνια δεν ειμασταν υποχρεωμενοι να ζουμε και,κατ επεκταση,να γινομαστε θυματα καθημερινα του καθε κομπλεξικου,σε καθε εκφραση της ζωης.Στο δρομο,στη δουλεια,στις υπηρεσιες,στις γειτονιες,στις σχεσεις,συχνα στο σπιτι.Και δεν περιοριζεται σε μια χωρα.Ειναι παγκοσμια νοοτροπια.Αλλού πεταμενη στα μουτρα με τη λαδοκολλα και αλλού τυλιγμενη με σατεν υφασμα και μεταξωτες κορδελλες.
Και οσοι μπορουν να υπερασπιστουν τον εαυτο τους και τα δικαιωματα τους κυκλοφορουν,οπως ωφειλουν,με την ασπιδα και το ξιφος καθημερινα και ζουν τουλαχιστον με αξιοπρεπεια ενωπιον του καθρεφτη.Αλλα ειναι εξαιρετικα πρωτογονο,βαρβαρο και οπισθοδρομικο.Σαν ενα χερι που σε κραταει πισω και σου στερει χωρο και χρονο προς τα μπρος.Προς μια νεα,πιο χρησιμη θεση.
Και ειναι και οσοι ανημποροι να υπερασπιστουν τον εαυτο,ειτε απο δουλικοτητα,ειτε απο φοβο,ειτε απο κουτοπονηρια-το μεγα πληθος-,ειτε απο απαιδεψιά,συμμετεχουν στην οπισθοδρομικη βαρβαροτητα.Δινοντας της τροφη με τη σταση τους,καθε μερα.
Κριμα.Γιατι ο ατομικος ανθρωπος ειναι ενα θαυμασιο κατασκευασμα με καταπληκτικες δυνατοτητες να κανει τον εαυτο του και τον κοσμο αυτο που λεει η λεξη:Κοσμο.Αλλα θα παραμεινει παντα δεσμιος της πιο μετριας και αυτοκαταστροφικης μορφης του,που ειναι η κυριαρχια του μεσου,του μετριου,της αμορφης μαζας.Προς χαριν της αναπαραγωγης του ειδους.
Μονο,που το βλακωδες αυτης της μορφης ζωης ειναι,οτι μ αυτη τη νοοτροπια προχωραει με μαθηματικη ακριβεια στην εξαφανιση του ειδους.
Η φυση εχει προικισει τον ανθρωπο με την ικανοτητα να μπορει να το δει αυτο.Αλλα τον εχει προικοδοτησει και με την βλακεια να μην μπορει να το αλλαξει.
Ισως το επομενο πειραμα της να ειναι πιο πετυχημενο.Ως τοτε,δεν εχουμε παρα να το γλεντησουμε.Με την ασπιδα και το σπαθι βεβαιως.Πολεμωντας.Μια και δεν μπορουμε να κανουμε αλλιως."

Τρίτη, Απριλίου 24, 2007

Ξεδιψασμα

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Σε ολους οσοι νοιαστηκαν για την ανατριχιαστικη ταλαιπωρια της Αμαλιας,απο υπηρεσια σε υπηρεσια,απο γιατρο σε γιατρο και απο νοσοκομειο σε νοσοκομειο αξιζει να μαθουν,οτι χαρη σ αυτη την εγνοια και την κινητοποιηση τους στο δικτυο,το υπουργειο Υγειας παρενεβη,ηρθε σε επαφη μαζυ της και ανελαβε να κανει τη δουλεια,που θα επρεπε να προσφερει καθημερινα οχι μονο στην Αμαλια,αλλα σε ολους τους ασθενεις,και χωρις να χρειαζεται να ξεσηκωνονται εξαγριωμενοι οι πολιτες γιαυτο.

Ακομα,χαρη σ αυτον τον ξεσηκωμο,μια μεγαλη εφημεριδα ειναι σε επαφη με την Αμαλια για να ακουστουν ακομα πιο φωναχτα τα αισχη της υγειας στον τοπο.Αυτα,που οι πολιτες υφιστανται καθημερινα και συνηθως αδιαμαρτυρητα,με τη στρεβλη νοοτροπια,οτι ο γιατρος ειναι αφεντικο κι ο ασθενης αβουλο οργανο.Ενας μεσαιωνας,που διαιωνιζεται απο τον αυταρχισμο των ειδικων,που καταχρωνται των υποχρεωσεων τους πανω στην αμαθεια των πολιτων,που δεν ξερουν τα δικαιωματα τους.

Η Αμαλια,μοιαζει να κερδιζει τη μαχη αυτη γιατι ηθελε να εχει δικαιωματα.Να ειναι Πολιτης και οχι υποδουλος.Να ζει με αξιοπρεπεια και οχι με ελεημοσυνη.Αλλα,μοιαζει απλως να την κερδιζει.Δεν θα την κερδισει αν τα ματια ολων μας δεν ειναι αγρυπνα πανω στην εξουσια που κρατα τη ηνια αυτης της παραγκας,που λεγεται υγεια.Οχι μονο για την Αμαλια,αλλα για τις χιλιαδες Αμαλιες,που υποφερουν στο σιχαμερο κυκλωμα της γραφειοκρατιας,του γραψαρχιδισμου των υπαλληλων και της κερδοσκοπιας γιατρων,φαρμακεμπορων,κλινικων.

Η Αμαλια ειναι η αδερφη μας,η κορη μας,η μανα μας,η γυναικα μας,που κακοποιειται καθε μερα σαν ανθρωπος,σαν πολιτης,σαν συνανθρωπος.Και σ'αυτο,ειμαστε ολοι συνυπευθυνοι.Γιατι,αν μπορεσαμε με τη φωνη μας να ανοιξουμε ενα παραθυρο ξεδιψασματος σημερα,σημαινει οτι η σιωπη μας κραταει αυτο το παραθυρο κλειστο την καθε μερα.Η σιωπη οχι σ αυτα που βλεπουμε σε αλλους.Η σιωπη σ αυτα που ζουνε οι δικες μας Αμαλιες.Που εχουν το δικαιωμα, επιτελους,να ζουν μ 'αξιοπρεπεια.

http://fakellaki.blogspot.com

Παρασκευή, Απριλίου 20, 2007

Εμπιστοσυνη

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Το πιο δυσκολο κτηριο για να χτισεις.Το πιο πολυτιμο για να υπερασπιστεις .Το πιο ευκολο για να γκρεμισεις.

Κυριακή, Απριλίου 15, 2007