Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007

Ουτοπια 2


H Αρετη γλυστρησε από τα χερια του πατερα της και ετρεξε στις σκαλες για τον κατω οροφο.Επεσε λαχανιασμενη στην αγκαλια της μητερας της και ενας χειμαρρος εβγαινε μεσα από τα αναφιλητα της.»Δεν αντεχω άλλο μανα.Δεν αντεχω.» Και ξαφνου,εδωσε μια και πεταχτηκε εξω από την ξυλινη πορτα στο δρομο και χαθηκε τρεχοντας,μες στα στενα.
Mανωλιο μου»,του ειπε τρεμοντας μεσα στην αγκαλια του,»παρε με σε παρακαλω από δω.Σ ένα μερος,που δεν θα μας ξερει κανεις..Που δεν θα μας νοιαζεται κανεις.Που θα ανασαινουμε χαμενοι μεσα στο πληθος χωρις ονομα.Ελευθεροι.Που τα ματια του κοσμου δεν θα μας φτανουν.Εκει,που θα ζουμε ,επιτελους.» Εκεινος την εσφιξε με οση δυναμη σφιγγει μια γυναικα ενας αντρας,τοσο οσο την αγαπα,ισα να μην την λιανισει,και κοιταξε περα από τον ωμο της προς τον καμπο.»Θε μου,κανε να υπηρχε ένα μερος,με μυριαδες ανθρωπους και κανεις να μην ξερει κανεναν.Να μαστε ολοι ελευθεροι» ειπε από μεσα του σαν προσευχη.Και τοτε γεμισαν τον καμπο ιππεις,με τις πρασινες σημαιες του Μεμετ μπεη.Του τοποτηρητη.

Ο Ερχαρτ εγειρε τον έναν ωμο και απιθωσε στο χωματενιο πατωμα το σαμαρι και τα χαμουρα.Λυγισε τα γονατα και κωλοκαθησε στα σανα των ζωων.Ο καματος του εκλεινε τα ματια.Μια γλυκεια αυρα περναγε μεσα στα πνευμονια του.Ξαφνου,τα βοδια γιναν από σιδερο.Και το υνι ,κρεμασμενο από κατω τους,μπηγόταν μονο του μεσα στο χωμα βαθεια.Πιο βαθεια απ οσο το εμπηγε ο ιδιος κι η Χερτα μαζυ.Και τα βοδια από σιδερο ειχανε ροδες,αλλα όχι από ξυλο.Και τρεχανε μες στα χωραφια μεσα σε ωρες τοσο,οσο ετρεχε ο Ερχαρτ μεσα σε μηνες.Και πεταγαν το σταρι από,πισω χωρισμενο απ την ηρα.Σε ισα δεματια.Σεισμος!Εκουνιοταν η γης και ο ιδιος περα δωθε επηγαινε.»Βοηθεια» εφωναξε κι ανοιγοντας τα ματια ειδε τα μεγαλα γαλαζια της Χερτα να τον κοιτουν και τα στιβαρα της χερια να τον τρανταζουν ολοκληρο.»Ξυπνα»,του φωναζε».Εχουμε άλλη μια γραμμη στο χωραφι να οργωσουμε».

Η Σι Λιν φυσηξε τη θρακα για μια ακομα φορα και τα πνευμονια της εκαιγαν.Ειχε πολλη υγρασια το βραδυ.Απλωσε το λεπτο ασπρο χερι της και πιεσε με τα δαχτυλα το προσαναμα,μουρμουριζοντας μια προσευχη.Μια φλογα μικρη ξεπηδησε από την ακρη του ξυλου και τυλιξε τα καρβουνα από κατω και τα κουτσουρα από πανω,στην αρχη παιχνιδιαρικα και μετα με την πεινα,που τρωει η φλογα τα πραγματα.
Η Σι Λιν εβαλε επανω το αγγειό με νερο και βυθιστηκε μεσα στις φλογες,που κατατρωγαν πια ο,τι ξυλο ειχε η εστια.Πιεσε με το δαχτυλο τον αερα εμπρος της,σαν να αναβε ετσι μιαν άλλη φωτια.Και επιεσε παλι ένα άλλο σημειο του αερα,προσταζοντας την πορτα να ανοιξει.Και μετα ένα άλλο σημειο του αερα,προσταζοντας ένα καλαθι να την παει επανω,στην πλαγια του βουνου.Και μετα ένα άλλο σημειο,να της πλυνει τα ρουχα.Κι ένα άλλο να της φτιαξει ζεστο το νερο.Κι ένα άλλο να την παει στον Μπαν Χσιαο Λι.Που ελεγε,ότι τοσο την αγαπουσε,ωστε θα της πραγματοποιουσε κάθε επιθυμια.Για να δουμε αν ελεγε αληθεια.

