Τρίτη, Οκτωβρίου 27, 2009

Πιασε ενα βαρυ γλυκο


Η Ελλάδα έχει τα περισσότερα καφενεία στην Ευρώπη. Οχι καφέ, καφενεία. Αλλο πράγμα. Το καφενείο είναι, χώρος ελευθερίας. Ανοιχτής έκφρασης. Κάτι παραπάνω ακόμα: Εκφρασης χωρίς προηγούμενη σκέψη. Αέρα πατέρα. Εξ ου και η πατριωτική κραυγή «αέρα» στο έπος της Αλβανίας.

Στο ελληνικό καφενείο, σε αντίθεση με τα γαλλικά και γερμανικά καφέ όπου η έκφραση πρέπει μάλλον να είναι τεκμηριωμένη, να έχει προηγουμένως βαφτιστεί στη βάσανο της σκέψης -όποιας σκέψης, ο καθείς με τις δυνάμεις του- στο ελληνικό καφενείο λοιπόν, η ελευθερία είναι απόλυτη: Ο καθένας μπορεί να πει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι αβασάνιστα, με τη βεβαιότητα ότι όχι μόνο δεν θα χλευαστεί για την παπάρα που θα αμολήσει, αλλά, αντιθέτως, όλο και κάποιον αντιρρησία ή εξυπνάκια θα βρει για υποστηρικτή.

Αυτή η ελευθεριότητα, η κατ' άλλους απόλυτη δημοκρατία, που είναι μεταδοτική, δηλαδή συμμετέχει όποιος θέλει απ' όσους είναι μέσα στο καφενείο, δεν περιορίζεται στους χώρους των ελληνικών αυτών καταστημάτων. Επεκτείνεται στην ευρύτερη κοινωνική ζωή και, κυρίως, στην πολιτική.

Διαβάζοντας κανείς τις προγραμματικές δηλώσεις οποιασδήποτε κυβέρνησης διαπιστώνει ότι έχει να κάνει με έκθεση ιδεών μαθητή γυμνασίου και στην καλύτερη περίπτωση λυκείου. Εκθεση προθέσεων, οι οποίες δεν στηρίζονται σε τίποτε χειροπιαστό παρά μόνο στα ευχολόγια ή στα αερολόγια των κυβερνητών.

Χειροπιαστό παράδειγμα των τελευταίων ημερών είναι η πολύπαθη αξιοκρατία, η οποία καταποντίστηκε, πριν ακόμα προλάβει να πλεύσει, στο καραγκιοζοπαιχτήριο της επιλογής γενικών γραμματέων υπουργείων και διοικητών των εκατοντάδων Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου.

Πλημμύρισε το Διαδίκτυο από 34.840 αιτήσεις για τις 14 θέσεις γενικών γραμματέων στα υπουργεία, οι οποίες υποτίθεται ότι αξιολογούνται αξιοκρατικά για να επιλεγούν οι αξιότεροι. Με ποια πολύ συγκεκριμένα κριτήρια; Αγνωστο. Ποιες ειδικές προϋποθέσεις έπρεπε να πληρούν οι υποψήφιοι; Αγνωστο. Πώς διασφαλίζεται το αδιάβλητο της αξιολόγησης; Αγνωστο.

Μιλάμε εδώ για μια επιπόλαια άρπα-κόλλα, για έναν προπαγανδιστικό εξευτελισμό της έννοιας της αξιοκρατίας, που πρέπει να τηρεί τουλάχιστον τον κανόνα της ίσης μεταχείρισης. Τρίχες. Οι εξαιρέσεις, οι αξιολογήσεις και ο τρόπος επιλογής όχι απλώς δεν διασφαλίζουν καμιά αξιοκρατία, αλλά, αντίθετα, είναι μέθοδος ταλιμπανική και αυταρχική, που θυμίζει περισσότερο μεθόδους εθνικοσοσιαλιστικής προπαγάνδας παρά δημοκρατικής διαδικασίας.

Κερασάκι στην τούρτα ήρθε η τοποθέτηση ως γενικού γραμματέα στο υπουργείο Δικαιοσύνης του συνεργαζόμενου με τη σύζυγο του υπουργού (!) υποψήφιου, ο οποίος επιλέχτηκε, κατά τον υπουργό, «αξιοκρατικά, ανάμεσα από περίπου 700 άλλους υποψήφιους»!

