Παρασκευή, Απριλίου 20, 2007

Εμπιστοσυνη

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Το πιο δυσκολο κτηριο για να χτισεις.Το πιο πολυτιμο για να υπερασπιστεις .Το πιο ευκολο για να γκρεμισεις.

83 σχόλια:

ladybug είπε...

Προς τον εαυτό σου πρωτίστως.

Πολύ μου άρεσε όπως το έθεσες.
Καλημέρα.

doratsirka είπε...

Ωραία η φωτογραφία, αλλά το στέρεο έδαφος για να χτίσεις χάνεται στον ορίζοντα. Αχνοφαίνονται τα βουνά και σε πρώτο πλάνο η ευμετάβλητη θάλασσα. Πάλι καλά που υπάρχει και η βάρκα για απέναντι. Καλή σας μέρα

Кроткая είπε...

πράγματι...
επίσης είναι δύσκολη η επιλογή αυτού που θα εμπιστευτείς.
και συχνά γίνεται λάθος επιλογή.

Siddhartha είπε...

Δυστηχώς στην Ελλάδα, ή μάλλον καλύτερα οι Έλληνες, έχουν κρίνει όλα αυτά τα κτήρια κατεδαφισταία. Ούτε καν σκέφτηκαν να τα αναπαλαιώσουν.

michelan είπε...

Δυστυχώς και σε αυτό το κτίσιμο το πρόβλημα είναι τα
θεμέλια...

diavolikon είπε...

από τα καλύτερα κειμενά σου, από τις πιο αδιάφορες φωτογραφίες σου

χαιρε

industrialdaisies είπε...

Εμπισθωσύνη

ο δείμος του πολίτη είπε...

Πολύ σωστά, αλλά με ποιον; Τώρα τρέχω για χρήματα που μας χρωστά το ΥΠΠΟ (αθέτηση συμβατικών υποχρεώσεων της τάξης εκατομμυρίων) για τον πολιτισμό. Σε ποιον να δείξω εμπιστοσύνη; Στο Βουλγαράκη;

Στο συνάνθρωπο, ναι να δείξω και να χτίσουμε πολά μαζι. Στην πολιτική μας ηγεσία η εμπιστοσύνη τελικά με θίγει.

αθεόφοβος είπε...

Τι βλέπουν οι δυό τους;
Την εμπιστοσύνη να δύει;

ΡΑΜΑΝ είπε...

Η διαχρονική αξία του χειροποίητου...
και θέα για ευγνωμοσύνη..

Γειά χαρά καιρέ..

Αθήναιος είπε...

Ναι είναι σαν την υψηλή μαγειρική. Θέλει χρόνο για να ετοιμαστεί και για να αναγνωρίσεις την αξία της, πρέπει πρώτα να έχεις φάει πολύ δευτεράντζα...

Η μόνη μου ένσταση είναι πως πριν αφήσουμε την εμπιστοσύνη μας για ένα άτομο να κλονιστεί, πρέπει να του δώσουμε τουλάχιστον άλλη μία ευκαιρία. Πολλές φορές βαφτίζουμε "εμπιστοσύνη" το προσωπικό μας γινάτι, τον εγωϊσμό μας, τις ανάγκες που επιθυμούμε να μας καλύψουν οι άλλοι κι όταν αυτοί αρνηθούν ή απλά αδυνατούν να μας καλύψουν με τον τρόπο που επιθυμούμε εμείς, σπεύδουμε να τους κατηγορήσουμε πως πρόδωσαν την εμπιστοσύνη μας ενώ στην πραγματικότητα προδότες μπορούμε να γίνουμε μόνον απέναντι στον ευατό μας.

atg είπε...

kai isws apo ta liga pou den mporeis na peis oti einai olokrlirwmena..kai xtizeis kai xtizeis..kai pote den teleiwnei

Marina είπε...

Η εμπιστοσύνη όταν κτίζεται με γερά θεμέλια, δύσκολα γκρεμίζεται.

ellinida είπε...

Το μόνο που δεν ξαναχτίζεται.

demonia είπε...

Και τι κάνουμε εν τέλει σ`αυτή τη ζωή...?Χτίζουμε κάστρα,γκρεμίζουμε κάστρα,χτίζουμε,γκρεμίζουμε...Μερικές φορές αναρωτιέμαι τι βρίσκουμε σ`αυτούς τους φαύλους κύκλους.

Κ.Καιρέ έχετε καιρό να μ`επισκεφτείτε και στεναχωριέμαι
:-(

Aggelos Spyrou είπε...

Φοβάμαι...

ΑΠΕΙΡΩΤΑς είπε...

Αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στην Ινδία!

2Σx2 είπε...

Η λεζάντα κάτω απο τη φωτογραφία τα λέει όλα, δεν έχω να προσθέσω πολλά. Μόνο αυτό: Μεσοτοιχία με την ειλικρίνια είναι το κτίριο της εμπιστοσύνης!

o kairos είπε...

lady,το προς τον εαυτον χτιζεται νωρις.Κι αλλοιμονο σ αυτον που το γκρεμιζει.:)

Δωρα,το θετεις πολυ πραγματικα.Αν λαβει κανεις υπ οψιν του,οτι στην αρχη ολα ειναι ρευστα.

krot,ενιοτε και χωρις να μαθαινουμε απο το παθημα.