Ο Μαμπαο εσφιγγε την Κβουμπου στην αγκαλια του σαν χαμενος.Πριν από χρονια,όταν ζουσαν ακομα στις καλυβες θα ηξερε καλα τι να κανει.Θα την ειχε σκοτωσει.Αλλα τωρα,μετα από χρονια στη Λουζακα,τις κορες δεν τις σκοτωναν,απλως γιατι πηγαν με αντρα.Οι πολεις!Ποσο τους ειχαν αλλαξει οι πολεις.

48 σχόλια:

michelan είπε...

-Ξέρεις καλύτερα απο όλους μας οτι κάθε κοινωνία ορίζει δικούς της νόμους και κανόνες.
Οι βασιλικές οικογένειες της Αιγύπτου επέτρεπαν τον γάμο μεταξύ αδελφών.
Στον μεσαίωνα ο άρχοντας ξεπαρθένευε τις νύφες.
Οι εσκιμώοι αν δεν πήγαινες με την γυναίκα τους, όταν σε φιλοξενούσαν, το θεωρούσαν προσβολή.

-οι πόλεις πρόσφεραν την ασφάλεια, την ανάπτυξη, την ανωνυμία και την ελευθερία...
αλλά τώρα παραπονιόμαστε για την αποξένωση...
η φύση ισορροπεί και εξισορροπεί,
αλλά το εκκρεμές μέχρι να εκτονωθεί η ενέργεια του,
σου κτυπάει το κεφάλι απο τον ένα τοίχο στον άλλον...

-η φαντασία πρόσφερε στον άνθρωπο πολλές εφευρέσεις για να του κάνουν την ζωή πιο ξεκούραστη και άνετη,
και κατέληξε να μην έχει χρόνο να ασχοληθεί ούτε με τον εαυτό του...
Όσο τρέχει η τεχνολογία, τόσο τρέχουμε και εμείς...

Βελτιώσαμε τις εξωτερικές μας συνθήκες,
αλλά συμπιέσαμε τον εσωτερικό μας κόσμο,
και είμαστε έτοιμοι να εκραγούμε...

Ανικανοποίητοι,
αποχαυνωμένοι,
αποκαμωμένοι...

ΥΓ. χαίρομαι που ελπίζεις!

Αθήναιος είπε...

Αν τις διαβάζω σωστά, όλες οι διηγήσεις διέπονται από μία ηθική αρχή ή μάλλον κινούνται πάνω στον άξονα ( ουάου) της ιδέας του καλού, το οποίο αναγνωρίζουν ως κάτι υπαρκτό, γενικά αποδεκτό κι αδιαπραγμάτευτο. Τί ενώνει όλους τους ήρωες των ιστοριών; Νομίζω πως αφενός η πάλη με την καθημερινότητα κι αφετέρου η προσδοκία πως το αύριο θα είναι καλύτερο, όχι πιο εύκολο, απλά θα επικρατεί η Δικαιοσύνη. Μόλις τώρα κατάλαβα γιατί πάντα κοιτούσα τις ουτοπίες με ελαφριά καχυποψία·θεμελιώνεται σε ηθικές αρχές κι αυτές δεν τις αποδέχομαι.

Τέλος πάντων. Το feed του μπλογκ σας εχει κάποιο πρόβλημα, μήπως δεν το έχετε ενεργοποιήσει;

Ημίαιμος-Imiaimos είπε...