Εντάξει. Το ξέραμε από την αρχή ότι όλη η ιστορία είναι μια ακόμα πασοκική καλοστημένη παράσταση, αλλά στ' αλήθεια τι τη θέλει η κυβέρνηση του ήδη εκτεθειμένου Γ. Παπανδρέου; Για πόσους ηλίθιους ψάχνει μέσα στον λαό, ο οποίος έχει ζήσει στην πλάτη του τα παραμύθια και των δύο κομμάτων εξουσίας;

Για ποια αξιοκρατία μιλάει η κυβέρνηση, που δεν βρήκε ούτε έναν άξιο για υπουργό Εξωτερικών ανάμεσα σε 9.500.000 ενήλικες Ελληνες; Για ποια αξιοκρατία σε μια κυβέρνηση που τα νευραλγικά πόστα στα πέντε κρίσιμα υπουργεία ανέλαβαν στενοί οικογενειακοί φίλοι του πρωθυπουργού;

Για ποια αξιοκρατία μιλάει το κόμμα, που με τη μειοψηφία των παρόντων εξέλεξε για γραμματέα την επιλογή του προέδρου, έναν βουλευτή με κυριότερο προσόν ότι έχει στενές σχέσεις με την οικογένεια Παπανδρέου; Και έπεται συνέχεια.

Δεδομένου ότι είναι δικαίωμα της κυβέρνησης και του κόμματος να επιλέγουν τους γραμματείς, που είναι από τη φύση τους πολιτικά πρόσωπα, οι υποκρισίες και οι εξαγγελίες και οι μέθοδοι καφενείου περίττευαν.

Αλλά, δεν περιττεύουν ποτέ στα καφενεία.

Ελευθεροτυπια 26/10/2009

Δευτέρα, Οκτωβρίου 19, 2009

Οι λορδοι και η λορδα

Η στήλη επιθυμεί να χαιρετίσει τις εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης, που πήρε την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής, για τον περιορισμό της σπατάλης σε δημόσιο υλικό και έμψυχο δυναμικό.

Τα δύο πρώτα μέτρα, της αλλαγής του στόλου των δημόσιων αυτοκινήτων και του περιορισμού των φρουρών των επωνύμων, που τα ακούμε για νιοστή φορά σε εξαγγελία κυβέρνησης, χωρίς να πραγματοποιούνται, χειροκροτήθηκαν από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος και την πλειοψηφία του λαού. Κακώς.

Η εφαρμογή της παραχώρησης κρατικού αυτοκινήτου σε δημόσιους λειτουργούς ξεκίνησε την εποχή που το αυτοκίνητο ήταν μέσο για τους λίγους και λίγοι είχαν τη δυνατότητα να το αποκτήσουν. Ακόμα και οι μισθοί των βουλευτών της εποχής εκείνης έφταναν-δεν έφταναν για ένα αμάξι, αλλά όχι του prestige ενός βουλευτικού αξιώματος. Μία μερσεντές έκανε 180.000 δρχ. και ένα φολξβάγκεν 65.000 δρχ. όταν ο μηνιαίος μισθός του βουλευτή δεν ξεπερνούσε τις 8.000 δρχ.

Σήμερα, κάθε μέσος πολίτης, που γίνεται κιόλας βουλευτής, έχει τουλάχιστον δύο (2) αυτοκίνητα στην οικογένειά του. Μοιάζει, επομένως, ακατανόητο να πληρώνει ο δήμος, οι πολίτες, από το υστέρημά τους κιόλας, ένα επιπλέον αυτοκίνητο για τον κάθε βουλευτή, που παίρνει 10.000 ευρώ τον μήνα καθαρά, ενώ οι πολίτες 1.000, 2.000, άντε 3.000 ευρώ στην καλύτερη.

Να πηγαίνουν οι βουλευτές στις δουλειές τους με τ' αμάξια τους, όπως πηγαίνει κι ο κάθε πολίτης. Και να πηγαίνουν με τ' αμάξια τους στις δουλειές τους -και στην ώρα τους- και όλοι οι δημόσιοι και δημοτικοί και νομαρχιακοί και λοιποί υπάλληλοι, παράγοντες και αξιωματούχοι, που χρησιμοποιούν αυτοκίνητα πληρωμένα από τους πολίτες, τις πιο πολλές φορές μάλιστα με σοφέρ!

Αυτή η αθλιότητα σε μια δημοκρατία θα 'πρεπε να σταματήσει. Και να διατηρηθεί από ένα αυτοκίνητο για τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς, όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί πρέπει να μπορούν να διεκπεραιώσουν σοβαρές κρατικές υποθέσεις στη διάρκεια των μετακινήσεών τους. Και όταν λέμε σοβαρές εννοούμε Σοβαρές.