siddhartha,σοφε μου φιλε,ειναι η πρωτη φορα,που θα διαφωνησω τοσο ριζικα μαζυ σου.Γιατι η Ελλαδα ειναι απο τις λιγες χωρες του,ας πουμε,δυτικου κοσμου,και απο τις παρα πολλες του,ας πουμε Τριτου,οπου η εμπιστοσυνη ειναι ο συνδετικος κρικος στις σχεσεις των ανθρωπων.Με κριτηρια συναισθηματικα.Ακομα.Σε αντιθεση με τις,ας πουμε,πολιτισμενες χωρες,οπου οι σχεσεις στηριζονται περισσοτερο στην,ας πουμε, ψυχρη λογικη και τα ψυχρα συμφεροντα.Με τις απαραιτητες πολλες εξαιρεσεις βεβαιως,μερικες απο τις οποιες εχω την τυχη να γνωρισω.

michelan,δεν εχω δει την παραπομπη σου,αλλα θα συμφωνησω απολυτως στο συμπερασμα.

diavolikotato,η μετριοτητα ειναι το σκαλι για να πατησει η επιτυχια..))

industrial,εμμισθωσυνη ισως;

δειμο μου,νομιζω,οτι και με την εξουσια συμβαινει ο,τι και με τα ατομα.Η εμπιστοσυνη χτιζεται απο δυο πολους,που εχουν Ορθωσει τις Απαιτησεις τους και τις Υπερασπιζονται κι ολας.Αλλιως δεν εχουμε εμπιστοσυνη.Εχουμε υποταγη του αδυνατου στο ισχυρο.

αθεοφοβε,ισως απολαμβανουν το τελος μιας μερας,που την απολαυσαν χαρη στην εμπιστοσυνη.

ραμαν,και υγεια και χαρα σου ευχομαι.

Αθηναιε,σοφε μας μαγειρα,ετσι οπως το λες ειναι και ετσι οπως το λες θα Επρεπε να ειναι.Συμπληρωσε στις αιτιες την,ισως,βασικοτερη,που τοσο δυνατα μονολεκτικα κατεθεσε πιο κατω ο Α Σπυρου.Για να συμπληρωθειτε.

atg,να χτιζεις εμπιστοσυνη ειναι τοσο ομορφο σαν να χτιζεις το σπιτι σου.

marina,ναι,τα θεμελια.

ellinida,χμμμμ

demonia,σας επισκεπτομαι ολους,παρ ολο που δεν προλαβαινω.Αλλα,δεν αφηνω συχνα το ιχνος μου:))

Αγγελε,τα ειπες ολα με μια λεξη.

απειρωτα,εσυ για κεινη καιγεσαι κι εκεινη δεν σε θελει..:)))

vrakas kostas είπε...

EMISTHOSYNH !!!

industrialdaisies είπε...

"εν-οπισθω-σύνη"... Για αυτούς που σκέφτονται να στη φέρουν από πίσω...
Με τα ψιλά μισθά μπιστοσύνη δεν γένεται... Με τα ψηλά μισθά η γλώσσα ξεχειλώνει και κάτι άλλο ακόμα περισσότερο... (με το παρδόν. Καλά, έχω ξεφύγει!) Καλήν εσπέρα!

fishlover είπε...

Πόσο πονάει όταν γκρεμίζεται... και τί θόρυβο κάνει!
Καλησπέρα kaire, μόλις ήρθα.

Σπύρος Σεραφείμ είπε...

Φυσάει, υγρασία κι αλμύρα στα χέρια μου.
Mετά ένα βουνό καρφωμένο στη θάλασσα, χαμηλώνει απότομα, προσγειώνεται σ' ένα διάδρομο που παρουσιάζεται την τελευταία στιγμή. Ένα λιμανάκι-facade, χωρίς πίσω, σαν σκηνικό, διαφανής θάλασσα, απέναντι ένας όγκος. H αίσθηση της απομόνωσης, της απόστασης, του μικρού, του ελάχιστου ζωτικού χώρου. Mετά όπως περνούν οι ώρες, οι μέρες, καταλαβαίνεις το λάθος. Δεν είναι το τέλος του κόσμου που ξέρεις, το σύνορο μιας μικρής χώρας φοβισμένης και κλειστής. Eίναι μια ακόμα πύλη σε κάτι μεγαλύτερο, παμπάλαιο, ολόκληρο, γεμάτο ζωή…
Καλό Σαββατοκύριακο

o kairos είπε...

michelan,βλεποντας και την παραπομπη σου θα ελεγα,οτι ακομα σ αυτον το τοπο δεν εχει προχωρησει πολυ αυτου του ειδους το θεμελιο.Αν και χρησιμοποιειται ολο και πιο πολυ απο τους αξεστους.Οι οποιοι ,ομως,πληρωνουν το τιμημα αργοτερα.

Κωστα,σε προλαβα...

industrial,γλυκεια μου,στο σπιτι του ο καθενας ειναι πιο ομορφος.Πολυ καλο σου βραδυ:)))

fishlover,συνηθως ειναι για καλο.Καλως ηρθες.

ion είπε...

Για να υπάρξει Προδοσία πρέπει να προηγηθεί η Εμπιστοσύνη.

Αν οι προδότες ιδρύαν κατασκευαστική εταιρεία, θα υπήρχε σχέση εμπιστοσύνης με το κράτος της Διαπλοκής? ε?

vrakas kostas είπε...

(asxeton!!)nai kaire moy me prolaves!otan egrafa thn EMISTHOSYNH!to status htan stis 18 ypovoles!wspoy na "vgw" kai na "pathsw" REFRESH eida:ypovoles 20!
kai thn idia lexh ston sxoliasmo soy!enoiwsa avola!

kerasia είπε...

