Δευτέρα, Δεκεμβρίου 27, 2010

Η δημοσιογραφια ειναι μια πολυ σοβαρη υποθεση

ΜΕΡΙΚΑ πράγματα μοιάζουν αδιάφορα για τους πολίτες, στην πραγματικότητα όμως όχι απλώς τους αφορούν, αλλά καθορίζουν την καθημερινή τους ζωή.

ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ, για παράδειγμα, ενώ φαίνονται απαξιωμένες μπροστά στην παρουσία της τηλεόρασης και στη διάδοση του Internet, εξακολουθούν και είναι ο υπ' αριθμόν ένα παραγωγός και αναλυτής ειδήσεων, ο υπ' αριθμόν ένα παράγοντας που επηρεάζει την πολιτική και οικονομική σκηνή και ο σχεδόν αποκλειστικός τροφοδότης της τηλεόρασης, του ραδιοφώνου και του Internet σε ειδησεογραφικό υλικό.

ΑΔΙΑΨΕΥΣΤΟΣ μάρτυρας οι αργίες και οι απεργίες, οπότε τα ηλεκτρονικά μέσα στερούνται νέων. Οχι επειδή αργούν οι δημοσιογράφοι. Αλλά, επειδή οι δημοσιογράφοι, που παράγουν ειδήσεις, που παράγουν πρωτογενές ρεπορτάζ, που βασανίζουν την περιέργεια και την ανάλυση, βρίσκονται εκεί που υπάρχει χρόνος και κάματος γι' αυτό: Στις εφημερίδες. Οχι εδώ στην Ελλάδα. Παντού στον κόσμο.

ΑΥΤΟΣ είναι και ο λόγος που εκεί όπου η δημοσιογραφία καθοδηγείται και ασκείται από σπουδαγμένους επί τούτου επαγγελματίες και όχι από εμπαιζόμενους φοιτητές ή από «πρακτικούς» -όπως γίνεται στη χώρα μας- οι εφημερίδες ευημερούσαν δίπλα δίπλα με την τηλεόραση, χωρίς να κατρακυλήσει η κυκλοφορία τους, όπως έγινε εδώ με την εμφάνιση της ιδιωτικής Τ.V.

ΑΥΤΟΣ είναι και ο λόγος, που στη Δύση οι κυκλοφορίες στο χαρτί κατρακυλάνε, αλλά ανεβαίνουν θεαματικά οι αναγνώστες των ίδιων εφημερίδων, μέσα στα sites τους.

ΤΕΛΙΚΑ, και αυτό είναι το μυστικό για όσους ασχολούνται πραγματικά με τη δημοσιογραφία, το πιο σημαντικό είναι η σοβαρότητα και η φερεγγυότητα. Η έλλειψή τους καταδικάζεται από τους αναγνώστες στο βάθος του χρόνου και η ύπαρξή τους επιβραβεύεται.

ΤΟ κακό είναι ότι την εμπιστοσύνη τη χάνεις σε ελάχιστο χρόνο και την κερδίζεις σε πολύ.

Ο,ΤΙ συμβαίνει με τις εφημερίδες, αλλά και τα άλλα μέσα, συμβαίνει και με τους δημοσιογράφους σαν άτομα και σαν σύνολα. Ενα μέρος της απαξίωσης των αναγνωστών και τηλεακροατών προς τα Μέσα οφείλεται ακριβώς στη στάση ορισμένων δημοσιογράφων σε συγκεκριμένα θέματα, συγκεκριμένες περιόδους ή και διαρκώς.

ΕΠΕΙΔΗ ακριβώς η καθημερινή ζωή των πολιτών εν πολλοίς εξαρτάται και περνάει μέσα από την πληροφόρηση που σπέρνεται από τον Τύπο.

Ο ΤΥΠΟΣ, με την οπτική του γωνία, δεν ακολουθεί απλώς την εποχή του: Αναπαράγει ήθος και δημιουργεί ήθος. Δημιουργεί πρότυπα πολιτικά και κοινωνικά στην κοινωνία. Δεν αντιπροσωπεύει μόνο κοινωνικές ομάδες, νοοτροπίες και ιδεολογίες. Τις αναπαράγει και προωθεί άλλες.

