Παρασκευή, Μαΐου 25, 2007

Νερομπογιες

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Σε χαρτι,σε πετρες,σε συννεφα.

57 σχόλια:

sunday είπε...

Στη ζωή

Herinna είπε...

στα όνειρα

Giannis είπε...

...kai sta opla twn MAT, gia na polemane tis nerobogies tis zwhs.

michelan είπε...

Η νερομπογιά θα ζωγραφίσει
οτι το μάτι δεν μπορεί να φυλακίσει

τόση η ομορφιά μέσα στην φύση
που ο άνθρωπος δεν θα προλάβει να συναντήσει

και έχει αναλάβει ο καλλιτέχνης
το νου να ταξιδεύει με ένα έργο τέχνης

αποτυπώνει με τα χρώματα του
την σκέψη του και τα όνειρα του

έτσι ο καθένας ταξιδεύει
όπου το μυαλό γυρεύει,
αν τα βλέφαρα του κλείσει
και τα μάτια του ανοίξει
με τις πινελιές να σμίξει
και να ερωτοτροπήξει

μιά μεταφορά της ύλης
για λίγη ώρα να ξεφύγεις... :)

οι σκιές μιλάν είπε...

Στο doodle...

ΑΠΕΙΡΩΤΑς είπε...

Όση φαντασία κι αν έχει ο ζωγράφος, ότι χρώμα κι αν βάλει, ο καμβάς της μνήμης δεν αντιγράφεται! Η φύση δεν αντιγράφεται!

philos είπε...

Απίθανη φωτογραφία.
Σωστός πίνακας!!!

Και πρέπει να είναι και λίγο παλιά κρίνοντας από την Ιονική Τράπεζα στο πλάι! Άρα "κάποιος" ασχολείται χρόνια πολλά με το αντικείμενο και το κατέχει άριστα όπως μας αποδεικνύει καθημερινά!

ladybug είπε...

Στα κτίρια.
Τι ωραία που θα ήταν.

Σπύρος Σεραφείμ είπε...

όπως ζωγράφισε - το 1965 - ο Τσαρούχης το "μάθημα Βυζαντινής Τεχνικής"...

industrialdaisies είπε...

"Παναϊά κοντά σου, τσαντσαμίνι μου", με έκανες και χαμογέλασα βλέποντας το νησί μου!

Νερομπογιές χρωματιστές στη διάθεσή μου!

Haris είπε...

Σε χαρτι,σε πετρες,σε συννεφα...

...μπορείς να ζωγραφίσεις παντού, την ζωή.


Υ.Γ. ...και να την χαρείς!

Χρήστος Φασούλας είπε...

To νερό παραμένει κυρίαρχο. Και θα παραμείνει. Μέχρι τη μέρα που θα το πούμε "νεράκι"...

Siddhartha είπε...

...στα χέρια και τα πρόσωπα μικρών παιδιών, μπροστά από μια ζωγραφιά με ένα σπίτι τετράγωνο, κόκκινη τριγωνική σκεπή με καμινάδα, γρασίδι, και έναν ήλιο λαμπερό.

just me είπε...

...και κυρίως σε κείνα τα ματάκια τα όμορφα, υποψιάζομαι, που δεν φαίνονται πολύ καλά σε αυτή την ανάλυση.

Καλό απόγευμα.

kerasia είπε...

Πού την τράβηξες;

Chrysotheras είπε...

kerasia said...
Πού την τράβηξες;


Ψυχή μου, το Ποντικονήσι καραυγάζει σε 3 τουλάχιστον καμβάδες...

roidis είπε...

το όλο καλό είναι ευτυχώς γιατί οι "νερομπογιές"... Χεχε!

μπα, η Σύρα η αγαπημένη είναι;

nyctolouloudo είπε...

και στις πλάκες...

kyriaz είπε...

Πάει η Αμαλία, Γιώργο...

unapatatras είπε...

αααααχ τι μου θυμίζει αυτό το καντούνι και οι πέτρες του!!!

τις καλησπέρες μου και να 'σαι καλά καιρέ!

Γωγώ είπε...

Γιατί ο καιρός (νερο)μπογιές θα προτιμούσε...

passer-by είπε...

Όμορφες, περιγραφικές, δυσκολες στο να τις κουμανταρεις, εκπληκτικες οταν το καταφερνεις κι εφημερες.

Σαν τη ζωή.

ΑΠΕΙΡΩΤΑς είπε...