Με τέτοιο ηλιοβασίλεμα, τέτοιο ζευγάρι, σούρουπο και να μην βγάλεις ερωτικό ποστ...
Πως το κατάφερες αυτό;

:DDDDDDDD

michelan είπε...

Συμφωνώ...

+ προσθέτω :

Τα φραγκοδίφραγκα λειτουργούν στο background...
Παρατηρώντας τό πώς τα χειρίζεσαι,
μου δίνει μια εικόνα του χαρακτήρα σου...
Που θα με βοηθήσει να κρίνω αν μπορώ να σε εμπιστευτώ...

---και κάποιοι/ες το έχουν για μέτρο για να σου πουν το σ'αγαπώ και το θα σε παντρευτώ...
σε πρόλαβα ή ξέφυγα ;;;...:))))---

Απολλώνια είπε...

Εμπιστοσύνη;
Γιατί;
Σε αυτό διαφωνώ γιατί η πηγή όλων είναι ο φόβος. (αγαθών και μη και βάλε μου τη ρετσινιά της πεζής και μονολιθικής, είμαι αρβανίτικο κεφάλι. ξέρω οτι διανθίζουμε τον φόβο μας με μετονομασίες)

Πολύ καλή εφεύρεση η
κοινωνικότητα, όσο πολύπλοκη θέλουμε εμείς να είναι.

Ευχή: η ορθόδοξη ονομαστική γιορτή σου, να γίνει αφορμή για ένα μεγάλο γλέντι!
:)

vrakas kostas είπε...

empistosynh;NAI!!ma mono sthn diaisthhsh moy!pyrgo ths BABEL egw den xanaxtisw!

ΝΙΚΟΣ είπε...

Συμφωνώ πως η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες του, οπού η εμπιστοσύνη είναι ο συνδετικός κρίκος στις σχέσεις των ανθρώπων. Μεταξύ πολιτών (άντε και ιδιωτών!) και Πολιτείας; Δεν ξέρω τι φταίει και μετά από 180 περίπου χρόνια ελεύθερου κράτους δεν καταφέραμε να φτιάξουμε θεσμούς που να εμπνέουν εμπιστοσύνη και σεβασμό στους υπηκόους. Αυτή είναι, νομίζω η βάση της κακοδαιμονίας, που δημιουργεί διάφορες κουτοπόνηρες συμπεριφορές, άμυνα αλλά και άλλοθι απέναντι στο δοβλέτι. Διερωτώμαι στις άλλες χώρες της Δύσης, όπου εν πολλοίς εφαρμόζονται ίδιες οικονομικές πολιτικές και αφαιμάσσονται ο κοινωνικός πλούτος και τα αποθέματα των οικονομικά ασθενέστερων τι γίνεται; Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ πως δεν υπάρχουν και κει οι επιτήδειοι που καιροφυλακτούν και αρπάζουν. Από την άλλη οι διαδικασίες «του εκσυγχρονισμού και των μεταρρυθμίσεων» γίνονται όπως εδώ, με την πλήρη απαξίωση και διάλυση των πάντων;

Siddhartha είπε...

Μ'αρέσει η διαφωνία. Αρχικά το σκέφτηκα στο πολιτικό επίπεδο, ή μεταξύ λαού και κράτους. Η συνήθεια βλέπετε. Από τη άλλη όμως, τί να σας πώ, άμα όντως είναι έτσι τα πράματα, γιατί ανεβαίνουμε ο ένας πάνω στον άλλο, για να μην χρησιμοποιήσω κάποια άλλη πιο βαριά λέξη. Αν υπήρχε η εμπιστοσύνη η συναισθηματική, θα το κάναμε αυτό; Πληγώνουμε και ξαναπληγώνουμε. Εκτός κι αν την συναισθημετική εμπιστοσύνη που λέτε, την εννοείτε μόνο για τα φιλικά μας πρόσωπα, οπότε αυτό το δέχομαι. Δεν πάω σε καμία περίπτωση να μιώσω την Ελλάδα έναντι των δυτικών κρατών, ούτε λέω ότι αυτό καταλάβατε φυσικά. Ζώ στο εξωτερικό και βλέπω καθημερινά την κατάσταση εδω.

vatraxokoritso είπε...

οδοστρωτήρας..

iro* είπε...

Πετραδαααακι, πετραδακι...
***

ΝΙΚΟΣ είπε...

Πιστεύω, όπως και ο οικοδεσπότης μας νομίζω, πως στην Ελλάδα εξακολουθούν λειτουργούν οι δεσμοί στην οικογένεια, στη συντροφιά, στην κοινότητα, η λεγόμενη κοινωνική συνοχή δηλαδή. Ασφαλώς βέβαια δεν υπάρχει ανεπτυγμένη κοινωνική παιδεία που να επιτρέπει συμπεριφορές καθημερινές, ανθρώπινες, που στο εξωτερικό είναι αυτονόητες. Το κακό είναι πως και δω η αποξένωση και η αλλαγή των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών αρχίζουν να λειτουργούν διαβρωτικά και στις στενά ανθρώπινες σχέσεις...

o kairos είπε...

Σπυρο,σου ευχομαι παντα να σκεπτεσαι ποιητικα.

ion,φυσικα.Γιατι η εμπιστοσυνη των οικονομικων συμφεροντων στηριζεται στα κοινα βρωμικα μυστικα που μοιραζονται.Και με τα οποια αλληλοαπειλουνται.Ισορροπουν.

