Σάββατο, Φεβρουαρίου 03, 2007

Ουτοπια 2


Ο Ουγκ ακουμπησε στην ακρη του βραχου με τον ωμο του.Χαλαρωσε το κρατημα του ροπαλου στο άλλο χερι.Τραβηξε βιαια την προβια από την πλατη του και την πεταξε κατω στο χωμα.Περα στο βαθος μια αγελη μαμμουθ χαραζε,με το χωμα που σηκωνε,την πορεια της στη σαβανα.Τον αφηνε πια αδιαφορο.Δεν αντεχε άλλο την προαιωνια απαγορευση
Ονειρευοταν να περασει το ποταμι, που ηταν εκατονταδες φεγγαρια το συνορο και να δει πώς ηταν ο κοσμος περα από κει.Και ποσος ηταν ο κοσμος.Ονειρευοταν να μπορει να περπατησει εκει που η φυλη ελεγε,ότι οποιος περπατησε χαθηκε.Ονειρευοταν να αγγιξει εκεινη τη σκουρα ομορφια,που ειδε περα από το ποταμι να τρεχει αλαφιασμενη στη θωρια του,τη μερα που ειχε πλησιασει τα ορια.Ονειρευοταν και πιστευε,για καποιο ανεξηγητο λογο,ότι απ την άλλη πλευρα όλα ηταν ιδια με εδώ.Κι ότι ηταν ο φοβος που κρατουσε χωρισμενο το εκει με το εδώ.Όπως ο φοβος κρατουσε τον Ογκ και τη φυλη του μακρυα απ τον Ουγκ στις πεντε σπηλιες.Το ειχε παρατηρησει αυτό ο Ουγκ.Ηταν ο φοβος,που κρατουσε μακρυα τους ανθρωπους.Το ειχε παρατηρησει,γιατι εκεινος δεν φοβοταν.Εκεινος ηξερε,ότι το νερο του ποταμου εφτανε για ολους.Και το νερο της πηγης εφτανε για ολους.Και οι καρποι από τα δεντρα εφταναν για ολους.Και τα μαμμουθ και οι βισσονες εφταναν για ολους.Και τα χορτα και τα λουλουδια που γιατρευαν τις αρρωστιες εφταναν για ολους.Αλλα,ο Ουγκ ειχε παρατηρησει,ότι ηταν παρα πολύ περισσοτεροι αυτοι που φοβοντουσαν από εκεινους,που δεν φοβοντουσαν.Και αποφασιζαν παντα.Χιλιαδες φεγγαρια τωρα.
Τα ποδια του παγωσαν ξαφνικα.Κοιταξε κατω και ειδε με τρομο τα νερα του ποταμου να τον βρεχουν μεχρι τους αστραγαλους.Κοιταξε πισω του και ειδε,ότι ειχε αφησει το βραχο από ωρα,παρασυρμενος στα ονειρα.Κοιταξε μια τα ποδια του μεσα στο ποταμι,μια πισω του τις σπηλιες και τους λοφους του.Και μια μπροστα του την άλλη μιση πεδιαδα,περα από το ποταμι.Επιασε το ροπαλο με τα δυο του χερια μπροστα από το δασυτριχο στηθος του και εβγαλε μια κραυγη από τα βαθη των σπλαχνων του μεχρι τον ουρανο.Και προχωρησε.

Ο Κρατινος γελασε με το βροντερο του γελιο,που αντηχουσε σ ολο το δημο Αλιμουσιων.»Δεν θα υπαρχουν δουλοι;» πεταξε στον Χαρία.Και ξαναπλημμυρισε τον δημο με το βροντερο του γελιο.»Και ποιος θα δουλευει Χαρια;Οι Θεοι;»Και ξαναπλημμυρισε το δημο με το βροντερο του γελιο.

