Παρασκευή, Δεκεμβρίου 18, 2009

Ο κ Επιδομας Ιδρυματοπουλος

Την περασμένη βδομάδα, από αυτή εδώ τη στήλη, επισήμανα την άδικη και αναποτελεσματική μέθοδο με την οποία η κυβέρνηση - όπως και η προηγούμενη- επιχειρεί να συγκεντρώσει χρήματα στο ελλειμματικό δημόσιο ταμείο.

Και ανέλυα, γιατί εκείνοι που δημιούργησαν το έλλειμμα και το χρέος δεν πρόκειται να συμμετάσχουν στη φορολογική αιμορραγία, που θα υποστούν οι συνήθεις μισθωτοί, συνταξιούχοι και ελάχιστοι ειλικρινείς φορολογούμενοι.

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, βουλευτές της Ν.Δ. -κυρίως- και του ΠΑΣΟΚ αντέδρασαν σφόδρα, στην παντελώς αόριστη εξαγγελία του πρωθυπουργού για μείωση των αποδοχών του ίδιου, υπουργών και βουλευτών. Αόριστη, γιατί ο Γ. Παπανδρέου μάς συνηθίζει στις πυροτεχνηματικές εξαγγελίες, που μετατρέπονται -όταν μετατρέπονται- σε μικρότερης εκρηκτικότητας πράξεις.

Οι βουλευτές, λοιπόν, που πριν από λίγους μήνες υπερψήφισαν την ετήσια αναπροσαρμογή του μισθού τους κατά 4%, μεσούσης της κρίσης, φορολογούνται αυτοτελώς με 5%, έναντι του 15%, 25% και 40%, που φορολογούνται οι υπόλοιποι πολίτες, προφανώς για να μπορούν να έχουν ένα-δυο γραφεία, έξοδα μεταφορών, ατέλειες τηλεφώνων, εκπτώσεις στους λογαριασμούς, υπαλλήλους και ορντινάντσες για να διεκπεραιώνουν τα ρουσφέτια πιο πολύ, και όχι τα αιτήματα των ψηφοφόρων και, συχνά, τζάμπα φαΐ και ύπνο από τους ευελπιστούντες ή πιεζόμενους μαγαζάτορες, ξενοδόχους και επιχειρηματίες. Σ' αυτή τη χώρα ζούμε, είμαστε λίγοι και ξέρουμε.

Περιέργως, στη διακήρυξη του πρωθυπουργού δεν προβλέπεται μείωση στις αποδοχές νομαρχών, δημάρχων και λογής λογής συμβούλων. Εδώ που τα λέμε, ο πρωθυπουργός δεν ξεκαθάρισε αν η μείωση στις αποδοχές των αξιωματούχων, που είναι και οι βασικοί υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, θα είναι του 10% επί των αποδοχών ή αν θα ενταχθούν στην κλίμακα αντί να φορολογούνται στοιχειωδώς, χαριστικά και προσβλητικά για τους Ελληνες φορολογούμενους.

Δεν τους φτάνουν για να ζήσουν; Ας αλλάξουν δουλειά. Το βουλευτιλίκι (θα έπρεπε να) είναι προσφορά θυσίας, δεν είναι επάγγελμα για να κερδίζεις.

Την ίδια ώρα η Εθνική Τράπεζα, που ουσιαστικά είναι μια κατά το μάλλον ή ήττον δημόσια τράπεζα, υλοποιεί τη χορήγηση μπόνους σε όλους τους εργαζόμενους, που ξεκινάνε από 450 και φτάνουν στα 5.000 ευρώ, με εξαίρεση τα ανώτερα κλιμάκια, που τα μπόνους θα έχουν άγνωστη τύχη και με άγνωστο τρόπο.

Την ώρα που το σύνολο των πολιτών καλείται να υποστεί θυσίες για το χρέος, που δημιούργησαν οι κυβερνήτες, οι βουλευτές, οι αιρετοί άρχοντες και η δημόσια διοίκηση (υπάλληλοι με ονοματεπώνυμο όλοι), το υπουργείο ΟΛΠ μοιράζει αφειδώς από 150.000 μέχρι 300.000 και 400.000 ευρώ σε εργαζόμενους, σε ένα πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου, ακριβότερο κατά 30% από εκείνο της Ν.Δ., το οποίο κατήγγελλε προεκλογικά, που θα κοστίσει στους υπό θυσία φορολογούμενους περί τα 82.000.000 ευρώ! Οχτώ απ' αυτά θα δοθούν «για απώλεια εισοδήματος εργαζομένων» (αναπλήρωση χρημάτων, που χάνονται λόγω κατάργησης των υπερωριών!), ενώ πολλές απ' αυτές τις υπερωρίες είναι μαϊμού, είναι ανύπαρκτες και το ξέρει ο ΟΛΠ!

Την ίδια ώρα οι δικαστικοί δέχονται να καθηλωθούν οι μισθοί τους, αρκεί να μην αγγιχθούν τα επιδόματα και οι άλλες απολαβές τους. Κάτι είναι κι αυτό. Φαντάσου, όμως, τι είναι τα επιδόματα και οι άλλες απολαβές, που φοροφεύγουν νομίμως, υποφορολογούμενες.

Οπως συμβαίνει με το 50% των αποζημιώσεων, που παίρνουν οι εφοριακοί, οι υπάλληλοι του Γενικού Λογιστηρίου, οι τελωνειακοί, οι υπάλληλοι του Γενικού Χημείου και που φορολογείται με συντελεστή 15%.

Το ίδιο, με τα ειδικά επιδόματα επικίνδυνης εργασίας, όπως το πτητικό, το καταδυτικό, το ναρκαλιείας, των αλεξιπτωτιστών, των δυτών και υποβρύχιων καταστροφών, που καταβάλλονται σε αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και του Λιμενικού Σώματος. Τα επιδόματα αυτά φορολογούνται με 5% αυτοτελώς.

Το ίδιο με τις αποδοχές των υπαλλήλων σε δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς και των δημάρχων και νομαρχών για τις εκτός έδρας υπηρεσίες που έχουν αναλάβει. Οι αποδοχές αυτές φορολογούνται με 15%.

Ακόμα: Οι αποζημιώσεις για τις εφημερίες των ειδικευμένων και ειδικευόμενων ιατρών, που φορολογούνται με 20%. Το 50% του επιδόματος εφημερίας των διευθυντών ιατρών του ΕΣΥ της Α' Ζώνης, το οποίο φορολογείται με 20%. Οι παροχές στα πρόσωπα που εκλέγονται για τον πρώτο και δεύτερο βαθμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης, οι οποίες φορολογούνται με 15%.

Η ειδική αποζημίωση που καταβάλλεται στους γιατρούς, τα πληρώματα ασθενοφόρων και το νοσηλευτικό προσωπικό του ΕΚΑΒ, η οποία φορολογείται με 15%. Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Τελικά, ποιος διάβολο πληρώνει πλήρεις φόρους σ' αυτό το ρουσφετολογικό διαφθορείο, όπου όλοι έχουν την απαίτηση να απολαμβάνουν μια δωρεάν Παιδεία, αρκεί να την έχουν πληρώσει τα κορόιδα οι μισθωτοί και συνταξιούχοι του ιδιωτικού τομέα;

Ελευθεροτυπια 17/12/2009

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 09, 2009

Την αρπαζεις,αλλιως τις αρπαζεις

Οι εκδηλώσεις για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, που κορυφώνονται, μοιάζουν περισσότερο με μια απόπειρα παρά με μια πράξη. Μοιάζουν περισσότερο με μια καρικατούρα παρά με μια πρωτοτυπία. Μοιάζουν περισσότερο με μια καπηλεία παρά με μια παρέμβαση.

Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου πυροδότησε πέρυσι μία έκρηξη, που αντίστοιχή της δεν είχε ξαναζήσει η μεταπολιτευτική Ελλάδα. Σε γειτονιές που ξεπερνούσαν τα όρια της Αθήνας, της Πάτρας και της Θεσσαλονίκης. Με μια μαζικότητα και ηλικιακή ομοιογένεια, που ξεπερνούσε τα όρια της οικονομικής και κοινωνικής τάξης. Με μια ταύτιση στις απαιτήσεις, που ξεπερνούσε τα στενά πολιτικά και κομματικά όρια.

Ο περσινός Δεκέμβρης ήταν πραγματικά η επίδειξη δύναμης μιας νεολαίας απέναντι σ' ένα αδύναμο και θρασύδειλο, υπόγειο αλλά πάνοπλο κράτος εξουσίας. Και, κυρίως, απέναντι σε μια γονεϊκή νοοτροπία γαλούχησης γενεών με απαιτήσεις, χωρίς αυτή η ίδια η γονεϊκή εξουσία να έχει υπερασπιστεί όχι το μέλλον των γεννημάτων, αλλά ούτε το παρόν το δικό της.

Ο Δεκέμβρης ήταν η φωνή μιας νεολαίας που σιχάθηκε την υποκρισία και το ψέμα καθενός που είναι από πάνω της. Στην πραγματικότητα, ήταν ένα ξέσπασμα μιας μέρας της δεκαετίας του '60. Μιας μέρας μόνο. Γιατί τη δεκαετία του '60 η νεολαία, πολιτικοποιημένη και όχι, ανέτρεψε ό,τι μέχρι εκείνη την εποχή ήταν status. Και έχτισε μια δικιά της νοοτροπία, την επέβαλε και την εξάπλωσε, και στο τέλος πούλησε σε τιμή ευκαιρίας ό,τι ιδανικό για ειρήνη, ισότητα, αδερφότητα διακήρυττε και τραγουδούσε.

Η δολοφονία του Γρηγορόπουλου αγκαλιάστηκε με τη σιχαμάρα των νέων για το ξεπούλημα των ιδεών, την υποκρισία των κατεστημένων γονέων και την αβεβαιότητα για το υπαρξιακό αύριο. Προσοχή, όχι το εργασιακό -50 ευρώ μεροκάματο βγάζεις πανεύκολα αν θες να πας να ιδρώσεις στο χωράφι και στην οικοδομή, που ψάχνουν για χέρια. Το υπαρξιακό. Δεν υπήρχαν ποτέ δίκαιες κοινωνίες για τις νεολαίες του τελευταίου αιώνα. Τα 15 και 20 χρόνια είναι από τη φύση τους σε θέση αμφισβήτησης του κάθε καθεστώτος. Και έχουν την άδολη ματιά, που ξεχωρίζει τις αδικίες και την ανισοκατανομή. Γεννημένοι σε κοινωνίες που τους έχουν ζαλίσει τον έρωτα για Δημοκρατία και Δικαιοσύνη. Τρίχες.

Αυτές τις τρίχες αντιγύρισε πίσω η νεολαία πέρυσι. Μόνο που έτσι προστατευμένη στην πλειονότητά της και επομένως ευνουχισμένη από τη γονεϊκή, όχι ουσιαστική, αλλά χειροπιαστή υπερπροστασία, σταμάτησε την εξέγερση παραμονή Χριστουγέννων για να κάνει τις διακοπές της! Πρωτοφανές; Μπορεί. Αλλά σημαντικό για να καταλάβει κανείς το σήμερα. Και να υποψιαστεί, ίσως, το αύριο.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, η νεολαία έχει επιστρέψει στις γειτονιές. Αμφισβητεί και φοβάται το αύριο. Δεν εξεγείρεται όπως πέρυσι. Επέστρεψε στα σπίτια, στα θρανία, στις καφετέριες, στην εργασία και την ανεργία. Αλλά δεν εξεγείρεται όπως πέρυσι. Παραιτήθηκε; Κάποιοι ναι, κάποιοι όχι. Οπως γίνεται πάντα. Κάποιοι απόχτησαν ταυτότητα εκείνο τον Δεκέμβρη, κάποιοι τον έζησαν σαν χαβαλέ και κάποιοι που ήξεραν συνεχίζουν ή αποχώρησαν. Οπως πάντοτε.

Οι αιτίες που πυροδότησαν τα περσινά γεγονότα υπάρχουν ακόμα. Η βία, η υποκρισία, ο αυταρχισμός, η ανασφάλεια, η στρεβλή εικόνα από την υπερπροστασία ή την εγκατάλειψη είναι εδώ. Κάθε μέρα. Το κράτος, είτε είναι στο σπίτι είτε στο σχολείο είτε στο δρόμο είτε στη δουλειά, είναι εδώ. Και είναι ίδια υποκριτικά δημοκρατικό και βάναυσα αυταρχικό, όσο αντικοινωνική είναι πραγματικά η ελληνική κοινωνία. Το ζούμε σε κάθε μας βήμα.

Ο περσινός Δεκέμβρης έδωσε στη νεολαία την καλύτερη ευκαιρία να διεκδικήσει και να χτίσει ένα μέλλον πιο κοινωνικό και πιο εξημερωμένο από το παρόν, που έχουν χτίσει οι γονείς της. Την πήρε την ευκαιρία;

Αν δεν υπάρχει μια διαρκής επανάσταση της νεολαίας ενάντια σε όλες τις κατεστημένες αγκυλώσεις, ο κόσμος δεν έχει μέλλον. Δεν έχει ελπίδες να φύγει από την απανθρωπιά και να μπει σε κοινωνίες αλληλεγγύης και εξημέρωσης.

Ο χρόνος που πέρασε από πέρυσι και οι σημερινές εκδηλώσεις είναι ώριμο έδαφος για να ξεφύγει η νεολαία από τα σάπια πρότυπα της παλιάς εξαγρίωσης και να διεκδικήσει τον δικό της κόσμο.

Στο χέρι της είναι να κερδίσει αυτή τη μάχη. Για το καλό όλων μας.

Ελευθεροτυπια 07/12/2009

Κυριακή, Νοεμβρίου 15, 2009

Ο Αθως,ο Ποθεν και η Αραμις

Μ' αρέσει, που οι ψηφοφόροι, που άλλαξαν την κυβέρνηση, ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ για να γλιτώσουν από τα σκληρά εργασιακά και φορολογικά μέτρα, που απειλούσε ο Καραμανλής.

Συμφωνα με τον υπουργο οικονομικων,ετοιμαζεται φορολογική δήλωση, για να πιαστούν οι φοροφυγάδες ελεύθεροι επαγγελματίες και κεφαλαιούχοι με ένα νέο πόθεν έσχες, που θα ισχύει για όλους τους φορολογούμενους και θα αφορά σε όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του καθενός.

Είναι μία θαυμάσια ιδέα για να συμφορηθεί εντελώς το ήδη ελλιπές σύστημα φορολογικών ελέγχων, το οποίο πάσχει και στη στελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών και στην ποιότητα της παρεχόμενης εργασίας τους. Κοινώς, εδώ δεν μπορούν να ελέγξουν -όχι να διασταυρώσουν- τις σχετικά απλές σημερινές φορολογικές δηλώσεις με τους 368 κωδικούς και θα τους ζητηθεί να ελέγξουν και, κυρίως, να διασταυρώσουν δεκάδες αν όχι εκατοντάδες περιουσιακά στοιχεία του κάθε φορολογούμενου!Διότι αν θέλεις να μάθεις το πόθεν πρέπει να μπορείς να το διασταυρώσεις κιόλας.Το κυριότερο: Αυτοί που ήδη φοροδιαφεύγουν δεν δηλώνουν τα περιουσιακά τους στοιχεία. Δηλώνουν εικονικές αποδοχές ικανές να καλύπτουν ίσα ίσα τα τεκμήρια της δαπάνης και κατοχής τους.

