Τρίτη, Μαΐου 26, 2009

Φωναζει ο τσοπανος

Υπάρχει ένας καθοριστικός παράγοντας για τις τελευταίες και τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, που φαίνεται ότι τα μεγάλα κόμματα δεν λαμβάνουν υπ' όψιν.
Ο τσοπάνος.

Είναι κοντά 4 δεκαετίες τώρα, που η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ εναλλάσσονται στην εξουσία, έχοντας υποσχεθεί τα πάντα και έχοντας πραγματοποιήσει το ένα χιλιοστό των εξαγγελθέντων. Η Ελλάδα θα δάνειζε τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία αν το ένα δέκατο των υπεσχημένων είχε γίνει πραγματικότητα.

Από όλο αυτό το λέγε λέγε και από τα έργα που έχουν γίνει οι πολίτες θυμούνται, ανάλογα με την ηλικία τους, πολλούς πολιτικούς που εγκατέλειψαν την αρένα εκουσίως ή ακουσίως, από γήινες ή υπερκόσμιες δυνάμεις. Θυμούνται, όμως, και όσους ζουν, είναι ενεργοί και είτε ανήκουν σε κείνους που κυβερνούν τελευταίως είτε σε κείνους που κυβέρνησαν πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και ζουν -οι πολίτες- καθημερινά ή, πάντως, πολύ συχνά τα αποτελέσματα και των έργων και των λόγων των εκπροσώπων τους στο κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης.

Μένει λοιπόν κανείς άναυδος όταν και στο νέον προεκλογικό αγώνα, που μόλις ξεκίνησε, οι μεν κυβερνώντες με πρώτον και καλύτερο τον πρωθυπουργό διαφημίζουν τα έργα που έκαναν, οι δε αντιπολιτευόμενοι με πρώτον και καλύτερο τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ υπόσχονται ανατροπές και βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.

Είναι περισσότερο από σαφές ότι μας δουλεύουν και μάλιστα με θράσος. Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί διαφημίζουν μια οικονομική σταθερότητα και ακμαιότητα, την ώρα που η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας είναι στο κόκκινο, οι μικρομεσαίοι βρίσκονται σε απόγνωση, η ναυτιλία και ο τουρισμός -ναυαρχίδες της χώρας- έχουν υποστεί μεγάλο πλήγμα, το δημόσιο ταμείο δεν έχει λεφτά, όχι για να κάνει επενδύσεις, αλλά ούτε για να πληρώσει τους υπαλλήλους του.

Από την άλλη πλευρά, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπόσχεται μια οικονομική και κοινωνική ευημερία, που για να γίνουν πράξη χρειάζονται λεφτά, τα οποία ξέρει ότι δεν υπάρχουν, εκτός αν είτε καταχρεώσει με δάνεια το ταμείο είτε ξεπατώσει στη φορολογία τούς συνήθεις ύποπτους μισθωτούς και ειλικρινείς φορολογούμενους. Το χειρότερο: Οι φυσιογνωμίες που παρατάσσονται από πίσω του ως εφαρμοστές της σωτήριας αλλά και ηθικής αυτής πολιτικής -σε αντίθεση με τη διεφθαρμένη της κυβέρνησης- δεν είναι άλλοι από εκείνους που έδιωξε ο λαός το 2004 ακριβώς για τη διεφθαρμένη και αντιλαϊκή πολιτική τους.

Κερασάκι στην τούρτα αυτής της υποκριτικά αισχρής αναμέτρησης είναι ο βόθρος με τις βρωμιές και των δύο μονομάχων, που ξεχύνεται στους δρόμους, στα κανάλια, στον Τύπο από τις αποκαλύψεις αμφοτέρων. Ξέρουν δα καλά ο καθένας τα άπλυτα του άλλου μια και μένουν στο ίδιο σπίτι. Το σπίτι της εξουσίας του ελληνικού Δημοσίου και των υπεργολάβων του.

Χτες ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επανέλαβαν από άμβωνος τη διαστροφή της πραγματικότητας, την απόκρυψή της, την ωραιοποίησή της και τις ψεύτικες υποσχέσεις.