Κωστα,συγνωμη που σε εκανα να νοιωσεις αβολα,αλλα εισαι Ολυμπιακος και παιζεις με τον ΠΑΟΚ στην Τουμπα...

καρεσια ολανθιστη,δεν ειναι ο ερωτας η απολυτη παραδοση και η πιο τυφλη εμπιστοσυνη;

michelan,απο αυτες να ξεφυγεις..:)))

απολλωνια θα σε μαλωσω,που δεν διαβασες πιο πανω Αγγελο Σπυρου..:))Σ ευχαριστω για τις ευχες και ανταπαντω με Αριστοτελη:Βιος ανεορταστος μακρα οδος απανδοκευτος.

Κωστα,η διαισθηση ειναι ο αλανθαστος οδηγος.

νικο,νομιζω οτι τα απαντησα ολα αυτα στην απαντηση μου,πιο πανω, στον δειμο.Ειναι θεμα Στασης των πολιτων.

siddhartha,σοφε μου φιλε,θα παραπεμψω και εσενα στην απαντηση που εδωσα στο δειμο.Αλλα,εδω σε εμπιστευονται και εμπιστευεσαι πολυ περισσοτερο απο οσο στον κοσμο του Ορθου Λογου.Πολλες φορες επιπολαια και αλλες καταστροφικα.Αλλα,οπωσδηποτε πιο ευκολα.Και η εμπιστοσυνη απο μονη της δεν φτανει για να περιορισει την ανθρωποφαγια.Ασε,που οσο πιο κοντα ερχονται οι ανθρωποι μεταξυ τους τοσο πιο ευκολα προκαλουνται συγκρουσεις.Απο ποικιλες αιτιες.Μεγαλη συζητηση.Αλλα,κι εγω κουρδιζω το μυαλο μου με τις δικες σας σκεψεις.Και μαθαινω ετσι.

βατραχω,μπουρλοτοο!

iro*,αχ,νησι:))

νικο,ευχαριστως θα το υπεγραφα αυτο που γραφεις.

industrialdaisies είπε...

Καιρέ, συγνώμη. Στο Μεσολόγγι είναι η φωτογραφία;

industrialdaisies είπε...

Όχι τίποτα άλλο, αλλά εκεί οι κατασκευές ξύλινες, λιτές, μέσα στο νερό αλλά από όταν ήμουν τριών χρονών μέχρι και σήμερα εκεί είναι. Με Ανθρώπους μέσα...

So_Far είπε...

Αν και η εμπιστοσύνη μου έχει κλονιστεί και καταρρεύσει τόσο σε προσωπικό όσο σε και σε πιο γενικό επίπεδο, εγώ πάω κόντρα: Δεν χάνω την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους.. Γιατί αν χαθεί και αυτό μέσα μας, πάει χάθηκε το παιχνίδι..

Με την ελπίδα και την προσπάθεια λοιπόν, καλό σας βράδυ..

murplej@ne είπε...

χα...
θυμήθηκα την " Κριση Μπιστοσύνης" κάπου στο millennium.

sunday είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
sunday είπε...

Το πιο απαραίτητο για να ζήσεις.

dodos είπε...

Κατακτάται με καθημερινό αγώνα...

aniaris είπε...

Δεν κερδίζεις ποτέ την απόλυτη εμπιστοσύνη, παρά μόνο το δικαίωμα να παλεύεις γι'αυτήν.
Κι είναι καλύτερα έτσι.Γιατί το κόστος της "κατάρρευσής" της είναι πολύ ακριβό.

Socrates είπε...

Η αληθινή εμπιστοσύνη είναι κάτι πολύ σπάνιο. Και ελέγχεται εξαιρετικά δύσκολα.Μόνο σε φοβερά κρίσιμες στιγμές. Να σε κατηγορούν για φόνο, ας πούμε, όλα τα στοιχεία να είναι εναντίον σου, εσύ να λες στον άνθρωπό σου ότι είσαι αθώος και εκείνος να σε πιστεύει χωρίς να έχει μέσα του καμμιά απολύτως αμφιβολία. Εκεί σε θέλω, κάβουρα.. Όσο για την ερωτική εμπιστοσύνη, μιλάμε για κάτι που εμπεριέχει μια πολύ εύθραυστη ιδιαιτερότητα. Τα σέβη μου και καλό σας βράδυ!

o kairos είπε...

industrial,το γνωρισες,ε;Εχει αλλαξει,γιατι προστεθηκαν μεγαλες κατασκευες,που παριστανουν τις πελανες,ενω ειναι κανονικα εξοχικα.Ομως,το τοπιο εξακολουθει και ειναι ερημικο και υποβλητικο.

so far,καλα κανεις.Τι ανεραστη ζωη θα ηταν αν δεν ειχαμε εμπιστοσυνη,που επισυρει και καποιο κοστος.Λιγο μυαλο,ομως δεν βλαπτει.Τι ειναι το μυαλο.Ο υπηρετης της ψυχης.

murplej,χα:)))

sunday,και τα κυτταρα εχουν χημικους αισθητηρες,που δενονται με τα αλλα κυτταρα,με νομους εμπιστοσυνης

dodo,χωρις αγωνια..

aniaris,χωρις απολυτη εμπιστοσυνη δεν υπαρχει οργασμος.Αλλα,πραγματκα,μετα επιστρεφουμε στην σχετικοτητα.