Πώς θα συλλάβει το φαεινό σχέδιο την αδήλωτη περιουσία όταν αυτή είναι αόρατη;Πώς θα ελέγξει το φαεινό σχέδιο αν το ακίνητο, που δηλώνεται στο Κόκκινο Λιμανάκι ως αποθήκη 80 τετραγωνικών δεν είναι -που είναι- βίλα 350 τετραγωνικών; Με το λογαριασμό της ΔΕΗ; Και ποιος θα κάνει την αυτοψία, που έπρεπε ήδη να έχει κάνει η Πολεοδομία, ο δήμος, η νερουλού, το δασαρχείο, και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις; Οι υπάλληλοι των εφοριών, που είτε δεν φτάνουν ούτε για ζήτω, είτε αρκετοί από αυτούς δεν έχουν τις ικανότητες για ένα τέτοιο έργο; Θα γίνουν οι χιλιάδες προσλήψεις που χρειάζεται ένα τέτοιο διαρκές πρόγραμμα; Πώς θα γίνουν αφού η εξαγγελία της κυβέρνησης είναι να περιοριστούν στο ελάχιστο απαραίτητο οι προσλήψεις;

Και, άντε και διορίστηκαν οι εργαζόμενοι. Ποιος θα ελέγχει τη δουλειά τους, αφού οι επιθεωρητές έχουν καταργηθεί από το Δημόσιο, για να μην ενοχλούνται οι κυρίες και κύριοι που είναι τάχα άρρωστοι ή απόντες με ανήκουστες δικαιολογίες ένα ικανό μέρος του χρόνου;Πώς θα συλλάβει δηλαδή τον κάτοχο του πίνακα του Ακριθάκη ή του Φασιανού, που δεν τους έχουν δηλώσει οι ιδιοκτήτες τους, ο υπουργός των Οικονομικών; Θα δημιουργήσει τάγματα εφόδου εφοριακών; Και πώς θα ελέγξει τα ακίνητα που κρύβονται πίσω από offshore εταιρείες;Ακόμα ωραιότερο: Πώς θα συλλάβει (!!) τον διαφεύγοντα πλούτο από τη δήλωση των καταθέσεων στις τράπεζες; Ποια ακριβώς ημερομηνία θα δηλώνεται από τους δύστυχους φορολογούμενους (ως γνωστόν, οι μη δυστυχείς δεν έχουν κομπόδεμα στα ταμιευτήρια, αλλού το έχουν), αν στις 20 Μαρτίου έχεις 8.000 ευρώ και στις 20 Δεκεμβρίου 128 ευρώ; Αν τα σηκώσεις μία μέρα πριν την καθορισμένη ποιος θα σε ελέγξει; Θα είναι online οι τραπεζικοί λογαριασμοί (που ανοίγουν μόνο με εντολή εισαγγελέα!) με το υπουργείο;Τι ακριβώς προαναγγέλλει πομποδώς ο υπουργός μέσω των αρμόδιων δημοσιογράφων όταν λέει ότι θα δηλώνεται υποχρεωτικά στη νέα φορολογική δήλωση -πόθεν έσχες κάθε ακίνητο, αυτοκίνητο, μοτοσικλέτα, σκάφος, πισίνα, τη στιγμή που όλα αυτά δηλώνονται έτσι κι αλλιώς στις σημερινές δηλώσεις;

Τι θα κάνει αυτούς που δεν τα δήλωναν να τα δηλώσουν τώρα;Πώς διάβολο, δηλαδή, θα πιαστεί αυτό που η κυβέρνηση λέει αυτάρεσκα «ο μεγάλος πλούτος που φοροδιαφεύγει» από τους επαγγελματίες πάσης φύσεως; Θα τη στήνει το FBI έξω από την πόρτα του γιατρού, του μαραγκού, του φαναρτζή, του υδραυλικού, του μπογιατζή, του δικηγόρου, του πλακά, του ηλεκτρολόγου, του πατωματζή, του ιδιοκτήτη νυχτομάγαζου, του μπράβου, του καθηγητή που κάνει ιδιαίτερα, του υπάλληλου που λαδώνεται στη δημόσια υπηρεσία, του δημοσιογράφου που παίρνει μαύρα κάτω από το τραπέζι, του εμπόρου με τα πλαστά τιμολόγια, του εργολάβου με τις υπερτιμολογήσεις και τέλος δεν έχει ο κατάλογος, για να μην ξεχάσω και τους εκβιαστές εφοριακούς από τα κλιμάκια ελέγχου;Τι θέλει να μας πει ο υπουργός και η κυβέρνηση. Οτι δεν ξέρει ποια ακριβώς επαγγέλματα φοροδιαφεύγουν και με ποιο τρόπο, τη στιγμή που τα ξέρει γιατί τα ζει στην καθημερινότητά της όλη η Ελλάδα;Το νέο, ακόμα πιο πολύπλοκο σύστημα που προαναγγέλλεται θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε τρεις παρενέργειες:

* Θα μεγαλώσει ο όγκος της φοροδιαφυγής.

* Θα την πληρώσουν ακόμα πιο ακριβά οι μισθωτοί και συνταξιούχοι, που οι καταστάσεις πληρωμής τους πάνε απευθείας στην εφορία.

* Θα διογκωθεί το φαινόμενο εκβιασμών και χρηματισμού των -περισσότερων- ελεγκτικών μηχανισμών.Ολο αυτό θα συμβεί, γιατί πρώτα φτιάχνεις φορολογική συνείδηση και μετά αρχίζεις τον έλεγχο.

Αν είναι να ελέγξουν οι ίδιας νοοτροπίας κάτοικοι αυτής της χώρας τους ίδιας νοοτροπίας κατοίκους το πράγμα θα γίνει απλώς τρισχειρότερο.Το έλλειμμα, βέβαια, δεν περιμένει πότε η Ελλάδα θα εξημερωθεί. Απαιτεί εισπράξεις τώρα.

Το υπουργείο Οικονομικών ξέρει ακριβώς πού γίνεται η μεγάλη φοροδιαφυγή και το μόνο που του λείπει για να τη συλλάβει είναι να αμολύσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, να ελέγξουν (όχι να λαδωθούν ή να κάνουν τα στραβά μάτια), να βεβαιώσουν και να πληρωθούν. Χωρίς χαριστικές διατάξεις και κουτοπονηριές.

Αν το υπουργείο Οικονομικών έριχνε τους εφοριακούς στη μάχη κατά της φοροδιαφυγής αντί να τους σπαταλάει για να κόβουν βλακώδη γραφειοκρατικά τριπλότυπα και να βγάζουν τα μάτια τους σε δαιδαλώδεις δηλώσεις, που δεν προλαβαίνουν, και να ήθελαν, να ελέγξουν, η φορολογική αδικία θα ήταν, ίσως, μικρότερη, τα έσοδα μεγαλύτερα και το έλλειμμα του απολύτως διεφθαρμένου Δημόσιου λιγότερο έως ανύπαρκτο.

Και δεν θα δουλεύαμε και τον κόσμο με κουραφέξαλα πόθεν έσχες, σαν αυτά που στοιβάζονται ανεξέλεγκτα στη Βουλή και τον Αρειο Πάγο και τα οποία δεν είναι ούτε πόθεν ούτε έσχες.Είναι κουρελόχαρτα σε ένα ταγκό της ανοησίας με την υποκρισία

Κυρ.Ελευθεροτυπια 15/11/2009

Πέμπτη, Νοεμβρίου 05, 2009

Μαθε παιδι μου γραμματα




Μπήκαμε στον Νοέμβριο και η νέα κυβέρνηση -αλλά και ο λαός- βρίσκεται μπροστά σε μία διαρκώς αυξανόμενη βία από τις ομάδες, που αναλίσκονται σ' έναν πόλεμο με την αστυνομία, κάποιους βουλευτές, αλλά και πολίτες, είτε με όπλα είτε με βόμβες είτε με φωτιά.

Σε αντίθεση με τη γραμμή Μαρκογιαννάκη, που απειλούσε, αλλά κρατούσε την αστυνομία στα μετόπισθεν, την εποχή που καιγόταν η Αθήνα, ο σημερινός υπουργός προστασίας, αφού ξεκίνησε τη θητεία του με επιθετική φρασεολογία, έκανε πρόσφατα στροφή 180 μοιρών και δηλώνει πια σε όλους τους τόνους ότι όσο πιο επιθετική θα γίνεται η τρομοκρατία τόσο πιο δημοκρατικά θα απαντάει η κυβέρνηση!

Ηβία, κοινωνική ή πολιτική, μικρή η διαφορά, γεννιέται κατά κύριο λόγο από τις ανισότητες. Γεννιέται από τη βία του ισχυρού επί του ανίσχυρου, που με τη σειρά του απαντάει.

Κάποτε οι θεωρητικοί πίστευαν ότι όσο μεγαλύτερη ήταν η βία των ισχυρών τόσο σφοδρότερη ήταν η απάντηση των ανίσχυρων. Αν είχαν δίκιο, θα είχε αιματοκυλιστεί η ανθρωπότητα από τις απανωτές επαναστάσεις στη διάρκεια της περσικής, ελληνικής, αιγυπτιακής, κινεζικής δουλοκτημοσύνης, της ρωμαϊκής κυριαρχίας, της βυζαντινής και οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Αντίθετα, οι μη εθνικές επαναστάσεις πληθαίνουν όσο περισσότερη συνείδηση και γνώση αποκτούν οι αδύναμοι, όχι μόνο για τη βία που υφίστανται οι ίδιοι, αλλά και για τη βία που υφίστανται οι άλλοι αδύναμοι του πλανήτη.

Κακά τα ψέματα. Η μεγάλη ανασχετική δύναμη για τον φόβο είναι η γνώση, όταν δεν είναι η απελπισία. Και δεν είναι τυχαίο που πίσω από τις εξεγέρσεις φιγουράρει σχεδόν πάντα μια διανόηση. Ατόμων ή ομάδων. Και σχεδόν πάντα η κάθε εξέγερση έχανε το νόημά της όταν ερχόταν σε σύγκρουση με τη βάση της. Μ' αυτό που υπερασπιζόταν.

Πολύ πριν ηττηθεί το αντάρτικο πόλεων στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία, είχε χάσει την πιο σπουδαία μάχη. Με την τυφλή βία είχε στραφεί ενάντια στις μάζες, στο όνομα των οποίων υποτίθεται ότι δρούσε.

Αυτό είναι ένα μάθημα που από τις δηλώσεις του των τελευταίων ημερών -μετά τη «στροφή»- φαίνεται ότι έβαλε μπρος ο υπουργός προστασίας, ενώ το μάθημα έχει αφήσει αδιάφορους όσους έχουν πάρει τα όπλα, τις βαριοπούλες και τα στουπιά, πυροβολούν αστυφύλακες και σπάνε και καίνε μαγαζιά. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, στρέφονται εναντίον της ίδιας τους της τάξης!

Η επιλογή του «εχθρού» γίνεται με κριτήρια περισσότερο βεντέτας μεταξύ συμμοριών, όπου οι αστυνομικοί και οι καταστηματάρχες είναι οι «κακοί» βραχίονες ενός σάπιου συστήματος και οι κουμπουροφόροι, μαρκουτσοφόροι, πυρπολητές είναι οι «καλοί» τιμωροί. Από επανάσταση τίποτα! Από καθημερινή δουλειά για μόρφωση του λαού τίποτα! Από συνεισφορά, δηλαδή, στο χτίσιμο ενός καινούργιου κόσμου, τίποτα.

Υπάρχει αντίλογος: δεν μπορείς να χτίσεις έναν καινούργιο κόσμο αν δεν γκρεμίσεις τον παλιό. Φυσικά. Μόνο που τον παλιό δεν μπορείς να τον γκρεμίσεις, σκοτώνοντας αστυφύλακες και καίγοντας μαγαζιά. Αυτό είναι σίγουρο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις, έτσι, είναι να γκρεμίσεις τον δικό σου εσωτερικό κόσμο, αν σου 'χει μείνει ίχνος, και να γεμίσεις τα χέρια σου με αίμα και κλάμα ανθρώπων, που είναι από την ίδια γειτονιά με σένα και παλεύουν να πληρώσουν ένα κωλονοίκι, ενώ μπορείς να τους κάνεις συντρόφους σου με μια ιδεολογία.

Αυτή τη φορά, ακριβώς όπως και ο διώκτης της RAF και των Ερυθρών Ταξιαρχιών, φαίνεται ότι τον αδύναμο αυτό κρίκο τον έχει πιάσει ξαφνικά και ο υπουργός προστασίας. Γι' αυτό απαντάει στη βία με μερικό «αφοπλισμό» των αστυνομικών τμημάτων, που ονομάζει «κέντρα εξυπηρέτησης των πολιτών». Βάζει τους κουμπουροφόρους και τους επίδοξους εμπρηστές απέναντι στον ίδιο το λαό.

Πρόκειται για μια έξυπνη κίνηση σ' αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι. Μόνο που πρέπει να πειστούν οι αστυνομικοί να υπηρετήσουν τους πολίτες. Να πειστούν οι πολίτες ότι η εξουσία του τσαμπουκά σταμάτησε. Και να πειστούν τα κέντρα εξουσίας ότι το πάρτι τελειώνει. Γίνεται; Δεν γίνεται.

Αλλά δεν γίνεται ούτε με κουμπούρια.

Ελευθεροτυπια 02/11/2009

Τρίτη, Οκτωβρίου 27, 2009

Πιασε ενα βαρυ γλυκο


Η Ελλάδα έχει τα περισσότερα καφενεία στην Ευρώπη. Οχι καφέ, καφενεία. Αλλο πράγμα. Το καφενείο είναι, χώρος ελευθερίας. Ανοιχτής έκφρασης. Κάτι παραπάνω ακόμα: Εκφρασης χωρίς προηγούμενη σκέψη. Αέρα πατέρα. Εξ ου και η πατριωτική κραυγή «αέρα» στο έπος της Αλβανίας.

Στο ελληνικό καφενείο, σε αντίθεση με τα γαλλικά και γερμανικά καφέ όπου η έκφραση πρέπει μάλλον να είναι τεκμηριωμένη, να έχει προηγουμένως βαφτιστεί στη βάσανο της σκέψης -όποιας σκέψης, ο καθείς με τις δυνάμεις του- στο ελληνικό καφενείο λοιπόν, η ελευθερία είναι απόλυτη: Ο καθένας μπορεί να πει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι αβασάνιστα, με τη βεβαιότητα ότι όχι μόνο δεν θα χλευαστεί για την παπάρα που θα αμολήσει, αλλά, αντιθέτως, όλο και κάποιον αντιρρησία ή εξυπνάκια θα βρει για υποστηρικτή.

Αυτή η ελευθεριότητα, η κατ' άλλους απόλυτη δημοκρατία, που είναι μεταδοτική, δηλαδή συμμετέχει όποιος θέλει απ' όσους είναι μέσα στο καφενείο, δεν περιορίζεται στους χώρους των ελληνικών αυτών καταστημάτων. Επεκτείνεται στην ευρύτερη κοινωνική ζωή και, κυρίως, στην πολιτική.

Διαβάζοντας κανείς τις προγραμματικές δηλώσεις οποιασδήποτε κυβέρνησης διαπιστώνει ότι έχει να κάνει με έκθεση ιδεών μαθητή γυμνασίου και στην καλύτερη περίπτωση λυκείου. Εκθεση προθέσεων, οι οποίες δεν στηρίζονται σε τίποτε χειροπιαστό παρά μόνο στα ευχολόγια ή στα αερολόγια των κυβερνητών.

Χειροπιαστό παράδειγμα των τελευταίων ημερών είναι η πολύπαθη αξιοκρατία, η οποία καταποντίστηκε, πριν ακόμα προλάβει να πλεύσει, στο καραγκιοζοπαιχτήριο της επιλογής γενικών γραμματέων υπουργείων και διοικητών των εκατοντάδων Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου.

Πλημμύρισε το Διαδίκτυο από 34.840 αιτήσεις για τις 14 θέσεις γενικών γραμματέων στα υπουργεία, οι οποίες υποτίθεται ότι αξιολογούνται αξιοκρατικά για να επιλεγούν οι αξιότεροι. Με ποια πολύ συγκεκριμένα κριτήρια; Αγνωστο. Ποιες ειδικές προϋποθέσεις έπρεπε να πληρούν οι υποψήφιοι; Αγνωστο. Πώς διασφαλίζεται το αδιάβλητο της αξιολόγησης; Αγνωστο.

Μιλάμε εδώ για μια επιπόλαια άρπα-κόλλα, για έναν προπαγανδιστικό εξευτελισμό της έννοιας της αξιοκρατίας, που πρέπει να τηρεί τουλάχιστον τον κανόνα της ίσης μεταχείρισης. Τρίχες. Οι εξαιρέσεις, οι αξιολογήσεις και ο τρόπος επιλογής όχι απλώς δεν διασφαλίζουν καμιά αξιοκρατία, αλλά, αντίθετα, είναι μέθοδος ταλιμπανική και αυταρχική, που θυμίζει περισσότερο μεθόδους εθνικοσοσιαλιστικής προπαγάνδας παρά δημοκρατικής διαδικασίας.

Κερασάκι στην τούρτα ήρθε η τοποθέτηση ως γενικού γραμματέα στο υπουργείο Δικαιοσύνης του συνεργαζόμενου με τη σύζυγο του υπουργού (!) υποψήφιου, ο οποίος επιλέχτηκε, κατά τον υπουργό, «αξιοκρατικά, ανάμεσα από περίπου 700 άλλους υποψήφιους»!

Εντάξει. Το ξέραμε από την αρχή ότι όλη η ιστορία είναι μια ακόμα πασοκική καλοστημένη παράσταση, αλλά στ' αλήθεια τι τη θέλει η κυβέρνηση του ήδη εκτεθειμένου Γ. Παπανδρέου; Για πόσους ηλίθιους ψάχνει μέσα στον λαό, ο οποίος έχει ζήσει στην πλάτη του τα παραμύθια και των δύο κομμάτων εξουσίας;

Για ποια αξιοκρατία μιλάει η κυβέρνηση, που δεν βρήκε ούτε έναν άξιο για υπουργό Εξωτερικών ανάμεσα σε 9.500.000 ενήλικες Ελληνες; Για ποια αξιοκρατία σε μια κυβέρνηση που τα νευραλγικά πόστα στα πέντε κρίσιμα υπουργεία ανέλαβαν στενοί οικογενειακοί φίλοι του πρωθυπουργού;

Για ποια αξιοκρατία μιλάει το κόμμα, που με τη μειοψηφία των παρόντων εξέλεξε για γραμματέα την επιλογή του προέδρου, έναν βουλευτή με κυριότερο προσόν ότι έχει στενές σχέσεις με την οικογένεια Παπανδρέου; Και έπεται συνέχεια.

Δεδομένου ότι είναι δικαίωμα της κυβέρνησης και του κόμματος να επιλέγουν τους γραμματείς, που είναι από τη φύση τους πολιτικά πρόσωπα, οι υποκρισίες και οι εξαγγελίες και οι μέθοδοι καφενείου περίττευαν.

Αλλά, δεν περιττεύουν ποτέ στα καφενεία.

Ελευθεροτυπια 26/10/2009

Δευτέρα, Οκτωβρίου 19, 2009

Οι λορδοι και η λορδα

Η στήλη επιθυμεί να χαιρετίσει τις εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης, που πήρε την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής, για τον περιορισμό της σπατάλης σε δημόσιο υλικό και έμψυχο δυναμικό.

Τα δύο πρώτα μέτρα, της αλλαγής του στόλου των δημόσιων αυτοκινήτων και του περιορισμού των φρουρών των επωνύμων, που τα ακούμε για νιοστή φορά σε εξαγγελία κυβέρνησης, χωρίς να πραγματοποιούνται, χειροκροτήθηκαν από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος και την πλειοψηφία του λαού. Κακώς.