Δεν είναι ούτε η πρώτη φορά ούτε καν η δέκατη που το σκηνικό αυτό επαναλαμβάνεται. Ο κόσμος δεν ζει πια απομονωμένος στα χωριά του, έρμαιο στα ψέματα του Γκόρτσου και του Μαυρογιαλούρου. Του τρώνε το μισθό και τη σύνταξη μπροστά στα μάτια του και το λιγωμένο από την πείνα βλέμμα αυτών που έρχονται φαίνεται στο γυαλί σ' όλο το πανελλήνιο, που ακόμα κι αν αρνείται να ασκήσει την κρίση του και την αλφαβήτα του διαβάζοντας τον Τύπο, βλέπει παρ' όλα αυτά την αρένα των οχτώ στην τυφλεόραση.

Ο τσοπάνος φωνάζει για εικοστή φορά «λύκος στα πρόβατα». Τι διάολο. Πάααλι θα το χάψουμε;


Ελευθεροτυπια 25/05/2009

Πέμπτη, Μαΐου 21, 2009

Ντροπη και χλευη

Την ώρα που ο ανακριτής τελείωνε με την κατάθεση του κ. Μαυρίδη και περίμενε τον άφαντο κ. Χριστοφοράκο για τα εκατομμύρια της Siemens προς δημόσιους λειτουργούς, η υπουργός Απασχόλησης κ. Πετραλιά ανακοίνωνε ότι οι συνταξιούχοι δεν θα πάρουν καθόλου αύξηση στις επικουρικές τους συντάξεις.
Παράλληλα, την ώρα που οι δικαστικές αρχές ψάχνουν για τα εκατομμύρια που κατασπαταλήθηκαν, αν δεν τσεπώθηκαν κιόλας, στον προαστιακό και τη σύμβαση της ΜΑΝ, οι συνταξιούχοι που παίρνουν από 1.100 ευρώ και πάνω, επίσης δεν θα πάρουν ούτε σεντ αύξηση!

Ολα αυτά γίνονται με τον μανδύα μιας δήθεν χρηστής διοίκησης και ενός νοικοκυρέματος των τιναγμένων οικονομικών του Δημόσιου και των Ταμείων, ενώ πραγματικά πρόκειται απλώς για μια ντροπή.

Ντροπή της κυβέρνησης, των υπουργών και των δικαστικών αρχών, που χρονοτριβούν απαράδεκτα στη διαλεύκανση καραμπινάτων υποθέσεων κατασπατάλησης και διασπάθισης δημόσιου χρήματος, μέχρι σημείου να βοά ο τόπος ότι οι κεφαλαιούχοι βρίσκονται σε διαρκή ευμενή συζήτηση με τις Αρχές. Ενώ από την άλλη πλευρά αυτή η ίδια κυβέρνηση, οι υπουργοί και οι δικαστικές αρχές εξαντλούν την αυστηρότητά τους και ξιφουλκούν στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης όταν πρόκειται να ασχοληθούν με εργαζόμενους, μικροεπαγγελματίες και συνταξιούχους.

Αυτή η ντροπή, που διαιωνίζεται σε τούτον εδώ τον τόπο, έχει τη σφραγίδα μιας θρασύδειλης, υποκριτικής νοοτροπίας. Της νοοτροπίας μιας κεντρικής εξουσίας, ενός Δημοσίου, που αντί να λειτουργεί υπέρ του λαού λειτουργεί υπέρ των κεφαλαιούχων. Οχι, μάλιστα, επειδή αυτός ο εσμός των πολιτικών τζακιών, των νεόκοπων πολιτικών και των δικαστικών αρχών ανήκει στην πλουτοκρατία και γι' αυτό την υπηρετεί.

Αυτός ο εσμός, που ξεζουμίζει την τσέπη και την ηθική του μέσου Ελληνα εργαζόμενου, χωρίς αντιστοίχως να απαιτεί την αναλογική συμμετοχή των κεφαλαιούχων και των απατεώνων, που κυριαρχούν απ' την παρανομία, αυτός ο εσμός υπηρετεί τους κεφαλαιούχους για να σιτίζεται από τα αποφάγια τους και να απολαμβάνει την αυτοϊκανοποίηση της εξουσίας.

