Τρίτη, Δεκεμβρίου 09, 2008

15χρονη εξεγερση

Photobucket

Γιατι ο σεβασμος στα λογια τους ειναι ανυπαρκτος
Γιατι ο σεβασμος στη σκεψη τους ειναι ανυπαρκτος
Γιατι ο σεβασμος στις πραξεις τους ειναι ανυπαρκτος
Σε μια οικογενεια,σε μια πολιτεια, σε μια εργασια, που θελουν πιστα πειθηνια οργανα, πιστα αντιγραφα τους ,κοιμισμενα,ναρκωμενα πιονια।

Γιατι η αναξιοκρατια ειναι ο κριτης τους
Γιατι η διαφθορα ειναι το διαβατηριο τους
Γιατι η αδικια ειναι ο δικαστης τους
Σε μια οικογενεια, σε μια πολιτεια, σε μια εργασια, που θελουν να εξαγορασουν την πίστη και την υποτελεια, με ανταλλαγμα την υπακοη, μια ψηφο, μια αργομισθια στο δημοσιο

Γιατι η βια ειναι η καθημερινη εκφραση
σε μια χωρα, οπου ο μονος σεβασμος ειναι στον εαυτο,
ο μονος σεβασμος ειναι στον τσαμπουκα
ο μονος σεβασμος ειναι στον πλουτισμο
ο μονος σεβασμος ειναι στον εξυπνακισμο
ο μονος σεβασμος ειναι στη λοβιτουρα, ο μονος σεβασμος ειναι στον εντυπωσιασμο και στη φιγουρα
ο μονος σεβασμος ειναι στη δυναμη της επιβολης
Στην εθνικη κραυγη "ξερεις ποιος ειμ'εγω ρε"
Ενας μαλακας εισαι
Ενας ακομα ηλιθιος
σε μια χωρα σαπια
σ ενα συστημα πολιτων διεφθαρμενων

Απο τη Βουλη των λαοπλανων υποκριτων
μεχρι τα πανεπιστημια των συντεχνιακων συμφεροντων
τα σχολεια των βαριεστημενων δασκαλων
τις εργασιες των δουλοκτητικων εργοδοτων
τα σπιτια των παραιτημενων γονιων,που βαριουνται την ευθυνη της συγκρουσης και της ενηλικιωσης,γιαυτους και τα ιδια τα παιδια τους।

Η εξεγερση των δεκαπενταχρονων ειναι η μονιμη εξεγερση των 15χρονων εδω και 50 χρονια σε ολο τον δυτικο κοσμο της αγορας ιδεων, ειδων και ανθρωπων.
Εναν κοσμο Αδικο,Υποκριτικο,Βιαιο,Απανθρωπο.

Ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ειναι η αφορμη।Το θυμα αυτης της βιαιας κοινωνιας।Θυμα, οπως ο Πετρουλας, ο Διομηδης, ο Καλτεζας, η Κανελοπουλου, ο Κουμης.Και μια δεκαδα προσφυγων,που εχουν θανατωθει εδω και १२ χρονια και που δεν παρελαυνουν στα πρωτοσελιδα των ελληνοπληκτων εφημεριδων και των ελληνοπληκτων καναλιων।

Η βια, που πρωταγωνιστει, ειναι η βια,που παραγει και ανεχεται η ιδια η ελληνικη κοινωνια।Η οποια υποκριτικα ανοιγει το στομα και απορει γιαυτα που συμβαινουν γυρω της!Την ωρα που σκοτωνει τα ιδια τα παιδια της!

Δευτέρα, Νοεμβρίου 24, 2008

Η κριση

http://dotsub.com/view/7281f5dc-d4b1-4315-abb7-

Ενα εξαιρετικο φιλμ,για να βαζει το μυαλο να δουλευει με γνωση και οχι για να ενστερνιστει τις λυσεις,που προτεινονται.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 18, 2008

Ανατολη

Photobucket

Τουρκμενισταν,η γλυκυτερηΟυζμπεκισταν,η ευγενεστερηΑζερμπαϊτζαν,η αρπακτικοτερηΤουρκια,η διπροσωπηΓεωργια,η αγριοτερηΚαζαχσταν,η επηρμενη।Ελλαδα,η αδιορθωτη.