Η εφαρμογή της παραχώρησης κρατικού αυτοκινήτου σε δημόσιους λειτουργούς ξεκίνησε την εποχή που το αυτοκίνητο ήταν μέσο για τους λίγους και λίγοι είχαν τη δυνατότητα να το αποκτήσουν. Ακόμα και οι μισθοί των βουλευτών της εποχής εκείνης έφταναν-δεν έφταναν για ένα αμάξι, αλλά όχι του prestige ενός βουλευτικού αξιώματος. Μία μερσεντές έκανε 180.000 δρχ. και ένα φολξβάγκεν 65.000 δρχ. όταν ο μηνιαίος μισθός του βουλευτή δεν ξεπερνούσε τις 8.000 δρχ.

Σήμερα, κάθε μέσος πολίτης, που γίνεται κιόλας βουλευτής, έχει τουλάχιστον δύο (2) αυτοκίνητα στην οικογένειά του. Μοιάζει, επομένως, ακατανόητο να πληρώνει ο δήμος, οι πολίτες, από το υστέρημά τους κιόλας, ένα επιπλέον αυτοκίνητο για τον κάθε βουλευτή, που παίρνει 10.000 ευρώ τον μήνα καθαρά, ενώ οι πολίτες 1.000, 2.000, άντε 3.000 ευρώ στην καλύτερη.

Να πηγαίνουν οι βουλευτές στις δουλειές τους με τ' αμάξια τους, όπως πηγαίνει κι ο κάθε πολίτης. Και να πηγαίνουν με τ' αμάξια τους στις δουλειές τους -και στην ώρα τους- και όλοι οι δημόσιοι και δημοτικοί και νομαρχιακοί και λοιποί υπάλληλοι, παράγοντες και αξιωματούχοι, που χρησιμοποιούν αυτοκίνητα πληρωμένα από τους πολίτες, τις πιο πολλές φορές μάλιστα με σοφέρ!

Αυτή η αθλιότητα σε μια δημοκρατία θα 'πρεπε να σταματήσει. Και να διατηρηθεί από ένα αυτοκίνητο για τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς, όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί πρέπει να μπορούν να διεκπεραιώσουν σοβαρές κρατικές υποθέσεις στη διάρκεια των μετακινήσεών τους. Και όταν λέμε σοβαρές εννοούμε Σοβαρές.

Ζούμε εδώ και ξέρουμε πολύ καλά πώς, από ποιους και με ποια περιφρόνηση για το δημόσιο χρήμα χρησιμοποιούνται τα κρατικά αυτοκίνητα.

Το μέτρο, όπως το ανακοινώνει η κυβέρνηση, δεν είναι μόνο ημίμετρο, αλλά θα εξελιχθεί σε σκάνδαλο. Δεδομένου ότι θα ευνοηθεί ένας μόνο εισαγωγέας και το συνολικό μελλοντικό κόστος των υβριδικών -με leasing- θα αποδειχθεί μεγαλύτερο από το σημερινό με τις σακαράκες.

Αυτά συμβαίνουν όταν τα εύκολα και ανέξοδα λόγια προτρέχουν των έργων για λόγους προπαγάνδας. Και τα ίδια συμβαίνουν με τη φύλαξη προσώπων από αστυνομικούς.

Είναι έγκλημα κατά του κοινωνικού συνόλου, περίπου 10.000 όργανα της υποτιθέμενης τάξης να βολεύονται, να χειμάζουν και να χρησιμοποιούνται ευχαρίστως (!) σαν ορντινάτσες σε δημόσια πρόσωπα και ιδιώτες, ενώ οι γειτονιές έχουν γίνει ξέφραγο αμπέλι των μικροεγκληματιών.

Να ζήσει κι ο διαρρηκτάκος, δεν λέμε, παρ' ότι τον βρήκαμε στο σαλόνι του σπιτιού μας, αλλά να ζήσει σ' έναν πόλεμο επί ίσοις όροις. Οχι όλα υπέρ του.

Γιατί φυλάσσεται κατ' οίκον οποιοσδήποτε άλλος, εκτός από τον πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, άντε και τον υπουργό... Προστασίας του Πολίτη; Γιατί φυλάσσονται τα στελέχη επιχειρήσεων, οι βουλευτές και οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης; Γιατί ανέχονται οι ίδιοι να στερούν από τον λαό μονάδες φύλαξης για να τις χρησιμοποιούν στα σουπερμάρκετ;

Από τι θα γλιτώσουν αν κάποιος τους βάλει στο μάτι; Και γιατί δεν φυλάσσονται όλοι οι πολίτες αντιστοίχως;

Μπας και οι ζωές των πολιτών είναι φτηνότερης αξίας; Κυρίως αφού έχουν ήδη ψηφίσει;

Ελευθεροτυπια 19/10/2009

Πέμπτη, Οκτωβρίου 01, 2009

Στον αλλο κοσμο

Photobucket

Από τις πιο κοινότοπες φράσεις των τελευταίων ετών είναι η περίφημη «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία».

Αυτό που παραγνωρίζουν όσοι τη λένε είναι ότι η ελπίδα πεθαίνει προτελευταία. Τελευταίος πεθαίνει ο ελπίζων.

Σε ένα οικονομικό περιβάλλον απολύτως δεδομένο, όπου οι διεθνείς τράπεζες και οι διεθνείς κατασκευαστικές, οι παραγωγοί τεχνολογίας και οι έμποροι καθορίζουν μέσω των κυβερνήσεων τις πολιτικές που θα εφαρμοστούν, ώστε να διατηρήσουν και να αυξήσουν τα κέρδη τους, ο πολίτης μιας χώρας δεν μπορεί να ελπίζει και πολλά.

Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να πάρει ένα κοκαλάκι από τα αποφάγια των κεφαλαιούχων, τo οποίo θα πληρώσει πανάκριβα, πολύ σύντομα, όταν η κυβέρνηση θα του το πάρει πίσω με το αιτιολογικό ότι έχουν τελειώσει τα λεφτά του δημόσιου κορβανά.

Το περίεργο είναι ότι ποτέ δεν του λέει ποιος ακριβώς τα 'φαγε και πώς φαγώθηκαν τα λεφτά των πολιτών και πώς φαλίρει το κράτος την ίδια στιγμή που οι κεφαλαιούχοι εξακολουθούν και μένουν στις ίδιες βίλες, με το ίδιο υπηρετικό προσωπικό, τους ίδιους παχυλούς λογαριασμούς, τις ίδιες περιουσίες και τις ίδιες συνθέσεις στα διοικητικά συμβούλια εταιρειών, που ενίοτε απλώς αλλάζουν όνομα και διεύθυνση.

Επίσης, καμιά κυβέρνηση δεν του λέει πώς εξακολουθούν, παρά την κρίση, να ζουν πλουσιοπάροχα αεριτζήδες και επαγγελματίες, που ανενόχλητοι φοροδιαφεύγουν φανερά, δεν συμμετέχουν στα βάρη καμιάς λιτότητας και κανένας ελεγκτικός μηχανισμός δεν είναι ικανός να τους αγγίξει.

Οταν ο Γ. Παπανδρέου λέει ότι θα αλλάξει τα πράγματα, προφανώς εννοεί ότι θα συγκρουστεί και θα ξηλώσει το βαθύ κράτος, που από τη μια διαπλέκεται με το ιδιωτικό κεφάλαιο και αισχροκερδεί και από την άλλη αισχροκερδεί, κόβοντας κοστούμια στους πολίτες για να τους παράσχει υπηρεσίες που θα 'πρεπε να τους παράσχει τζάμπα και από υποχρέωση.

Επίσης, όταν ο Γ. Παπανδρέου λέει ότι θα αλλάξει τα πράγματα, προφανώς εννοεί ότι θα συγκρουστεί με το βαθύ κράτος του κρατικοδίαιτου δηθενσυνδικαλισμού των αντιπαραγωγικών και αντικοινωνικών συντεχνιών, που έχουν απαξιώσει το εργασιακό κίνημα στα μάτια των πολιτών, από την κακοποίηση της ζωής των πολιτών που επιφυλάσσει προκειμένου να κερδίσει απέναντι σ' έναν ευεπίφορο σε πιέσεις εργοδότη, όπως είναι το κομματικό κράτος.

Η πραγματικότητα είναι ότι το άλλοθι της καμένης γης θα πρωταγωνιστήσει και πάλι για να δικαιολογηθούν αυτά που δεν μπορούν να γίνουν. Ακόμα κι αν δεν αμφισβητήσει κανείς την ειλικρίνεια των προθέσεων του Γ. Παπανδρέου, είναι υποχρεωμένος να δει έναν ολόκληρο κομματικό μηχανισμό και τα πρωτοκλασάτα στελέχη, που τον ακολουθούν, για να καταλάβει ότι ο πόλεμος εναντίον του βαθέος κράτους και των κεφαλαιούχων δεν είναι απλώς χαμένος. Είναι υπονομευμένος ήδη.

Δυστυχώς για τον λαό, ο Γ. Παπανδρέου θα υποχρεωθεί να κάνει ό,τι ακριβώς έκανε ή δεν έκανε ο προκάτοχός του. Μόνο που θα το σερβίρει σε πορσελάνινο πιάτο με χρυσά μαχαιροπίρουνα, με τη γνωστή συνταγή των πολιτικών, που μετονομάζουν την άγρια φορολογία σε ήπια προσαρμογή και τα χρωστούμενα σε ετεροχρονισμένα.

Οπως είχε δει ο Οργουελ δεν χρειάζεται παρά να αλλάξεις το νόημα των ίδιων λέξεων για να περάσεις την πολιτική σου.

Οψηφοφόρος βρίσκεται μεταξύ ενός Καραμανλή, που ενώ ήταν πρωθυπουργός δεν συμμάζεψε τα οικονομικά των Ελλήνων, και προκήρυξε εκλογές για να τα συμμαζέψει (!!!) και ενός Παπανδρέου, που ενώ ευαγγελίζεται μια δικαιότερη διακυβέρνηση, δεν έχει ούτε τους κατάλληλους ανθρώπους ούτε τους κατάλληλους αντιπάλους για να τα καταφέρει.

Το κυριότερο, κινείται στο οικονομικό και πολιτικό σύστημα που έχει δημιουργήσει την κρίση και πιστεύει στις τραπεζικές και επιχειρηματικές αρχές, οι οποίες παρεμπιπτόντως χρησιμοποιούν τον εργαζόμενο για να πλουτίσουν. Με δυο λέξεις, είναι κομμάτι αυτού του συστήματος, του οποίου κομμάτι είναι και ο Κ. Καραμανλής.

Ενώ η χώρα, και ο κόσμος όλος, έχει ανάγκη από ένα άλλο σύστημα συμβίωσης, που δυστυχώς δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μια μόνο χώρα και μάλιστα στην Ελλάδα.

Μπορεί, όμως, να αρχίσει να χτίζεται. Απ' αυτούς που ελπίζουν.

Eλευθεροτυπια 01/10/2009

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 30, 2009

Δανεικα και Δανικά

Photobucket

Εδώ και 60 χρόνια κυριαρχεί στον πλανήτη, όπου έχει επικρατήσει το οικονομικό σύστημα του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού, όχι απλώς η οικονομία της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς, αλλά κυρίως η οικονομία της χρεωμένης αγοράς.

Η οικονομική έκρηξη των δεκαετιών μετά το 1970 στην Ευρώπη και μετά το 1960 στις ΗΠΑ στηρίχτηκε σε μια πολύ απλή σκέψη: «Πάρε σήμερα και δώσε αύριο». Η έννοια της πιστωτικής κάρτας και των τραπεζικών δανείων, με τα οποία σήμερα οι Ελληνες στη μεγάλη τους πλειοψηφία, όπως και οι εξ' από 'δώ, έχουν αποκτήσει από το σώβρακο που φοράνε μέχρι το αυθαίρετο, το εξοχικό και το νόμιμο, είναι ακριβώς η εφαρμογή της οικονομίας της κατανάλωσης: Ολοι, από τους τραπεζίτες μέχρι τους κατασκευαστές, τους εμπόρους και τους πολίτες αγοράζουν χρόνο. Το αύριο.

Ολη αυτή η φάμπρικα γίνεται λες και το αύριο είναι δεδομένο, εξασφαλισμένο και αμετάβλητο σε σχέση με το χτες, με την κουτοπόνηρη σκέψη ότι κάθε ατυχία θα συμβεί μόνο ατομικά σε πελάτες του συστήματος, το οποίο είναι αρκετά ισχυρό για να τους τιμωρήσει, να πάρει τα λεφτά του και να τρομοκρατήσει τους υπόλοιπους.

Αυτό που δεν έχει μετρήσει η συμμορία των τραπεζικών κύκλων σε συνεργασία με τους κεφαλαιούχους μέσα στην πλεονεξία τους για μεγαλύτερα κέρδη, είναι ότι κάποτε φαλίρουν και πολλοί πολίτες μαζί, που παρασέρνουν ως ντόμινο και τράπεζες και αεριτζήδες.

Οταν όλα αυτά συμβαίνουν εξ' από 'δώ, τα πράγματα μοιάζουν μακρινά. Επειδή, όμως, η οικονομία του αέρα «πάρε σήμερα, δώσε αύριο», είναι η βασική αιτία που ο μέσος Ελληνας έχει σώβρακο, αυθαίρετο, νόμιμο, μετρητά και κομμωτή ακριβότερο από το Παρίσι -για να μη μιλήσω για υδραυλικό και ηλεκτρολόγο- όταν πάσχει το εξ' από 'δώ πάσχει και το εδώ.

Αν σ' αυτή τη διεθνή απάτη με τον χρόνο προστεθεί η πάγια ελληνική απάτη ενός διεφθαρμένου δημοσίου με τις δορυφόρους επιχειρήσεις του και μιας στρατιάς διεφθαρμένων εργολάβων πάσης φύσεως, μεσαζόντων, εμπόρων, επαγγελματιών, αλλά και πελατών, που τρέφονται από υπερτιμολογήσεις, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, ακάλυπτες επιταγές, εταιρείες-μαϊμού και εικονικές πτωχεύσεις, έχει μπροστά του το κανόνι που λέγεται ελληνική οικονομία.

Ολο αυτό δεν είναι ένα αόρατο και αόριστο σύστημα. Εχει όνομα, το λένε Γιάννη, Γιώργο, Στέφανο, Κούλα, Μάκη, Ρούλα και πάει λέγοντας. Κινείται από τα ανώτατα επιχειρηματικά και κυβερνητικά στρώματα μέχρι τις πιο λούμπεν τρύπες της ελληνικής κοινωνίας. Και όχι μόνο την κυβερνάει, αλλά της εμφυσά και τη νοοτροπία του. Αναπαράγεται. Κυριαρχεί.

Είναι εδώ σήμερα πίσω από τις απολύσεις, τα κανόνια των επιχειρήσεων, τα κλειστά μαγαζάκια, το πάγωμα μισθών και συντάξεων, τις απειλές μπράβων και τραπεζών, τη λεηλασία των δημόσιων πόρων σε έργα, υπουργεία, πανεπιστήμια, μεταφορές, προγράμματα και στην αισχρή παροχή υπηρεσιών, εξαιτίας της οποίας έχει πληγεί η βαριά βιομηχανία της χώρας, ο τουρισμός.

Ολο αυτό το πράμα με ονοματεπώνυμο, λοιπόν, δεν είναι μόνο ψηφοφόροι της Ν.Δ., αλλά ψηφοφόροι και οπαδοί όλων των κομμάτων, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Και όλο αυτό το πράμα το ταΐζουν, το δυναμώνουν και το ενστερνίζονται διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις τα τελευταία 35 χρόνια. Για να μην πω ότι αυτό το πράμα έχει εδώ και 10 χρόνια τις κυβερνήσεις υποχείριά του. Και περιμένει και την επόμενη.

Το κομμάτι των ψηφοφόρων που μεταστρέφεται δεν είναι βέβαιο αν έχει αηδιάσει από την ξεδιάντροπη διαφθορά και κοροϊδία, αν είναι απλώς απρόθυμο να πληρώσει την κακοδιαχείριση και τη σπατάλη και την αεριτζήδικη πολιτική, την οποία ανεχόταν, όταν δεν κέρδιζε κιόλας απ' αυτήν, ή και τα δύο.

Ετσι, δεν είναι βέβαιο πόσο απ' αυτό στρέφεται στον Γ. Παπανδρέου όχι για να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου, αλλά για να τη βγάλει όσο πιο φτηνά και ανώδυνα γίνεται.

Φτηνά και ανώδυνα για μια κοινωνία που ευημερεί με αέρα και δανεικά δεν υπάρχει. Και ο λαός καλείται να καταλάβει ότι είτε θα συνειδητοποιήσει πως το αεριτζήδικο σύστημα όπου ζει είναι αδιέξοδο, είτε θα πληρώσει τη νύφη της ανοχής και της συμμετοχής του σ' αυτό. Με Κώστα ή με Γιώργο, το ίδιο κάνει.

Αλλιώς πρέπει με τους άλλους λαούς να επαναστατήσει και να το αλλάξει. Πού να μπλέκεις τώρα, ε;

Ελευθεροτυπια 28/09/2009

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 27, 2009

Η Βουλη του καναλιου

Photobucket

Σύμφωνα με τις μετρήσεις από τα μηχανάκια, που δεν τα έχει δει κανείς από τους χιλιάδες ανθρώπους που ξέρω, οι μισοί Ελληνες είδαν στις τηλεοράσεις τους τους μονολόγους των πολιτικών αρχηγών στα ντιμπέιτ, ενώ κανείς δεν βλέπει τους διαλόγους των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή για μείζονα θέματα, που καθορίζουν την καθημερινότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας.