Σωκρατη,αυτο πια φευγει απο τα ορια της εμπιστοσυνης και λεγεται αληθινη Αγαπη.Η εμπιστοσυνη δεν ειναι ποτε τυφλη.Στηριζεται στη γνωση ή στο λογο τιμης.Η τυφλη εμπιστοσυνη ειναι υποταγη.Καλη σου μερα.

So_Far είπε...

Σε αγαστή συνεργασία καιρέ μου πάντα μυαλό και συναίσθημα, τώρα πια.. γηράσκω αεί διδασκόμενος...

passer-by είπε...

Η δεύτερη ευκαιρία στην εμπιστοσύνη είναι ένα ψέμα.

padrazo είπε...

Καλή η εμπιστοσύνη αρκεί να μην έχει οφθαλμο-λογικά προβλήματα. Να μην είναι τυφλή στην χειρότερη περίπτωση και στην καλυτερη να μην πάσχει από μυωπία , υπερ-μετρο-πία και στιγματισμό.

onlysand είπε...

Κι αν, ανεβαίνοντας τη 'σκάλα' (της εμπιστοσύνης, π.χ.), είναι για να σε κρεμάσουν;...;)

συμβαίνει τις περισσότερες φορές - και η διαίσθηση πάει περίπατο... μπορεί και... παραλιακό!;)

ΝΙΚΟΣ είπε...

Επί της αρχής και στα συμπεράσματα συμφωνούμε απόλυτα. Μόνο πως έχω πάντα την απορία, για πιο λόγο δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε την αμοιβαία, στοιχειώδη, εμπιστοσύνη μεταξύ Κράτους και Πολιτών. Με τα γνωστά αποτελεσμάτα...

vrakas kostas είπε...

yparxei arage;pio..pezh,pio..anerwth ekfrash peri empistosynhs;apo thn rhsh poy akoyme kathhmerina,edw sthn GERMANY;
"VERTRAUEN IST GUT,KONTROLLE IST BESSER."H empistosynh einai kalh,alla o elenhos kaluteros!!TS!!TS!!polu apaxiwtiko to vriskw!!!

Νερίνα είπε...

Εγώ διαφωνώ. Ότι κτίζεται δύσκολα, ότι είναι τόσο πολύτιμο ώστε να του αξίζει να το υπερασπιστείς δεν μπορείς να το γκρεμίσεις εύκολα, γιατί εάν γινόταν έτσι απλά δεν θα ίσχυαν τα παραπάνω.

kerasia είπε...

Είναι καιρέ μου

unlearn είπε...

Με κλειστά μάτια...

Μέσα μας την έχουμε κι αυτή...όπως και πολλά άλλα.Και δεν είναι δύσκολο να τη βγάλουμε προς τα έξω.Ξεκινώντας με το να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας πρώτα απ'όλα.Και ύστερα ακολουθούν και τα υπόλοιπα...

Γωγώ είπε...

Στην ουσία ένα κτήριο πάντα ετοιμόροπο!

Helix Nebulae είπε...

...και δυστυχώς το πιο προσοδοφόρο για να πουλήσεις (το οκιοδόμημα της εμπιστοσύνης ντε).

Arkin είπε...

@νερίνα
Είναι πολύτιμο τουλάχιστον για τον έναν από τους δύο. Είναι όμως (το ίδιο) πολύτιμο και για τους δύο? Συμμετείχαν και οι δύο εξίσου στο χτίσιμο?

Paolo είπε...

Αφιερωμένο στον Κωστίκα, το Γιωρίκα και σε όλα τα 300 παλικάρια του Ουδενοιδα.
Υγ Ιδιαίτερα αφιερωμένο στο Ρωμαίο και την αγαπημένη μου Μαριέττα!

Στέφανος είπε...

Εγώ πάλι πιστεύω ότι όλα αυτά είναι θεωρίες.
Συμφωνώ με την aniaris
μόνο να το δικαίωμα να παλεύεις για αυτήν υπάρχει
Η εμπιστοσύνη είναι κάτι που χάνετε από το πρώτο ψέμα του γονιού._

Τα υπόλοιπα είναι παραμύθια.
Για πείτε μου όλοι εσείς οι παραπάνω που συμφωνείτε:
Σε ποιόν έχετε απόλυτη εμπιστοσύνη;.

Nana Tsouma είπε...

Καλό μεσημέρι κύριε Πρόεδρε (Εθνάρχη)!!
Δύσκολο ..εύκολο...ότι χτίσεις(σπίτι, κόμμα, όνομα...) οφείλεις να το υπερασπιστείς...
αλλιώς τί στην ευχή το φτιάχνεις;;;

aa-duck είπε...

Καλημέρα καιρέ. Τι όμορφος που είσαι σήμεριιιις!

Να απαντήσω και στον στέφανος;

Στον Μπομπ Σφουγγαράκη

{βαι δε γουέι, καιρέ, νομίζω και πως από το wordpress χάνονται οι φωτό σου :( Ντου σάμθινγκ!}

Stavros Katsaris είπε...

Ελευθερία,Ελπίδα,Ευθύνη,
Ευτυχία,Έρωτας...

Anasazi είπε...

Καταπληκτικό σχόλιο. Μεγάλη αλήθεια και πολύ ωραία εκφρασμένο.

ο δείμος του πολίτη είπε...

Μεγάλη λέξη η εμπιστοσύνη και ακόμα μεγαλύτερη η συνειδητοποίηση των πολιτών. Η δημοκρατία -κοινωνική και πολιτική- στηρίζεται στην εμπιστοσύνη και στην εγρήγορση άρσης αυτής, όταν βλέπουμε να καταπατώνται τα δικαιώματά μας.