ΕΑΝ μεν είναι εξαρτημένος από τα πολιτικά, θρησκευτικά, αστυνομικά, δικαστικά, συνδικαλιστικά, οικονομικά κέντρα εξουσίας, αναπαράγει εκείνων τα πρότυπα και τις εντολές.

ΕΑΝ είναι ανεξάρτητος, αναπαράγει τις δικές του αξίες και τις αξίες των πολιτών που τον εμπιστεύονται.

ΕΙΤΕ έτσι είτε αλλιώς, ο Τύπος είναι ο καθοριστικός παράγοντας διάδοσης των πληροφοριών με τις οποίες ζουν σήμερα οι κοινωνίες.

ΑΥΤΟΣ ο ρόλος βρίσκεται σχεδόν πάντα στα χέρια επιχειρηματιών που προσδοκούν άλλα οφέλη από την άσκηση της εξουσίας της δημοσίευσης (ή της απόκρυψης), αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που βρίσκεται και στα χέρια ιδεολόγων, αγωνιστών, πεισματάρηδων ή αμετανόητων επαγγελματιών.

ΤΟ σημαντικό είναι ότι η λειτουργία του αφορά τον καθένα· και καθένας που συμμετέχει στον Τύπο έχει ένα μερίδιο ευθύνης για ό,τι συμβαίνει γύρω του.

ΑΥΤΟΙ και μόνο οι λόγοι που κατέγραψα θα αρκούσαν για να πει κανείς ότι η λειτουργία των ΜΜΕ, και ιδίως της ναυαρχίδας των ΜΜΕ που είναι η εφημερίδες, έχει ανάγκη από μια πολύ υπεύθυνη και πολύ φερέγγυα μεταχείριση. Κυρίως από τους δύο παράγοντες που τις αποτελούν: Τους εκδότες και τους εργαζομένους.

ΣΤΗΝ επαγγελματική μου ζωή εργάστηκα με εκδότες, όπως ο Αχ. Παράσχος, ο Ανδρ. Μοθωνιός, ο Ν. Μεταξάς, ο Αντ. Κρεούζης, ο Νάσος Μπότσης, ο Γ. Μπόμπολας, ο Κίτσος Τεγόπουλος, η Μάνια και η Λένα Τεγοπούλου, για να τα βάλω τα ονόματα με τη σειρά που τους γνώρισα.

ΣΤΙΣ εφημερίδες τους συνέζησα με εκατοντάδες δημοσιογράφους. Επειδή η δουλειά μας για πολλά χρόνια ήταν συμβίωση. Κυρίως, και άσχετα με τις ιδεολογικές ή προσωπικές διαφορές, η δουλειά μας ήταν, όπως θα όφειλε να είναι: Ενα πράγμα: Συλλογική δουλειά δημοσιογράφων. Και άσχετα με τις διαφορές ανάμεσα σε εφημερίδες, οι δημοσιογράφοι ήταν και θα όφειλαν να είναι συγκεντρωμένοι, προσηλωμένοι, δυνατοί, στο σπίτι τους. Σπίτι τους, εκτός από τις εφημερίδες τους, είναι το κοινό τους συμφέρον: Η Ενωση Συντακτών.

ΕΝΩ, λοιπόν, η κοινωνία απαιτεί όλο και πιο σοβαρή και όλο και πιο φερέγγυα παρουσία των δημοσιογράφων στα καθημερινά, τα λίγα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολύ, τα προσωπικά και παραταξιακά κίνητρα δυναμιτίζουν την ισχύ της Ενωσης Συντακτών. Αλλοτε από τη μειοψηφία και άλλοτε από την πλειοψηφία των διοικητικών της συμβουλίων.

ΣΕ μια εποχή μάλιστα, που κάθε εργασιακή συνθήκη απειλείται με κατάρρευση και κάθε κατακτημένο δικαίωμα ποδοπατιέται, οι δημοσιογράφοι αντί να συσπειρώνονται για να μπορέσουν να είναι όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητοι, ώστε να σταθούν σοβαροί και φερέγγυοι για τον λαό, οδηγούνται σε διάλυση. Με ευθύνη των ίδιων των εκπροσώπων τους!