Από την άλλη πλευρά μερικές χιλιάδες πολίτες οδηγούνται στην ανεργία νομικά απροστάτευτοι, μερικές χιλιάδες εκ- βιάζονται από τους εργοδότες να μην πάρουν αυξήσεις και να δουλεύουν χωρίς ωράρια, μερικές χιλιάδες πληρώνουν έκτακτες εισφορές σε εισοδήματα ήδη φορολογημένα επειδή δεν φοροδιαφεύγουν, μερικές χιλιάδες αιμορραγούν από πολεοδομίες, εφορίες, νοσοκομεία, που κερδοσκοπούν εκβιάζοντας, μερικές χιλιάδες ληστεύονται από τις τράπεζες που πλουτίζουν ανεξέλεγκτες και περίπου 1.000.000 συνταξιούχοι δεν θα πάρουν ούτε ένα ευρώ αύξηση, επειδή οι κυβερνήσεις και οι υπουργοί τους, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους. Οσοι έχουν την ικανότητα να σκέφτονται.

Η ηχηρή απουσία του κ. Χριστοφοράκου, που σουλατσάριζε μέχρι προχθές στη χώρα σαν να μη συμβαίνει τίποτε, δεν είναι τίποτε άλλο από τη χλεύη ενός που πλούτισε από τη διαπλοκή με το Ελληνικό Δημόσιο.

Χλεύη γι' αυτούς που καθυστερούν εδώ και χρόνια δικαστικά τη σοβαρότατη υπόθεση της Siemens στο παρασκήνιο και το προσκήνιο.

Χλεύη γι' αυτούς που κάποτε ήταν ομοτράπεζοί του, αν όχι και πελάτες του, ποικιλοτρόπως.

Χλεύη για ένα σύστημα θρασύδειλο και εγκληματικό, που ξέρει μόνο να τα παίρνει από εργάτες, μισθωτούς, συνταξιούχους, να κυνηγάει τα «παπάκια», τους πιτσιρικάδες και τους μετανάστες, να προστατεύει εγκληματίες πολιτικούς, επιχειρηματίες, δημόσιους λειτουργούς.

Και που έχει το θράσος να ζητάει και την ψήφο μας!


Eλευθεροτυπια 21/05/2009

Τρίτη, Μαΐου 19, 2009

Μαμ κακα και νανι

Οι δύο μονομάχοι του κυβερνητικού κορβανά ανακοίνωσαν τους υποψήφιους για τις ευρωεκλογές της 7 Ιουνίου.
Ο προεκλογικός αγώνας ουσιαστικά ξεκίνησε με την ομιλία του Γ. Παπανδρέου στην Πάτρα. Οι ψηφοφόροι παρακολουθούν ακόμα αδιάφοροι, και τα μικρότερα κόμματα πασχίζουν με εφαλτήριο αυτή την αναμέτρηση να αυξήσουν την πολιτική τους επιρροή ή να κερδίσουν μια θέση μελλοντική στο ελληνικό Κοινοβούλιο.

Το τελευταίο που πληροφορείται ο ψηφοφόρος είναι τα δικαιώματα και οι αρμοδιότητες της Ευρωβουλής, για την οποία προορίζονται οι υποψήφιοι των κομμάτων.

Το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ένα ενιαίο σώμα, που εκπροσωπεί τα συμφέροντα της Ευρώπης και όχι τα συμφέροντα των χωρών της. Αυτό, τουλάχιστον, υποτίθεται ότι είναι. Προς το παρόν του λείπουν δύο στοιχεία για να έχει και την ισχύ Κοινοβουλίου:

Πρώτον, η Ε.Ε. δεν έχει ένα Ευρωπαϊκό Γενικό Συμφέρον πάνω στο οποίο να παίρνει τις αποφάσεις της, ούτε έχει, κατά συνέπεια, μια σαφή πολιτική εντολή. Δεν είναι ένας πολιτικός οργανισμός. Οι περισσότερες κυβερνητικές δυνάμεις στις χώρες-μέλη δεν θέλουν να γίνει ένας πολιτικός οργανισμός και βοηθάνε να μένει ο πολιτικός, πολιτισμικός και οικονομικός γίγαντας στο ρόλο ενός δυσκίνητου υπηρέτη των συμφερόντων άλλοτε της αγγλοαμερικανικής συμμαχίας, άλλοτε της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας και σχεδόν πάντοτε της οικονομικής ολιγαρχίας, η οποία δημιούργησε την Ενωση Χάλυβα, μετέπειτα ΕΟΚ και νυν Ε.Ε.