Πολύ 'συμπυκνωμένο' και χρειάζεται ένα δεύτερο καλό διάβασμα.
Η ουτοπία του σήμερα πραγματικότητα του αύριο αναγκαστικά θεμελιωμένη σε ηθικές αρχές αν το είδος συνεχίσει να συμβιώνει... Δεν γίνεται να είμαστε όλοι μαζί όλοι απόλυτα ελεύθεροι. Και η πάλη θα είναι διαρκής για τον καθορισμό των ηθικών αρχών που θα καθορίζουν τα όρια της ελευθερίας μας.

Πάω να το ξαναδιαβάσω.

ioeu είπε...

ου - τοπια. Τελικά, πράγματι, δεν παίζει ρόλο ο τόπος, αλλά ο άνθρωπος, παντού ο ίδιος...

dodos είπε...

Φαντασία. Ελπίδα. Απελευθέρωση.

Μ' αρέσουν οι παραβολές σου...

DIONYSOS είπε...

Αν υπάρχει μήνυμα, που υπάρχει είναι να "ανθρωπέψει ο άνθρωπος" Πως και με τι εργαλεία αφου είναι κοινωνικό ζώο, μέσα από τους άλλους. Ο Θουκιδίδης εγραψε ότι οι σχέσεις των ανθρώπων και των κρατών εξαρτώνται από το συμφέρον ,αλλά του συμφέροντος προυπάρχει ως κινητήρια δύναμη ο φόβος (ατομικός) ή είναι συναρτησή του.(οργανωμένος και με βία).
Γιαυτό κατα την ταπεινή μου γνώμη πρέπει να βλέπουμε την ουτοπία σαν δημιουργικό σχεδιασμό (συνταγή) πραγματικότητας και όχι σαν ελευθερία γενικά. Πάντα να ρωτάμε το γιατί, για ποιόν ,για τίνος συμφέρον.Η Αναγκαιότητα είναι η δύναμη που έκανε τον Αλκιβιάδη να αποστατήσει στρατοπέδου τετράκις δικαιολογημένος από τις ιστορικές δεδομένες συνθήκες.Αυτός έμεινε στην ιστορία σαν μεγάλος τυχοδιώκτης οι ίδιες όμως αναγκαιότητες επιβίωσης κάνουν τις κορασίδες των ιστοριών του ΚΑΙΡΟΥ συμπαθείς στην αναζήτηση ή επιβολή αγάπης και συντρόφου. Την εκτίμησή μου σε όλους.

Ντεφι είπε...

άμεσο και πληθωρικό το κοινωνικό χρονογράφημά σας, καιρέ μου, τόσο πολύ που σαν να καταλύθηκε η ουτοπία της αναγέννησης εικόνων από την εκφορά των λέξεων,

φιλί

just me είπε...

Η ουτοπία είναι απαραίτητη ως εφαλτήριο για το (μικρό ή μεγάλο) άλμα προς τα εμπρός (και δεν μπαίνω στην αμπελοφιλοσοφική συζήτηση αν το εμπρός, το παραπέρα, είναι ή δεν είναι πάντα καλύτερο από το πίσω: θεωρώ ότι είναι εξ ορισμού καλύτερο). Το θέμα είναι να έχουμε συναίσθηση ότι (η ουτοπία) είναι το ταξίδι και όχι η Ιθάκη.

Εντελώς, εκ του προχείρου, γιατί όπως είπε ο Ημίαιμος, εδώ χρειάζεται "διάβασμα".

candyblue είπε...

Είμαστε ό,τι κάνουμε για ν’ αλλάξουμε αυτό που είμαστε.
Η πόλη απλώνεται και μας υπνωτίζει με σουρεαλισμό μέρα με τη μέρα. Δεν ξέρω αν είμαι μέσα στην πόλη που γεννήθηκα ή σε μια άλλη πόλη που της μοιάζει .Λατρεύω και θαυμάζω όσους αντιστέκονται στις νέες αφίξεις και σε όσα χαραμίζουν τον χρόνο που έχουμε για να ζήσουμε. Προτείνω να κάψουμε τις ψεύτικες πόλεις μας .Δεν μας ανήκουνε και δεν τους ανήκουμε πια
Τελικός προορισμός», ο προορισμός ο οποίος αναγράφεται στο εισιτήριο που προσκομίζεται στον έλεγχο εισιτηρίων
Εσένα το δικό σου ποιον γράφει;
Εμένα λέει, η «Ουτοπία» είναι ο τελικός μου προορισμός!

exiled είπε...