Παρασκευή, Ιουλίου 11, 2008

Ασια και αραξαμε

Photobucket
Το μπλογκ παει μια βολτα μεχρι Πεκινο οδικως,απο Τουρκια,Αζερμπαιτζαν,Γεωργια,Τουρκμενισταν,Ουζμπεκισταν,Καζαχσταν,Κιργισταν।Αν γυρισει πισω θα το μαθετε।Αν οχι,παλι θα το μαθετε।Καλο καλοκαιρι.

Πέμπτη, Μαΐου 29, 2008

Ο Μάης του '08

Photobucket
APE

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τι είναι ένα πανεπιστήμιο, με την ελεύθερη θεώρηση της λειτουργίας του;

Είναι ένας οργανισμός, που μεταδίδει γνώση σ' αυτούς που δεν την έχουν. Οχι απλώς γνώση. Γνώση για να γίνουν επιστήμονες, έτσι, που να μπορούν να κάνουν κτήμα τους το αντικείμενο σπουδών. Οχι απλώς να το κατανοήσουν.

Είναι ένας οργανισμός, που δίνει τις προϋποθέσεις, ώστε κάθε επιστήμη του να μπορεί να μετατρέπεται από γνώση σε βαθύτερη γνώση και εξειδίκευση, είτε μέσα στους κόλπους του, είτε έξω απ' αυτούς. Είναι μια γέφυρα μεταξύ γνώσης, παραγωγής, καλλιέργειας.

Είναι ένας οργανισμός, που κάνει έρευνα πάνω στα αντικείμενα των επιστημών του και εισάγει, προωθεί, παράγει έρευνα με και για τους σπουδαστές του. Ακόμα σημαντικότερο, κάνει έρευνα για τους ίδιους τους δασκάλους του και μέσα απ' αυτούς για την κάθε επιστήμη.

Είναι ένας οργανισμός, που συγκεντρώνει σκέψεις και ιδέες από το απώτερο ανθρώπινο παρελθόν, τις μεταδίδει, και ταυτόχρονα αφήνει τις σκέψεις και τις ιδέες των σπουδαστών να εκφραστούν, να ζυμωθούν, να συζητήσουν με το παρελθόν και να ανταλλαγούν με τους παρόντες. Είτε οι παρόντες είναι δάσκαλοι, είτε συμφοιτητές, είτε ερευνητές, είτε προσκαλεσμένοι.

Είναι το πανεπιστήμιο ένας οργανισμός για να συζήσουν οι ενηλικιωμένοι για πρώτη φορά με τους άλλους ενηλικιωμένους και τους ενήλικες, απαλλαγμένοι από τη μητρική και πατρική εξουσία, αυτεξούσιοι οι ίδιοι. Απόλυτα υπεύθυνοι για τις πράξεις, τις σκέψεις, τη στάση, ο καθένας του εαυτού του.

Είναι το πανεπιστήμιο ένας οργανισμός, για να καλλιεργήσουν στον ανώτατο βαθμό οι σπουδαστές με τους δασκάλους και μεταξύ τους τη σχέση συνεργασίας και συμβίωσης, που απαιτεί η συνύπαρξη στην κοινωνία της επιστήμης, της έρευνας, της εφαρμογής, της μάθησης, της ανταλλαγής. Της ζωής της ίδιας μέσα σε ένα ανθρώπινο σύνολο.

Είναι ένα ανώτατο σχολείο για να μάθει κανείς να βαδίζει τον δρόμο του, ξέροντας, ότι ο δρόμος αυτός δεν είναι ο μοναδικός. Οι δρόμοι των άλλων είναι διαφορετικοί ίσως, αντίθετοι ίσως, αντίπαλοι ίσως, αλλά ακόμα κι αν είναι συγκρουόμενοι είναι σεβαστοί.

