Παρασκευή, Δεκεμβρίου 18, 2009

Ο κ Επιδομας Ιδρυματοπουλος

Την περασμένη βδομάδα, από αυτή εδώ τη στήλη, επισήμανα την άδικη και αναποτελεσματική μέθοδο με την οποία η κυβέρνηση - όπως και η προηγούμενη- επιχειρεί να συγκεντρώσει χρήματα στο ελλειμματικό δημόσιο ταμείο.

Και ανέλυα, γιατί εκείνοι που δημιούργησαν το έλλειμμα και το χρέος δεν πρόκειται να συμμετάσχουν στη φορολογική αιμορραγία, που θα υποστούν οι συνήθεις μισθωτοί, συνταξιούχοι και ελάχιστοι ειλικρινείς φορολογούμενοι.

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, βουλευτές της Ν.Δ. -κυρίως- και του ΠΑΣΟΚ αντέδρασαν σφόδρα, στην παντελώς αόριστη εξαγγελία του πρωθυπουργού για μείωση των αποδοχών του ίδιου, υπουργών και βουλευτών. Αόριστη, γιατί ο Γ. Παπανδρέου μάς συνηθίζει στις πυροτεχνηματικές εξαγγελίες, που μετατρέπονται -όταν μετατρέπονται- σε μικρότερης εκρηκτικότητας πράξεις.

Οι βουλευτές, λοιπόν, που πριν από λίγους μήνες υπερψήφισαν την ετήσια αναπροσαρμογή του μισθού τους κατά 4%, μεσούσης της κρίσης, φορολογούνται αυτοτελώς με 5%, έναντι του 15%, 25% και 40%, που φορολογούνται οι υπόλοιποι πολίτες, προφανώς για να μπορούν να έχουν ένα-δυο γραφεία, έξοδα μεταφορών, ατέλειες τηλεφώνων, εκπτώσεις στους λογαριασμούς, υπαλλήλους και ορντινάντσες για να διεκπεραιώνουν τα ρουσφέτια πιο πολύ, και όχι τα αιτήματα των ψηφοφόρων και, συχνά, τζάμπα φαΐ και ύπνο από τους ευελπιστούντες ή πιεζόμενους μαγαζάτορες, ξενοδόχους και επιχειρηματίες. Σ' αυτή τη χώρα ζούμε, είμαστε λίγοι και ξέρουμε.

Περιέργως, στη διακήρυξη του πρωθυπουργού δεν προβλέπεται μείωση στις αποδοχές νομαρχών, δημάρχων και λογής λογής συμβούλων. Εδώ που τα λέμε, ο πρωθυπουργός δεν ξεκαθάρισε αν η μείωση στις αποδοχές των αξιωματούχων, που είναι και οι βασικοί υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, θα είναι του 10% επί των αποδοχών ή αν θα ενταχθούν στην κλίμακα αντί να φορολογούνται στοιχειωδώς, χαριστικά και προσβλητικά για τους Ελληνες φορολογούμενους.

Δεν τους φτάνουν για να ζήσουν; Ας αλλάξουν δουλειά. Το βουλευτιλίκι (θα έπρεπε να) είναι προσφορά θυσίας, δεν είναι επάγγελμα για να κερδίζεις.

Την ίδια ώρα η Εθνική Τράπεζα, που ουσιαστικά είναι μια κατά το μάλλον ή ήττον δημόσια τράπεζα, υλοποιεί τη χορήγηση μπόνους σε όλους τους εργαζόμενους, που ξεκινάνε από 450 και φτάνουν στα 5.000 ευρώ, με εξαίρεση τα ανώτερα κλιμάκια, που τα μπόνους θα έχουν άγνωστη τύχη και με άγνωστο τρόπο.

Την ώρα που το σύνολο των πολιτών καλείται να υποστεί θυσίες για το χρέος, που δημιούργησαν οι κυβερνήτες, οι βουλευτές, οι αιρετοί άρχοντες και η δημόσια διοίκηση (υπάλληλοι με ονοματεπώνυμο όλοι), το υπουργείο ΟΛΠ μοιράζει αφειδώς από 150.000 μέχρι 300.000 και 400.000 ευρώ σε εργαζόμενους, σε ένα πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου, ακριβότερο κατά 30% από εκείνο της Ν.Δ., το οποίο κατήγγελλε προεκλογικά, που θα κοστίσει στους υπό θυσία φορολογούμενους περί τα 82.000.000 ευρώ! Οχτώ απ' αυτά θα δοθούν «για απώλεια εισοδήματος εργαζομένων» (αναπλήρωση χρημάτων, που χάνονται λόγω κατάργησης των υπερωριών!), ενώ πολλές απ' αυτές τις υπερωρίες είναι μαϊμού, είναι ανύπαρκτες και το ξέρει ο ΟΛΠ!