Zaphod είπε...

Εκπληκτική φωτογραφία και πάλι.....
Η εμπιστοσύνη θέλει πόνο και υπομονή...:-)

Θεοδόσης Βολκώφ είπε...

Ρε Γιώργη, βαλτός είσαι? Άσε μας στις μαύρες μας...


Βολκώφ

o kairos είπε...

so far,μου φαινεται οτι αυτη ειναι και η συνταγη της ισορροπιας.

περαστικε,δεν ξερω πώς το εννοεις.Εξαρταται απο το ποιος ειναι ο αλλος και ποσο διαταραχτηκε η εμπιστοσυνη και ποσο την εχεις ζυγισει εσυ τη ζημια.

padrazo,οπως ειπα και πιο πανω στον Σωκρατη

onlysand,την επομενη φορα δεν ανεβαινεις σκαλα...Λες του αλλου,ελα να τη φτιαξουμε μαζυ και κοιτας και να μη σε ριξει..

Κωστα,αυτο εννοουσα οταν ελεγα πιο πανω στον siddhartha,οτι εδω ακομα την ιερουργουμε την εμπιστοσυνη,εστω και τσατρα πατρα.Η αγγλοσαξωνικη σχολη ειναι του φυλαγε τα ρουχα σου.Τι να τα κανεις ρε κακομοιρη τα ρουχα σου χωρις ψυχη.Καλημρες.

νερινα,στη ζωη τα απλα πραγματα ειναι τα δυσκολα και πολυτιμα.Δεν την εχουμε ευφευρει εμεις την εμπιστοσυνη.Της λειτουργιας μας αναγκη ειναι.

καρασια ολανθιστη,και δεν ειναι γιαυτο τοσο ωραια και τοσο επικινδυνη;:))

unlearn,αυτο για τον εαυτο που ειπες ειναι το σημαντικοτερο.Εκει πανω χτιζονται ολα τα αλλα.

γωγω,ας το λεγαμε ευθραυστο καλυτερα;

ελικα,δουλεψε να φας και κλεψε να χεις..

paolo,με την εμπιστοσυνη σου ξεχασες να πεις...:))

στεφανε,αν προσεξεις την απαντηση στην aniaris,θα δεις οτι λεει πως χωρις απολυτη δεν εχεις οργασμο.Μην κοιτας τα δικα μας.Ειναι γυναικα.Ειναι αλλιως τα πραγματα σε χρονο και συνθηκες.Μετα,ειπαμε,επιστρεφουμε στη σχετικοτητα.Εγινε τωρα κατανοητο;:))

νανα,δεν καταλαβα την προσφωνηση και δεν μ αρεσει ουτε για αστειο.

arkin και aa-duck.σας ευχαριστω για την επισημανση,το τσεκαρισα.Οι φωτογραφιες στα blog μου ειναι στη θεση τους μεχρι και την 1η Δεκεμβριου.Στο wordpress δεν ειναι μεσω photobucket ειναι απευθειας απο το αρχειο μου και μου εμφανιζονται επισης κανονικα.Αν βρειτε ακρη ευχαριστως να μου την πειτε να μαθαινουμε κι ολας.

Σταυρο,να το κανουμε παιχνιδι:Βαλτε το σε σειρα γεννεσης.

anasazi,σ ευχαριστουμε ολοι,που το συζηταμε λιγο

δειμο,ακριβως.Γιατι η εμπιστοσυνη σε πολιτικο επιπεδο,οπως και η ειρηνη και η ελευθερια δεν ειναι ανευ ορων.Και μαλιστα για να τις απολαμβανεις οι οροι πρεπει να ειναι αυστηροι και διαρκως ελεγχομενοι.Αυτη η εγρηγορση και η συνειδητοτητα λειπει συνηθως και ο λαος πεφτει θυμα,εκουσιο,της εξαπατησης των ταγων του.

zaphod,πονο;Γιατι;

Θεοδοση,δεν ειναι καλη μερα,ε;:))

Θεοδόσης Βολκώφ είπε...

Έως καθόλου, φίλε μου... Άλλά δε βαριέσαι, θα περάσει...


Την καλησπέρα μου


Βολκώφ

passer-by είπε...

@kairos


Μεγάλη εμπιστοσύνη δείχνεις σ'αυτους από τους οποίους περιμένεις μεγάλη υποστήριξη (γονείς, παιδιά, σύντροφο, σωστό φίλο).
Τα μικροπραγματα που περιμενουμε απο τους υπολοιπους, δεν πιανονται.

Οταν λοιπον ο γονιος, ο συντροφος, το παιδι, ο σωστος φιλος, δε φανει αξιος της εμπιστοσυνης μια φορά, πως να τον εμπιστευτεις και δευτερη;

ΥΓ. Δε νομιζω πως εμπιστευεται κανεις τους πολιτικους. Η ψηφος μας δεν ειναι εμπιστοσύνη αλλά πονταρισμα.

marado είπε...

Ωραία η φωτογραφία ,σου έχουμε εμπιστοσύνη καιρέ!

Nana Tsouma είπε...