Είναι το πανεπιστήμιο ένας οργανισμός όπου όλα κρίνονται και είναι υπό κρίση. Επειδή ό,τι για την επιστήμη είναι σήμερα νόμος, αύριο είναι καταρριφθέν. Και ό,τι για τα ήθη είναι αποδεκτό, αύριο είναι απαράδεκτο.

Είναι το πανεπιστήμιο ένας οργανισμός, που παρέχει ακριβώς ίσες ευκαιρίες σε όλους όσοι έχουν τις μαθησιακές προϋποθέσεις και τη θέληση να το παρακολουθήσουν. Γι' αυτό, η κοινωνία των πολιτών φροντίζει να μπορεί να παρέχει το πανεπιστήμιο για τους αυριανούς επιστήμονες και καλλιεργημένους της κτηριακή υποδομή, εργαστηριακή επάρκεια, αξιόλογη επιστημονική επάνδρωση, συγγράμματα, βιβλιοθήκες, αρχεία και πρόσβαση σε κάθε πηγή γνώσης, διαρκή εκπαίδευση και μετεκπαίδευση σπουδαστών και δασκάλων, συντήρηση όλων των οικονομικά ανήμπορων και πόρους από κάθε κατονομαζόμενη και ελεγχόμενη πηγή.

Είναι το πανεπιστήμιο το Ιερό της αμφισβήτησης, γιατί μόνο η αμφισβήτηση κάθε ανάγκης μετατρέπει την ουρά σε πόδια, τα λέπια σε δέρμα, το γρύλισμα σε λέξη. Και, το κυριότερο: Η αμφισβήτηση μαθαίνει, ότι τα πόδια δεν είναι ανώτερα της ουράς, ούτε η λέξη ανώτερη του γρυλίσματος. Είναι απλώς πιο χρήσιμα, για να αναγνωρίζουμε και να συνεννοούμαστε.

Είναι, λοιπόν, το πανεπιστήμιο ένα Ιερό άντρο επανάστασης. Του διαρκώς νέου κατά του παληού. Της αναζήτησης κατά της επανάπαυσης. Της αξιοσύνης κατά της απατεωνιάς. Της γνώσης κατά της εξουσίας. Της κοινωνικότητας κατά της εξαγρίωσης.

Τι σχέση έχει το ελληνικό πανεπιστήμιο με το πανεπιστήμιο;

Τρίτη, Απριλίου 08, 2008

Κλαδεμα

Photobucket

Πιο ευκολα και γρηγορα κλαδευεις τις ελιες απο τα σαπια της καθημερινης δουλειας.Τουλαχιστον οι ελιες κανουν ενα χρονο να ξαναχρειαστουν κλαδεμα και σου δινουν και τον καρπο τους.Τα σαπια της εδω καθημερινοτητας τα κλαδευεις και καθε μερα ξαναφυτρωνουν χωρις να σου δινουν τιποτε.Αντιθετα,αφαιμαζουν ο,τι μπορει να προσφερει στο συνολο.
Επισης,οι ελιες,οπως και ολος ο φυτικος κοσμος,δεν εχουν συμπλεγματα।Ο μικρος Γιαννακης ειναι αγνωστο ειδος.Γιατι,ενω το ανθρωπινο ειδος ειναι μια μορφη ζωης υπο εξελιξη απο την ενστικτωδη μορφη στην εγκεφαλικη-ή σε μια πιο αρμονικη συμβιωση λοβου και ενστικτων εν παση περιπτωσει,χωρις αυτο να ειναι και επιτυχεστερο-ο φυτικος κοσμος ειναι παγιωμενη μορφη,που ξερει ακριβως τι θελει και τι κανει.Δεν εχει εσωτερικες και δεν δημιουργει συμπλεγματικες εξωτερικες συγκρουσεις.Οταν δεν χανει τον μπουσουλα απο τις ανθρωπινες παρεμβασεις (που τον χανει).
Μ αυτη τη γενικη εννοια το κλαδεμα των ζιζανιων ειναι θεμιτο μονο στα φυτα।Στους ανθρωπους λεγεται φονος।Επειδη οι ανθρωποι ,προκειμενου να σκοτωσουν,ονομαζουν συλληβδηνωφελιμα και επιζημια,ζιζανια.
Υστερα με ρωτανε γιατι απο την πολη και τη δουλεια προτιμω να ειμαι στα χωραφια.
Ειναι πιο υγειες ψυχικα και σωματικα.