Την ίδια ώρα οι δικαστικοί δέχονται να καθηλωθούν οι μισθοί τους, αρκεί να μην αγγιχθούν τα επιδόματα και οι άλλες απολαβές τους. Κάτι είναι κι αυτό. Φαντάσου, όμως, τι είναι τα επιδόματα και οι άλλες απολαβές, που φοροφεύγουν νομίμως, υποφορολογούμενες.

Οπως συμβαίνει με το 50% των αποζημιώσεων, που παίρνουν οι εφοριακοί, οι υπάλληλοι του Γενικού Λογιστηρίου, οι τελωνειακοί, οι υπάλληλοι του Γενικού Χημείου και που φορολογείται με συντελεστή 15%.

Το ίδιο, με τα ειδικά επιδόματα επικίνδυνης εργασίας, όπως το πτητικό, το καταδυτικό, το ναρκαλιείας, των αλεξιπτωτιστών, των δυτών και υποβρύχιων καταστροφών, που καταβάλλονται σε αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και του Λιμενικού Σώματος. Τα επιδόματα αυτά φορολογούνται με 5% αυτοτελώς.

Το ίδιο με τις αποδοχές των υπαλλήλων σε δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς και των δημάρχων και νομαρχών για τις εκτός έδρας υπηρεσίες που έχουν αναλάβει. Οι αποδοχές αυτές φορολογούνται με 15%.

Ακόμα: Οι αποζημιώσεις για τις εφημερίες των ειδικευμένων και ειδικευόμενων ιατρών, που φορολογούνται με 20%. Το 50% του επιδόματος εφημερίας των διευθυντών ιατρών του ΕΣΥ της Α' Ζώνης, το οποίο φορολογείται με 20%. Οι παροχές στα πρόσωπα που εκλέγονται για τον πρώτο και δεύτερο βαθμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης, οι οποίες φορολογούνται με 15%.

Η ειδική αποζημίωση που καταβάλλεται στους γιατρούς, τα πληρώματα ασθενοφόρων και το νοσηλευτικό προσωπικό του ΕΚΑΒ, η οποία φορολογείται με 15%. Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Τελικά, ποιος διάβολο πληρώνει πλήρεις φόρους σ' αυτό το ρουσφετολογικό διαφθορείο, όπου όλοι έχουν την απαίτηση να απολαμβάνουν μια δωρεάν Παιδεία, αρκεί να την έχουν πληρώσει τα κορόιδα οι μισθωτοί και συνταξιούχοι του ιδιωτικού τομέα;

Ελευθεροτυπια 17/12/2009

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 09, 2009

Την αρπαζεις,αλλιως τις αρπαζεις

Οι εκδηλώσεις για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, που κορυφώνονται, μοιάζουν περισσότερο με μια απόπειρα παρά με μια πράξη. Μοιάζουν περισσότερο με μια καρικατούρα παρά με μια πρωτοτυπία. Μοιάζουν περισσότερο με μια καπηλεία παρά με μια παρέμβαση.

Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου πυροδότησε πέρυσι μία έκρηξη, που αντίστοιχή της δεν είχε ξαναζήσει η μεταπολιτευτική Ελλάδα. Σε γειτονιές που ξεπερνούσαν τα όρια της Αθήνας, της Πάτρας και της Θεσσαλονίκης. Με μια μαζικότητα και ηλικιακή ομοιογένεια, που ξεπερνούσε τα όρια της οικονομικής και κοινωνικής τάξης. Με μια ταύτιση στις απαιτήσεις, που ξεπερνούσε τα στενά πολιτικά και κομματικά όρια.

Ο περσινός Δεκέμβρης ήταν πραγματικά η επίδειξη δύναμης μιας νεολαίας απέναντι σ' ένα αδύναμο και θρασύδειλο, υπόγειο αλλά πάνοπλο κράτος εξουσίας. Και, κυρίως, απέναντι σε μια γονεϊκή νοοτροπία γαλούχησης γενεών με απαιτήσεις, χωρίς αυτή η ίδια η γονεϊκή εξουσία να έχει υπερασπιστεί όχι το μέλλον των γεννημάτων, αλλά ούτε το παρόν το δικό της.