Απ οσο ξέρω, οι συζητήσεις της Βουλής σε επίπεδο αρχηγών μεταδίδονται ζωντανά από την τηλεόραση, όπου έχει κανείς την ευκαιρία να δει τον έναν να εγκαλεί τον άλλον με τόνο ζοχαδιακό και φράσεις οξείες, αντικρούοντας τα επιχειρήματα με επιχειρήματα ή πυροτεχνήματα, αλλά, εν πάση περιπτώσει, απευθύνοντάς του τον λόγο κι όχι κοιτάζοντας με ορθάνοιχτα μάτια στην κάμερα τον τηλεθεατή, χωρίς να τολμάει να πει του αντιπάλου του ούτε ένα «είστε ψεύτης», «εσείς εμπαίζετε τον λαό», σε άπταιστο πληθυντικό, που μου θυμίζει έναν φίλο μου, που από σεβασμό στον πατέρα του του είπε νευριασμένος, οδηγώντας από Αθήνα για Πελοπόννησο: «Πατέρα, γαμώ την Π...γία σας».

Αν στη Βουλή οι συγκρούσεις θεωρούνται από τον λαό ανιαρές γιατί «και οι δύο τα ίδια σκατά είναι», τι να πει κανείς για τους μονολόγους των ντιμπέιτ, όπου οι ομιλούσες κεφαλές λένε μηχανικά το μάθημά τους, μπας και αντλήσουν κανένα ψηφαλάκι, έχοντάς το αποστηθίσει με το σύστημα της παπαγαλίας, που έχουν εφαρμόσει και στα σχολεία μην τάχα κουράσουν τους καθηγητές, τους μαθητές και τους γονείς με την υποχρέωση να φτύσουν αίμα για να μορφώσουν υπεύθυνους και ανθεκτικούς πολίτες αντί για κουρδιστά πανομοιότυπα της ευκολίας τους (όχι των μαθητών, οι μαθητές είναι τα θύματα).

Παρ' όλα αυτά, όμως, ενώ ο λαός βαριέται και δεν παρακολουθεί τη Βουλή, παρ' όλο που γι' αυτήν ψηφίζει και αυτήν έπρεπε να ελέγχει, πέφτει με τα μούτρα στην τηλεόραση να δει τη στημένη και ψεύτικη μάχη του ντιμπέιτ, γιατί του σερβίρεται σαν ματς, σαν ντέρμπι, σαν κάτι σημαντικό. Και το τρώει.

Ευτυχώς, ο φυσικός νόμος που διέπει τον μέσο νου σώζει την κατάσταση. Γιατί ο μέσος νους δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν ενδιαφέρεται να αποστασιοποιηθεί και να διαπιστώσει τι πραγματικά γίνεται και να κρίνει, συγκρίνοντας ανεπηρέαστος από τις προσωπικές του επιθυμίες. Αντιθέτως, συμμετέχει με εσωτερικό πάθος για να δικαιώσει τη δική του οπτική γωνία, τη δική του νοοτροπία, την ύπαρξή του, υποκείμενος στον υπέρτατο νόμο της ανάγκης της αναπαραγωγής, όπου τα όμοια επιθυμούν να αναπαράγουν όμοια.

Ετσι, σχεδόν κανείς δεν θέλει να γίνει κάτι πιο χρήσιμο για τον εαυτό του ή κάτι πιο βελτιωμένο απ' αυτό που είναι, διαδικασία που απαιτεί να αμφισβητήσει προς στιγμήν τη βεβαιότητα γι' αυτά που ξέρει και να δει τον κόσμο από μια θέση πιο αποστασιοποιημένη και λιγότερο επιδερμική.

Με το ισχύον σύστημα αναπαραγωγής ομοίων, όμως, ο οπαδός του Σαρκοζί θέλει να βλέπει καλύτερο τον Σαρκοζί, του Καραμανλή τον Καραμανλή, του Τσάβες τον Τσάβες και του Ολυμπιακού τον Ολυμπιακό. (Αν και το τελευταίο δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί).

Το καλό, λοιπόν, είναι ότι με αυτό τον μηχανισμό κανείς σχεδόν δεν επηρεάζεται να αποφασίσει τι θα ψηφίσει με γνώμονα το ντιμπέιτ. Οι οπαδοί βλέπουν τον αρχηγό τους ως τον καλύτερο. Δεν ακούν, δεν βλέπουν.

Το κακό είναι ότι το ίδιο συμβαίνει με το 90% του συνόλου των πολιτών ψηφοφόρων εδώ και 35 χρόνια. Αν δει κανείς τα αποτελέσματα των εκλογών διαχρονικά, θα διαπιστώσει ότι ένα 10% των ψηφοφόρων μετακινείται δώθε κείθε και αλλάζει τους συσχετισμούς των δυνάμεων κάθε φορά, αλλάζει τις κυβερνήσεις και τη σύνθεση των άλλων κομμάτων. Πρέπει να γίνει κάποιο ιστορικό γεγονός, που θα διαρρήξει τη συνέχεια του σώματος, σαν τον Β' Παγκόσμιο, τον Εμφύλιο, τη χούντα, για ν' αλλάξει η ματιά. Αλλά κι αυτή πάλι θα υπαχθεί στην άλλη ανθρώπινη αδυναμία, που θέλει να φοβάται πιο πολύ όσο περισσότερα κατέχει.

Δεν είναι τυχαίο που, τις εποχές που κυριαρχούσε η πραγματική φτωχογειτονιά, η Αριστερά συγκέντρωνε το 25% των ψήφων. Και δεν είναι τυχαίο που εφευρέθηκαν δήθεν δημοκρατικοί μεσσίες για να απορροφήσουν τεχνηέντως αυτή την απειλή για το εθνικό και διεθνές κεφάλαιο. Και να το υπηρετήσουν· και εδώ, και στην Ιταλία, και στη Γαλλία την ώρα που η Ισπανία και η Πορτογαλία ήταν αιχμάλωτες του Φράνκο και του Σαλαζάρ, χωρίς κανείς από τους ευρωπαίους κυβερνήτες να ενοχλείται.

Σήμερα το διακύβευμα ξεφεύγει από τα τετριμμένα της τελευταίας 30ετίας. Δεν είναι αγώνας για αύξηση της περιουσίας, της ιδιοκτησίας, των αγαθών, της οικονομικής δυνατότητας πια. Είναι αγώνας για να κρατηθούν τα κεκτημένα από την επίθεση των τραπεζών, των αεριτζήδων επενδυτών, των εργοδοτών, που τα θέλουν πια όλα. Και τους εργαζόμενους σε ρόλο φοβισμένου δουλοπάροικου.

Οσα κέρδισαν οι εργαζόμενοι τα τελευταία 50 χρόνια με απλές απεργίες, τα κέρδισαν. Τώρα δεν φτάνουν οι απλές απεργίες για να τα διατηρήσουν. Ούτε η σιωπή του καναπέ φτάνει. Ούτε τα παρεΐστικα ξεσπάσματα του δρόμου φτάνουν. Ούτε και ο μανδύας μόνο του εργαζόμενου φτάνει.

Γιατί καθένας, πάνω από εργαζόμενος, είναι ένας αξιοσέβαστος άνθρωπος. Αλλά αυτό το αξιοσέβαστος είναι μια στάση ζωής όλο το 24ωρο. Μια στάση που δεν του χαρίζεται αλλά την κερδίζει. Και δεν την κερδίζει σαν τυφλός οπαδός.

Κυριακατικη Ελευθεροτυπια 27/09/2009

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 13, 2009

Και συ λαε εκμαυλισμενε

Photobucket
Αρχισε και κορυφώνεται η προβολή της χιλιοπαιγμένης κωμωδίας «ψήφισέ με να σε σώσω», σε σκηνοθεσία των κομμάτων ομοθύμως, με τους ίδιους ηθοποιούς εδώ και χρόνια και με παραγωγό αυτόν που μονίμως πληρώνει: το κορόιδο, που λιβανίζεται ως εμπνευστής, ως κυρίαρχος, ως πρωταγωνιστής: τον ψηφοφόρο και τα παιδιά του.

Ας πρόσεχε, θα μου πείτε. Μα, προσέχει.

Το 1974, ακολουθώντας το ρεύμα της εποχής ψήφισε με πάνω από 50% τον Κ. Καραμανλή, τον οποίο είχε διώξει με ανάλογο ποσοστό μόλις 10 χρόνια νωρίτερα. Το 1977 του ξανάδωσε την πλειοψηφία για να βρεθεί με τον Κ. Μητσοτάκη υπουργό Συντονισμού και με απαγορευμένο το ξενύχτι! Δεν το άντεξε. Το 1981 φέρνει στην εξουσία τον Ανδρέα Παπανδρέου, που κάνει πράξη το όνειρο του μέσου Ελληνα: κλέψε πριν σε κλέψουν, κορόιδεψε πριν σε κοροϊδέψουν.

Το 1985, και ενώ ο Δημοκρατικός Στρατός του 1949 αριθμούσε ήδη πάνω από 2,5 εκατομμύρια φαντάρους σε σύνταξη και πάνω από 6.000.000 Ελληνες είχαν αντισταθεί στη χούντα, σε σημείο που να απορεί κανείς πώς άντεξε η επάρατος για εφτά (7) χρόνια, ο κι εσύ λαέ βασανισμένε, που ήδη θεωρούσε ότι μπορεί να κάνει ένα δωράκι 500.000.000 δρχ. στον εαυτό του απ' τον δημόσιο κορβανά ατιμώρητος, επιβράβευσε με μια νέα θητεία την κυβέρνηση του Λευκού Πελέ, προσδοκώντας να αλώσει και τις ελάχιστες υπηρεσίες και Αρχές του κράτους, που αντιστέκονταν ακόμα στην αυθαιρεσία, λόγω της ξεροκεφαλιάς μερικών εργαζομένων τους.

Επειδή ο πεινασμένος κλέβει άγαρμπα, το 1989 καλείται να ψηφίσει εν μέσω γενικής κατακραυγής για τα δημόσια λεφτά, που τρώγονταν ανεξέλεγκτα. Βρέθηκε με μια κυβέρνηση συνεργασίας όλων των μεγάλων κομμάτων και με μια Αριστερά για πρώτη φορά ενωμένη. Δεν το άντεξε ούτε αυτό. Ηταν τέτοιο το σοκ, που ψήφισε τον Μητσοτάκη. Αυτή τη φορά ο εξαποδώ δεν του απαγόρευσε το ξενύχτι. Του απαγόρευσε τις αυξήσεις μισθών.

Ευτυχώς, χάρη στην ανεξάρτητη συνείδηση των επιχειρηματιών, που δεν ανακατεύονται με την πολιτική εκτός αν κινδυνεύουν τα συμφέροντά τους, μια σύμβαση του ΟΤΕ πήγε στραβά και ο κυρίαρχος λαός ξανάφερε στην εξουσία το 1993 τον ήρωα του Χέρφιλντ, Ανδρέα, που μεταξύ Τήνου - Πάτμου και Παναγιάς της Καστριανής ξανάχτισε τη λαϊκή συνείδηση της αρπαχτής, που είχαν απειλήσει οι κυβερνήσεις συνεργασίας και ο μονοφαγάς πρώην πρωθυπουργός.

Στη διάρκεια των ετών 1994-1996 αποδείχτηκε περίτρανα ότι αυτή η χώρα δεν έχει ντε και καλά ανάγκη πρωθυπουργού για να κυβερνιέται, μήτε και καταστρέφεται. Ο λαός, όμως, έχει αντίθετη άποψη. Το φθινόπωρο του 1996 καλείται να ψηφίσει και προκρίνει τον σοβαρό κύριο Σημίτη, που είχε ήδη δώσει τα Ιμια και τον Οτζαλάν.

Μια νέα εποχή ανατέλλει. Η οικονομική λιτότητα για τους εργαζόμενους, που άρχισε επί Σημίτη το 1985 και η οποία δεν αγγίζει κατά διαβολική σύμπτωση ούτε τους επιχειρηματίες ούτε τις τράπεζες, που αυξάνουν αλματωδώς τα κέρδη τους, παγιώνεται.

Κατά διαβολική σύμπτωση ο περίγυρος του πρωθυπουργού και μεγαλοϋπουργοί ενισχύουν τον Αρμάνι και την Ντόνα Κάραν. Το 2000 ο κυρίαρχος λαός κάνει λάθος για 70.000 ψήφους και ξαναφέρνει την ίδια κυβέρνηση στην εξουσία.

Ξεπατωμένος από την εκτεταμένη κλοπή κυβερνητικών και του άλλου μισού λαού, που του πουλάει τη χωριάτικη 12 ευρώ στις διακοπές του και το κινέζικο τσίτι του ενός ευρώ για 100, διορθώνει το λάθος του το 2004, φέρνοντας στην εξουσία τον νέο, άφθαρτο, πολλά υποσχόμενο Καραμανλή τον Βου, που θα ξήλωνε το κράτος της ρεμούλας και των πέντε νταβατζήδων.

Το 2007 και αφού η επανίδρυση του κράτους της ρεμούλας και των 5 νταβατήδων είδε ανίκανη την Ελλάδα να καίγεται, το τηλέφωνο του πρωθυπουργού να παρακολουθείται, την Παιδεία να πατώνει από τα μικροσυμφέροντα διδασκόντων και διδασκομένων, την Υγεία να χρηματίζεται με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο, τη δημόσια διοίκηση να κλέβει τον κόπο των ασφαλισμένων στα ταμεία, ο πρωταγωνιστής, μοναδικός, πάνσοφος, κυρίαρχος λαός ξανάδωσε μια ευκαιρία στον Βου, προκειμένου να αποφύγει μια ακόμα διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, τα ευεργετήματα της οποίας ήταν ακόμα νωπά στη μνήμη του.

Η λαϊκη εντολή δεν έγινε σεβαστή. Πριν συμπληρωθούν δύο χρόνια άγριας λιτότητας, τραπεζικού οργίου, διαπλοκής κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών με κυκλώματα πλουτισμού του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, όργιου διορισμών, δικαστικής αυθαιρεσίας, αστυνομικής βίας και ανύπαρκτης εξωτερικής πολιτικής, ο πρωθυπουργός παραιτείται απαιτώντας να ξαναψηφιστεί.

Στις δύο προηγούμενες εκλογές, που έγιναν Οκτώβριο, νικητής βγήκε το ΠΑΣΟΚ. Στις δύο που έγιναν Σεπτέμβριο νικητής βγήκε το κόμμα που ήταν ήδη κυβέρνηση. Σε καμιά αναμέτρηση νικητής δεν ήταν η Αριστερά. Βγάλε συμπέρασμα.

Σήμερα, ο κυρίαρχος λαός δεν βρίσκεται μπροστά σε δίλημμα. Θα επιλέξει να απαλλαγεί από έναν πρωθυπουργό που δεν επανίδρυσε το κράτος, δεν αποδυνάμωσε τους νταβατζήδες, δεν ελάφρυνε τους εργαζόμενους αλλά τους εργοδότες και από ένα κόμμα, που επιδόθηκε στο ίδιο όργιο ρουσφετιών, που είχε επιδοθεί και το ΠΑΣΟΚ, και στην εξάπλωση της διαφθοράς μέχρι και στην τελευταία συνείδηση πολίτη.

Το δράμα του ο λαός θα το ζήσει για πολλοστή φορά από το 1989, μετά τις εκλογές και τον νέο θρίαμβο της κυριαρχίας του. Μόλις δει στην τσέπη του τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα, αν όχι και χειρότερα, επειδή η εποχή του δανεικού και του τζάμπα πλουτισμού έχει περάσει και πρέπει να πληρωθεί ο λογαριασμός. Με τις τράπεζες αγριεμένες μετά το στραπάτσο που έπαθαν από το μαϊμού χρήμα, που έπαιζαν στο διεθνές καζίνο.

Εχει εκπαιδεύσει κανείς τον κόσμο να έχει εργατική συνείδηση και συνείδηση αγοραστή; Κανείς. Το μέγα πλήθος ζει και ονειρεύεται γκλαμουριές και ξόδεμα με απαιτήσεις, μια θέση στο Δημόσιο για να πληρώνεται χωρίς να δουλεύει και μια τρύπα στον ιδιωτικό τομέα με «σιωπή μη χάσουμε τη θέση μας».

Ο κυρίαρχος έχει μολυνθεί, έχει εκμαυλιστεί, έχει διαφθαρεί απολύτως να έχει απαιτήσεις χωρίς υποχρεώσεις, όχι μόνο στη δημόσια και κοινωνική του ζωή, αλλά και στην ιδιωτική του, στο σπίτι του.

Ετσι, με μια Αριστερά στο ρόλο του γαβριά με τη σφεντόνα, αυτοαποκλεισμένη από τη διεκδίκηση της εξουσίας, επομένως από τον επωμισμό της ευθύνης των πράξεων, ο ένας, μοναδικός, υπέρλαμπρος, κυρίαρχος, παραχαϊδεμένος και παραμυθιασμένος λαός είναι έτοιμος να αλλάξει, με πανηγύρια κιόλας, αλυσίδες.

Αυτά παθαίνεις άμα είσαι η υπέρτατη εξουσία δι' αντιπροσώπων. Σαν να 'σαι μητέρα δι' αλληλογραφίας. Εχει λιγότερο κόπο, αλλά είσαι ένα τίποτα.

Κυρ.Ελευθεροτυπια 13/09/2009

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 10, 2009

Ομηρων Οδυσσεια

Η απόφαση του πρωθυπουργού και προέδρου της Ν.Δ. να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές αποδεικνύει αυτό, για το οποίο τον κατηγορούν αντίπαλοι, αλλά και οπαδοί τού κόμματός του: είναι ξεκομμένος από την πραγματικότητα.