Πολύ βιβλικό το ύφος του ποστ. Ναι, υπάρχει η πρόοδος αναφορικά με τη θέση του ανθρώπου, με τη φύση του όμως τί γίνεται; Και όσον αφορά την ελευθερία, γίνεται εύκολα τροχοπέδη το κάθε επίπεδο ελευθερίας που αποκτάμε προς το επόμενο που μας περιμένει. Ωραία και τα σχόλια από @michelen και @Αθήναιο.

@Διόνυσσος: Δεν έμεινε μόνο σαν τυχοδιώκτης (είναι ηθικολογικός ο χαρακτηρισμός) ο Αλκιβιάδης. Έμεινε και σαν πανέξυπνος εγωιστής.

Πότε επιτέλους θα ξεφύγουμε από το καλό και το κακό;

kwlogria είπε...

Συνεχίζεις να γαμείς. Στενοχωριέμαι αλλά έτσι ακριβώς είναι γαμώ την κοινωνία μου.

Idάκι είπε...

Έτσι λοιπόν αποδεικνύεται πως και η ουτοπία είναι άλλος ένας κύκλος της ζωής;

Το θέμα είναι, ποιος μας είπε ότι οι πόλεις δεν ονειρεύονται κι αυτές τη δική τους ουτοπία... Να αλλάζουν κατά βούληση και όχι όποτε τη βαράει στον άνθρωπο να ανατινάξει (με άδεια των αρχών ή χωρίς) ένα κτήριο... Ή να κτίσει... Ή να μεταφέρει συνοικίες ολόκληρες...

Μαρτυρίες ξενύχτηδων αναφέρουν πως οι πόλεις το βράδυ ονειρεύονται και τα όνειρά τους είναι λιγότερο συγκεχυμένα από των ανθρώπων.

rockerblogger είπε...

Εξαιρετικό πάντρεμα ιστοριών, Καιρέ.
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι μπορούμε να αλλάξουμε τις πόλεις, χωρίς να ακυρώσουμε την πρόοδο των πολιτισμών τους.

Από εμάς εξαρτάται.

passer-by είπε...

Αναρωτιέμαι αν όντως είναι καλύτερα όσο περνάει ο καιρός κι ο άνθρωπος ανακαλύπτει πόσο του αρέσει να ανακαλύπτει, πόσο ικανός είναι να το πετυχαίνει και πόσο έξω έχει πέσει κάθε φορά που τελειώνει το πείραμα.

Helix Nebulae είπε...

Οι πόλεις κατάφεραν να αλλοιώσουν τον καιρό, και ο καιρός μια μέρα θα καταστρέψει τις πόλεις.

o kairos είπε...

Κατεληξα στο συμπερασμα,οτι το Χριστο τον σταυρωσανε γιατι αντι να τα λεει χυμα και τσουβαλατα,οπως η Κωλογρια κι εγω,τα ειπε σε παραβολες-οπως εγω τωρα-με αποτελεσμα να μην καταλαβουν πολλοι Χριστο και να οδηγηθουμε στο μοιραιο...
Ποιος μιλησε για ηθικη,για καλο και κακο,για πολεις και επαρχιες,για διδαγμα και λοιπα και λοιπα.Στο αρχικο μου σημειωμα πριν τρεις μερες καποιοι ειπαν,οτι η ουτοπια ειναι παντα ουτοπια και τιποτε δεν αλλαζει ουσιαστικα,κι εγω ανεφερα σκαστα παραδειγματα καθημερινης ζωης-και ιστοριας-για να δειξω,οτι αυτα που καποτε οι ανθρωποι τα θεωρουσαν εντελως απραγματοποιητα και ουτοπικα για το μελλον,γιναν πραγματικοτητα.Και οτι δεν αφορουν μονο τεχνολογικα ζητηματα,αλλα και αλλαγης νοοτροπιας ανθρωπων και συμπεριφορων.
Τοσο απλα.
Αφου ομως η παρεξηγηση ειναι τοσο εκτεταμενη,ενα γραμμα,που ετοιμαζομουν να γραψω στον Michelan το ανοιγω .Και πολύ μ’αρεσει,διοτι σας γουσταρω.