Ο Σαβαθ στριμωχτηκε διπλα στον αδερφο του,ακουμπισμενος στον υγρο τοιχο του μπουντρουμιου.Ετρεμε από το φοβο κι από το κρυο.»Πες μου παλι» ψελισε.»Στ αληθεια τον ακουσες να υποσχεται,ότι εμεις ειμαστε το μελλον του κοσμου;»Ο Ιαφετ δεν τον κοιταξε καν.Ειχε το βλεμμα καρφωμενο κατω,στο χωμα του κελιου.Εκει που με το δαχτυλο του ειχε φτιαξει το περιγραμμα ενός ψαριου.Περασε ένα λεπτο σαν αιωνας.»Ναι»,ειπε μετα.»Ετσι μου ειπε.»Ότι εμεις θα κατακτησουμε τον κοσμο»

Ο Καζιμι Σουιγιαμα σηκωσε το σπαθι και τρυπησε περα για περα το σωμα του χωρικου χωρις ονομα.Πώς τολμουσε να αμφισβητει την υπεροχή των ευγενων.Τοσες γενιες στην αυτοκρατορια των χρυσανθεμων δεν τον ειχαν διδαξει τιποτε;Σκουπισε το αιμα από το περιτεχνο σπαθι στο γρασιδιΜα,τι ελεγε.Διδασκονται ποτε οι χωρικοι;

Ο Αετος που Βλεπει Περα από Το Δασος εσκυψε πανω από τη φωτια και κοιταξε τα κοκκαλα.Εκανε ένα νευμα σ’Αυτόν που Φερνει τα Πνευματα και ξαναρωτησε:»Μπορει να σβυσει η φωτια μας για παντα Αουακι;»Εκεινος κοιταξε μια φορα ακομα τα κοκκαλα,μια τη φωτια,και χωρις να σηκωσει το βλεμα κουνησε το κεφαλι του πανω κατω σα ‘να’λεγε ταυτοχρονα «ναι» και σαν να’κλαιγε.Αν όμως μπορουσες να δεις απ την άλλη πλευρα της σκηνης ,εκλαιγε.

Ο Φουρέ αναψοκοκκινισε με το δρεπανι ακομα στα χερια,εκανε δυο βηματα και ακουμπησε σχεδον στη μουρη του νεου,που στεκοταν ακινητος μεσα στον αχυρωνα.»Μαζεψε τα και δινε του» ουρλαξε.»Ζουμε από τη δουλεια στα αφεντικα και δε θα μας καψουν ζωντανους για χαρη σου».Ο νεος τον κοιταξε μια στιγμη,οσο επιτρεπεται να κοιταξει ενας γιος τον πατερα του,εφερε την τσουγκρανα στο άλλο του χερι και προχωρησε προς την ξυλινη πορτα.Κοντοσταθηκε μια στιγμη,ξανακοιταξε τον πατερα του και χωρις να πει λεξη βγηκε.Μετα μια βδομαδα τον αναγνωρισαν αναμεσα στους νεκρους στο οδοφραγμα της οδου Γκιγιωμ.Πώς ειχε φτασει τοσο γρηγορα στη Λυων κανεις δεν ηξερε.

Ο Φραντζεσκο σκουπισε το μετωπο του από τον ιδρωτα,κοιταξε τον αλλον και του’πε χαμογελαστα:»Λοιπον,θα ρθεις το βραδυ στο σωματειο;Δεκαωρο σου λεω.Ακους;Δεκαωρο.Μπορουμε.»Ο Γιαννος βιδωνε με πεισμα την πουτανα τη μεγγενη,που’χε σκληρυνει.Δεν ηθελε μπλεξιματα.Δεν πιστευε.Τη δουλεια του ηθελε να κανει καλα και μετα..,μετα να βλεπει τη Βασιλικη,να χανεται στα ματια της.Να τηνε παντρευτει,να κανουνε παιδια,σ’ένα σπιτακι παστρικο,αυτό ηταν ολο.»Δεκαωρο,σου λεω,ακους;Μπορουμε» ξαναπε ο Ιταλος από την ακρη της μηχανης,που λαδωνε.Μα,ο Γιαννος δεν πιστευε.Δεκαωρο!Δε λες που ειχε ξεφυγει απ τα τσιφλικια της Λαρισσης και ειχε βρει δουλεια στο Μποστον,δοξα τω Θεω να λες.Ακους δεκαωρο.Ουτε το 1900 δε θα το δουν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ


25 σχόλια:

paraxeno είπε...

φοβάμαι εκείνους που δεν έχουν φόβο, γιατί μπορεί μπροστά απ τα όνειρα να τρέχουν, αλλά όταν τα όνειρα γίνουν αλήθεια για τους άλλους που φοβούνται, πονάει πολύ... Το φόβο να πολεμήσουμε, να διώξουμε, κι ας είναι λίγοι εκείνοι που όνειρα κυνηγούν άφοβα, γιατί με δαύτον το κοπάδι πάντα προς την καταστροφή θα κοιτάει... Το κοπάδι θέλει γνώση, θέλει κόπο για να γίνει ο φόβος όνειρο θαρρώ, κι ίσως έτσι η επόμενη ουτοπία να μην γίνει τραγική πραγματικότητα...