Απλά χαριτολογώντας σε προηγούμενο post σου είπα πως μου θυμίζεις λίγο τον...Εθνάρχη που σε ότι έλεγε ...έτρεχαν όλοι να τον ερμηνεύσουν!!!
Εκεί κολάει και το σημερινό.
Το ξαναλέω ...χαριτολογώντας.
Αφού σε πειράζει όμως...ανακαλώ.
Μου φάνηκε πως είχες χιούμορ... φαίνεται πως λάθος κατάλαβα.
Καλή βδομαδα

o kairos είπε...

περαστικε,υποστηριξη;Ομολογω,οτι δεν το εχω σκεφτει ετσι ποτε.Ισως γιατι δεν το βαζω σε ορια.Το μεγαλο,που λες εσυ και το απολυτο,που λεει πιο πανω ο Στεφανος ειναι ακραιες εκφανσεις της εμπιστοσυνης και περιπτωσιακες.Και σαν ο,τιδηποτε περιπτωσιακο κρινεται και κατα περιπτωση.
Ομως,θα συμφωνησω με το σχολιο του Αθηναιου,που επισημαινει την αναγκη ελαστικοτητας,και,επομενως,ανθρωπινου μετρου στην κριση μας οταν διαταρασσεται η εμπιστοσυνη.Απο αυτους,φυσικα,που πιστευουμε,οτι αξιζουν τον κοπο να διατηρησουμε σαν σχεση.Γιατι,χωρις εμπιστοσυνη τι ειδους σχεση να εχεις με οποιονδηποτε.
Λυπαμαι,ομως,και πιανω την ευκαιρια να το πω απο το δικο σου βημα,που κανεις δεν μιλαει για την εμπιστοσυνη,που εμεις δειχνουμε στους αλλους.Αυτη που απονεμουμε εμεις πρωτοι.Το λεω,γιατι ενας γονιος,ενας προϊσταμενος,ενας δασκαλος,ειναι υποχρεωμενος εκ των πραγματων να δωσει πρωτος εμπιστοσυνη,χωρις κανενα εχεγγυο απο απεναντι.Και πολλες φορες πρεπει να την διατηρησει ακομα κι αν απο απεναντι καταπατιεται ή και ειναι υπο καταχρηση.
Δεν μπορεις να κανεις αλλιως αν θελεις να δωσεις στον αλλον την ευκαιρια να γινει κατι αξιολογο.
Και νομιζω,οτι η ψηφος ειναι ποικιλης αιτιολογιας,μεσα στην οποια μεγαλο ποσοστο ψηφιζει απο εμπιστοσυνη στον ταδε ή τον δεινα.Οχι εμεις ισως.Αλλα εμεις δεν ειμαστε οι αλλοι.Αν η ψηφος ηταν πονταρισμα δεν θα υπηρχαν ιδεολογοι.Αλλα,ευτυχως,υπαρχουν.

marado,μονο στον καιρο να μην εχεις εμπιστοσυνη...

o kairos είπε...

nana,δεν εχω χιουμορ με ολα τα πραγματα και δεν εχουν ολα τα πραγματα χιουμορ.

Nana Tsouma είπε...

Νομίζω πως κάποιος ή έχει χιούμορ ή δεν έχει.
Ωστόσο ..περί ορέξεως....

o kairos είπε...

νικο,νομιζω,οτι το προβλημα μεταξυ πολιτων και εξουσιας ξεκιναει απο τη στιγμη,που η εξουσια δεν ειναι των πολιτων.Στη Γαλλια και στη Ρωσια,ας πουμε,που η εξουσια κατακτηθηκε καποια στιγμη απο ενα μεγαλο κομματι των πολιτων ,χαθηκε γιατι δεν εδραιωθηκαν οι μηχανισμοι που θα διατηρουσαν τους πολιτες σε διαρκεις ελεγκτες της εξουσιας.
Μετα,υπαρχει και μια παραμετρος,που τη ζουν ολοι οι λαοι,αλλα σπανια ξεστομιζεται απο τους αναλυτες,τους φιλοσοφους και τους κοινωνιολογουντες.Ο πολιτης θελει την ησυχια του.Δεν θελει να ειναι σε διαρκη εγρηγορση και βαβουρα περι τα κοινα.Θελει να εχει καποιον αλλον διορισμενον ή εκλεγμενο να του κανει αυτη τη δουλεια.Δεν θελει πολλες ευθυνες.Εχει σπιτι,δουλεια,δεν θελει αλλο.Του καθεται λοιπον το λαμογιο στα σβερκο και του πουλαει εξουσια.Ειναι και πολλα τα λεφτα Αρη...
Απο την αλλη πλευρα,οι αρχαιοι Ελληνες,ουτε δουλευαν,ουτε ειχαν προβλημα οικογενειακο να λυσουν.Ας ηταν καλα οι δουλοι και οι γυναικες,που ηταν μονο στο σπιτι.Ετσι,με τη νεαρη δημοκρατια καινουργιο κοσκινακι μου και που να σε κρεμασω,ξεροσταλιαζανε στις αγορες εκκλησιαζομενοι και πολιτικολογουντες,ασχολουμενοι διαρκως με τη διακυβερνηση,ετσι που η εξουσια ηταν αυτοι οι ιδιοι.Στις πιο πολλες πολεις.Και παλι μερικες φορες τα βρισκαν μπαστουνια απο τυραννους,Κλεωνες,Δημαρατους και βασιλεις.
Ασε,που εδω σε μας η εξουσια δημιουργηθηκε απεναντι απο το λαο με τους Μαυροκορδατους και τους Οικονομους εξ Οικονομων και τον Καποδιστρια και τους Βαυαρους και παει λεγοντας.

o kairos είπε...

nana,συμφωνω.