@kyriaz

Ποια Αμαλία; Η Αμαλία Καλυβινού;

o kairos είπε...

Ναι απειρωτα,η Αμαλια.Τουλαχιστον η φωνη της ακουστηκε οσο πιο δυνατα μπορεσε.Μακαρι να μεταλαμπαδευτει και το παραστημα της.

ΑΠΕΙΡΩΤΑς είπε...

@ ο καιρός

Με βρίσκετε απόλυτα σύμφωνο. Η αξιοπρέπεια, η δύναμή της είναι προς μίμηση. Λυπάμαι που το λέω-λόγω επαγγέλματος- αλλά η περίπτωσή της θα ξαναγίνει και ίσως να μη μαθευτεί. Ανθρώπινα λάθη, ανθρώπινη απανθρωπιά και γαϊδουριά πάντα θα υπάρχουν στο χώρο της υγείας.

o kairos είπε...

Απειρωτα,δεν θα ξαναγινει,οπως λες, η περιπτωση της,γιατι δυστυχως γινεται καθε μερα με χιλιαδες ανθρωπους σε κλινικες και νοσοκομεια σε ολη τη χωρα,που δεν εχουν ουτε τις δυνατοτητες,ουτε το θαρρος ισως και ουτε το κουραγιο ή το σθενος ή τη νοοτροπια να φωναξουν οπως η Αμαλια.Τα εχουμε ζησει ολα στο πετσι μας,τα εχουμε φωναξει,τα γραφουμε,δε βαριεσαι.Ειναι μια χωρα ολοκληρη αρρωστη απο νοοτροπια,και δεν εννοω τους ασθενεις.Ειμαστε μια απανθρωπη κοινωνια,που ναρκισευεται να πιστευει ,οτι ειναι και ψυχοπονιαρα τρομαρα της.
Απανθρωπη απο την κορυφη μεχρι τα νυχια.Δυστυχως.

vrakas kostas είπε...

ALA..Hthela na grapsw shmera Kaire!Ma logw ths AMALIAS tha alaxw liga!
OI PENES KAI OI NEROMPOGIES xeplenontai EYKOLA!
Kai etsi deixnoyn kai pali kathara ta ..tomaria!!GRAFFITI!!Xreiasetai sta ..palatia toys kai TATOYAZ sto petsi toys!!grapsame oloi kati,grapsate kai eseis epwnyma!!KAI MAS EGRAPSAN!!

demonia είπε...

Πολύ πολύ ωραία φωτό...Παρίσι μπυ φέρνει,δεν ξέρω γιατί ;-)

Χρήστος Φασούλας είπε...

Καιρέ, Απείρωτα, τουλάχιστον η Αμαλία, προτού "σβήσει" η ίδια, άναψε πολλές φωτιές. Αλλά οι αλμπάνηδες είναι από αντιπυρικό υλικό... (Κι όταν λέω αλμπάνηδες, δεν εννοώ βέβαια μόνο τους -ανίκανους- γιατρούς, αλλά το σύστημα ολόκληρο, την κοινωνία ολόκληρη...)

Aggelos Spyrou είπε...

ΖΩΗγραφιές.

Χάνονται στη βροχή.

Σαν την Αμαλία.

padrazo είπε...

Υγρή εικόνα. Και αυτή.
Υγρός καιρός !

o kairos είπε...

Ηθελα να γραψω οπως παντα δυο λογια σε ολους,δεν ειναι η μερα.Μια ζωγραφια μεσα στη ζωη,η Αμαλια Καλυβινου,εφυγε.Ας μεινουν ανεξιτηλα τα χρωματα του πορτρετου της.Το αξιζει.

Γωγώ είπε...

Καιρέ δεν είναι υποχρεωτικό να γράφεις πάντα κάτι σε όλους. Άνθρωπος είσαι και εσύ...σίγουρα μερικές φορές δεν θα μπορείς και οι λόγοι σου θα είναι σεβαστοί όπως και του καθενός. Καλό ταξίδι στην Αμαλία...

Helix Nebulae είπε...

Αν δεν έχεις πειράξει τα χρώματα στη φωτογραφία, είναι πάρα πολύ καλή. Αν τα έχεις πειράξει, χαλάλι σου :-)

michelan είπε...

Πάντα φτάνει αυτή η ώρα
που η ψυχή αλλάζει χώρα

Όταν κλείνει η πόρτα πίσω
μια φωνή κραυγάζει:

-Δεν θα σε ακολουθήσω...