Leon είπε...

Εξαιρετικά.
Και τα δύο.
Η 'απλότητα ' που χρησιμοποιήσατε στον λόγο σας, βάρυνε τις έννοιες.

Haris είπε...

Η φυγή, το καλύτερο αντίδοτο...

o kairos είπε...

Αθήναιε,μιλατε σε εναν απολυτως ανηθικο ανθρωπο.Πιστευω μονο στην χρησιμοτητα.Τι θα πει feed,τι θα πει blog.

Οοοοοοχιιιι.Μην το διαβασεις ετσι.Διαβασε το οπως ειναι οι λεξεις.

Γιατρε,αναγκα και θεοι πειθονται.

ντεφι,εικονων πραγματι.

just you,η ουτοπια ειναι μια ανοησια κατα τη γνωμη μου.Δεν υπαρχει ουτοπια.Ολα ειναι πιθανα,υπο τις απαραιτητες συνθηκες.Αυτο εγραψα στο πρωτο γραμμα.

candyblue,να καψουμε τις πολεις;Μα,ακομα δεν ηρθαμε καλα καλα απο τα χωρια μας.

Εξοριστε,δεν υπαρχει καλο και κακο.Υπαρχει χρησιμο και επιζημιο.

Μωρη,αγαπη μου,γιατι στενοχωριεσαι;

idaki,τα ακουμε τα ονειρα της εμεις οι ξενυχτηδες.

Ροκερ,δεν ξερω αν μπορουμε.Αξιζει να προσπαθουμε.

Περαστικε,δεν τελειωνει ποτε το πειραμα.

helix,ωραιοτατο.

hari,και στη Βαλια Καλντα εχει πια εξημερωμενα σκυλια.

o kairos είπε...

Λεων,τι θα γινει.Σκουριασαν τα δαχτυλα.

passer-by είπε...

Νομίζω πως το πείραμα είναι ένα κάθε φορά. Πολλές είναι οι εφαρμογές του και οι συνέπειες από την έμπνευση που το ακολουθεί.
Κι εκεί είναι που ο άνθρωπος χάνει το μέτρο ή την ψυχραιμία του. Απ΄τη μια δε μπορεί να απαρνηθεί το γνωστό κι απ΄την άλλη δεν μπορεί να προχωράει χωρίς κανένα στήριγμα.

o kairos είπε...

Kαπετανιε,σε σενα ηταν η παρακληση οοοοοοχιιιιι.

allmylife είπε...

σαν βιβλίο που δεν ήθελα να τελειώσει.

Ημίαιμος-Imiaimos είπε...

Συγνώμη για την επανάληψη αλλά για να τα έχουμε κοντά. Γράφεις:

"Στο αρχικο μου σημειωμα πριν τρεις μερες καποιοι ειπαν,οτι η ουτοπια ειναι παντα ουτοπια και τιποτε δεν αλλαζει ουσιαστικα,κι εγω ανεφερα σκαστα παραδειγματα καθημερινης ζωης-και ιστοριας-για να δειξω,οτι αυτα που καποτε οι ανθρωποι τα θεωρουσαν εντελως απραγματοποιητα και ουτοπικα για το μελλον,γιναν πραγματικοτητα.Και οτι δεν αφορουν μονο τεχνολογικα ζητηματα,αλλα και αλλαγης νοοτροπιας ανθρωπων και συμπεριφορων.
Τοσο απλα."

Από αυτό εγώ βγάζω:
"Η ουτοπία του σήμερα πραγματικότητα του αύριο αναγκαστικά θεμελιωμένη σε ηθικές αρχές αν το είδος συνεχίσει να συμβιώνει..."

Προφανώς δεν έχεις άλλη πρόθεση από την ουτοπία-πραγματικότητα άρα το "ΌΧΙΙΙ"
σχετίζεται με τις ηθικές αρχές που ανέφερα "...αν το είδος συνεχίσει να συμβιώνει" Γράφεις:
"Ποιος μιλησε για ηθικη,για καλο και κακο,για πολεις και επαρχιες,για διδαγμα και λοιπα και λοιπα.....Και οτι δεν αφορουν μονο τεχνολογικα ζητηματα,αλλα και αλλαγης νοοτροπιας ανθρωπων και συμπεριφορων."