ΤΟ πρώτο κρούσμα ήρθε με την απεργία που εξαγγέλθηκε το φθινόπωρο και η οποία ματαιώθηκε, αφού πρώτα σε δύο μεγάλες εφημερίδες, «Νέα» και «Εθνος», η πλειοψηφία με κάλπη ψήφισε κατά της κινητοποίησης στα «μαγαζιά τους», θεωρώντας ότι έτσι υπερασπίζεται καλύτερα τα εργασιακά της συμφέροντα.

ΤΟ δεύτερο κρούσμα ήρθε πριν από τρεις εβδομάδες, όταν η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, υπαναχωρώντας από τις έγγραφες δεσμεύσεις του, αρνήθηκε να υπογράψει συλλογική σύμβαση με την εκδότρια της «Ε» Μάνια Τεγοπούλου, που την είχε δεχτεί. Ταυτόχρονα αρνήθηκε να κηρύξει απεργία αποκλειστικά και μόνο στα συγκροτήματα, των οποίων οι εκδότες αρνούνταν να υπογράψουν τη σύμβαση (Καθημερινή, Πήγασος και ΔΟΛ), βάζοντας έτσι σε κίνδυνο τη φήμη και το ταμείο όλων των άλλων εφημερίδων αδιακρίτως!

ΤΟ χειρότερο, για να ικανοποιήσει τα μεγάλα συγκροτήματα, ανέχτηκε να κυκλοφορήσουν όλα τα φύλλα τις μέρες της απεργίας ως προκατασκευασμένα!

ΟΙ συντάκτες και οι άλλοι εργαζόμενοι για την «Ε» και την «Κ.Ε.» αρνήθηκαν να πάρουν μέρος σ' αυτή την κοροϊδία, αποφασίζοντας σχεδόν ομόφωνα να παραμείνουν δημοσιογράφοι μιας Ενωσης Συντακτών και μιας εφημερίδας που σέβεται και τιμά την ιστορία της και το ρόλο της.

ΤΟ αποκορύφωμα, όμως, ήρθε την περασμένη εβδομάδα με μια ανακοίνωση της Ενωσης Ιδιοκτητών (στην οποία δεν ανήκει η «Χ.Κ. Τεγόπουλος»), η οποία καθόριζε τις μέρες έκδοσης των εφημερίδων την περίοδο των γιορτών, όπως συνηθίζεται όσα χρόνια, τουλάχιστον, ο υποφαινόμενος εργάζεται. Ακολούθησε ταυτόσημη ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ, όπως πάντα.

ΟΙ ημερομηνίες αυτές δεν είχαν καμιά σχέση με εκείνες που τελικά εκδόθηκαν οι εφημερίδες των Χριστουγέννων, με ευθύνη της ίδιας της Ενωσης Ιδιοκτητών. Χωρίς η Ενωση Συντακτών να παρέμβει, πληροφορήσει, διευκολύνει τους συντάκτες σε όλες τις εφημερίδες, που τελικά πελαγοδρόμησαν απίστευτα και έμειναν ακάλυπτοι από την Ενωσή τους. Η οποία για μια ακόμη φορά, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα απαξιώθηκε στη συνείδησή τους. Με ευθύνη της.

ΟΠΩΣ έγραψα και στην αρχή, η δημοσιογραφία, και μάλιστα η έντυπη, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για την καθημερινή ζωή των πολιτών.

ΓΙΑΥΤΟ σήμερα έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ να είναι ισχυρή και φερέγγυα. Επειδή και η ποιότητα ζωής του λαού απειλείται και πρέπει να υπάρχουν βήματα να τον υπερασπιστούν, αλλά επειδή και τα επιχειρηματικά συγκροτήματα απειλούν τη δημοσιογραφία, απαξιώνοντάς την, στην προσπάθειά τους να κάνουν «αιματηρές οικονομίες».