Μα δεν τό είπε η ψυχή,
βγήκε μέσα από το κορμί
που προσπαθεί να ακουστεί

ότι έχω υποστεί
όπου έχω πληγωθεί
και ότι έχω περάσει
θα το κρατήσω σε αυτή την πλάση

για να ελευθερώσω εσένα
το μισό μου
τον άλλονε τον εαυτό μου
που είχα αλυσοδεμένο
μέσα στο κορμί του πόνου

Φύγε, πέτα να χαρείς
βιάσου να απομακρυνθείς
από τα μπουντρούμια της ζωής
που σου έλαχε να μπεις

Μη γυρίσεις να κοιτάξεις
γιατί δάκρυα θα πιάσεις
που ζητούν επιστροφή
στην προηγούμενη ζωή

Και για τον πηγαιμό σου
ταξιδεύω μιαν ευχή
για να σε ακολουθεί

Καλό ταξίδι νάχεις
πίσω πια να μην ξανάρθεις

Μαύρος Γάτος είπε...

...γιατί το κορίτσι αυτό με τη δύναμή της μάς είχε κάνει όλους να πιστέψουμε ότι ΠΑΡ'ΟΛΑ τα γνωστά και μη εξαιρετέα που τράβηξε θα τα κατάφερνε.

Ενάντια σε κάθε λογική.

just me είπε...

Δεν την ήξερα... δεν έτυχε... δεν προλαβαίνει κανείς πάντα στο "παιχνίδι" αυτό να ξεχωρίσει την ήρα από το σιτάρι. Είδα το σχόλιο του Kyriaz, βρήκα το μπλογκ της... μετά.
Τα εκ των υστέρων λόγια μιας ξένης θα ήταν ύβρις.
Μόνο, καλό της ταξίδι!

o kairos είπε...

Sunday,ναι,στη ζωη

michelan,ειναι δωρο να φανερωνεις τοση ευαισθησια πισω απο τοσο θυμο:-)

herinna,ευτυχισμενοι οσοι βλεπουν εγχρωμα.Γιατι αρκετοι βλεπουν ασπρομαυρα.Σοβαρα.

Γιαννη,για να πολεμανε τις νερομπογιες της ζωης!Τι ποιητικα επαναστατικο.

Σκιες,αλλα οχι στο google...

Φιλε,σ ευχαριστω,ειναι παλιο το βλαψιμο..

lady,ευτυχως το συνηθιζουν στην εσπερια.

Σπυρο,τι σου εφερε τον συνειρμο;

industrial,αφιερωμενη σε σενα:-)

hari,νομιζω οτι τα χρωματα ειναι μεσα μας.

Χρηστο,τοτε ειναι που θα ειναι κυριαρχο..

siddartha,και σε βαρκουλες..

κερασια,στην πολη της Κερκυρας

Μιχαλη,δεν ειναι ολοι τσιγγανοι σαν κι εμας:-)

Ροϊδη,η Κερκυρα η αγαπημενη.

νυχτολουλουδο,ετσι οπως καθριφτιζονται μεσα τους τα χρωματα

unapatatras,καλησπερα και σε σενα με τις ωραιες αναμνησεις

γωγω,απο ζωγραφος ξεκινησα...

passer by,ποσο βαρετη θα ηταν η ζωη αν δεν ηταν εφημερη

Κωστα,αυτος ειναι ο διαρκης πολεμος.Εμεις να γραφουμε,αυτοι να μας γραφουν,καποτε να νικαμε,καποτα να μας νικανε,ελπιζοντας ολοι οτι θα νικησουμε,ξεροντας απο πριν ,οτι τελικη νικη δεν υπαρχει.

δαιμονια,σουθυμιζει Παρισι,γιατι ειναι της ιδιας τεχνοτροπιας

Χρηστο,αυτη ειναι και η δυναμη τους.Η αναισθησια.

Αγγελε,ποιητικοτατος.

padrazo,ταιριαζει στα δακρυα

γωγω μου,περα που θελω,ειναι και αγενεια να σου γραφουν και να μην απανταςΤη μερα μαλιστα που δεν θα προλαβαινω,γιατι ολο και με φορτωνει η δουλεια,θα πω αντιο.

Ελικα,τραβαω σλαϊτς.Ολο μου το βρισιδι ειναι που καμια οθονη δεν μπορει να αποτυπωσει τα θαυμασια χρωματα του σλαϊτ!Για να σου δωσω να καταλαβεις ποσο σιχαινομαι τα πειραγματα.