Κυριακή, Φεβρουαρίου 24, 2008

Μαλακαστηκαμε

Photobucket

Στη Γερμανία, που δεν φημίζεται για χώρα χωρίς καλοκουρδισμένο κράτος, αν γλιστρήσεις στο χιόνι και σπάσεις το πόδι σου έξω από σπίτι ή μαγαζί, ο ιδιοκτήτης σε αποζημιώνει χωρίς δεύτερη κουβέντα με τουλάχιστον 6।000 ευρώ. Τόσο κοστίζει η μήνυση που του κάνεις γιατί δεν καθάρισε το πεζοδρόμιο και το δρόμο του.

Στη Γερμανία, βέβαια, οι άνθρωποι είναι ακόμα σε άγρια κατάσταση και μπανάλ. Δεν έχουν υπηρετικό προσωπικό και πηγαίνουν στο σχολείο και στις δουλειές τους ακόμα με τα πόδια όταν το χιόνι έχει σκεπάσει και τον τελευταίο κωλόδρομο. Πραγματική φρίκη.

Δεν είναι τυχαίο, ίσως, το γεγονός ότι μ' αυτή τη νοοτροπία υποχρέωναν κόσμο και κοσμάκη στην Κατοχή να δουλεύει ασταμάτητα στα τάγματα εργασίας με περισσή σκληρότητα.

Το αποκορύφωμα της βαρβαρότητας αυτού του λαού, αλλά και άλλων γειτονικών, όπως η Αυστριακοί, οι Ελβετοί, οι Σκανδιναβοί είναι ότι, ενώ έχουν όλο τον τεχνικό εξοπλισμό για να καθαρίζουν μέχρι και την τελευταία νιφάδα χιονιού, δεν περιμένουν τα μηχανήματα.

Βγάζουν τα φτυάρια από τις αποθήκες τους και με τα χέρια καθαρίζουν τους δρόμους και τα πεζοδρόμια, ενώ ταυτόχρονα ρίχνουνε και ζεστό νερό για να λιώνει ο πάγος.

Θα μου πεις, στην Ελλάδα δεν έχουμε αποθήκες. Τις νοικιάζουμε για 500 ευρώ το μήνα στους Φιλιππινέζους, που είναι πλούσιοι. Εντάξει. Μπορούμε να πάρουμε μια επιδότηση από την Ευρωπαϊκή Ενωση για την καταστροφή μισού εκατομμυρίου φίκων μπέντζαμιν στα μπαλκόνια από το χιονιά και μ' αυτήν να φτιάξουμε νέες αποθήκες για να τις νοικιάσουμε 600 ευρώ στους Αλβανούς. Επειδή θα 'ναι καινούργιες.

Και τα φτυάρια; Τα φτυάρια, χρυσή μου, τα χρησιμοποιούν μόνο κάτι βάρβαροι χειρώνακτες Βορειοευρωπαίοι για τα χιόνια. Εμείς τα χρησιμοποιούμε μόνο για να θάψουμε κανένα φίλο, κανένα συγγενή, κανένα γείτονα, κανέναν γκόμενο, πίσω από την πλάτη τους πάντα.