Σ' ΑΥΤΕΣ τις συνθήκες, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο Τύπος είναι μια Ενωση Συντακτών απαξιωμένη στα μάτια των δημοσιογράφων, άτολμη με τους ισχυρούς και απούσα από τα καθημερινά προβλήματα του κλάδου.

Η ΕΥΘΥΝΗ όλων των δημοσιογράφων είναι μεγάλη. Γιατί αυτοί είναι η Ενωση, και αυτούς καθρεφτίζει. Καιρός να τη δουν σοβαρά. Γιατί αλλιώς θα δουν τα ακόμα πιο σοβαρά δεινά ενός κλάδου αποδυναμωμένου και απολύτως υποχείριου. Αυτό θέλουν;

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 20, 2010

Οι αναισθητοι

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑ χθες, μέσα στην εκκλησία, το πλήθος του κόσμου, που είχε έρθει για την κανονική λειτουργία της Κυριακής, να στοιχίζεται στο τέλος αργά, σε μια μακρά ουρά, όπου ένα μέρος μεταλάβαινε και ένα άλλο, το πιο μεγάλο, έπαιρνε τα πρόσφορα από ένα ασημένιο σκεύος, στη μέση του ιερού.
ΟΛΟΙ αυτοί οι άνθρωποι, στη συντριπτική τους πλειονότητα συνταξιούχοι, φανερά πρώην εργάτες και υπάλληλοι μιας αγροτικής καταβολής, που έγιναν μικροαστοί, προχωρούσαν προσεκτικά μη σκοντάψουν, κοιτάζοντας κάτω, όπως κάνουν οι μεγάλης ηλικίας άνθρωποι.

ΑΛΛΑ, κοιτάζοντας κάτω, δεν μπορούσες να αποφύγεις τον συνειρμό, να δεις ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι αδύναμοι, μέσα στα αξιοπρεπή, φτηνά, μα όχι φτηνιάρικα ρούχα τους είναι εκείνοι, που άρπαξε το αδιάντροπο χέρι του κυβερνήτη για να διασώσει τη χαμένη τιμή των ελλειμμάτων του κράτους. Κόβοντάς τους συντάξεις και επιδόματα προκειμένου να μαζέψει απ' αυτούς τα «μαζί τα φάγαμε» του κάθε αναίσθητου διαχειριστή εξουσίας.

ΑΥΤΟΙ, λοιπόν, οι άνθρωποι, που αρκετοί έμπαιναν στην ουρά για να πάρουν απλώς ένα κομμάτι ψωμί, το πρόσφορο, και άλλοι για να πάρουν ένα κομμάτι ελπίδας, την κοινωνία, είναι εκείνοι που θα πληρώσουν με τις συντάξεις τους και με τα επιδόματά τους τα αχόρταγα στομάχια όλων των κηφήνων της εξουσίας και των επηρμένων της εξουσίας και των καβαλημένων της εξουσίας, που φροντίζουν για τις παχυλές τους συντάξεις και τα επιδόματά τους, γδύνοντας απ' αυτά τους παππούδες τους και τις γιαγιάδες τους. Οι αναίσθητοι.

ΑΛΛΑ γύρω απ' αυτούς τους παππούδες και τις γιαγιάδες περίσσευαν τα απαστράπτοντα αντικείμενα των ναών και τα παγκάρια και τα δωρήματα και τα αρπάγματα από ένα ολόκληρο εμπόριο θεών και αγίων και δοξασιών. Στηριγμένο πάνω σε αρχέγονους φόβους και ατέλειες, όχι μόνο των γερόντων, αλλά του κόσμου σύμπαντος.

ΑΥΤΟΙ όλοι οι στοιχισμένοι για ένα αντίδωρο και μια κοινωνία, όπως και οι άλλοι που απλώς ήταν παρόντες, μετείχαν σ' ένα άλλο δούναι-λαβείν, πανάρχαιο, από καταβολής ανθρώπου. Οπου ένα άλλο μνημόνιο παίζεται, όχι μόνο σε επίπεδο οικονομικό, αλλά και απόλυτης εξουσίας: στη ζωή και στο θάνατο.