Ζούμε εδώ και ξέρουμε πολύ καλά πώς, από ποιους και με ποια περιφρόνηση για το δημόσιο χρήμα χρησιμοποιούνται τα κρατικά αυτοκίνητα.

Το μέτρο, όπως το ανακοινώνει η κυβέρνηση, δεν είναι μόνο ημίμετρο, αλλά θα εξελιχθεί σε σκάνδαλο. Δεδομένου ότι θα ευνοηθεί ένας μόνο εισαγωγέας και το συνολικό μελλοντικό κόστος των υβριδικών -με leasing- θα αποδειχθεί μεγαλύτερο από το σημερινό με τις σακαράκες.

Αυτά συμβαίνουν όταν τα εύκολα και ανέξοδα λόγια προτρέχουν των έργων για λόγους προπαγάνδας. Και τα ίδια συμβαίνουν με τη φύλαξη προσώπων από αστυνομικούς.

Είναι έγκλημα κατά του κοινωνικού συνόλου, περίπου 10.000 όργανα της υποτιθέμενης τάξης να βολεύονται, να χειμάζουν και να χρησιμοποιούνται ευχαρίστως (!) σαν ορντινάτσες σε δημόσια πρόσωπα και ιδιώτες, ενώ οι γειτονιές έχουν γίνει ξέφραγο αμπέλι των μικροεγκληματιών.

Να ζήσει κι ο διαρρηκτάκος, δεν λέμε, παρ' ότι τον βρήκαμε στο σαλόνι του σπιτιού μας, αλλά να ζήσει σ' έναν πόλεμο επί ίσοις όροις. Οχι όλα υπέρ του.

Γιατί φυλάσσεται κατ' οίκον οποιοσδήποτε άλλος, εκτός από τον πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, άντε και τον υπουργό... Προστασίας του Πολίτη; Γιατί φυλάσσονται τα στελέχη επιχειρήσεων, οι βουλευτές και οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης; Γιατί ανέχονται οι ίδιοι να στερούν από τον λαό μονάδες φύλαξης για να τις χρησιμοποιούν στα σουπερμάρκετ;

Από τι θα γλιτώσουν αν κάποιος τους βάλει στο μάτι; Και γιατί δεν φυλάσσονται όλοι οι πολίτες αντιστοίχως;

Μπας και οι ζωές των πολιτών είναι φτηνότερης αξίας; Κυρίως αφού έχουν ήδη ψηφίσει;

Ελευθεροτυπια 19/10/2009

Πέμπτη, Οκτωβρίου 01, 2009

Στον αλλο κοσμο

Photobucket

Από τις πιο κοινότοπες φράσεις των τελευταίων ετών είναι η περίφημη «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία».

Αυτό που παραγνωρίζουν όσοι τη λένε είναι ότι η ελπίδα πεθαίνει προτελευταία. Τελευταίος πεθαίνει ο ελπίζων.

Σε ένα οικονομικό περιβάλλον απολύτως δεδομένο, όπου οι διεθνείς τράπεζες και οι διεθνείς κατασκευαστικές, οι παραγωγοί τεχνολογίας και οι έμποροι καθορίζουν μέσω των κυβερνήσεων τις πολιτικές που θα εφαρμοστούν, ώστε να διατηρήσουν και να αυξήσουν τα κέρδη τους, ο πολίτης μιας χώρας δεν μπορεί να ελπίζει και πολλά.

Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να πάρει ένα κοκαλάκι από τα αποφάγια των κεφαλαιούχων, τo οποίo θα πληρώσει πανάκριβα, πολύ σύντομα, όταν η κυβέρνηση θα του το πάρει πίσω με το αιτιολογικό ότι έχουν τελειώσει τα λεφτά του δημόσιου κορβανά.

Το περίεργο είναι ότι ποτέ δεν του λέει ποιος ακριβώς τα 'φαγε και πώς φαγώθηκαν τα λεφτά των πολιτών και πώς φαλίρει το κράτος την ίδια στιγμή που οι κεφαλαιούχοι εξακολουθούν και μένουν στις ίδιες βίλες, με το ίδιο υπηρετικό προσωπικό, τους ίδιους παχυλούς λογαριασμούς, τις ίδιες περιουσίες και τις ίδιες συνθέσεις στα διοικητικά συμβούλια εταιρειών, που ενίοτε απλώς αλλάζουν όνομα και διεύθυνση.