μπορεί όμως να είναι τέτοιο το ύφασμα, κι εγώ απλά να μη φοβάμαι να ονειρεύομαι...

θέλω να δω τι θα έχει η συνέχεια για κείνους που φοβήθηκαν να μπουν στο ποτάμι

τι ουτοπικό μήνυμα!!!!

o kairos είπε...

Δαιμονιο,οι ιστοριες ειναι απαντηση σε σχολια του προηγουμενου ποστ.

paraxeno είπε...

μπορούν όμως να γίνουν αρχή κι ερώτηση για το επόμενο ποστ ;)

εγώ πάντως με τον Ουγκ είμαι

Herinna είπε...

θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.
:)
Έχω ελπίδες αφού υπάρχουν ακόμα άνθρωποι, πως κάποιοι θα ρισκάρουν τα μικρά ονειρά τους, για ένα όνειρο να τα πραγματώσουν σε καλύτερους κόσμους.

exiled είπε...

Προφανώς και όλα ξεκινάνε από τα μάτια μιας Βασιλικής. Για όλα αυτά φταίνε. Κι άμα ρωτήσει το αφεντικό, μόνο τότε δε θα το πούμε. Γιατί η Βασιλική δε φταίει σε τίποτα που είναι τόσο ωραία. Μόνο μη το μάθει το αφεντικό. Κι αν έρθει και το δεκάωρο, θα πηγαίνω έξω από το παραθύρι της να την κοιτάω κατιτίς περισσότερο. Κι άξαφνα ο κόσμος θα γίνει όμορφος, για τότες μιλάω, που θα κάνει πως κοιτάζει έξω.

giftaki είπε...

Γουστάρω!

atg είπε...

ta oneira kai oi prosdokies pernane sa xadi ap'oles tis gwnies tou kosmou..mexri na broun ena prosforo magoulo , xastouki na ginoun kai na ksekinisei i allagi...
sugnwmi gia tin "grafikotita" alla auti i eikona mou irthe diabazontas to...

tis kalimeres moy

o kairos είπε...

Προσεξτε φιλοι μου,οι ιστοριες ολες εκτος απο την πρωτη ειναι πραγματικες.Τοσο,που μπορει να ειναι και η πρωτη.

αθεόφοβος είπε...

Εύστοχη απάντηση στα σχόλια που αμφισβήτησαν το προηγούμενο πόστ.
Κάτι είχα μυριστεί!

dodos είπε...

Σήμερα πήρα τον υπόγειο. Οδηγούσε μιά μικρόσωμη κοπέλα...

Zaphod είπε...

Σωστός!

nik-athenian είπε...

Γιώργη δώσε κι άλλες ουτοπίες. Και σε μακρο και σε μικροκλίμακα.
Το Ουτοπία-2 από τα δυνατά σου κείμενα όλων των ΚΑΙΡΩΝ.

Ημίαιμος-Imiaimos είπε...

Αν δεν είναι η πρώτη, ...δεν θα είναι και οι άλλες. Άρα είναι... :)

o kairos είπε...

Αθεοφοβε,ειναι μπροστα στα ματια μας η Γνωση.Δεν την επιδιωκουμε.

dodo,εισαι παντα χιλιες φορες πιο περιεκτικος απο τον πιο περιεκτικο καιρο.Εισαι πολυ καλυτερος.Και αυτο με συγκινει.

zaphod,just facts.

Nik,σ ευχαριστω,θα συνεχισω,γιατι εχει πολυ και ποικιλο φαϊ.

Με ξελαμπικαρισμενο μυαλο απο την ιστιοπλοϊα,ε;Και μεις τριβουμε μαονια.Για κοπιαστε,για κοπιαστε.

michelan είπε...

Η ουτοπία της ουτοπίας

-οι ευγενείς έχουν αντικατασταθεί απο τις πολυεθνικές.
-οι επαναστατικές φωνές χάνονται μέσα στον κατακλυσμό της πληροφορίας.
-οι εργαζόμενοι δουλεύουν τις ίδιες ώρες, ζώντας με την ψευδαίσθηση της ελευθερίας.
-το να προχωρήσεις πέρα απο το ποτάμι και να πας στο διπλανό αστέρι, δεν συνεπάγεται οτι θα αναπνεύσεις οξυγόνο.