Αντε και κανέναν υπουργό, κανένα δήμαρχο, που δεν έρχεται να πλύνει το Τσερόκι που γέμισε χιόνια. Οι ανίκανοι.

Υπάρχει πάντα ένα κρίσιμο φιλοσοφικό ερώτημα στον αέρα: Γιατί ζει ο άνθρωπος; Θέλω να πω, ζει για να δουλεύει ή ζει για να ευχαριστιέται όσο πιο πολύ γίνεται τη ζωή;

Είναι φανερό ότι οι βάρβαροι λαοί, που έτσι και τους πεις ότι δεν πας σήμερα δουλειά γιατί έχεις πυρετό, σου στέλνουν το γιατρό στο σπίτι, δεν ξέρουν να ζουν.

Κατ' αρχήν έχουν πάντα συγκοινωνία, βρέξει-χιονίσει. Μεγάλη ταλαιπωρία. Για τους οδηγούς των λεωφορείων και των τραμ.

Μετά, οι υπάλληλοι στις υπηρεσίες είναι πίσω από τα γραφεία τους, βρέξει-χιονίσει, με αποτέλεσμα να μην τολμάς να πεις ότι δεν το 'χεις το δίπλωμα, γιατί ήταν κλειστό απ' το χιονιά το ΚΕΠ. Ασε που το ΚΕΠ δεν κλείνει ποτέ. Λειτουργεί με τους βάρβαρους κανόνες της βόρειας Ευρώπης, που είναι εκεί για να εξυπηρετούν τους πολίτες. Μεγάλη ταλαιπωρία. Για όλους τους υπαλλήλους δημοτικού, δημόσιου και ιδιωτικού.

Το αποκορύφωμα της αγριότητας είναι που στην Ισπανία, ας πούμε, αλλά και στην Ολλανδία και αλλού δεν βρίζεται ο κόσμος στις υπηρεσίες, στις τράπεζες, στα νοσοκομεία, όπου υπάρχουν ουρές και παρέχονται υπηρεσίες. Είναι μια κατάσταση άνευρη, χωρίς ίχνος ζωντάνιας, πάθους και αντίδρασης. Μια πραγματική ισοπέδωση για τους πολίτες.

Ολα αυτά τα δεινά τα περνάνε οι ξένοι λαοί από την εμμονή τους να δουλεύουν. Βαυκαλίζονται με την εντύπωση -μια ανώμαλη θεωρία του Διαφωτισμού- ότι άμα οι άνθρωποι δουλεύουν σαν κοινωνικό σύνολο, μια και μαζεύτηκαν σε πόλεις, διευκολύνουν ο ένας τη ζωή του άλλου και περνάνε καλύτερα όλοι μαζί.

Δεν έχουν τη δική μας ιστορική πείρα, που δείχνει ότι ό,τι και να κάνεις, δυο μέτρα γης σε περιμένει και μια και σε περιμένει, η ζωή είναι ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας.

Ενδεχομένως, γι' αυτό και είναι μονίμως κατειλημμένος από τους κάθε λογής βαρβάρους ο κώλος μας. Εγχώριους και ξένους.

Συνήθως η υστερία, η ανοργανωσιά, η έλλειψη υπηρεσιών, η διάλυση της ζωής μιας κοινωνίας προέρχεται επειδή δεν υπάρχει κράτος. Εδώ προέρχεται επειδή δεν υπάρχουν πολίτες.

Μ' αρέσει που σκληρίζουν αγανακτισμένοι όλοι αυτοί, που είχανε διακοπές ρεύματος, οι μισοί από τους οποίους έχουν σπρώξει συγγενείς και φίλους, με δόντια, βύσματα και μέσα να προσληφθούν στη ΔΕΗ και τις άλλες υπηρεσίες δημόσιου συμφέροντος, όχι επειδή έχουν τα προσόντα, αλλά για να βρει μια θεσούλα το παιδί, να έχει τη σιγουριά και τα προνόμια της συντεχνίας.