Ο Δεκέμβρης ήταν η φωνή μιας νεολαίας που σιχάθηκε την υποκρισία και το ψέμα καθενός που είναι από πάνω της. Στην πραγματικότητα, ήταν ένα ξέσπασμα μιας μέρας της δεκαετίας του '60. Μιας μέρας μόνο. Γιατί τη δεκαετία του '60 η νεολαία, πολιτικοποιημένη και όχι, ανέτρεψε ό,τι μέχρι εκείνη την εποχή ήταν status. Και έχτισε μια δικιά της νοοτροπία, την επέβαλε και την εξάπλωσε, και στο τέλος πούλησε σε τιμή ευκαιρίας ό,τι ιδανικό για ειρήνη, ισότητα, αδερφότητα διακήρυττε και τραγουδούσε.

Η δολοφονία του Γρηγορόπουλου αγκαλιάστηκε με τη σιχαμάρα των νέων για το ξεπούλημα των ιδεών, την υποκρισία των κατεστημένων γονέων και την αβεβαιότητα για το υπαρξιακό αύριο. Προσοχή, όχι το εργασιακό -50 ευρώ μεροκάματο βγάζεις πανεύκολα αν θες να πας να ιδρώσεις στο χωράφι και στην οικοδομή, που ψάχνουν για χέρια. Το υπαρξιακό. Δεν υπήρχαν ποτέ δίκαιες κοινωνίες για τις νεολαίες του τελευταίου αιώνα. Τα 15 και 20 χρόνια είναι από τη φύση τους σε θέση αμφισβήτησης του κάθε καθεστώτος. Και έχουν την άδολη ματιά, που ξεχωρίζει τις αδικίες και την ανισοκατανομή. Γεννημένοι σε κοινωνίες που τους έχουν ζαλίσει τον έρωτα για Δημοκρατία και Δικαιοσύνη. Τρίχες.

Αυτές τις τρίχες αντιγύρισε πίσω η νεολαία πέρυσι. Μόνο που έτσι προστατευμένη στην πλειονότητά της και επομένως ευνουχισμένη από τη γονεϊκή, όχι ουσιαστική, αλλά χειροπιαστή υπερπροστασία, σταμάτησε την εξέγερση παραμονή Χριστουγέννων για να κάνει τις διακοπές της! Πρωτοφανές; Μπορεί. Αλλά σημαντικό για να καταλάβει κανείς το σήμερα. Και να υποψιαστεί, ίσως, το αύριο.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, η νεολαία έχει επιστρέψει στις γειτονιές. Αμφισβητεί και φοβάται το αύριο. Δεν εξεγείρεται όπως πέρυσι. Επέστρεψε στα σπίτια, στα θρανία, στις καφετέριες, στην εργασία και την ανεργία. Αλλά δεν εξεγείρεται όπως πέρυσι. Παραιτήθηκε; Κάποιοι ναι, κάποιοι όχι. Οπως γίνεται πάντα. Κάποιοι απόχτησαν ταυτότητα εκείνο τον Δεκέμβρη, κάποιοι τον έζησαν σαν χαβαλέ και κάποιοι που ήξεραν συνεχίζουν ή αποχώρησαν. Οπως πάντοτε.

Οι αιτίες που πυροδότησαν τα περσινά γεγονότα υπάρχουν ακόμα. Η βία, η υποκρισία, ο αυταρχισμός, η ανασφάλεια, η στρεβλή εικόνα από την υπερπροστασία ή την εγκατάλειψη είναι εδώ. Κάθε μέρα. Το κράτος, είτε είναι στο σπίτι είτε στο σχολείο είτε στο δρόμο είτε στη δουλειά, είναι εδώ. Και είναι ίδια υποκριτικά δημοκρατικό και βάναυσα αυταρχικό, όσο αντικοινωνική είναι πραγματικά η ελληνική κοινωνία. Το ζούμε σε κάθε μας βήμα.

Ο περσινός Δεκέμβρης έδωσε στη νεολαία την καλύτερη ευκαιρία να διεκδικήσει και να χτίσει ένα μέλλον πιο κοινωνικό και πιο εξημερωμένο από το παρόν, που έχουν χτίσει οι γονείς της. Την πήρε την ευκαιρία;

Αν δεν υπάρχει μια διαρκής επανάσταση της νεολαίας ενάντια σε όλες τις κατεστημένες αγκυλώσεις, ο κόσμος δεν έχει μέλλον. Δεν έχει ελπίδες να φύγει από την απανθρωπιά και να μπει σε κοινωνίες αλληλεγγύης και εξημέρωσης.

Ο χρόνος που πέρασε από πέρυσι και οι σημερινές εκδηλώσεις είναι ώριμο έδαφος για να ξεφύγει η νεολαία από τα σάπια πρότυπα της παλιάς εξαγρίωσης και να διεκδικήσει τον δικό της κόσμο.

Στο χέρι της είναι να κερδίσει αυτή τη μάχη. Για το καλό όλων μας.

Ελευθεροτυπια 07/12/2009