Δεύτερον, οι καθοριστικές και σοβαρές αποφάσεις δεν λαμβάνονται στην Ευρωβουλή. Λαμβάνονται πριν και στη διάρκεια των συνόδων κορυφής των ηγετών των κρατών-μελών, οι οποίοι δεν δίνουν δεκάρα για το τι πιστεύουν ή τι δεν πιστεύουν οι λαοί τους για την ενωμένη Ευρώπη και την πολιτική της.

Οι ηγέτες των χωρών-μελών εργάζονται για τα στενά συμφέροντα των χωρών τους (όταν είναι μεγάλες ή κολλάνε με τα συμφέροντα των μεγάλων) έτσι όπως διαμορφώνονται από την οικονομία και την εξωτερική πολιτική.

Προς το παρόν, η θεμελιώδης λειτουργία ενός εκλεγμένου κοινοβουλευτικού σώματος, που είναι η δυνατότητα του λαού να γνωρίζει τι κάνει η εξουσία, να ελέγχει τι κάνει η εξουσία, να δίνει εντολές για να αντιμετωπίζεται η εξουσία, δεν λειτουργεί στην Ε.Ε. και στο Ευρωκοινοβούλιο. Οι πολίτες της Ευρώπης καλούνται να εφαρμόσουν αποφάσεις -οι περισσότερες και σοβαρότερες των οποίων εκδίδονται από την Κομισιόν- χωρίς να μπορούν να ελέγξουν τους μηχανισμούς που τις πήραν. Η Κομισιόν έχει το μονοπώλιο της νομοθετικής εξουσίας και το ασκεί πολλές φορές αγνοώντας το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Το τοπίο σήμερα μοιάζει πολύ με την εποχή που τα πρώτα Κοινοβούλια με τις κυβερνήσεις υπήρχαν ως παραχώρηση των βασιλέων για να ελέγχουν, υποτίθεται, τα οικονομικά της Αυλής, αλλά στην πραγματικότητα για να εγκρίνουν με τη λαϊκή, ας πούμε, βούλα την κάθε παλαβωμάρα του στέμματος. Υπό αυτές τις συνθήκες έγινε η γαλλική επανάσταση, το κίνημα του Κρόμβελ, η κομμούνα των Παρισίων, η επανάσταση του 1905 στη Ρωσία - για να θυμηθούμε τις σημαντικότερες.

Βέβαια, τότε οι λαοί ήταν εξαθλιωμένοι και μπορούσαν να ξεσηκωθούν, δεν χρωστούσαν τα σπίτια τους στις τράπεζες, ούτε είχαν να στερηθούν κανένα DVD και καμία σαλάτα με ρόκα και αβοκάντο, ούτε καν ένα σουβλάκι απ' του Θανάση.

Τώρα τα πράγματα είναι δύσκολα. Οι τοπικές κυβερνήσεις είναι ακόμα πανίσχυρες, ορκίζονται στο όνομα του χρήματος, υπέρ του οποίου υπάρχουν, και μία φορά κάθε πέντε χρόνια στέλνουν τους πολίτες τους να εκλέξουν τους αντιπροσώπους τους (των κυβερνήσεων και τοπικών κομμάτων...) στην Ευρωβουλή για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους ως Ευρωπαίων!

Και επειδή η απαυτή θέλει να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει, και επειδή πραγματικά καρφάκι δεν καίγεται στα κόμματα εξουσίας για τα δικαιώματα του Ευρωπαίου πολίτη (ίσα ίσα αυτά δεν θέλουν), μετατρέπουν τις ευρωεκλογές σ' αυτό που τους ενδιαφέρει: Μονομαχία τοπική με έπαθλο, άλλη μια τετραετία στο ξεκοκάλισμα του εθνικού δημόσιου χρήματος.

Οι λίστες είναι έτοιμες. Οι ληστές επίσης.