μαυρεγατε,δεν ειχα αυτη την ψευδαισθηση.Αλλα,αυτο δεν εκανε μεσα μου τον αγωνα της λιγοτερο σημαντικο και νικηφορο.Οι Ελληνες δεν ξερουν ακομα οτι και το να φωναζεις το δικιο σου ειναι νικη.

just you,Ολοι ξενοι ειμασταν,οπως κι εσυ.Και ολους μας ενωσε σε κατι,οπως κι εσενα τωρα.

Γωγώ είπε...

Ας ελπίσουμε τότε ότι δεν θα πεις αντίο!

paralhrhths είπε...

NEROMPOGIES KAI STA PAIDIKA MAS XERAKIA!TOTE POY PROSPATHOYSAME NA TYPWSOYME SE XARTI THN FANATASIA MAS!!ME XRWMATA POY DEN GNWRISAME KAN PWS LEGONTAI ALLA MAS ARESAN!ETSI GIA THN ATELEIWTH VENTALIA TWN APOXRWSEWN TOYS!
PS:ME PIANEI..TROMOS STHN KYRIOLEXIA TOY A-DIOS!KAIRE MOY!MHN THN XANAGRAPSEIS SE..PARAKALW!
ALLA OTI..PEACE!!!

Tin Man είπε...

..σε μπλογκ.

Σπύρος Σεραφείμ είπε...

Καιρέ μου, μου το έφερε στο μυαλό το πολύ μπλε της φωτογραφίας. Επίσης, όταν είχα μάθει ότι ο Τσαρούχης είχε ζωγραφίσει τον εν λόγω πίνακα με τη συγκεκριμένη τεχοτροπία, μου είχε κάνει εντύπωση.
Για να το ζωγραφίσει, πήρε ένα κουτάκι παιδικής νερομπογιάς. Για να μετατρέψει τη νερομπογιά σε αυγό-τέμπερα, πήρε έναν κρόκο αυγού, πήρε από ένα φύλλο συκής, δυο σταγόνες από το γάλα που έχει μέσα του, και τα έβαλε όλα αυτά, με λίγο ξύδι, σε ένα φλυτζάνι...
Απίστευτη σύλληψη.
Όποτε βλέπω έργο με νερομπογιές, αυτό θυμάμαι...

michelan είπε...

Πάντα βλέπουμε τον άλλον
ανάλογα με την πόρτα που θα του ανοίξουμε

[ ή με την πόρτα που εκείνος νομίζει οτι έχει ανοίξει ]

:)


ΥΓ. αν πατήσεις και το σωστό κουμπί...
:) :) :)

just..living!!! είπε...

Παντού..στα όνειρα και στην πραγματική μας ζωή...για να την ομορφαίνουν..

doratsirka είπε...

Χειροποίητος κόσμος Καιρέ μου.

Helix Nebulae είπε...

Το προηγούμενο σχόλιο μου το άφησα χωρίς να πάρω χαμπάρι ότι είχε φύγει η Αμαλία :(

Επανορθώνω:

Έχω την αίσθηση ότι μέχρι τώρα το blogging ήταν ένα παιχνίδι για τους πιο πολλούς από εμάς. Λίγες λογοτεχνικές ανησυχίες, λίγος χαβαλές, λίγες πολιτικές και φιλοσοφικές συζητήσεις επιπέδου καφενείου ή άντε μια μικρή διέξοδος για τυχόν προσωπικά βάσανα κι ένας τρόπος ανεύρεσης νέων φίλων. Σίγουρα όχι ζήτημα ζωής ή θανάτου πάντως.

Η Αμαλία απέδειξε ότι το blogging μπορεί να είναι πολύ περισσότερα πράγματα. Μπορεί να είναι κραυγή, παρέμβαση, συλλογικότητα, συμπαράσταση, γροθιά, ελπίδα. Μπορεί να είναι ο φρέσκος άνεμος αλλαγής σε μια παράγκα που βρωμάει κλεισούρα. Ας μην την ξεχάσουμε τόσο εύκολα αυτή την κοπέλα που ήξερε να παλεύει ακόμη και χωρίς καθόλου πιθανότητες να νικήσει. Ας μην αρκεστούμε σε λίγα δάκρυα κι ένα τρυφερό μήνυμα για καλό ταξίδι. Η Αμαλία γλύτωσε. Εμείς όμως;

Η 1η Ιουνίου θα είναι αφιερωμένη στη μνήμη της Αμαλίας. Είτε για ένα λουλούδι, είτε για μια καταγγελία για τον άδικο θάνατο της. Spread the word...