Επίσης, καμιά κυβέρνηση δεν του λέει πώς εξακολουθούν, παρά την κρίση, να ζουν πλουσιοπάροχα αεριτζήδες και επαγγελματίες, που ανενόχλητοι φοροδιαφεύγουν φανερά, δεν συμμετέχουν στα βάρη καμιάς λιτότητας και κανένας ελεγκτικός μηχανισμός δεν είναι ικανός να τους αγγίξει.

Οταν ο Γ. Παπανδρέου λέει ότι θα αλλάξει τα πράγματα, προφανώς εννοεί ότι θα συγκρουστεί και θα ξηλώσει το βαθύ κράτος, που από τη μια διαπλέκεται με το ιδιωτικό κεφάλαιο και αισχροκερδεί και από την άλλη αισχροκερδεί, κόβοντας κοστούμια στους πολίτες για να τους παράσχει υπηρεσίες που θα 'πρεπε να τους παράσχει τζάμπα και από υποχρέωση.

Επίσης, όταν ο Γ. Παπανδρέου λέει ότι θα αλλάξει τα πράγματα, προφανώς εννοεί ότι θα συγκρουστεί με το βαθύ κράτος του κρατικοδίαιτου δηθενσυνδικαλισμού των αντιπαραγωγικών και αντικοινωνικών συντεχνιών, που έχουν απαξιώσει το εργασιακό κίνημα στα μάτια των πολιτών, από την κακοποίηση της ζωής των πολιτών που επιφυλάσσει προκειμένου να κερδίσει απέναντι σ' έναν ευεπίφορο σε πιέσεις εργοδότη, όπως είναι το κομματικό κράτος.

Η πραγματικότητα είναι ότι το άλλοθι της καμένης γης θα πρωταγωνιστήσει και πάλι για να δικαιολογηθούν αυτά που δεν μπορούν να γίνουν. Ακόμα κι αν δεν αμφισβητήσει κανείς την ειλικρίνεια των προθέσεων του Γ. Παπανδρέου, είναι υποχρεωμένος να δει έναν ολόκληρο κομματικό μηχανισμό και τα πρωτοκλασάτα στελέχη, που τον ακολουθούν, για να καταλάβει ότι ο πόλεμος εναντίον του βαθέος κράτους και των κεφαλαιούχων δεν είναι απλώς χαμένος. Είναι υπονομευμένος ήδη.

Δυστυχώς για τον λαό, ο Γ. Παπανδρέου θα υποχρεωθεί να κάνει ό,τι ακριβώς έκανε ή δεν έκανε ο προκάτοχός του. Μόνο που θα το σερβίρει σε πορσελάνινο πιάτο με χρυσά μαχαιροπίρουνα, με τη γνωστή συνταγή των πολιτικών, που μετονομάζουν την άγρια φορολογία σε ήπια προσαρμογή και τα χρωστούμενα σε ετεροχρονισμένα.

Οπως είχε δει ο Οργουελ δεν χρειάζεται παρά να αλλάξεις το νόημα των ίδιων λέξεων για να περάσεις την πολιτική σου.

Οψηφοφόρος βρίσκεται μεταξύ ενός Καραμανλή, που ενώ ήταν πρωθυπουργός δεν συμμάζεψε τα οικονομικά των Ελλήνων, και προκήρυξε εκλογές για να τα συμμαζέψει (!!!) και ενός Παπανδρέου, που ενώ ευαγγελίζεται μια δικαιότερη διακυβέρνηση, δεν έχει ούτε τους κατάλληλους ανθρώπους ούτε τους κατάλληλους αντιπάλους για να τα καταφέρει.

Το κυριότερο, κινείται στο οικονομικό και πολιτικό σύστημα που έχει δημιουργήσει την κρίση και πιστεύει στις τραπεζικές και επιχειρηματικές αρχές, οι οποίες παρεμπιπτόντως χρησιμοποιούν τον εργαζόμενο για να πλουτίσουν. Με δυο λέξεις, είναι κομμάτι αυτού του συστήματος, του οποίου κομμάτι είναι και ο Κ. Καραμανλής.

Ενώ η χώρα, και ο κόσμος όλος, έχει ανάγκη από ένα άλλο σύστημα συμβίωσης, που δυστυχώς δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μια μόνο χώρα και μάλιστα στην Ελλάδα.

Μπορεί, όμως, να αρχίσει να χτίζεται. Απ' αυτούς που ελπίζουν.

Eλευθεροτυπια 01/10/2009