Αλλά, Καπταν Γιώργη, όταν λες "ζητήματα νοοτροπίας ανθρώπων και συμπεριφορών", αυτά δεν περιέχουν κανόνες και δη ηθικούς;
Πώς θα χαρακτηρίσεις μια συμπεριφορά;
Μια νοοτροπία;
Με ποιά βάση θα τις αξιολογήσεις;

Μπας και δεν αποκλίνουμε;

o kairos είπε...

allmylife,ηθελα να ειχα εγγονια να τους λεω.

Σκυλουκο μου,σωστα το πιασες οτι ηθελα να σε αποτρεψω απο το ηθικο.Μια συμπεριφορα,μια νοοτροπια θα την κρινουμε απο τη χρησιμοτητα της.Αν ειναι ωφελιμη ή επιζημια για τα συμφεροντα των συνδιαλεγομενων ή του κοινωνικου συνολου.Μεγαλο θεμα,αλλα ευκολο νομιζω για μας.

paraxeno είπε...

χμ μήπως τελικά ουτοπία δεν είν τα όνειρα κι όλα εκείνα που κάποιος κάποτε φαντάστηκε για το μέλλον κι έγιναν πραγματικότητα αργά ή γρήγορα με όποιες συνέπειες και αγώνα?

μήπως ουτοπία είναι ακριβώς το αντίθετο? όλα εκείνα που ΔΕΝ φαντάστηκε ούτε τόλμησε κανείς να προσπαθήσει? κι όλα εκείνα που μοιάζουν "φυσικά" κι όχι "ανέφικτα"? και κείνα που κανείς δεν τα φοβάται, μα τα θεωρεί τόσο δεδομένα οπότε δεν παλεύει ούτε τόσο δα για τη διατήρησή τους? και ξεχνάει τελος οτι υπήρχαν υπάρχουν και ίσως θα συνεχίσουν να υπάρχουν? μήπως για αυτό η κάθε πραγματικότητα είν τόσο παράξενη κι αμφιλεγόμενη?
μήπως παρασυρόμαστε τόσο από την φαντασία το όνειρο τα μεγαλεπίβολα σχέδια για το μετά, και ξεχνάμε το μικρό τώρα που χει τόση δυνατότητα όση η δύναμη τούτης της συντροφιάς? που σκέφτεται ενεργεί, δρα αντιδρά, ή απλά διαβάζει?

μου μοιάζει ουτοπία το δεδομένο του κορεσμού της δίψας και της πείνας, όπως το βλέπω σήμερα... όλοι εμείς μιλάμε με γεμάτα στομάχια (λίγο πολύ) και ξεχνάμε ότι αυτό δεν ειν και τόσο δεδομένο παντού ένα γύρο, ούτε καν για το ίδιο το δικό μας το αύριο... μήπως αυτή είναι η ουτοπία? και δεν εχει σχέση με το αύριο ή το πριν, αλλά με το κάθε τώρα? χμχμ πολυλογίες ως συνήθως συγχωρήστε με... αλλά θα με ενδιέφερε μια γνώμη πάνω σε αυτή μου τη σκέψη :)

κατά τα λοιπά παραμένω έφηβη και παω να φάω

αθεόφοβος είπε...

Αν μ΄αρέσει κάτι στις ουτοπίες σου είναι ότι παντού λιγο πολύ υπάρχει ένα ζευγάρι άντρα-γυναίκας.
Τελικά είσαι κρυπτορομαντικός με επικάλυψη ρεαλιστή !

o kairos είπε...

Δαιμονιο,πηγαινε να φας,γιατι μεσ στο ξενυστικωμα σου εχεις πιασει μια ουσια απο το επομενο γραμμα που θα κατεβασω.

Βρε αθεοφοβε,υπαρχει μεγαλυτερος ρεαλισμος απο το απαυτο;

paraxeno είπε...