Ο Καραμανλής, που πριν από το 2004 ήξερε ποιοι κυβερνούσαν πραγματικά τη χώρα και τι στερειτο ο λαός, έδειξε ύστερα από 6 χρόνια στο τιμόνι της διακυβέρνησης ότι δεν έχει κανένα από τα χαρίσματα, με τα οποία τον φόρτωναν εκούσιοι και ακούσιοι προπαγανδιστές του.

Πρώτα και κύρια, του λείπει η πυγμή. Υποτασσόμενος στους μηχανισμούς στρατηγικής του κόμματός του, μακριά από το λαϊκό αίσθημα και τις ανάγκες του τόπου, άφησε ανέγγιχτο όλο το κύκλωμα διαφθοράς, που άφησε πίσω του το ΠΑΣΟΚ το 2004. Φοβισμένος μήπως πέσει θύμα του από τις πρώτες μέρες, και εν όψει Ολυμπιακών Αγώνων, κατόρθωσε να αποθρασύνει τους μηχανισμούς ρεμούλας σε όλο τον δημόσιο τομέα και στους διαπλεκόμενους μαζί του.

Αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης τόλμης ήταν να αρχίσουν να συμμετέχουν στο παιχνίδι του βρώμικου πλουτισμού όλο και περισσότερα μικρά και μεγάλα στελέχη του κυβερνητικού κόμματος, αποθρασυμένα από τη διαρκή ατιμωρησία και ανοχή του εμπνευστή των σεμνών και ταπεινών. Ο Καραμανλής υποσκελίστηκε από το κομματικά διεφθαρμένο σύστημα των παρανομιών και παρατυπιών σε διορισμούς, αναθέσεις έργων, μοίρασμα κονδυλίων, παροχών επιδοτήσεων, και φυσικά της παντοκρατορίας των πέντε νταβατζήδων, τους οποίους θα κατατρόπωνε!

Ακολουθώντας, μάλιστα, την προσφιλή νοοτροπία των προκατόχων του, του ΠΑΣΟΚ, δεν τόλμησε και οδήγησε σε συγκάλυψη όλες τις υποθέσεις σκανδάλων, που αποκαλύφθηκαν, με κορυφαία εκείνη των υποκλοπών, όπου, αφού κατήγγειλε τις ΗΠΑ για την παρακολούθηση ακόμα και των πρωθυπουργικών τηλεφώνων, στο τέλος μόνο που δεν ζήτησε συγγνώμη από την υπερδύναμη και τη Vodafone, την ώρα μάλιστα που ένας εργαζόμενος είχε χάσει τη ζωή του υπό πολύ σκοτεινές συνθήκες γι' αυτήν την υπόθεση. Ακριβώς όπως και ο κ. Σημίτης, ο Καραμανλής αχρηστεύτηκε και μοιραία συνοδοιπόρησε με το διεφθαρμένο κομμάτι της παράταξής του, που ξεκοκάλισε με χρυσά κουτάλια τον δημόσιο κορβανά, καλώντας μάλιστα τους υπόλοιπους πολίτες να πληρώνουν με φορολογίες και εισφορές τα ελλείμματα, που αυτοί οι συγκεκριμένοι διεφθαρμένοι μηχανισμοί δημιούργησαν.

Η ανεπάρκεια του πρωθυπουργού έγκειται σ' αυτό ακριβώς το σημείο. Ενώ διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για το καλό του λαού, ακολουθεί κατά γράμμα τη γραμμή και τις συμβουλές εκείνων, που υπηρετούν τους πιο αντιλαϊκούς και απατεωνίστικους μηχανισμούς.

Ακόμα και στον νευραλγικό τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ενώ είδε νωρίς ότι σημαντικά συμφέροντα της χώρας εξυπηρετούνται από την προσέγγιση της ρωσικής και κινέζικης πολιτικής, οπισθοχώρησε άρον άρον προ της αμερικανικής πίεσης, η οποία μάλιστα χρησιμοποιεί ως πολιορκητικό κριό την ίδια την υπουργό Εξωτερικών, που ο πρωθυπουργός έβαλε σ' αυτή τη θέση για λόγους εσωκομματικής ισορροπίας!!

Για να μην είναι ανακόλουθος με τα παραπάνω, έχει εγκαταλείψει το Κυπριακό στα νύχια της τουρκικής και αμερικανικής διπλωματίας, γκρεμίζοντας ό,τι κέρδισε η Κύπρος με την ανοχή που ο ίδιος έδωσε στον Τάσσο Παπαδόπουλο για να χτίσει μια δυνατή Κύπρο - μέλος της Ε.Ε.

Το ερώτημα που ορθώνεται μπροστά σ' έναν καλόπιστο κριτή είναι: «Εχει καλύτερους για να ασκήσει πολιτική ο πρωθυπουργός;». Η απάντηση είναι ίδια με εκείνη για την κυβέρνηση Σημίτη: «Δεν έχει, αλλά δεν έκανε τίποτε για να συμμαζέψει αυτούς που έχει».

Στις εκλογές του 2007, ο λαός έδωσε στον Κ. Καραμανλή μια λυμφατική πλειοψηφία όχι επειδή του άρεσε η πολιτική του αλλά επειδή είχε ακόμα τη γεύση στο στόμα από το ΠΑΣΟΚικό όργιο της τελευταίας τετραετίας.

Τώρα, είναι τέτοια η γεύση από το νεοδημοκρατικό όργιο της τελευταίας τριετίας, το οποίο μάλιστα καλείται ξεδιάντροπα να πληρώσει ο λαός, που η γεύση από την ΠΑΣΟΚική ρεμούλα έχει ξεθωριάσει από τη μνήμη. Τόσο πολύ, που ο κόσμος είναι έτοιμος να ξαναδώσει τη διακυβέρνηση στους πράσινους με αυτοδυναμία, προκειμένου τουλάχιστον να απαλλαγεί από αυτή την επιθετικότατη, άδικη, αντιλαϊκή, διεφθαρμένη παρέα, όπου ο υπαρχηγός υπουργός ΠΕΧΩΔΕ είναι ανερυθρίαστα ιδιοκτήτης αυθαιρέτου!

Ολαός, στην πλειονότητά του, δεν είναι κανένας άγιος. Εκμαυλίστηκε από τις κυβερνήσεις να ζει με αυθαιρεσία και παρανομία και εκπαιδεύτηκε απ' αυτές να έχει μόνο απαιτήσεις χωρίς υποχρεώσεις. Ζώντας ο μισός σε βάρος του άλλου μισού, κλέβοντας και φοροδιαφεύγοντας, δεν είναι πρόθυμος να συμμετάσχει σε τίποτε δικαιότερο. Ξέρει, άλλωστε, ότι η δικαιοσύνη είναι για τους ισχυρούς.

Ο κ. Καραμανλής δεν ξέρει ότι θα τον τιμωρήσουν και οι έντιμοι, για τα νύχια των αισχρών στα οποία τούς έχει παραδώσει, και οι αυθαίρετοι, που απειλεί τώρα ότι θα τους νοικοκυρέψει.

Και ο λαός δεν ξέρει ότι αυτοί τους οποίους θα ψηφίσει για σωτήρες είναι οι ίδιοι που είχε διώξει ως διεφθαρμένους. Ο αρχηγός τους δεν παίζει κανέναν ρόλο. Από την αρχή της προεδρίας του αποδείχτηκε δέσμιος των κομματικών μηχανισμών και ανίσχυρος να υπερασπιστεί τις -αμφίβολης αποτελεσματικότητας- νέες ιδέες του.

Αλλά, άμα θέλεις να είσαι κυρίαρχος λαός πρέπει να επιβάλεις και την κυριαρχία σου. Δεν μπορεί να την εξαντλείς στα παρακάλια για ένα διορισμό στο Δημόσιο ή για μια απαλλαγή του αυθαίρετου.

Δευτέρα, Ιουλίου 27, 2009

Εμβολιο για καυσωνα εχετε;

Ας υποθέσουμε ότι ήσαστε στην Αθήνα χθες-προχθές και κυκλοφορούσατε έχοντας αρπάξει τον ιό της γρίπης.Τι πιθανότητες είχατε να επιζήσετε; Εξαρτάται. Σύμφωνα με την κοινή λογική και την επιστήμη, αν δεν παθαίνατε εκείνη τη στιγμή έμφραγμα και αν δεν σας είχαν αφαιρέσει ενάμιση από τα δύο πνευμόνια, οι πιθανότητες ήταν 999* με το μέρος σας. Αφήνω το 1* για την περίπτωση που, περνώντας απέναντι από την Ερμού στο Σύνταγμα, σάς χτυπούσε αυτοκίνητο.

Σε μια ιστορία υπάρχει πάντα και η άλλη πλευρά, ενίοτε μάλιστα και η παράλλη. Στη δική μας υπόθεση και σύμφωνα με τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, μερικούς γιατρούς και τους αντιπροσώπους των φαρμακευτικών εταιρειών, τη βγάζατε δεν τη βγάζατε. Γιατί αν γλιτώσετε από τον ιό της γρίπης, μπορεί να εκμετρήσετε το ζην από τους 39 βαθμούς θερμοκρασία, πρωτοφανή για την εποχή, δεδομένου ότι μέσα στον Ιούλιο, από τη μέρα που θυμάμαι τον κόσμο, τα 42άρια είναι ρουτίνα, με μοναδικό θύμα κανένα βασιλικό που έμεινε απότιστος.

Στη ζωή κυκλοφορούν δισεκατομμύρια ιοί, που είναι η βάση της ζωής. Ολοι έχουν εχθρούς από τους οποίους εξοντώνονται. Δύο είναι ανίκητοι: της ανοησίας και της αμάθειας.

Διαβάζοντας και ακούγοντας σχεδόν όλους τους γιατρούς, ακόμα και τους πιο φοβικούς, διαπιστώνει κανείς την ίδια διάγνωση: ο ιός της νέας γρίπης είναι ήπιος, και μάλιστα ηπιότερος από την κοινή γρίπη, που σέρνεται συνήθως μετά το φθινόπωρο.

Μάλιστα, σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, κινδυνεύει το 2% του 30% του πληθυσμού, που αναμένεται να νοσήσει. Να συνεννοηθούμε. Οταν ο γιατρός λέει «νοσήσεις» εννοεί να ψωνίσεις τον ιό, ακόμα κι αν δεν τον καταλάβεις. Οταν ο μέσος άνθρωπος λέει «νοσήσει», εννοεί να πέσει στο κρεβάτι. Συνεννόηση, περίπτερο.

Το 2% του 30% των 11.000.000 κατοίκων αυτής της χώρας είναι 60.000 άνθρωποι. Και όταν λέει η επιστήμη «κινδυνεύει» εννοεί όλους αυτούς που έχουν βαριές πνευμοπάθειες, AIDS, βαριές καρδιοπάθειες, βαριές νεφροπάθειες, προχωρημένους καρκίνους, πεσμένο ανοσοποιητικό, σπάνιες αλλεργίες και τα αντίστοιχα. Δηλαδή, πάνω από μισό εκατομμύριο ανθρώπους στην Ελλάδα! Απ' αυτούς, δεν θα πεθάνουν, αλλά κινδυνεύουν με επιπλοκές 60.000! Κινδυνεύουν περισσότερο εδώ και χρόνια, που κυκλοφορούν στη μολυσμένη ατμόσφαιρα των πόλεων και -πολύ συχνά- στα ανεπαρκή ή κακόβουλα χέρια γιατρών, ιδρυμάτων, νοσοκομείων, εξεταστικών κέντρων, αδιαφορίας συγγενών.

Προς τι λοιπόν ο ντόρος και ο βομβαρδισμός από τηλοψίας, με μουσικές υποκρούσεις που φέρνουν τον Χάνιμπαλ να μας φάει τις σάρκες, υπό την πομπώδη φωνή του τηλεπαρουσιαστή, που φοράει πάμπερς για να μη χεστεί κι ο ίδιος απ' το φόβο που σπέρνει;

Είναι το έργο τρόμου του ίδιου σκηνοθέτη, που στήνει θεατρικά καημένους μισθοσυντήρητους με τα μικρόφωνα στο χέρι για να μας περιγράψουν πώς ζούμε από θαύμα στους ανυπόφορους 39 βαθμούς, Ιούλη μήνα, και οι οποίοι -βαθμοί- πέφτουν το βράδυ στους 25!

Πραγματικά, είναι να απορεί κανείς πώς ζούμε. Με τον υπουργό Υγείας να υπόσχεται (!) ότι η χώρα θα προμηθευτεί εγκαίρως όλα τα εμβόλια που χρειάζεται (;;;), με το ΠΑΣΟΚ να κατηγορεί την κυβέρνηση ότι δεν έχει σχέδιο αντιμετώπισης της πανδημίας (!), με τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να λέει ότι η Θεία Κοινωνία (σε αντίθεση με τη θεία Αγλαΐα) είναι θεολογικό ζήτημα, με τον ακαδημαϊκό Δ. Τριχόπουλο να αναλύεται σε αριθμητικά δεδομένα για 4.000 νεκρούς σε κάθε 1.000.000 αρρώστους και με τον Andrew Witty του φαρμακευτικού γίγαντα Glaxo Smith Kline να δηλώνει: «Εχουμε παραγγελίες για 195.000.000 εμβόλια και συζητήσεις με 50 κυβερνήσεις». Η Glaxo είναι μία μόνο από τις 5 εταιρείες που... πειραματίζονται ακόμα για το εμβόλιο! Ενώ οι ασπιρίνες, τα απλά αντιβιοτικά και οι γιατροί θα αμειφθούν χωρίς να είναι σε πειραματικό στάδιο. Σίγουρες δουλειές.

Είναι πολλά τα λεφτά, Αρη. Αλλά η βλακεία, ακόμα περισσότερη.

Πέμπτη, Ιουλίου 23, 2009

Πυρ κατα ρυπας

Με μια διθυραμβική ανακοίνωση, με την οποία περιορίζεται τάχα η ατμοσφαιρική ρύπανση στην πόλη της Αθήνας, αλλά όχι απαραιτήτως και στις άλλες μεγαλουπόλεις, και δήθεν βοηθιέται ο πολίτης να αλλάξει προς το νεότερο το αυτοκίνητό του, ο υπουργός (και) Περιβάλλοντος χθες εξήγγειλε το νέο πακέτο φορολόγησης των υπηκόων.

Τα μέτρα «για την αντιμετώπιση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης», όπως τα ονομάζει η κυβέρνηση, πάσχουν κραυγαλέα, και προδίνονται σε πολλά σημεία, τα πιο χτυπητα από τα οποία είναι:

* Η ατμοσφαιρική ρύπανση δεν αφορά μόνο στην Αθήνα και μόνο στο κέντρο της. Αφορά, επίσης, πιεστικά στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στη Λάρισα, στο Ηράκλειο και σ' ολόκληρο το πολύπαθο λεκανοπέδιο.

Τα μέτρα για τον πράσινο δακτύλιο που εξαγγέλθηκαν αφορούν μόνο στο ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας και τέσσερις γειτονιές της!

Δεν λαμβάνεται καν υπ' όψιν, ότι δεν είναι το μικρό κέντρο που μολύνει την περιφέρεια, αλλά η μεγάλη περιφέρεια που σκοτώνει όλη την πρωτεύουσα. Με τη βιομηχανική ζώνη στο Θριάσιο και στα δυτικά προάστια, από κει δηλαδή που φυσάει 200 στις 300 μέρες το χρόνο!

* Βαφτίζονται καθαρά και μη ρυπογόνα όλα τα τέρατα άνω των 3.000 κυβικών, που μπορεί μεν να είναι νέας τεχνολογίας, υβριδικά και τριτσικονοκαλπουζανάτα, αλλά ρίχνουν στην ατμόσφαιρα διπλάσια καύσιμα από ένα μέσο καταλυτικό αυτοκίνητο, επιβαρύνοντας έτσι κατά πολύ το τοπίο.

Αυτά, λοιπόν, τα απολύτως ρυπογόνα αγαπημένα της νεομικροαστικής επίδειξης επιβραβεύονται κιόλας με μείωση τελών κυκλοφορίας!

* Δεν λαμβάνεται καμμία μέριμνα για τα 15.000 ταξί, που κυκλοφορούν διαρκώς, διανύοντας 150.000 χιλιόμετρα το χρόνο κατά μέσο όρο (ενώ κάθε Ι.Χ. διανύει περίπου 5.000 - 15.000). Με αμφίβολης ποιότητας και προέλευσης καύσιμα, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και χωρίς κανένα σοβαρό κίνητρο ανανέωσης του στόλου τους.

* Επιβαρύνεται με τις εξαγγελίες το ισοζύγιο του κράτους. Ενθαρρύνεται η αθρόα εισαγωγή νέων ή και μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, πριμοδοτώντας ουσιαστικά μόνο τους εισαγωγείς αυτοκινήτων και τους εμπόρους, χωρίς να ωφελείται καμμία επαγγελματική τάξη, καμμία παραγωγική μονάδα, κανένα know how. Μόνο οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες.

* Μένει ανέγγιχτο το αμαρτωλό κύκλωμα των καυσίμων, για τα οποία δεν υπάρχει ακόμα και σήμερα τυποποιημένη ποιότητα, ενώ αμφίβολος είναι ο έλεγχος και για εκείνα που έρχονται απ' έξω, όπως για παράδειγμα από τη Βουλγαρία.