Ελευθεροτυπια 18/05/2009

Πέμπτη, Μαΐου 14, 2009

Γαργάλατα

Ο πρόεδρος των Ελληνικών Βιομηχανιών - πρώην Ελλήνων Βιομηχάνων- που αντιπροσωπεύει τους Ελληνες βιομήχανους, εμπόρους και πλοιοκτήτες, με μια ιστορική ομιλία του στη συνέλευση του οργάνου, που είναι γνωστό στους θνητούς ως ΣΕΒ, κατακεραύνωσε το σημερινό πολιτικό σύστημα για απιστία, διαφθορά, κομματοκρατία, ανηθικότητα, στείρο δημοσιοϋπαλληλισμό. Στην κορύφωση της ομιλίας του ο Δ. Δασκαλόπουλος, μέχρι πρόσφατα ιδιοκτήτης της γαλακτοβιομηχανίας Δέλτα, απεφάνθη ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα έχει στομώσει.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να τον χειροκροτήσουμε. Διαπιστώνει ό,τι και όλοι οι πολίτες και καταγγέλλει ό,τι οι πιο ανήσυχες πένες της αρθρογραφίας και οι πιο αριστερές πολιτικές φωνές. Μάλιστα, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γ. Παπανδρέου, παρών στη γενική συνέλευση, έσπευσε ενθουσιασμένος να επικροτήσει τις καταγγελίες του προέδρου του ΣΕΒ. Ισως, γιατί οι θητείες του στα υπουργικά αξιώματα ήταν πριν τη μεταπολίτευση...

Εάν χειροκροτούσαμε, όμως, τον κ. Δασκαλόπουλο, που μιλούσε επ' ονόματι των 10.000 κεφαλαιούχων της χώρας θα ήταν σαν να χειροκροτούμε τον Ροκφέλερ εάν κατήγγελλε τον καπιταλισμό για απανθρωπιά. Ο Αμερικανός είχε ευτυχώς και επίγνωση των επιθυμιών του στη ζωή και το θάρρος να τις υπερασπίζεται κιόλας.

Είναι πλέον ή βέβαιο, ότι ο πρόεδρος του ΣΕΒ ξέρει καλύτερα από τον καθένα το μέγεθος της διαφθοράς στη χώρα. Για να είναι τόσο συγκεκριμένος θα ξέρει, ίσως, και ποιοι πολιτικοί και υπάλληλοι διαφθείρονται από ποιους και με ποιον τρόπο. Οχι γιατί έχει κάνει έρευνα. Αλλά, γιατί οι πολιτικοί και οι δημόσιοι υπάλληλοι για να διαφθαρούν χρειάζονται κάποιον να τους διαφθείρει. Κοινώς, από κάπου να τα πάρουν, όπως χυδαία λέει ο λαός.

Ισως θα έχει ακούσει ο πρόεδρος του ΣΕΒ για τα θαλασσοδάνεια των ξενοδόχων, επί δεκαετίες, τις κατασπαταλημένες επιδοτήσεις των βιομηχανιών και ναυτιλιακών εταιρειών, την απόλυτη φοροδιαφυγή κάθε κεφαλαιούχου ως φυσικού προσώπου, την καταλήστευση της τσέπης των φορολογουμένων με τα καρτέλ, την καταλήστευση του δημόσιου χρήματος από τις «δουλειές», τους στημένους διαγωνισμούς, τις προμήθειες, τις υπερτιμολογήσεις μιας απόλυτα κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας. Αυτής, που διαφθείρει ήδη από προπολεμικά το μεδούλι της ελληνικής κοινωνικότητας. Δηλαδή, της δυνατότητας του συνόλου των πολιτών να συνυπάρχουν, ευημερούντες με αλληλοσεβασμό.

Ο κ. Δασκαλόπουλος είναι ο εκπρόσωπος του ενός πόλου της διαφθοράς. Που έχει στομώσει την πολιτική ζωή από τη μεταπολίτευση και δώθε. Σαν τέτοιος, προφανώς ξέρει καλύτερα απ' τον καθένα τη βρωμιά και με ονοματεπώνυμα.

Ισως, αν είχε κάτι να προσφέρει στον τόπο, αυτό δεν ήταν μια θρασύτατη, προκλητική στάση απέναντι στον ελληνικό λαό, που αυτοί που εκπροσωπεί κακοποιούν. Η προσφορά του θα ήταν να μας πει με ονοματεπώνυμα ποιοι από τους κεφαλαιούχους των ελληνικών εταιρειών διαφθείρουν ποιους του δημόσιου βίου και της υπαλληλίας. Αυτό μάλιστα.