ΑΝΑΜΕΣΑ σ' αυτές τις δύο εξουσίες, την κοσμική των κυβερνητών και την κοσμική με μανδύα θεών, στοιχίζονται ο ένας πίσω από τον άλλον, όχι μόνο οι παππούδες και οι γιαγιάδες, αλλά αι γενεαί πάσαι.

ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ κι εδώ κι εκεί για να σώσουν το σώμα και την ψυχή τους, από την ίδια απειλή τρομοκρατούμενοι: Και κάτω οι καλοί και οι κακοί, και πάνω οι καλοί και οι κακοί. Και κάτω τρομοκράτες και πάνω τρομοκράτες.

ΚΑΘΩΣ απόσωναν οι στοιχισμένοι στις δυο ουρές και έφευγε το εκκλησίασμα, μία οικεία και αγαπημένη φωνή με ρώτησε: «Υπάρχει ελπίδα;» «Οχι», απάντησα.

«ΚΑΙ αν αντισταθούμε, και αν δεν υπακούσουμε, μπορούμε κάτι να αλλάξουμε;», επέμεινε η νηφάλια φωνή.

«ΙΣΩΣ, τους εαυτούς μας», είπα.

Τρίτη, Δεκεμβρίου 07, 2010

Για τα παιδια

ΠΡΙΝ από δύο χρόνια, σαν σήμερα, μια σφαίρα πυροδοτούσε τον ξεσηκωμό του πιο άδολου, του πιο αδιάφθορου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας: της νεολαίας της.
Ο ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ εκείνος, αυθόρμητος και ανοργάνωτος, αντλώντας ορμή από την αστραπιαία μετάδοση συναισθημάτων και συνθημάτων μέσα από τα τηλέφωνα και τα κομπιούτερ, ταρακούνησε τις μεγάλες πόλεις και την πρωτεύουσα, κυρίως, για μέρες, μέχρι τις παραμονές των Χριστουγέννων.

ΕΚΕΙ, εντελώς ξαφνικά, έτσι ακριβώς όπως εξερράγη, ξεφούσκωσε. Εξαφανίστηκε. Χάθηκε μέσα στις αργίες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς σαν σχολική χρονιά, σαν εκδρομή, σαν διάττων αστέρας.

ΠΙΣΩ της είχε αφήσει ερειπωμένα μαγαζιά, καμένα αυτοκίνητα, εμπρηστικά συνθήματα, τρομοκρατημένους φύλακες και πρώην διώκτες, μισοκακόμοιρους εξουσιαστές, που ψέλλιζαν συγγνώμες, γονείς που καμάρωναν τα παιδάκια τους και καταριόντουσαν την κάθε είδους εξουσία και μια χώρα ολοφυρόμενη, που ανακάλυπτε σε πόσο άδικα χέρια είχε αφήσει την τύχη της ζωής της.

ΤΙ απογίναν όλα αυτά; Πού πήγαν τόσο πάθος, τόση πίστη, τόση ορμή, τόση ρητορεία; Πού πήγαν τόσα συνθήματα και ελπίδες; Σε τι εξελίχθηκε η εξέγερση εκείνου του Δεκέμβρη για όλους εκείνους που μετείχαν και όλους εκείνους που καμαρώναν από πίσω απ' τις κουρτίνες;

ΟΙ τράπεζες κλέβουν τον ίδιο τόκο και με τους ίδιους όρους όσους έχουν γραπώσει για τα καλά απ' τους πολίτες. Ολους μας δηλαδή. Κι οι αστυνόμοι δέρνουν με το ίδιο μένος μικρά παιδιά και συνταξιούχους, καθηγητές, εργάτες και υπαλλήλους. Οι μεγαλέμποροι αισχροκερδούν το ίδιο κι οι βιομήχανοι κινούν τις μηχανές με το διπλάσιο και τριπλάσιο περιθώριο κέρδους από τους Γερμανούς και Σουηδούς ομολόγους τους.