Μια λεπτομέρεια, που μαρτυράει σ' όλο της το μεγαλείο τη φορομπηχτική χτεσινή εξαγγελία, που βαφτίστηκε αντιρρυπαντικό μέτρο, είναι ότι διαχωρίζονται τα καταλυτικά αυτοκίνητα του 2000 και του 2004 από εκείνα του 2005 και του 2008 σε δύο κατηγορίες, από τις οποίες η πρώτη χαρατσώνεται με 50 ευρώ το χρόνο, χωρίς να έχει αλλάξει η τεχνολογία και χωρίς οι κάρτες καυσαερίων, που έχουν αυτά τα αυτοκίνητα, να δείχνουν αποκλίσεις που να δικαιολογούν τον διαχωρισμό!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα ικανό κομμάτι του στόλου των Ι.Χ. στην Ελλάδα είναι γερασμένο και πρέπει να αλλάξει.

Είναι, όμως, γερασμένο γιατί ποτέ δεν δόθηκε κίνητρο τα τελευταία 20 χρόνια στα αδύναμα οικονομικά στρώματα του πληθυσμού που το έχουν, για να το ανανεώσουν.

Σε αντίθεση με τις άλλες χώρες της Ε.Ε., ο μέσος Ελληνας εξακολουθεί και πληρώνει ακριβά για ένα καινούργιο αυτοκίνητο σε σχέση με το εισόδημά του.

Αυτό καθόλου δεν απασχολεί την κυβέρνηση, που με τη χτεσινή εξαγγελία όχι μόνο βάζει πάλι βαθύτερα το χέρι της στην τσέπη των πιο αδύνατων, αλλά σχεδόν τους υποχρεώνει να ξοδέψουν 10.000-15.000 ευρώ για να ξεφορτωθούν το οικονομικά απαξιωμένο πλέον αμάξι τους!

Δεδομένου ότι αν είχαν τα λεφτά θα το 'χαν κάνει από μόνοι τους, είτε θα φεσωθούν είτε θα κρατήσουν το «ρυπογόνο» και θα υποστούν το ετήσιο νέο χαράτσι. Μιας εξαιρετικά ρυπογόνας πολιτικής, που θα συνεχίσει να ρυπαίνει.

Δευτέρα, Ιουλίου 20, 2009

Η ανοιχτη παλαμη

Αύριο και μεθαύριο (21-22 Ιουλιου) στο αεροπορικό στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη γίνονται διμερείς διαπραγματεύσεις Ελλάδας-Τουρκίας σε επίπεδο στρατιωτικών και υπό την εποπτεία του Αμερικανού διοικητή, για τη «διασύνδεση των εναέριων χώρων» του Αιγαίου σ' έναν ενιαίο για τις ανάγκες της λεγόμενης συμμαχίας.

Την ελληνική αντιπροσωπεία στελεχώνουν αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας, οι οποίοι είναι, επίσης, επιφορτισμένοι με το άχαρο έργο να ξημεροβραδιάζονται στα κέντρα επιχειρήσεων για να παρακολουθούν και να αναχαιτίζουν τα τουρκικά πολεμικά πότε πάνω από το Αγαθονήσι, πότε πάνω από το Φαρμακονήσι, πότε πάνω από τους Φούρνους, πότε πάνω από την Ικαρία, πότε πάνω από τον Αγιο Ευστράτιο, πότε πάνω από τη Σκύρο.

Στη νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία καμιά άλλη χώρα δεν βρίσκεται υπό διαρκές καθεστώς στρατιωτικής προσβολής τέτοιο σαν αυτό που βρίσκεται η Ελλάδα από την Τουρκία. Και στη νεώτερη ευρωπαϊκή ιστορία καμιά άλλη χώρα δεν βρίσκεται υπό τέτοια διαρκή απειλή χωρίς να διεκδικεί τίποτε από τους γειτόνους της!

Οπως μπορεί να δει και ο πιο μύωπας αναλυτής, η Τουρκία διακατέχεται από το πάθος να ξαναγίνει η Οθωμανική αυτοκρατορία. Είτε με την ισχύ των όπλων, είτε με τη στρεψοδικία επί των διεθνών συνθηκών, είτε και με τα δύο. Δεν έχει καμία διάθεση να περιοριστεί στα υπάρχοντα σύνορά της, όπως κάνουν όλες οι κατ' όνομα πολιτισμένες χώρες εδώ και τουλάχιστον 65 χρόνια.

Οι ασκήσεις βομβαρδισμών ελληνικών κατοικημένων νησιών το τελευταίο δεκαήμερο, η πρόθεση έρευνας για πετρέλαιο (!) στην ελληνική υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου και οι διαρκείς δηλώσεις του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, ότι η Ελλάδα πρέπει να καθήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να ξαναδιαπραγματευτεί τα ανατολικά της σύνορα, θαλάσσια και εναέρια, την κυριαρχία επί των νησιών, τη Θράκη, τη μισή Ρόδο (!) και ό,τι άλλο κατεβάζει η γκλάβα των θερμοκέφαλων ιμπεριαλιστών της Αγκυρας, είναι αδιάψευστοι μάρτυρες ότι η Ελλάδα δυστυχώς συνορεύει με έναν τραμπούκο, που αντί να έχει στον νου του πώς θα ταΐσει τα εκατομμύρια των πεινασμένων του, έχει στον νου του πώς θα ταΐσει την τρέλα μιας ελίτ, που είναι πεινασμένη για ισχύ και εξουσία.

Στο επικίνδυνο αυτό παιχνίδι η Τουρκία δεν είναι μόνη. Οι διεκδικήσεις της στην Κύπρο πριμοδοτούνται σταθερά από τη Βρετανία, που θέλει το νησί διαιρεμένο, ώστε η ίδια να μπορεί να πρωταγωνιστεί, ελέγχοντας την είσοδο της Μ. Ανατολής.

Οι διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και τη Θράκη πριμοδοτούνται πότε από ανίδεους και ερασιτέχνες συμβούλους, πρεσβευτές και πρόξενους των ΗΠΑ στην Ελλάδα, οι οποίοι άγονται και φέρονται από άλλους ανίδεους ή βαλτούς παράγοντες της γραφειοκρατίας και της υπόγειας πολιτικής σκηνής, και πότε από τους ερασιτεχνικούς ή και αριστοτεχνικούς σχεδιασμούς του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, που νομίζει, μέσα στην άγνοιά του, ότι χαϊδεύοντας την Αγκυρα και άλλοτε αναβαθμίζοντάς τη θα την καταστήσει διάδρομο ή υπηρέτη των συμφερόντων του!

Η ιστορία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, που δεν στάθηκε ποτέ στο πλευρό κανενός «συμμαχικού σχεδιασμού», παρά πάντα τον χρησιμοποιούσε για να υπηρετήσει τον μεγαλοϊδεατισμό της πουλώντας τον, είτε είναι άγνωστη στις δυνάμεις που την πριμοδοτούν είτε υποτάσσεται στην ανοησία τους.

Σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η νέα επιθυμία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να αναβαθμίσει την Τουρκία σε περιφερειακή υπερδύναμη.

Ο,τι και να κάνουν τα ξένα κέντρα αποφάσεων, όμως, τα σκήπτρα της ανοησίας κρατάει επάξια η ελληνική εξωτερική πολιτική.

Ακόμα και ένα παιδί σε μια οποιαδήποτε γειτονιά ξέρει ότι όσο χαϊδεύεις τον τραμπούκο της γειτονιάς για να τον καλοπιάσεις, δεν κάνεις τίποτε άλλο από το να τον αποθρασύνεις και να τον δυναμώνεις.

Η Ελλάδα έχει επιλέξει εδώ και χρόνια την πολιτική του καλού παιδιού απέναντι στην Τουρκία με την προσδοκία είτε ότι έτσι θα την κατευνάσει (!) και θα αποφύγει τα χειρότερα, είτε ότι έτσι θα τύχει της διεθνούς αναγνώρισης του καλού παιδιού και της επιβράβευσής του.

Φαίνεται ότι ο φόβος ή η ανοησία δεν της επιτρέπουν να δει πως η μόνη επιβράβευση του καλού παιδιού είναι το παράσημο της ανοιχτής παλάμης. Ας το έχουν υπ' όψιν τους αυτοί που στέλνουν αύριο τους αξιωματικούς για να διαπραγματευτούν στη Σμύρνη.

Γ Παπαδοπουλος-Τετραδης

Ελευθεροτυπια 20/07/2009

Παρασκευή, Ιουλίου 10, 2009

Βαρατε τον.Αντεχει.

Πριν από λίγα 24ωρα η χώρα καταδικάστηκε να πληρώσει σε μια μέρα μόνο, 6.000.000 ευρώ πρόστιμο για τρεις υποθέσεις δημόσιας κακοδιοίκησης.

Δύο εκατομμύρια για τις εξυπνακίστικες λαθροχειρίες στην Ολυμπιακή, τρία εκατομμύρια για τα φρουτάκια, που σφάζονταν επιχειρηματίες ολκής για δαύτα, ένα εκατομμύριο για τις οπτικές ίνες των επικοινωνιών.

Εξι εκατομμυριάκια σε μια μέρα δεν είναι και άσχημα λεφτά για το ταμείο των Βρυξελλών. Φαίνεται ότι είναι αμελητέα για το ταμείο των Αθηνών.

Εδώ και ένα μήνα και βάλε, το υπουργείο Οικονομικών έχει στείλει σε 1.200.000 φορολογούμενους σημειώματα και τους ζητάει να υποβάλουν πάλι τη δήλωση Ε9 για την ακίνητη περιουσία τους, επειδή οι υπηρεσίες του είτε δεν έχουν καταγράψει τα ακίνητα είτε τα έχουν καταγράψει λάθος σ' ένα σύστημα κτηματογράφησης κουκουρίκου.

Πόσο στοίχισε χοντρικά αυτή η σπατάλη του κρατικού μηχανισμού; Περίπου 600.000 ευρώ, χωρίς να υπολογίζουμε τις χαμένες εργατοώρες και τις αντίστοιχες χιλιάδες ευρώ του 2005 και του 2008, που οι αντίστοιχες δηλώσεις των φορολογουμένων χάθηκαν (!) και ακόμα τις ψάχνει η παρωδία κράτους.

Πόσα εκατομμύρια χάθηκαν από τις μπαγαμποντιές Δημοσίου και συνεταιρισμών στις αγροτικές καλλιέργειες;

Διακόσια σαράντα πέντε χάθηκαν από τον κρατικό κορβανά μόνο τη διετία 2002-2004, περίπου 150 εκατομμύρια το 2004, περίπου 160 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, κάθε χρόνο μέχρι σήμερα, για τις μαϊμουδιές υπουργείων και αγροτών στις δηλωμένες εκτάσεις, τις ζημιές, τις επιδοτήσεις.

Πόσα δισ. δεν έχει εισπράξει ακόμα το ελληνικό κράτος απ' αυτά που του δίνει απλόχερα το Γ' Πακέτο Στήριξης; Περίπου 6 δισ. ευρώ, το μεγαλύτερο κομμάτι των οποίων θα χαθεί για το δημόσιο ταμείο.

Πόσα δισ. χάνονται κάθε χρόνο από τον κρατικό κορβανά για χάρη των υπερτιμολογήσεων υλικών και υπηρεσιών στα δημόσια και δημοτικά έργα; Και πόσα δισ. χάνονται στο βωμό της σπατάλης, που γίνεται στις συγκοινωνίες και τα ημικρατικά εργοστάσια, επειδή πληρώνει το κορόιδο ο λαός;

Πόσα δισ. κάθε χρόνο πληρώνονται οι εταιρείες και οι μεσάζοντες, που λυμαίνονται τις προμήθειες υλικού στα νοσοκομεία; Και πόσα δισ. το χρόνο χάνει, αρνείται να εισπράξει, είναι ανίκανο να εισπράξει το υπουργείο Οικονομικών και οι υπηρεσίες του από τους εμφανείς φοροφυγάδες, ιδιώτες και εταιρείες, που κάνουν μπαμ με τις δραστηριότητές τους και τις καρτέλες τους στις εφορίες;

Αυτό λοιπόν το εγκληματικό Δημόσιο, αυτός ο κρατικός μηχανισμός και οι κολαούζοι του στον ιδιωτικό τομέα, που παρασιτεί σε βάρος του άλλου μισού ελληνικού πληθυσμού, έχει το θράσος να παγώνει μισθούς και συντάξεις φορολογουμένων, να κόβει μεροκάματα, να αυξάνει τη φορολογία κοινών αγαθών, όπως είναι τα καύσιμα, να επιβάλει έκτακτες εισφορές σε ειλικρινείς φορολογούμενους και να αφήνει ανέγγιχτο το κομμάτι των απατεώνων και κηφήνων, που ζουν σαν βδέλλες πάνω στο σώμα του υπόλοιπου λαού.

Αυτό το εγκληματικής, ίδιας πάντα νοοτροπίας, Δημόσιο, όλων των κυβερνήσεων, αντί να κάθεται σ' ένα εδώλιο κι αντί να είναι εξορισμένο στα μαύρα σκοτάδια, έχει το θράσος να ζητάει και τα ρέστα απ' τους φορολογούμενους, για να πληρωθούν οι δικές του σπατάλες, οι δικές του παρανομίες, ο δικός του ωχαδερφισμός.

Οταν το ίδιο κάνει τα στραβά μάτια στη σωρεία των επαγγελματιών που κλέβουν, στη σωρεία των επιχειρήσεων που «τα βρίσκουν» με τις εφορίες, στη σωρεία των υπαλλήλων του που είναι το πιο αντιπαραγωγικό κομμάτι του τόπου.

Δεν φταίει ο υπουργός Οικονομίας, θα μου πεις. Φταίνε τα εκατομμύρια των κορόιδων, που θα περάσουν απ' το ταμείο αδιαμαρτύρητα να πάρουν τα κομμένα και να πληρώσουν τα φουσκωμένα.

Αντί να εξεγερθούν σε μια Αρνηση. Σε ένα Φτάνει. Ως εδώ.

Τετάρτη, Ιουλίου 08, 2009

Εγκεφαλικα επεισοδια

Ο κυρ Μενέλαος εκτίει ποινή φυλάκισης στον Κορυδαλλό γιατί η ψυχοσύνθεσή του σε συνδυασμό με την οικονομική συγκυρία τον άφησαν με κάτι επιταγές ακάλυπτες, χωρίς πραγματικά να είναι απατεώνας.Επιπόλαιος, ναι.

Ο ίδιος και η οικογένειά του μετράνε τις μέρες για να αποφυλακιστεί και να επιστρέψει στη ζεστασιά ενός σπιτιού -ή τουλάχιστον στην ελπίδα μιας τέτοιας ζεστασιάς- ώστε να απαλλαγεί από το ψυχοφθόρο περιβάλλον της φυλακής. Εκεί, όπου είναι έρμαιο των διαθέσεων άλλοτε του φύλακα, άλλοτε του αρχιφύλακα, άλλοτε του νονού κρατουμένου της πτέρυγας και των τσάτσων του και άλλοτε των πρεζονιών και των νταήδων συγκρατουμένων του.

Ο κυρ Μενέλαος ζει ό,τι ζει και ο μέσος πολίτης έξω από τη φυλακή. Ο,τι ζούσε ο ίδιος πριν και ό,τι θα ζει μόλις αποφυλακιστεί: «Δούλεψε να φας και κλέψε να 'χεις». Αυτό λέγαν οι παλιοί χωριάτες, που δεν είχαν πατήσει ποτέ ούτε στις πόλεις ούτε στις φυλακές.

Μετά τη δεύτερη απόδραση του Ρετζάι και του Παλαιοκώστα από τις φυλακές Κορυδαλλού με την «Ελλαδαίρ», υπουργοί, πρωθυπουργοί, γραμματείς, φαρισαίοι και στρατηγοί σκίζαν τα ρούχα τους ότι θα πάρουν μέτρα, θα πατάξουν, θα τσακίσουν, θα φέρουν τα πάνω-κάτω. Αρλούμπες.

Με την παρέλαση των υπόπτων για την απαγωγή του εφοπλιστή Παναγόπουλου χθες και προχθές ξαναπαίχτηκε το ίδιο έργο: βαρυποινίτες κρατούμενοι μπορούν να έχουν ο,τιδήποτε επιθυμήσουν μέσα στις φυλακές, μπορούν να επικοινωνούν με όποιον τρόπο θέλουν μέσα κι έξω από τα κελιά τους και με όποιον θέλουν, όποτε θέλουν, μπορούν να εξουσιάζουν μικρούς ή μεγάλους στρατούς ποινικών, κακοποιών ή και υπαλλήλων του κράτους.

Αν άλλαξε κάτι στο σωφρονιστικό σύστημα, είναι η ευκολία με την οποία οι νονοί κρατούμενοι μπορούν να άρχουν μέσα στις φυλακές με τη βοήθεια της τεχνολογίας των όπλων, των επικοινωνιών, των ναρκωτικών. Οι ποινικοί της δεκαετίας του '50 και του '70 θα πρέπει να τους ζηλεύουν.

Επιπροσθέτως, συμβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση ο εμπλουτισμός του έμψυχου υλικού με ακραία αδίστακτους συντρόφους από τους βαλκανικούς και πρώην σοβιετικούς παράδεισους, αλλά και ο αυξανόμενος τζίρος που εκτοξευει τα καθαρα κερδη.

Αυτή η οικονομική ευμάρεια, απόρροια της τεχνολογίας και του νέου αίματος, εξαγοράζει ευκολότερα περισσότερες συνειδήσεις, περισσότερους κρατικούς υπαλλήλους, περισσότερα μέσα και, βεβαίως, εξοντώνει πιο εύκολα περισσότερους αντιπάλους και εμπόδια.

Ολα αυτά θα μπορούσαν να ακούγονται λογικά αν δεν ανέτρεχε κανείς στο ιστορικό της δεύτερης απόδρασης Ρετζάι-Παλαιοκώστα και στις βαρύγδουπες δηλώσεις που ακολούθησαν. Η κορύφωση της γελοιοποίησης των οποίων ήρθε με την περιγραφή της συνεννόησης των κατηγορουμένων για την απαγωγή Παναγόπουλου, μέσω κινητών τηλεφώνων.