Αλλά το ρεύμα, το νερό, την αποχέτευση, το τρένο, το λεωφορείο, το νοσοκομείο, τη σύνταξή του, την εφορία, το δικαστή, τον τροχονόμο, τα εκχιονιστικά του δήμου και τα σκουπιδιαρέικα τα θέλει να δουλεύουνε ρολόι. Τα απαιτεί.

Με υπαλλήλους, διευθυντές και προϊστάμενους της ήσσονος προσπάθειας και των μικρότερων δυνατών απαιτήσεων!

Ρε δε μας χέζεις ελληνάρα.

Αυτό το αποκλεισμένοι από τα χιόνια δεν το κατάλαβα. Αποκλεισμένοι από κα 'να μπαράκι; Από το Mall; Από την επιστροφή στην επάρατο εργασία;

Και κοίτα μη γλιστρήσει και πέσει ο κανακάρης ή η κοκόνα σου κι ανοίξουνε κανένα κεφάλι, γιατί μπορεί να μάθουν ότι επιζούν και χωρίς να έχουν ανάγκη την υπερπροστασία σου, και τι θα γίνεις.

Αν καταλάβουν πως το σημαντικότερο δεν είναι να είσαι μάνα ή πατέρας. Αυτό είναι ό,τι πιο φυσικό, πρωτόγονα ζωώδες. Το κάνει και το φίδι.

Αν καταλάβουν πως το σημαντικότερο είναι να τους χτίσεις έτσι, που να μη σ' έχουνε ανάγκη.

Να 'ναι γεμάτοι επειδή υπήρξες.

Δεν ανέβαινε το τζιπ την Κηφισίας ε; Ρε γαμώτο! Ρόδες είχες βάλει;

Κυριακή, Φεβρουαρίου 03, 2008

Μμε ή Μπεε

Photobucket

Είναι καιρός που δίπλα στην πολιτική και την πλουτοκρατία πρωταγωνιστεί ένα κομμάτι της λεγόμενης τέταρτης εξουσίας, της λεγόμενης δημοσιογραφίας, το οποίο όχι μόνο συναγελάζεται με τις δύο αυτές εξουσίες, αλλά και παίρνει μέρος είτε στη λήψη αποφάσεων της εξουσίας, είτε στην εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων, είτε στην υπηρεσία στενών κομματικών σκοπιμοτήτων।

Η ανάμειξη δημοσιογράφων στα πιο πάνω αλισβερίσια δεν είναι νέα. Ηδη από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Γεωργίου Παπανδρέου επώνυμες πένες αναμείχθηκαν στα παιχνίδια της εξουσίας, παρασκηνιακά πάντα και συνήθως σαν τα μακριά χέρια εκδοτικών και πολιτικών σκοπιμοτήτων ή φίλων. Ετσι, κύλησε ο εναγκαλισμός μέχρι και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίυτευσης, μέχρι και την απελευθέρωση της αγοράς του χρήματος από τη στενή κάστα, που ως το 1981 μοίραζε το παιχνίδι, χωρίς κλυδωνισμούς, στα ολιγάριθμα μέλη της.

Είναι καιρός, όμως, που δίπλα στη νέα πολιτική και τη νέα πλουτοκρατία ανθεί ένα κομμάτι της τέταρτης εξουσίας, που ενώ εμφανίζεται σαν δημοσιογραφία, στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί το προσωπείο της δημοσιογραφίας για να αντλεί χρήμα και εξουσία από τη συνύπαρξη της με την πλουτοκρατία και τη νέα, περιέργως, ανθηρή οικονομικά πολιτική ελίτ.

Περιέργως, γιατί άνθρωποι που μπήκαν στο Κοινοβούλιο είτε χρεωμένοι είτε μικρομεσαίοι, βρέθηκαν με περιουσία χωρίς ποτέ κανείς εισαγγελέας και καμία επιτροπή της Βουλής να ελέγξει το πόθεν, καλυπτόμενη πίσω από ένα κοροϊδευτικό έσχες, που βγάζει στον κάθε νοήμονα και στον λαό τη γλώσσα.