2Σx2 είπε...

Είπα και στο πρώτο μου σχόλιο πως η εμπιστοσύνη είναι μεσοτοιχία με την ειλικρίνια. Αν κάνουμε την αναγωγή σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο για να υπάρχει εμπιστοσύνη στη σχέση αρχής και αρχούμενου θα πρέπει να υπάρχει ειλικρίνια σχετικά με τα κίνητρα των δύο μερών. Δε νομίζω πως ποτέ συνέβη ιστορικά κάτι τέτοιο. Τα αληθινά κίνητρα των αρχόντων έχουν να κάνουν με τη διατήρηση ή επέκταση της δύναμης τους ενώ των αρχόμενων με την όσο το δυνατόν καλύτερη και ανετότερη συμμετοχή τους στην κοινωνία. Κι επειδή τα συμφέροντα είναι αντικρουόμενα δε γίνεται να επιτευχθεί σχέση απόλυτης εμπιστοσύνης ανάμεσα σε πολίτες και κράτος. Στη καλύτερη των περιπτώσεων θα υπάρχει μια σχέση συμβιβαστική με αμοιβαίες ικανοποιήσεις των θέλω τους - κοντά στο οποίο έφτασε η δημοκρατία των αρχαίων Αθηναίων αλλά, όπως επισημάνατε, υπήρχαν ευνοϊκότατες συνθήκες λόγω του καθεστούς της δουλείας. Ακόμη και τότε όμως η φιλοδοξία ενός ή μιας ολιγαρχίας αρκούσε για να ταράξει το οικοδόμημα.
Ίσως οι μόνες κοινωνίες με ανεπτυγμένη την αίσθηση του κοινού στόχου και της εμπιστοσύνης να είναι πρωτόγονες φυλές που έχουν μείνει ανεπηρέαστες από το χρόνο και επιβιώνουν ως σήμερα. Κι αυτό γιατί αρκούνται στη φύση και δεν αποζητούν υλική ικανοποίηση ενώ στερούνται φιλοδοξιών λόγω συνθηκών. Αλλά στο δυτικό κόσμο είναι ανέφικτο κατά τη γνώμη μου.
Εδώ δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό! Η κοινωνία εκτρέφει ατομιστές και τα άτομα μια ψυχρή κοινώνια!

industrialdaisies είπε...

Καιρέ, με τις θρησκευτικές γιορτές ποτέ δεν τα πήγαινα καλά -ούτε η δική μου δεν ξέρω πότε πέφτει. Γιώργο και Γεωργία δεν είχα ποτέ κοντά μου για να έχω συνηθίσει να εύχομαι χρόνια πολλά τέτοια μέρα. Όμως για σένα αισθάνομαι πολύ έντονα να σου ευχηθώ να περάσεις υπέροχα τη μέρα της γιορτής σου, πλαισιωμένος από αγάπη και να είσαι πάντα γερός κι ευτυχισμένος. Δεν ξέρω αν θα ανεβάσεις και καινούρια φωτογραφία και αύριο -σήμερα δηλαδή- θα δουλεύω όλη μέρα. Οπότε... Χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα!

Greek History X είπε...

Η εμπιστοσύνη, η φιλία και ο σεβασμός κερδίζονται. Και είναι τόσο σπάνια σήμερα...

o kairos είπε...

2σχ2,οχι μονο αυτο,αλλα η σχεσεις υποταγης και επιβολης εντεινονται,πραγμα που κανει πιο ευκολες τις συγκρουσεις πλεον.

industrial,τα αισθηματα ειναι αμοιβαια,σ ευχαριστω πολυ,κι εγω δεν τα παω καλα με τα εορτολογια,αλλα μ αρεσει το νταβαντουρι.Καλη δουλεια.:))

greek history,δεν τα βρισκω σπανια.Ο,τι καλλιεργεις παιρνεις.Με ορους ισοτιμιας,ομως.

passer-by είπε...

Αλλο πραγμα το να εμπιστευομαι καποιον κι αλλο το να τον πιστευω. Τον πιστευω γιατι καθε φορα που εμπιστευτηκα δε γελαστηκα κι αντιστροφως.

Εξυπακουεται οτι κι εγω πρεπει να κερδιζω την εμπιστοσυνη των αλλων και να τη συντηρω.

Τη θεωρώ υποστηριξη, γιατι για μενα η εμπιστοσυνη ειναι συμπορευση. Καποιος στεκεται διπλα σου και οχι απεναντι σου. Η οικογενεια, η φιλια, ο γαμος ειναι πορειες στις οποιες στηριζουμε ο ενας τον αλλο γιατι περπαταμε στο ιδιο τεντωμενο σκοινι.

Εμπιστευομαι καποιον σημαινει παιρνω τα χερια μου και τα ματια μου απο τα στηριγματα (κοινωνικά, τελετουργικά, οικονομικα)και προχωραω πιστευοντας οτι ειναι διπλα μου.

Το 'στηριζομαι' δε σημαινει 'χρησιμοποιώ', οταν κι εγω προσφερω την ιδια στηριξη.

Οσο για την πολιτική, δεν μου εχει τυχει να συναντησω καποιον που να πιστευει τις εξαγγελιες των πολιτικών. Το πολύ πολυ να πιστευουν οτι καποιος ειναι λιγοτερο κακος.

Ποιες ειναι οι μη ακραιες εκφανσεις της εμπιστοσυνης;

Γωγώ είπε...

Ναί πολύ καλύτερα...