Θυμίζουμε στον αναγνώστη ότι μετά την απόδραση με την «Ελλαδαίρ» αποκαλύφθηκε ότι ένα σωρό κρατούμενοι είχαν κινητά τηλέφωνα παρά την απαγόρευση στις φυλακές. Τότε αποφασίστηκε από το υπουργείο Δικαιοσύνης το αυτονόητο: να μπει σύστημα φραγής κινητών, όπως έχει μπει στη Βουλή, την Ακαδημία, τη Βιβλιοθήκη κι ένα σωρό εταιρείες και υπηρεσίες στη χώρα. Αμ δε!

Οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι αντέδρασαν, με το πρόσχημα ότι το δίκτυο φραγής μπορεί να απειλήσει την εγκεφαλική υγεία, τη δική τους, αλλά και των κρατουμένων.

Δεν ξέρω ποια πρόσωπα ή ποιο σύστημα προσώπων του επίσημου κρατικού μηχανισμού έχει αποδεχτεί ουσιαστικά την κάθε μπαρούφα, που εκστομίζεται από εκπροσώπους συντεχνιών, συμφερόντων, ομάδων και λυμεώνων της τσέπης και της νοημοσύνης των φορολογουμένων.

Σ' ένα ευνομούμενο κράτος, πάντως, αυτά τα πρόσωπα και αυτό το σύστημα θα ήταν μέσα στις φυλακές, παρέα με τους βαρυποινίτες. Και ο κυρ Μενέλαος θα ήταν έξω.

Αλλά, δεν μπορεί να υπάρχει τέτοιο ευνομούμενο κράτος όταν ο μέσος φορολογούμενος επιφυλάσσει για τον εαυτό του το ρόλο του κυρ Μενέλαου. Χωρίς να αισθάνεται ότι απειλείται η εγκεφαλική του υγεία. Απ' την πολλή βλακεία.

Παρασκευή, Ιουλίου 03, 2009

Κάπνιζε σαν φουγάρο

Ηθελα να ευχαριστήσω από αυτή τη στήλη τον υπουργό Υγείας Δημήτρη Αβραμόπουλο και τον προϊστάμενό του πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, τον προϊστάμενό τους επίτροπο Μπαρόζο και την αμερικανική ηγεσία του υπουργείου Υγείας και Εμπορίου ναρκωτικών, καθώς και την πανίσχυρη Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων, που καθορίζει τι παίρνουμε, τι πίνουμε και σε ποιον πάμε και τον δίνουμε.

Επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ χρωστάω στο ελληνικό υπουργείο Οικισμού, Χωροταξίας, Περιβάλλοντος, Δημοσίων Εργων και Λόγων, όπως και στα αντίστοιχα των 28 χωρών-μελών της Ε.Ε. και των 51 Πολιτειών των ΗΠΑ.

Να μην ξεχάσω την Greenpeace, τη WWF, τη UNICEF, τη θεία μου Κωνσταντίνα, που δεν έχει καπνίσει ποτέ και τον πατέρα μου, που τρώει ό,τι του καπνίσει, ζωή να 'χει.

Μια περιοδεία στη Μεγαλόπολη, τα Οινόφυτα, τον Ασπρόπυργο, την Ελευσίνα, την Πτολεμαΐδα, τη Χαλκίδα, την Κοζάνη, τον Κάτω Παρνασσό, τη Δραπετσώνα, τον Σχιστό, τον Κουρουπητό, τη βιομηχανική περιοχή Ηρακλείου, Πάτρας, Λαυρίου θα έπειθαν και τον πιο φανατικό καπνιστή ότι το τσιγάρο όχι απλώς σκοτώνει, αλλά βγαίνοντας από τις καμινάδες των εργοστασίων και από τις σκαλιές των ορυχείων και των νταμαριών είναι δυνατό να οδηγήσει ακόμα και σε ανεργία ή δουλεία.

Επιστημονικές έρευνες έδειξαν ότι στα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα της Γαλλίας, της Μεγάάάάλης Βρετανίας, της Βόρειας Ιταλίας και των ΗΠΑ, απ' όπου άρχισε και ο πόνος για τους καημένους τούς καπνιστές και το περιβάλλον τους, οι θάνατοι από καρκίνο και κάθε αρρώστια των πνευμόνων είναι πολλαπλάσιοι του αριθμού των καπνιστών, επεκτεινόμενοι εξίσου και στους μη καπνιστές.

Είναι φανερό ότι η διεθνής κενότητα δεν θα αφήσει να συνεχιστεί αυτή η απαράδεκτη κατάσταση για τον πληθυσμό, και μετά το τσιγάρο θα κυνηγήσει κάθε υψικάμινο, είτε είναι πυρηνική είτε πυρηνελαιουργική, χωρίζοντας απαραιτήτως βιομηχανίες, ορυχεία, βιοτεχνίες και λοιπά εκκολαπτήρια καπνού σε καπνίζοντα και μη καπνίζοντα.

Καπνίζοντα θα είναι όσα βομβαρδιστούν από αέρος και μη καπνίζοντα όσα απλώς κλείσουν. Η έγνοια της διεθνούς κενότητας για την υγεία της ανθρωπότητας πρέπει να είναι καθολική και χωρίς εξαιρέσεις.

Μάλιστα, η μέση τιμή των διοξειδίων και των άλλων μολυσμάτων και ρύπων στην ατμόσφαιρα των πόλεων από τα καυσαέρια των αυτοκινήτων, των καυστήρων θέρμανσης - ψύξης και την πολεοδόμηση με το σύστημα «χτίζω κάθε χώμα για να γίνει τηγάνι», οδηγούν στη βεβαιότητα ότι δεν είναι μακριά η επιστροφή του γαϊδουριού με αραμπά -το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν επιτρέπει παρέκκλιση Τρισέ προς τον ίππο- πράγμα ευπρόσδεκτο. Γεμίσαν οι πόλεις γαϊδούρια χωρίς αραμπά.

Αφησα για το τέλος τις αποδεδειγμένα θανατηφόρες τροφές από λίπη και ζάχαρα, που σερβίρονται παγκοσμίως στα ταχυφαγεία καθώς και τα περίφημα Ε με τις χρωστικές, ώστε το βερνίκι που ψωνίζεις στο σουπερμάρκετ για λουκάνικο να είναι κοκκινί και όχι πρασινί που θα το μπέρδευες με αγγούρι. Η γεύση, έτσι κι αλλιώς, δεν βοηθάει στην αναγνώριση των συντηρημένων τροφών.

Και αυτά, όπως τα ζώα, που τρέφονται με μολυσμένα ιχθυάλευρα, τα πτηνά -καθόλου φτηνά- που αρρωσταίνουν από το πολύ εργαστήριο κάθε τρεις και δύο, μαζί με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες καταναλωτές, είναι στα σκαριά για απαγόρευση.

Μετά την ευαισθησία των παγκοσμίως ισχυρών για την υγεία μας με την απαγόρευση του τσιγάρου, και εφόσον αυτή η ευαισθησία είναι ειλικρινής, οι καπνιστές δεν πρέπει να ανησυχούν. Επεκτεινόμενα τα μέτρα για μία πραγματικά υγιεινή ζωή θα επιστρέψουμε στην εποχή της ευτυχίας. Οπου ο καπνιστής θα μπορεί να απολαμβάνει το τσιγάρο του ελεύθερος.

Εξω από τη σπηλιά, εννοείται.

Τετάρτη, Ιουλίου 01, 2009

Το βιζανιαρικο

Με μια τριπλή κίνηση στην Κέρκυρα η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε με τις ΗΠΑ τις συμφωνίες, που καμιά άλλη κυβέρνηση της Αθήνας δεν υπέγραφε εδώ και πολλά χρόνια.

Οι δύο αυτές συμφωνίες, που είναι τρεις, προβλέπουν την άνευ όρων παράδοση πληροφοριών από τις ελληνικές αρχές στις αμερικανικές, όχι μόνο για πράξεις τρομοκρατίας, που έγιναν, αλλά και για ύποπτους που η αμερικανική πλευρά θεωρεί ύποπτους! Αυτά, πληροφορίες και ύποπτοι, θα περνάνε στην αμερικανική πλευρά ανεξάρτητα από το πόσο πίσω πάνε σε χρονολογία!

Επίσης, η αμερικανική πλευρά αποκτά το δικαίωμα για άμεση και απόλυτη πρόσβαση στα ελληνικά αρχεία των ελληνικών διωκτικών αρχών.

Αυτή η άνευ όρων παράδοση στην πραγματικότητα είναι μια άνευ όρων παραίτηση από την άσκηση εθνικής κυριαρχίας. Μιας κυριαρχίας που έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό το δικαίωμα στην άρνηση. Στο όχι.

Το αντάλλαγμα, που δέχτηκε η ελληνική κυβέρνηση, είναι να αποφασίσουν οι αμερικανικές αρχές πότε θα δεήσουν να καταργήσουν τη βίζα για τους Ελληνες υπηκόους (τους) που θέλουν τα ταξιδέψουν στις ΗΠΑ!

Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι αξία έχει η κατάργηση της βίζας, θυμίζω ότι προ καιρού η αμερικανική κυβέρνηση είχε συμφωνήσει με τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που είναι μέλη της Ε.Ε., και με την Ελλάδα, ότι το δικαίωμα εισόδου στις ΗΠΑ χωρίς βίζα δεν σημαίνει ότι μπορείς να μπεις κιόλας στις ΗΠΑ!

Η κατάργηση της βίζας, σύμφωνα με τα υπογραφέντα, αφήνει το δικαίωμα στις αμερικανικές αρχές να απαγορεύσουν σε οποιονδήποτε φτάσει στις ΗΠΑ να μπει στη χώρα ως ανεπιθύμητος ή ύποπτος. Επίσης, αφήνει το δικαίωμα στις αρχές των ΗΠΑ να μην επιτρέψουν το ταξίδι σε όποιον θεωρούν επικίνδυνο ή ύποπτο σε απευθείας υπερατλανική πτήση με προορισμό τη Γη της Επαγγελίας και της γρίπης των χοίρων.

Αυτά βέβαια συμβαίνουν και γιατί η κυβέρνηση Σημίτη το 2003 έχασε το τρένο των υπόλοιπων δυτικοευρωπαίων της Ε.Ε., που υπέγραψαν με τις ΗΠΑ την κατάργηση της βίζας, εκδίδοντας τα διαβατήριά τους από τις αστυνομικές αρχές, χωρίς τους επαχθείς όρους που επιβλήθηκαν μετά στους ανατολικοευρωπαίους και την, ως συνήθως, καθυστερημένη -με όλη τη σημασία της λέξης- Ελλάδα.

Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, ενώ ήταν ενήμερες από νωρίς, συνέχιζαν να εκδίδουν τα διαβατήρια από τις νομαρχίες, λες και τα διαβατήρια θα ελέγχονταν διαφορετικά απ' όποια ελληνική δημόσια αρχή κι αν έβγαιναν!

Αυτή την ανεκδιήγητη βίζα παίρνει τώρα ως αντάλλαγμα η ελληνική κυβέρνηση για να παραδώσει τη λειτουργία των εγχώριων διωκτικών μηχανισμών στα αμερικανικά υπουργεία Εξωτερικών, Εσωτερικών και στις ποικιλώνυμες υπηρεσίες τού εκεί κράτους και παρακράτους.

Στην πραγματικότητα, η ελληνική κυβέρνηση, σε παροξυσμική κρίση αυτού που η ψυχιατρική ονομάζει «το κόμπλεξ του καλού παιδιού», τα δίνει όλα μπας και την αγαπήσουν πάλι οι ΗΠΑ, με την προσδοκία, ίσως, να ελεήσουν την πτωχή πλην τιμία ψωροκώσταινα με ένα νεύμα συμπάθειας προ της διαρκώς ισχυρότερης τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και της σαφώς κερδισμένης σκοπιανής.

Εκτός εάν η λεόντειος αυτή συμφωνία συνομολογείται επειδή η κυβέρνηση πιστεύει στο δίκαιο αυτού του ξεβρακώματος.

Σ' αυτή την περίπτωση δεν έχει παρά να ζητήσει να γίνει η Ελλάδα επισήμως 52η Πολιτεία των ΗΠΑ, για να έχει και το δικαίωμα να ψηφίζει τον εκάστοτε Αμερικανό πρόεδρο και την κυβέρνησή του.

Το βέβαιο είναι ότι η αμερικανική πολιτική σκηνή και η γραφειοκρατία θα σέβονται έτσι πιο πολύ αυτή τη χώρα και θα τρέχουν από πίσω της. Για τα ψηφαλάκια.

Παρασκευή, Ιουνίου 26, 2009

Ο ελευθερος Τυπος

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε στα δημόσια πράγματα και στους αναγνώστες του η απόφαση της οικογένειας Αγγελόπουλου να οδηγήσουν τον «Ελεύθερο Τύπο» και τον ραδιοσταθμό City σε εκκαθάριση.

Οι εφημερίδες είθισται να πεθαίνουν από την ίδια πάντοτε αργόσυρτη αρρώστια, αλλά ποτέ, όπως τώρα, από έμφραγμα.

Αυτό, ο αιφνίδιος θάνατος, δεν μαρτυρά τίποτε άλλο παρά τον αυταρχισμό της ιδιοκτησίας, αυταρχισμός, που είναι και η βασική αιτία, για την οποία οδηγήθηκε σε αποτυχία το επιχειρηματικό αυτό εγχείρημα. Αυτό όμως αφορά στην εταιρεία.

Η οδήγηση της εφημερίδας σε εκκαθάριση έφερε στην επιφάνεια ένα σωρό ζητήματα, που αφορούν όχι μόνο στην ίδια, αλλά σε μεγάλο μέρος του Τύπου και της δημόσιας ζωής. Της ζωής των πολιτών.

Ο Τύπος στη μεγάλη του πλειονότητα -και όχι μόνο στην Ελλάδα- είναι το όχημα, ο μοχλός πίεσης, προκειμένου να εξυπηρετηθούν άλλα επιχειρηματικά ή πολιτικά συμφέροντα. Αυτή είναι η δύναμή του, αλλά και η καταδίκη του. Επειδή ο Τύπος αγοράζεται από πολίτες (δεν είναι δωρεάν σαν την τηλεόραση και το ραδιόφωνο) που ταυτίζονται μ' αυτόν, εγείρουν απαιτήσεις, τον θεωρούν κάτι σαν εκπρόσωπο των αναγκών και των ιδεών τους και δεν του συγχωρούν παρεκκλίσεις απ' αυτά, ούτε να υπηρετεί συμφέροντα ενάντια προς τα δικά τους.

Αυτή η φυσιολογική συμπεριφορά των αναγνωστών -μαζί με τη διαρκώς αυξανόμενη φυγοπονία και αγραμματοσύνη- είναι κατά τη γνώμη μου οι βασικές αιτίες, που οι εφημερίδες βλέπουν τις κυκλοφορίες τους να κατρακυλάνε.

Η ευθύνη γι' αυτή την κατάντια επιμερίζεται στους ιδιοκτήτες, τους δημοσιογράφους και τα κυκλώματα της διαφήμισης, κατ' αρχάς και δευτερευόντως στις κυβερνήσεις, τις πολιτικές δυνάμεις και το κεφάλαιο.

Οι συνέπειες από τη λειτουργία του Τύπου, όμως, είναι άμεσες στην καθημερινότητα των πολιτών. Οι κυβερνήσεις και μεγάλο κομμάτι του κεφαλαίου, όσο ισχυρά και αν είναι βρίσκονται υπό την κριτική των εφημερίδων και, εν πάση περιπτώσει, υπό τη διαρκή δυνατότητα των εφημερίδων σε κριτική και πλήρη διαλεύκανση.

Αυτή η συνθήκη, ακόμα και με την πλειονότητα του Τύπου στα χέρια ποικιλώνυμων συμφερόντων, αρκεί για να αποτρέπει ακρότητες της εξουσίας σε βάρος των αδυνάτων και αρκεί για να φοβάται το σύστημα να γίνει ακραία αυταρχικό.

Ο Τύπος στο σύνολό του δεν είναι καθαρός, με την έννοια της αγνότητας που προσδοκά κανείς από κάποιον ταγμένο σταυροφόρο. Προσφέρει, όμως, μια τεράστια ποικιλία ιδεών και απόψεων, μια πλήρη γκάμα φωνών, από τις πιο αντιδραστικές μέχρι τις πιο επαναστατικές, έτσι ώστε καθένας να μπορεί να βρει κάτι τίς που να πηγαίνει τη σκέψη του πιο πέρα ή κάτι τίς που να εκφράζει αυτούς που δεν μπορούν να εκφραστούν.

Ο Τύπος, ακόμα και έτσι όπως είναι, είναι τα μάτια αυτών που δεν έχουν να δουν και η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος, ναι. Αλλά χωρίς αυτόν η ζωή όλων των πολιτών θα ήταν πολύ χειρότερη.

Οι ίδιοι οι δημιουργοί των εφημερίδων, οι δημοσιογράφοι, θα έπρεπε να ξέρουν έτσι, ότι η δύναμή τους είναι η δημοσίευση και όχι η αποχή. Η αποχή ευνοεί κάθε εξουσία που δεν θέλει τον έλεγχο.

Οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι θα έπρεπε να ξέρουν ότι ένας επιχειρηματίας με λεφτά δεν αρκεί για να δώσει δουλειά σε 10 ανθρώπους. Η εφημερίδα πάνω από όλα είναι ψυχή. Αυτήν προσφέρει, γι' αυτήν αμείβεται ή απορρίπτεται.