γαμώτο πάντα αλλού είμαι, θέλω ρύθμισμα χεχεχε καλό ξημέρωμα φιλοι γνωστοί κι άγνωστοι :)

paraxeno είπε...

α! το απαυτό δεν ειν χημεία? (από κείνη που κάναμε στο σχολείο ντε) ρεαλισμός είναι? χμμμμμ

Zaphod είπε...

Καλό ποστ αν και έβγαλα μάλλον διαφορετικό συμπέρασμα από πολλούς προλαλήσαντες. Το τι είναι "ηθικό" και "δίκαιο" και "καλό" και καλάμια μαύρα είναι καθαρά θέμα α) συνήθειας και β) πλειοψηφίας....
Επίσης η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη για την αειφόρο ανάπτυξη και την αέναη ανύψωση του ανθρώπου παραμένει η πιο γλυκιά λέξη: μουνί...

Δεν ειρωνεύομαι καθόλου αν τυχόν κάποιος με παρεξήγησε, οκ? Με άρεσε το ποστ και είπα να πω και εγώ το συμπέρασμά μου.

Αν και σε μερικές κοινωνίες που σκόρπια αναφέρεις η απόδοση συναισθημάτων και προβολών σημερινών εννοιών μπορεί να κάνει την εικόνα να χάσει λίγο...πχ πολλοί λένε πως ο υπερ-ταξικός νικητήριος έρωτας είναι σχετικά φρέσκια έννοια-ιδέα και όχι έμφυτη...τρέχα γύρευε τώρα!

Ημίαιμος-Imiaimos είπε...

Καπετάνιε έχεις δίκιο ως προς το 'μεγάλο θέμα'. Νομίζω όμως ότι συζητούμε το ίδιο πράγμα με άλλες λέξεις.
'Χρησιμότητα', 'ωφέλιμη', 'επιζήμια' (για τα συμφέροντα μιας κοινωνίας). Νομίζω στη βάση αυτών διαμορφώνεται/ορίζεται το ηθικό ή ανήθικο των συμπεριφορών (σαφώς αναλόγως των συμφερόντων των διαφορετικών κοινωνιών)
Σε κάθε περίπτωση, πολλή τροφή για σκέψη μας δίνεις, και καλά κάνεις. :)

Ημίαιμος-Imiaimos είπε...

Ουπς! Τώρα ξαναείδα τη 'σφραγίδα σου' "Ο ανθρωπος ειναι,κι αυτος,ενας τροπος συμπεριφορας του συμπαντος".
Για άλλη 'συμπεριφορά' μιλάμε. ΟΚ! :)

Νερίνα είπε...

Αυτό είναι απο τα αγαπημένα μου παιχνίδια.
Τι θέλει να πει ο ποιητής;
Τίποτα παραπάνω απο ότι γράφει!

kwlogria είπε...

Στενοχωριέμαι γιατί η αλήθεια πονάει. Όταν πραγματοποιούνται τα όνειρα μας, σκεφτόμαστε πως κάποτε μας είπαν "πρόσεχε τι εύχεσαι" αν και, ευτυχώς, όχι πάντα, μερικές φορές είναι γαμηστερά όταν η ουτοπία που ονειρεύτηκες γίνεται πραγματικότητα. Μην την ψάχνεις, είμαι ασυνάρτητη, είσαι θεός, καλά τα πάμε. Καλημέρες και όλα καλά:)

Τίποτα είπε...

Οι πόλεις μας...Η ευχή και η κατάρα μας...

candyblue είπε...

Επιμένω...να τις κάψουμε.
Είναι ψεύτικες σαν τα χωριά μας...Καμία γενέτειρα δεν μας γουστάρει πίσω.
Τι κι αν τις κάψουμε;
Θα κατασκευάσουμε καινούργιες, γιατί δεν θα έχουμε που αλλού να πάμε!

exiled είπε...

Έι, μάστορα, ετούτος ο μετρητής με τ'ς Γιάνκηδες 'σα χάμου, τ' ρόλο βαράει; Αμέρικαν μπαρ του κάναμ'...

o kairos είπε...

zaphod fou,το ειπα πιο ευγενικα,ως απαυτο.Οσο για τις πλειοψηφιες που ειπες,θα δεις οτι την ιστορια την φτιαχνουν και την καθοριζουν οι λιγοι.Οι μειοψηφιες.Ααααααλλο μεγαλο θεμα,μη μπλεξουμε τωρα.Ενα ενα.