Η προσφορά του θα ήταν ουσιαστική, επίσης, αν κατήγγελλε τους εργοδότες, που εκπροσωπεί, για απληστία και ανθρωποκυνηγητό, αντί να τους ενθαρρύνει να θεωρούν τους εαυτούς τους ευεργέτες, επειδή «δίνουν δουλειά στον κόσμο»! Χωρίς τον οποίο οι ίδιοι θα ήταν επίσης υπάλληλοι.

Πριν από δύο μέρες πήγα σε μια από τις τρεις γνωστότερες φίρμες εμπορίας επίπλων για να αγοράσω στρώμα, που το 'χε με έκπτωση.

Η ευγενέστατη και πολύ εξυπηρετική υπάλληλος μου ζήτησε -κατά τις επιθυμίες της επιχείρησης- να προκαταβάλω το ένα τρίτο της τιμής (!), να εξοφλήσω το προϊόν, χωρίς να το δω, τρεις μέρες πριν το παραλάβω (!), δεν είχε μηχανισμό πληρωμής με πιστωτική κάρτα από τηλεφώνου όπως έχουν όλες οι επιχειρήσεις της Εσπερίας, και απαιτούσε (η επιχείρηση) να περιμένουμε στο σπίτι 4 ώρες (!) τη μέρα της παραλαβής για να βολευτεί το σύστημα διανομής.

Αυτό δεν είναι ένα παράδειγμα-εξαίρεση. Είναι ο κανόνας για τον Ελληνα, που γίνεται επιχειρηματίας και που δουλεύει με όρους δεσποτείας προς ραγιάδες.

Φταίνε οι ραγιάδες που δεν τον έχουν καρπαζώσει, θα μου πεις. Ναι. Αυτός δεν είναι λόγος για να αποκτάει θράσος και ο πρώην ιδιοκτήτης μιας γαλακτοβιομηχανίας.

Ελευθεροτυπια 14/05/2009

Δευτέρα, Μαΐου 11, 2009

Κλεισ'τη τη ρημαδα

ΠΡΟΒΛΗΜΑ για πολύ δυνατούς λύτες μοιάζει η αιφνιδιαστική κίνηση Καραμανλή να κλείσει την Παρασκευή τις εργασίες του Κοινοβουλίου, χωρίς να ενημερώσει τους αρχηγούς των άλλων κομμάτων.

Δεν είναι μια συνηθισμένη κίνηση, για να μην πούμε ότι είναι πρωτοφανής. Δεν είναι, όμως, παράνομη ή παράτυπη ή εξωθεσμική, γιατί είναι δικαίωμα του πρωθυπουργού να ζητεί τη λήξη της θητείας της Βουλής προ των ευρωεκλογών και αφού το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης έχει ολοκληρωθεί.

ΤΟ ΠΟΝΗΡΟ του πράγματος μαρτυριέται από τη μυστικότητα που τηρήθηκε. Μια μυστικότητα που δεν συμβαδίζει με τη μέχρι σήμερα πρακτική του Κ. Καραμανλή, ο οποίος δεν είναι λάτρης των αιφνιδιασμών όπως ήταν οι μακαρίτες Κ. Καραμανλής και Α. Παπανδρέου.

Ακόμα και το επιχείρημα του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος για φυσιολογική τροπή προ των ευρωεκλογών μυρίζει ψέμα εξ αιτίας ακριβώς αυτής της μυστικότητας που τηρήθηκε. Οι καθαρές δουλειές γίνονται στο φως.

Η ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗ αντιπολίτευση και η πάντα καχύποπτη Αριστερά κατήγγειλαν το αιφνίδιο κλείσιμο της Βουλής ως πραξικόπημα για να μην οδηγηθούν στην Ολομέλεια υποθέσεις, που μπορεί να βαρύνουν υπουργούς και πρώην υπουργούς.

Η κοινή λογική δεν μπορεί παρά να απορρίψει αυτή τη συλλογιστική. Τρεις υποθέσεις διερευνά η δικαιοσύνη, που θα μπορούσαν να διαβιβαστούν από τους ανακριτές στη Βουλή, για πιθανή εμπλοκή πολιτικών προσώπων: Η υπόθεση Γερμανός-Cosmote, το Βατοπέδιο και τα ομόλογα.