Οι δημοσιογράφοι, που σήμερα μετράνε 250 άνεργους επιπλέον, δηλαδή εργαζόμενους, που δεν ξέρουν πώς θα πληρώσουν το νοίκι και τη δόση του δανείου τον ερχόμενο μήνα, είναι καιρός να σκεφτούν δύο φορές καλύτερα ποια είναι η ευθύνη τους να καλύψουν την είδηση για ένα εργοστάσιο, που έκλεισε στη Μακεδονία και άφησε στον δρόμο 500 ψυχές. Οχι σε μονόστηλο.

Ολοι οι παράγοντες στην έκδοση του Τύπου έχουν το ποσοστό της ευθύνης τους, είτε τα πράγματα είναι ρόδινα είτε είναι σκοτεινά. Οι δημοσιογράφοι, όμως, έχουν μια ευθύνη παραπάνω, γιατί ξέρουν πού εργάζονται, με ποιους και τι ακριβώς υπηρετούν.

Αν θέλουν να λέγονται δημοσιογράφοι και όχι απλώς υπάλληλοι έχουν χρέος να στέκουν αξιοπρεπείς απέναντι σε όλες τις εξουσίες, απέναντι στην υπογραφή τους και απέναντι στους πολίτες. Είτε οι πολίτες είναι αναγνώστες είτε όχι. Κι αυτό θα έπρεπε να το υπερασπίζεται πρώτα απ' όλους η Ενωση των Συντακτών τους.

Γιατί σε σέβεται κανείς τόσο όσο σέβεσαι τον εαυτό σου.


Eλευθεροτυπια 25/06/2009

Δευτέρα, Ιουνίου 08, 2009

Αντε και ...

Xθες, για πρώτη φορά στα μεταπολεμικά χρονικά, ο ελληνικός λαός με μια μεγάλη κίνηση αποχής από τις κάλπες έστειλε ένα ηχηρότατο πολιτικό μήνυμα, όχι μόνο στην κυβέρνηση, αλλά σε όλο το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

H χώρα θα συνεχίσει να κυβερνιέται από το 30% του 55%, δηλαδή από το 14% του συνόλου του εκλογικού σώματος! Kαι η αξιωματική αντιπολίτευση θα πανηγυρίζει μέχρι διθυραμβισμού, έχοντας αποσπάσει την προτίμηση του 17% του συνόλου των ψηφοφόρων! Eχοντας, μάλιστα, καταστήσει από πριν αυτές τις εκλογές δημοψήφισμα κατά της κυβέρνησης για να αλλάξει ο τόπος!

Aκόμα και στις ευρωεκλογές του 2004, που έγιναν τρεις μήνες μετά τις εθνικές εκλογές και ως εκ τούτου μπορούν να χαρακτηριστούν οι πιο αδιάφορες που έχουν γίνει, το ποσοστό αποχής δεν ξεπέρασε το 36% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους.

Aπό τη λήξη του εμφύλιου και μετά, δηλαδή εδώ και 60 χρόνια, είναι η πρώτη φορά, επίσης, που το ποσοστό της αποχής είναι μακράν υψηλότερο από του πρώτου κόμματος.

Για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει αυτό σε ισχύ αριθμού ψηφοφόρων, πρέπει να πάρει υπ'όψιν του ότι ο αριθμός των αποσχόντων είναι απόλυτος στο ποσοστό (δηλαδή το 45% είναι σχεδόν το μισό όλου του εκλογικού σώματος), ενώ το ποσοστό του πρώτου κόμματος (ΠAΣOK 37% περίπου) είναι επί όσων ψήφισαν! Δηλαδή, είναι το 37% του 55% του εκλογικού σώματος!

Aκόμα χειρότερα και επειδή οι αριθμοί είναι αδιάψευστα στοιχεία, που δεν μπορεί να αλλοιωθούν, με αύξηση 9 μονάδων στο ποσοστό αποχής (από 36% σε 45%) τα δύο μεγάλα κόμματα πήραν λιγότερες ψήφους και μικρότερο πραγματικό ποσοστό από τις προηγούμενες ευρωεκλογές!

Tο θλιβερό και συνάμα επικίνδυνο από τις χθεσινές εκλογές είναι ότι κανένα από τα κόμματα δεν πήρε στα σοβαρά το μήνυμα αυτό του ελληνικού λαού. Aντιθέτως, με τις μέχρι αυτή τη στιγμή αντιδράσεις τους, δηλώνουν σε όλους τους τόνους, άλλοι ότι κατήγαγαν νίκη μεγάλη, άλλοι ότι πλήρωσαν κάτι λαθάκια που θα τα διορθώσουν και άλλοι ότι ευχαριστήθηκαν που αύξησαν τα ψηφαλάκια τους.

O ελληνικός λαός δεν είναι ένας αδιάφορος λαός για τα πολιτικά. Aντιθέτως, κατηγορείται από όλη την Eσπερία ότι αναλώνεται περισσότερο από όσο πρέπει (με το αγγλοσαξονικό πρέπει). Δεν απέχει, λοιπόν, από εκλογικές αναμετρήσεις στα μεγάλα ποσοστά που απέχουν οι Aμερικανοί και πολλοί από τους καθωσπρεπιστές Eυρωπαίους.

H χθεσινή του στάση δεν είναι στάση αδιαφορίας. Eίναι ένα μεγάλο χαστούκι, ένα φτύσιμο -όπως λέει ο ίδιος- στην εικόνα που εμφανίζουν τα κόμματα, στη νοοτροπία τους, στη γλώσσα τους. Tο κυριότερο, στην ηθική τους. Aκόμα πιο σημαντικό είναι ένα ηχηρό αίτημα για αλλαγή πολιτικού σκηνικού.

O λαός είναι δέσμιος αυτών των κομμάτων, αφού κανένας νέος μεγάλος πολιτικός σχηματισμός δεν εμφανίζεται να αντικαταστήσει τα απολιθώματα της μεταπολίτευσης. H N.Δ. παρέμεινε ένα συντηρητικό μόρφωμα, κολλημένο στον παλαιοκομματισμό των προγόνων της, αντί να μετατραπεί σε κέντρο, και το ΠAΣOK έγινε κομμάτι της συντηρητικής, φαύλης εξουσίας, αντί να γίνει ο εκφραστής μιας μεγάλης αριστεράς.

O λαός, αντί να επιλέξει την ακυβερνησία και ξέροντας ότι στην Eλλάδα δεν μπορεί να συνεργαστεί ούτε ο καφετζής με τον βοηθό του, επιλέγει στις εθνικές εκλογές να συμμετέχει αντί να απέχει και να ψηφίζει αυτό που θεωρεί κάθε φορά μικρότερο κακό.

Tο αποτέλεσμα είναι ότι από το 1981 και εδώ, που ήλπιζε, πληρώνει διαρκώς το μάρμαρο μέχρι να πει με τη χθεσινή ογκώδη αποχή του, σε μια ανώδυνη γι' αυτόν αναμέτρηση, «άντε και...».

Tα κόμματα και οι διαπλεκόμενοι παράγοντες στα MME δεν πρόκειται να πάρουν χαμπάρι. Θα συνεχίσουν αυτό που ξέρουν γιατί δεν ξέρουν τίποτε άλλο να κάνουν.

Mέχρι τη μέρα που θα πληρώσουν πολύ ακριβά το τίμημα, από κάθε καινούργιο που θα γεννήσει η ανάγκη. Γιατί η ανάγκη συνήθως εκφράζει την οργή. Eνάντια στις Aντουανέτες. Kαι γεννάει, σκοτώνοντας το σάπιο.

Eλευθεροτυπια 8/6/2009

Τρίτη, Μαΐου 26, 2009

Φωναζει ο τσοπανος

Υπάρχει ένας καθοριστικός παράγοντας για τις τελευταίες και τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, που φαίνεται ότι τα μεγάλα κόμματα δεν λαμβάνουν υπ' όψιν.
Ο τσοπάνος.

Είναι κοντά 4 δεκαετίες τώρα, που η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ εναλλάσσονται στην εξουσία, έχοντας υποσχεθεί τα πάντα και έχοντας πραγματοποιήσει το ένα χιλιοστό των εξαγγελθέντων. Η Ελλάδα θα δάνειζε τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία αν το ένα δέκατο των υπεσχημένων είχε γίνει πραγματικότητα.

Από όλο αυτό το λέγε λέγε και από τα έργα που έχουν γίνει οι πολίτες θυμούνται, ανάλογα με την ηλικία τους, πολλούς πολιτικούς που εγκατέλειψαν την αρένα εκουσίως ή ακουσίως, από γήινες ή υπερκόσμιες δυνάμεις. Θυμούνται, όμως, και όσους ζουν, είναι ενεργοί και είτε ανήκουν σε κείνους που κυβερνούν τελευταίως είτε σε κείνους που κυβέρνησαν πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και ζουν -οι πολίτες- καθημερινά ή, πάντως, πολύ συχνά τα αποτελέσματα και των έργων και των λόγων των εκπροσώπων τους στο κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης.

Μένει λοιπόν κανείς άναυδος όταν και στο νέον προεκλογικό αγώνα, που μόλις ξεκίνησε, οι μεν κυβερνώντες με πρώτον και καλύτερο τον πρωθυπουργό διαφημίζουν τα έργα που έκαναν, οι δε αντιπολιτευόμενοι με πρώτον και καλύτερο τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ υπόσχονται ανατροπές και βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.

Είναι περισσότερο από σαφές ότι μας δουλεύουν και μάλιστα με θράσος. Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί διαφημίζουν μια οικονομική σταθερότητα και ακμαιότητα, την ώρα που η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας είναι στο κόκκινο, οι μικρομεσαίοι βρίσκονται σε απόγνωση, η ναυτιλία και ο τουρισμός -ναυαρχίδες της χώρας- έχουν υποστεί μεγάλο πλήγμα, το δημόσιο ταμείο δεν έχει λεφτά, όχι για να κάνει επενδύσεις, αλλά ούτε για να πληρώσει τους υπαλλήλους του.

Από την άλλη πλευρά, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπόσχεται μια οικονομική και κοινωνική ευημερία, που για να γίνουν πράξη χρειάζονται λεφτά, τα οποία ξέρει ότι δεν υπάρχουν, εκτός αν είτε καταχρεώσει με δάνεια το ταμείο είτε ξεπατώσει στη φορολογία τούς συνήθεις ύποπτους μισθωτούς και ειλικρινείς φορολογούμενους. Το χειρότερο: Οι φυσιογνωμίες που παρατάσσονται από πίσω του ως εφαρμοστές της σωτήριας αλλά και ηθικής αυτής πολιτικής -σε αντίθεση με τη διεφθαρμένη της κυβέρνησης- δεν είναι άλλοι από εκείνους που έδιωξε ο λαός το 2004 ακριβώς για τη διεφθαρμένη και αντιλαϊκή πολιτική τους.

Κερασάκι στην τούρτα αυτής της υποκριτικά αισχρής αναμέτρησης είναι ο βόθρος με τις βρωμιές και των δύο μονομάχων, που ξεχύνεται στους δρόμους, στα κανάλια, στον Τύπο από τις αποκαλύψεις αμφοτέρων. Ξέρουν δα καλά ο καθένας τα άπλυτα του άλλου μια και μένουν στο ίδιο σπίτι. Το σπίτι της εξουσίας του ελληνικού Δημοσίου και των υπεργολάβων του.

Χτες ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επανέλαβαν από άμβωνος τη διαστροφή της πραγματικότητας, την απόκρυψή της, την ωραιοποίησή της και τις ψεύτικες υποσχέσεις.

Δεν είναι ούτε η πρώτη φορά ούτε καν η δέκατη που το σκηνικό αυτό επαναλαμβάνεται. Ο κόσμος δεν ζει πια απομονωμένος στα χωριά του, έρμαιο στα ψέματα του Γκόρτσου και του Μαυρογιαλούρου. Του τρώνε το μισθό και τη σύνταξη μπροστά στα μάτια του και το λιγωμένο από την πείνα βλέμμα αυτών που έρχονται φαίνεται στο γυαλί σ' όλο το πανελλήνιο, που ακόμα κι αν αρνείται να ασκήσει την κρίση του και την αλφαβήτα του διαβάζοντας τον Τύπο, βλέπει παρ' όλα αυτά την αρένα των οχτώ στην τυφλεόραση.

Ο τσοπάνος φωνάζει για εικοστή φορά «λύκος στα πρόβατα». Τι διάολο. Πάααλι θα το χάψουμε;


Ελευθεροτυπια 25/05/2009

Πέμπτη, Μαΐου 21, 2009

Ντροπη και χλευη

Την ώρα που ο ανακριτής τελείωνε με την κατάθεση του κ. Μαυρίδη και περίμενε τον άφαντο κ. Χριστοφοράκο για τα εκατομμύρια της Siemens προς δημόσιους λειτουργούς, η υπουργός Απασχόλησης κ. Πετραλιά ανακοίνωνε ότι οι συνταξιούχοι δεν θα πάρουν καθόλου αύξηση στις επικουρικές τους συντάξεις.
Παράλληλα, την ώρα που οι δικαστικές αρχές ψάχνουν για τα εκατομμύρια που κατασπαταλήθηκαν, αν δεν τσεπώθηκαν κιόλας, στον προαστιακό και τη σύμβαση της ΜΑΝ, οι συνταξιούχοι που παίρνουν από 1.100 ευρώ και πάνω, επίσης δεν θα πάρουν ούτε σεντ αύξηση!

Ολα αυτά γίνονται με τον μανδύα μιας δήθεν χρηστής διοίκησης και ενός νοικοκυρέματος των τιναγμένων οικονομικών του Δημόσιου και των Ταμείων, ενώ πραγματικά πρόκειται απλώς για μια ντροπή.

Ντροπή της κυβέρνησης, των υπουργών και των δικαστικών αρχών, που χρονοτριβούν απαράδεκτα στη διαλεύκανση καραμπινάτων υποθέσεων κατασπατάλησης και διασπάθισης δημόσιου χρήματος, μέχρι σημείου να βοά ο τόπος ότι οι κεφαλαιούχοι βρίσκονται σε διαρκή ευμενή συζήτηση με τις Αρχές. Ενώ από την άλλη πλευρά αυτή η ίδια κυβέρνηση, οι υπουργοί και οι δικαστικές αρχές εξαντλούν την αυστηρότητά τους και ξιφουλκούν στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης όταν πρόκειται να ασχοληθούν με εργαζόμενους, μικροεπαγγελματίες και συνταξιούχους.

Αυτή η ντροπή, που διαιωνίζεται σε τούτον εδώ τον τόπο, έχει τη σφραγίδα μιας θρασύδειλης, υποκριτικής νοοτροπίας. Της νοοτροπίας μιας κεντρικής εξουσίας, ενός Δημοσίου, που αντί να λειτουργεί υπέρ του λαού λειτουργεί υπέρ των κεφαλαιούχων. Οχι, μάλιστα, επειδή αυτός ο εσμός των πολιτικών τζακιών, των νεόκοπων πολιτικών και των δικαστικών αρχών ανήκει στην πλουτοκρατία και γι' αυτό την υπηρετεί.

Αυτός ο εσμός, που ξεζουμίζει την τσέπη και την ηθική του μέσου Ελληνα εργαζόμενου, χωρίς αντιστοίχως να απαιτεί την αναλογική συμμετοχή των κεφαλαιούχων και των απατεώνων, που κυριαρχούν απ' την παρανομία, αυτός ο εσμός υπηρετεί τους κεφαλαιούχους για να σιτίζεται από τα αποφάγια τους και να απολαμβάνει την αυτοϊκανοποίηση της εξουσίας.

Από την άλλη πλευρά μερικές χιλιάδες πολίτες οδηγούνται στην ανεργία νομικά απροστάτευτοι, μερικές χιλιάδες εκ- βιάζονται από τους εργοδότες να μην πάρουν αυξήσεις και να δουλεύουν χωρίς ωράρια, μερικές χιλιάδες πληρώνουν έκτακτες εισφορές σε εισοδήματα ήδη φορολογημένα επειδή δεν φοροδιαφεύγουν, μερικές χιλιάδες αιμορραγούν από πολεοδομίες, εφορίες, νοσοκομεία, που κερδοσκοπούν εκβιάζοντας, μερικές χιλιάδες ληστεύονται από τις τράπεζες που πλουτίζουν ανεξέλεγκτες και περίπου 1.000.000 συνταξιούχοι δεν θα πάρουν ούτε ένα ευρώ αύξηση, επειδή οι κυβερνήσεις και οι υπουργοί τους, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους. Οσοι έχουν την ικανότητα να σκέφτονται.

Η ηχηρή απουσία του κ. Χριστοφοράκου, που σουλατσάριζε μέχρι προχθές στη χώρα σαν να μη συμβαίνει τίποτε, δεν είναι τίποτε άλλο από τη χλεύη ενός που πλούτισε από τη διαπλοκή με το Ελληνικό Δημόσιο.

Χλεύη γι' αυτούς που καθυστερούν εδώ και χρόνια δικαστικά τη σοβαρότατη υπόθεση της Siemens στο παρασκήνιο και το προσκήνιο.

Χλεύη γι' αυτούς που κάποτε ήταν ομοτράπεζοί του, αν όχι και πελάτες του, ποικιλοτρόπως.

Χλεύη για ένα σύστημα θρασύδειλο και εγκληματικό, που ξέρει μόνο να τα παίρνει από εργάτες, μισθωτούς, συνταξιούχους, να κυνηγάει τα «παπάκια», τους πιτσιρικάδες και τους μετανάστες, να προστατεύει εγκληματίες πολιτικούς, επιχειρηματίες, δημόσιους λειτουργούς.

Και που έχει το θράσος να ζητάει και την ψήφο μας!


Eλευθεροτυπια 21/05/2009