Καπετανιε.συμφωνουμε,αλλα εχω αφαιρεσει απο το λεξιλογιο μου τις λεξεις καλο και κακο,γιατι οι ανθρωποι περισσοτερο μπερδευονται παρα συνεννοουνται μ αυτες.Καλημεεερες.

νερινα,θελω να σε φιλησω,να σ αγκαλιασω και να σε πεταξω ψηλα και μετα να σε ξαναπιασω και να σε ξαναφιλησω.Σ ευχαριστω,σ ευχαριστω,σ ευχαριστω.

Μωρη,αγαπη μου,δεν μου εχει εκπληρωθει ευχη,που να μην την εχω πληρωσει με αιμα.

τιποτα,οπως το λες.

candyblue,πειραζει να τις εξανθρωπισουμε;

Εξοριστε,αμερικαν μπαρπμάρ.Αμα μου βρεις μετρητη,που να πληρωνει τον βαζω.

Νερίνα είπε...

Κολακευμένη. Ελπίζω να έχετε καλή φυσική κατάσταση.
Καλό σας βράδυ

candyblue είπε...

Εμείς?
Τα θηρία με τους τεράστιους εγκεφάλους και τις ματωμένες καρδιές;
Γιατί όχι;
Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον

Composition Doll είπε...

Μαγεμένη από την Ουτοπία 2.

Haris είπε...

Kairos

Υπάρχουν πάντα μέρη ήσυχα όπου γαληνεύεις,απλά θέλει μια ταραχώδη σκέψη για να πας εκεί...

Σχολιαστής είπε...

Ωπ, είδα φώς και μπήκα. Καιρέ είχαμε συνομιλήσει στου Ημίαιμου, αλλά τώρα ανακάλυψα ότι είσαι ο ΚΑΙΡΟΣ που με στέλνει πάντα να διαβάζω πρώτα την τελευταία σελίδα.

o kairos είπε...

Diva,τι ειναι feeder.

hari,ναι ,καταλαβα.

καλως το σχολιαστη απο πισω.

Arkin είπε...

Αν και ήμουν ο πρώτος που διάβασε αυτό το ποστ (ήταν δεν ήταν 5 λεπτά από τη δημοσίευσή του, μαλλον θα το σχολιάσω τελευταίος.
Διάβασα το κείμενο σε μια περίοδο που τα βράδια δεν μου κόλλαγε ύπνος. Το μόνο που κατάφερνα ήταν να κλείνω τα μάτια και να περιμένω την κούραση να με καταβάλει κάποια στιγμή πριν το ξημέρωμα. Ήρθαν όμως οι Ουτοπίες 2 και μου θύμισαν τι κάνω κι εγώ τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα. Κι εγώ ένα όνειρο κυνηγάω.
Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα. Και ονειρεύτηκα. Ξανά.

Υ.Γ. Δεν μπορείς να καταλάβεις την έννοια της λέξης πατρίδα αν δεν νιώσεις κάπου ξένος. Και τι χειρότερο απ' το να νιώθεις ξένος στην πατρίδα σου...

o kairos είπε...

O πατερας μου ηταν προσφυγας,με ενα αχ μονιμο για την πατριδα.Το νιωθω ολο αυτο που λες.Τι σε κοιμησε,ομως,σε παρακαλω;

Arkin είπε...

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω. Πιο πολύ με επηρέασε το πρώτο κείμενο. Υποθέτω πως έστειλε το μυαλό μου πιο μακριά από τα καθημερινά προβλήματα που προκαλούσαν την υπερένταση στο σώμα μου. Τα κείμενα σε καμμία περίπτωση δεν προκαλούν νύστα, το αντίθετο μάλιστα. Μπορούν να σε κάνουν να σκέφτεσαι (και να φαντάζεσαι) για ώρες. Κι εγώ αυτό έκανα, μόνο που κάποια στιγμή έκλεισαν τα μάτια μου.