Haris είπε...

Στεναχωρήθηκα πού για την Αμαλία...
Έκλαψα,σαν μικρό παιδί...
Σήμερα , όμως συνειδητοποίησα ότι η Αμαλία, δεν ΠΡΕΠΕΙ να πεθάνει μέσα μας...
Να ζει,και να την θυμόμαστε και να διεκδικούμε...

ο δείμος του πολίτη είπε...

Η ζωή όμως έχει μόνο ετυμολογική σχέση με τη ζωγραφική.

Τάσος Ν. Καραμήτσος είπε...

Νερομπογιές που στην οθόνη του υπολογιστή χάνεται το νερό και τα χρώματα γίνονται pixel
Και στην Αμαλία καλό της ταξίδι.
Την προσμένουν στην παρέα τους όλοι οι αδικοχαμένοι.

ΝΙΚΟΣ είπε...

Αυτό που κατάφερε η Αμαλία, σίγουρα δεν θα το καταφέρουμε ποτέ, οι περισσότεροι από μας. Να ταράξουμε τα νερά γύρω μας κινητοποιώντας, έστω για λίγο, το όλο σύστημα. Θα ήθελα να προσθέσω πως, κατά τη γνώμη μου, πέρα από την εθνική παθογένεια και τα χαρακτηριστικά που περιέγραψες, Γιώργο, υπάρχει και κάτι άλλο. Η κυρίαρχη αντίληψη της ιδιωτείας και του ατομικισμού, που προβάλλεται πια σαν η υπέρτατη αρετή και αξία. Και που λειτουργεί σαν άλλοθι για τέτοιες συμπεριφορές.
Καλό της ταξίδι.

Νεραϊδόνα... είπε...

Νερομπογιες σε συναισθηματα.
Αυτα, που με καθε 'κλικ' -απλοχερα-μας προσφερεις...

ευχαριστω Σε.

Helix Nebulae είπε...

Ραντεβού την 1η Ιουνίου

o kairos είπε...

tin man,ναι σε blog:-)

Σπυρο,σ ευχαριστω πολυ για την αφηγηση και τη γνωση,που μου προσφερες.Μιλαμε για τεχνογνωσια και φαντασια σε εντυπωσιακο συνδυασμο,οπως μονο μεγαλοι δημιουργοι μπορουν να συνταιριαξουν.Να σαι καλα.

michelan,πολυ πετυχημενη διαπιστωση.Του Μανου παει αλλού.Προς ψυχιατρικη μεριά

just living,ααακριβως:-)

Δωρα μου,ισως και αχειροποιητος;

Ελικα,κανεις δεν θα αμφισβητησει ποτε την ευαισθησια σου.Βαλε τη φωτια που ξερεις.

hari,η Αμαλια δεν πεθαινει μεσα σ αυτους,που το παραδειγμα της το ενστερνιζονται σαν νοοτροπια.

Δειμο,σκεψου,οτι ειμαστε ζωγραφηματα.

Τασο,δεν χανεται αδικα κανεις που αφηνει κατι πισω του.

Νικο,αυτος ο φιλοτομαρισμος ειναι η αιτια των δεινων.Φιλοτομαρισμος της ευκολιας.

Νεραϊδονα,εγω σ ευχαριστω για τη δυναμη σου.

Ελικα,μπουρλοτιερη των ψυχων,καλη μας μερα.

dodos είπε...

Ξεβάφουν με το νερό αυτές- αλλά δεν μάς νοιάζει πιά, ο φωτογράφος τις κράτησε εδώ στεγνές και σίγουρες...

The Torch είπε...

dodos με πρόλάβες. Δυστυχώς οι νερομπογιές ξεβάφουν με λίγο νερό, όσος καιρός και να περάσει. Μία ψιχάλα είναι αρκετή για να τις σβήσει. Κι επειδή νερομπογιές και Αμαλία έγιναν ένα σε αυτό το post, ας τις προστατευσουμε από το νερό.

ΣεΞπΥρ είπε...

παντού χρώμα τώρα!

MhXeirotera είπε...

Katapliktikh fotografia.

Otan pernei h zoh tis nerompogies den thn pianei kaneis :)

Kalhmera, poly omorfo to blog sas.