Η διαφορά της νέας αυτής τάξης των δημοσιογραφούντων με την παλαιότερη δεν είναι τόσο στο χρήμα ή στην εξουσία που αντλούν. Η διαφορά είναι ότι εργάζονται για την πολιτική και την πλουτοκρατία, και πρωταγωνιστούν. Ακριβώς όπως οι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες.

Αυτή η διαφορά, όμως, είναι και η διαχωριστική γραμμή μεταξύ της δημοσιογραφίας και της ελεγχόμενης εξουσίας. Δηλαδή, μεταξύ των δύο αυτών διαφορετικών κόσμων.

Είναι σαφές ότι αυτή η νέα τάξη δημοσιογραφούντων, που συζεί και τρέφεται από τη συνύπαρξη με την πολιτική και το χρήμα, δεν ανήκει στη δημοσιογραφία. Δεν ασκεί δημοσιογραφία. Λερώνει το όνομα της δημοσιογραφίας στη συνείδηση του κόσμου. Και το χειρότερο: Δεν εργάζεται για τη δημοσιογραφία.

Η δημοσιογραφία μεταδίδει στον λαό γεγονότα, δεν παράγει γεγονότα.

Η δημοσιογραφία ερευνά την πολιτική και οικονομική εξουσία για να πληροφορεί τον λαό. Οχι για να του αποκρύπτει.

Η δημοσιογραφία δεν υπάρχει για τα συμφέροντα των δημοσιογράφων. Υπάρχει για τα συμφέροντα του λαού.

Η δημοσιογραφία δεν συνυπάρχει με την πολιτική και την οικονομία. Χρησιμοποιεί την πολιτική και την οικονομία για να συνυπάρχει με τον λαό.

Η δημοσιογραφία δεν έχει δική της φωνή, δικά της μάτια, δικά της αυτιά. Η δημοσιογραφία είναι η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Τα μάτια αυτών που δεν μπορούν να δουν. Τα αυτιά αυτών που δεν μπορούν να ακούσουν.

Η δημοσιογραφία δεν κρίνει και δεν σχολιάζει για να υπηρετεί τον ναρκισσισμό των σχολιαστών, τα συμφέροντα της πολιτικής εξουσίας και τις δουλειές των επιχειρηματιών. Κρίνει και σχολιάζει για να υπηρετεί τον φωτισμό των γεγονότων, την προώθηση των ιδεών, τον εμπλουτισμό της σκέψης.

Η δημοσιογραφία δεν είναι είδηση. Διαχειρίζεται την είδηση. Δεν είναι διασημότητα. Διαχειρίζεται τη διασημότητα των άλλων. Δεν είναι εξουσία. Διαχειρίζεται τις πράξεις και τις επιδιώξεις της εξουσίας.

Η δημοσιογραφία δεν είναι εξουσία. Είναι δουλειά, σκληρή και μέλημα. Και έγνοια. Πέρα και πάνω από κάθε εξουσία. Κανέναν δεν ορίζει. Ορίζεται. Απ' τις ανάγκες του ανθρώπου. Δεν είναι αφέντης κανενός. Είναι υπηρέτης μόνο.

Και είναι μικρομεσαία η δημοσιογραφία σαν τον κοσμο. Δεν είναι μπίζνες και γκλαμουριά. Μπίζνες και γκλαμουριά είναι απάτη.

Τα τελευταία χρόνια, μαγνητισμένοι από τα φώτα της αναγνώρισης, της αίγλης, συχνά σπρωγμένοι από σύνδρομα σωτηριομανίας, ή και πλουτισμού, όλο και πιο πολλοί βλαστοί μπαίνουν στο επάγγελμα, όλο πιο αμόρφωτοι κι ακαλλιέργητοι, δημιουργήματα μιας παιδείας όλο και πιο φτωχής και μιας οικογένειας όλο και πιο κενόδοξης.