Μετά την τροπή που πήραν στη Βουλή οι δύο υποθέσεις Παυλίδη, η υπόθεση των υποκλοπών, η υπόθεση της Siemens και τα οπλικά συστήματα TOR Μ1, που όλες βυθίστηκαν στο σκοτάδι, δεν μπορεί να υποθέσει κανείς ότι η κυβερνητική πλειοψηφία θα δεχόταν να πέσει φως σε οποιαδήποτε άλλη έφθανε στη Βουλή με κατηγορούμενα οποιαδήποτε πολιτικά πρόσωπα.

Οποιαδήποτε, γιατί οι υποθέσεις TOR Μ1, Siemens και προσφάτως της ΜΑΝ φαίνεται ότι βαρύνουν περισσότερο το ΠΑΣΟΚ παρά τη Ν.Δ.

ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ της Συνόδου της Βουλής πραγματικά οδηγεί σε παραγραφή κάθε ποινική ευθύνη υπουργών για τις υποθέσεις Γερμανός, Βατοπέδιο, ομόλογα και για όποια άλλη υπόθεση της περιόδου 2004-2007. Αυτές, όμως, οι ευθύνες, όπως είπαμε παραπάνω, δεν θα ελέγχονταν ποτέ. Η Βουλή, όπως έχω γράψει επανειλημμένως, εκτός από τις υποθέσεις καλαμποκιού και Ανδρέα Παπανδρέου, έχει οδηγήσει στο αρχείο και στο σκοτάδι 134 άλλες από το 1974 και δώθε.

Εχει αποδειχτεί ένα πλυντήριο, ένα κουκουλωτήριο, ένας κάλαθος αχρήστων μάλλον παρά ένα Σώμα διαφάνειας και αποκάλυψης της αλήθειας.

ΜΕ ΤΗΝ κίνησή του, την Παρασκευή, ο πρωθυπουργός ανέτρεψε το μέχρι σήμερα πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης, όπου εδώ και τουλάχιστον 1,5 χρόνο πρωταγωνιστούν τα σκάνδαλα και η σκανδαλολογία, επιβάλλοντας μια ιδιόμορφη σιωπή: Δεν λειτουργεί η Βουλή, δεν έχει διαρκές νομοθετικό βήμα το ΠΑΣΟΚ να πρωταγωνιστεί, ελέγχοντας και καταγγέλλοντας.

Ο Καραμανλής, από την Παρασκευή το βράδυ μετατράπηκε από δεύτερο και απολογούμενο σε οδηγό της πολιτικής ατζέντας. Η φράση του χτες στη Θεσσαλονίκη «για να γίνει ο προεκλογικός αγώνας με όρους πολιτικής» σημαίνει αυτό ακριβώς: Εγώ καθορίζω τώρα τη θεματογραφία.

Η ΚΙΝΗΣΗ του Καραμανλή να κλείσει τη Βουλή αιφνιδίως μπορεί να είναι ευφυής στον πόλεμο τακτικής, αλλά δεν είναι ευφυής στον αγώνα για χρηστή διακυβέρνηση.

Η χώρα έχει ανάγκη από ευφυείς κινήσεις για κάθαρση του νοσηρού πολιτικοοικονομικού αποστήματος, το οποίο απομυζά εδώ και χρόνια το μεδούλι της ελληνικής οικονομίας και τη δυναμική των εργαζόμενων.

Η χώρα έχει ανάγκη από το ξερίζωμα αυτών των ανθρώπων και της νοοτροπίας τους που διέπει τον ελληνικό δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Η χώρα έχει ανάγκη από πραγματική δικαιοσύνη και εξαφάνιση της κοροϊδίας, που υφίσταται καθημερινά ο λαός από κρατικούς υπαλλήλους, πολιτικούς και κεφαλαιούχους.

Τίποτε απ' όλα αυτά δεν θεμελιώνει η κίνηση του Καραμανλή. Αντιθέτως, διαιωνίζει το διεφθαρμένο κράτος, που ο ίδιος υποσχόταν ότι θα επανιδρύσει.

Η ΒΟΥΛΗ πράγματι πρέπει να κλείσει. Αλλά, για να έρθει στη θέση της μια Βουλή που να προτάσσει τα συμφέροντα του λαού. Μια τέτοια, όμως, Βουλή μόνο ο λαός μπορεί να την κλείσει και να την ανοίξει.



Ελευθεροτυπια 11/05/2009