Εκει που έχουμε κάνει τεράστια άλματα είναι στις συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης.

-αν κοιτάξουμε την ανθρωπότητα σαν ΕΝΑ :

τότε... ήταν μωρό
σήμερα... είναι έφηβη

τα κύτταρα/άνθρωποι πολλαπλασιάστηκαν, οι αναλογίες όμως έμειναν ίδιες...
απλώς δημιουργήθηκε μεσαία τάξη...

ρίξτε μια ματιά σε Ασία/Αφρική...

πόσες δικές μας εκπληρωμένες ουτοπίες,
είναι ανεκπλήρωτες δικές τους;

-Ποιό είναι το ιδανικό που ψάχνουμε σαν άνθρωποι;

την Ιδανική Κοινωνία συνθηκών γνώσης και διαβίωσης
ή
την Ιδανική Κοινωνία Χαρακτήρων;

για την πρώτη έχουμε περάσει πολλά ποτάμια,
για την δεύτερη δεν έχει τίποτα αλλάξει.
οι ίδιοι οι χαρακτήρες του τότε υπάρχουν και τώρα.
Αμετάβλητοι...

Ιδανική Κοινωνία Χαρακτήρων...
η ανεκπλήρωτη ουτοπία...

ο δείμος του πολίτη είπε...

Μου άρεσε πάρα πολύ. Τόσο διαπολιτισμικό, τόσο ψυχρό και ψυχογραφικό. Οι σκέψεις τόσων ανθρώπων για ελευθερία(;), για σεβασμό(;) σε όλο τον κόσμο, εκφράζονται μόνο μέσα σε ένα ή τρία posts.

Περιμένω τη συνέχεια...

paraxeno είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
paraxeno είπε...

σβήσε του ανθρώπου όλη την Ιστορία και ξαναπάμε απ την αρχή... κι εκεί που ο Ουγκ μπαινει στο ποτάμι τρέχουν όλοι μαζί ξοπίσω του, και το σήμερα γίνηκε αλλιώς... με τους ανθρώπους μια χούφτα σφιγμένη, με όραματα που έτσι δα να κανεις τα φτασες, με δουλειά κι όχι δουλεία...
με όλα κείνα που πάντα μένουν ΟΥΤΟΠΙΑ...

μάλλον νυστάζω, κι ουτοπικά ονειρεύομαι... ταγμενη η σκέψη σε αιώνια εφηβεία... χμ
καλό ξημέρωμα...

Χαρυβδιςς είπε...

oytopia oti den eipame oti den tolmhsame oti mas prodose oti otioti katagrafeis me pathos les kai theleis na ta swseis..na swseis thn oytopia ,mh xathei ki ayth ..kai tote....

roidis είπε...

ένα χορταστικό κείμενο για άλλη μια φορά αγαπητέ Τετράδη...Για να δούμε που το πάει ο αφηγητής, αυτός ο γητευτής!

(άλλαξέ μου σε παρακαλώ το λινκ, είμαι στο http://roides.wordpress.com τώρα, ευχαριστώ)

o kairos είπε...

Michelan,εχω κατι για τις σκεψεις σου

Δειμο,στειλε μου,σε παρακαλω στο μεηλ μου το μεηλ σου για να σου στειλω το αρθρο περι Παιδειας που σου ειπα.

χαρυβδις,χωρις σκαλι δεν λειτουργει η σκαλα.

Ροϊδη,σ ευχαριστω,θα το αλλαξω.

Sofogreg είπε...

Όταν ήμουν πιο μικρός σιχαινόμουν τους φοβισμένους ανθρώπους. Τώρα όχι και τόσο. Ίσως να φοβάμαι λιγότερο πια.

kwlogria είπε...

Είσαι φανταστικός. Φανταστικός. Και γω, είμαι ο Χαρίας. Χαίρω πολύ.

kwlogria είπε...

Αν και γελάω σαν τον Κρατίνο.. Τέλος πάντων:)

kira είπε...

αχτύπητο ποστ! Φοβάμαι πως άνευ ουτοπίας, ου τόπος...ούτε απ' αυτήν, ούτε κι απ' την άλλη μεριά του ποταμού.