Μπαίνουν στο επάγγελμα, σπρωγμένοι από στελέχη όλο πιο ανεπαρκή και ανεκτικά στη μετριότητα. Τέτοια μετριότητα, που τα ίδια τα μέσα πουλάνε στον λαό, βυθίζοντάς τον ακόμα πιο πολύ σε απαιδεψιά.

Δεν είναι η αγραμματοσύνη, που σπέρνουν, το χειρότερο. Ούτε η επιδερμική προσέγγιση και η απουσία γνώσεων στα θέματα που πιάνουν. Είναι η ανεπάρκεια σε αξιοπρέπεια, που όλο και πληθαίνει. Είναι η απουσία προτύπων και η αναγνώριση της γελοιότητας ως αυθεντίας. Είναι το σόου, οι πηχυαίοι τίτλοι, ο εξυπνακισμός και ο φτηνός λαϊκισμός, που εξορίζουν την ουσία των πραγμάτων.

Είναι η απουσία δασκάλων να σηκώσουν τον δημοσιογράφο απ' το γονάτισμα στην κάθε εξουσία και να του εμφυσήσουν τη δύναμη που (θα 'πρεπε να) έχει:

Οταν τα κόμματα, οι αρχηγοί, πρωθυπουργοί, πρόεδροι, επιχειρήσεις, βουλευτές, αξιωματούχοι, σύμβουλοι, παρατρεχάμενοι έρχονται και παρέρχονται, συχνά χωρίς να τους θυμάται ούτε η ίδια η μάνα τους, ο δημοσιογράφος μένει εκεί. Δουλεύει ακόμα. Υπάρχει. Ελέγχει. Κι αυτοί περνούν και χάνονται. Αυτή είν' η δύναμή του.

Αυτή είν' η δύναμη του Τύπου, που δεν την ξέρει. Χαμένος μέσ' τις κολεγιές με εφήμερους πρωθυπουργούς και υπουργούς και κόμματα κι επιχειρηματίες, απαξιώνει όχι μονάχα τ' όνομά του και την υπογραφή του, μα την ισχύ της δημοσιογραφίας της ίδιας. Αδυνατίζοντας έτσι την ισχύ ενός λαού να μάθει, να δει, να οδηγηθεί, να εκφραστεί, να προβληματιστεί, να μορφωθεί, να ακούσει. Να πιστέψει.

Δεν είναι εύκολη δουλειά η δημοσιογραφία. Και, κυρίως, δεν είναι υπαλληλίκι. Εχει να παλαίψει με πολλά θηρία για να γίνει δημοσιογραφία. Για να γεννηθεί κάθε μέρα και να αποδοθεί στο κοινό σαν δημοσιογραφία. Και όχι σαν φερέφωνο και σαν καρικατούρα. Σαν το καραγκιοζιλίκι, που πρωταγωνιστεί στο πλείστο της σημερινής της παρουσίας.

Εχει να παλαίψει με τους ιδιοκτήτες, εκδότες της και τις φιλοδοξίες τους. Με τις κυβερνήσεις και την προπαγάνδα τους. Με τα κόμματα και τις σειρήνες τους. Με τους επιχειρηματίες και τις εξαγορές συνειδήσεων. Με τις εργασιακές συντεχνίες και το λαϊκισμό τους. Με την απειλή της δικαιοσύνης και των σωμάτων ασφαλείας.

Και πιο πολύ, έχει να παλαίψει με τον ίδιο της τον εαυτό και τις αδυναμίες του, για να μην υποκύψει σε όλα αυτά. Να παραμείνει ό,τι χρησιμότερο είναι:

Η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Τα μάτια αυτών που δεν μπορούν να δουν. Και τα αυτιά αυτών που δεν μπορούν να ακούσουν.