ΟΙ ανάξιοι κι οι ράθυμοι και οι επιπλέοντες φελλοί επικρατούν στο ίδιο ποσοστό μες στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις υπηρεσίες, τα δημόσια πράγματα και τους κοινωφελείς οργανισμούς, όπως και πριν, εντεταγμένοι τώρα και σε κινήματα αντίστασης κατά του Μνημονίου και της ξενόφερτης ακρίδας.

ΚΑΙ οι πολιτικοί, που αρχικά φοβόντουσαν και να κυκλοφορήσουν ανοιχτά, τώρα ξεθάρρεψαν και μας κουνάν το δαχτυλάκι δασκαλίστικα, αυτοπωλούμενοι ως σωτήρες κι αντιστασιακοί στις τρόικες και τα μεγάλα funds, που απειλούν να καταπιούν τη χώρα.

ΤΟΤΕ, πριν από δύο χρόνια, η πλήρης οπισθοχώρηση του κράτους, μπροστά στο έγκλημα που είχε κάνει, άφησε την ορμή των νέων να παρασύρει σαν ποτάμι ό,τι πιο σάπιο είχε να επιδείξει. Ισαμε τις γιορτές των Χριστουγέννων. Γιατί μετά, η ίδια η σαπίλα ξανασκαρφάλωσε στο θρόνο και κυβερνά από παντού, κουνώντας με θράσος το δαχτυλάκι δασκαλίστικα.

ΤΟ ερώτημα δεν είναι πού πήγαν τα παιδιά, που ήτανε ήδη οργανωμένα, ούτε εκείνα, τα λίγα, που διάλεξαν το δρόμο του αντάρτικου. Το ερώτημα είναι πού πήγαν οι δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, που έλεγαν ή ήλπιζαν ή εμείς ελπίζαμε ότι μια μέρα θα γίνονταν κάποιοι άλλοι. Καλύτεροι από αυτούς που σιωπούν, κλέβουν, λουφάρουν και κυβερνάνε. Και προπαντός, καλύτεροι από μας.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 01, 2010

Ο αυτοεξευτελισμός

ΜΕ τη χθεσινοβραδινή της πολιτική απόφαση η ένωση των 15 κρατών του ευρώ άνοιξε το δρόμο για επιμήκυνση του ελληνικού χρέους για τουλάχιστον 6 χρόνια, μέχρι το 2021.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ αυτή μαρτυρά τη σοβαρότητα με την οποία παίρνονται οι αποφάσεις και μπαίνουν οι υπογραφές, όχι σε ελληνικό επίπεδο, όπου έχουμε συνηθίσει πια από τα φαινόμενα επιπολαιότητας, αλλά σε επίπεδο δήθεν σοβαρό, ευρωπαϊκό.

ΟΧΤΩ μόλις μήνες μετά την υπογραφή του Μνημονίου με την τρόικα -του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ε.Ε.- οι σοβαροί αυτοί παράγοντες, που δήλωναν με επίταση ότι η Ελλάδα θα αποπλήρωνε το χρέος της στη συμφωνημένη ώρα και με τις αλλαγές που επιβλήθηκαν, έκαναν στροφή 180 μοιρών.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑΝ και αυτοί εκείνο που φώναζαν και φωνάζουν όλοι οι εχέφρονες ανά την Ελλάδα και έξω απ' αυτήν, ότι δεν είναι δυνατόν να ξεπληρώσει ένα χρέος 125 δισ. σε δύο (2) χρόνια (2014-2015) μία χώρα, που τα προηγούμενα τρία χρόνια θα έχανε το ένα πέμπτο του εργασιακού της δυναμικού, το 50% της μικρομεσαίας επιχείρησης, το 20% των συνολικών καταθέσεων των τραπεζών, το 105% της ανάπτυξής της και το 30% της οικονομικής επιφάνειας των νοικοκυριών. Γιατί αυτή είναι μια αισιόδοξη εικόνα της Ελλάδας του 2013 με τους σημερινούς ρυθμούς εφαρμογής του Μνημονίου.

Η ΣΤΑΣΗ της ελληνικής κυβέρνησης, που υπέγραψε ένα τέτοιο Μνημόνιο, δεν εκπλήσσει. Εκεί που έφτασε τη χώρα με την παιδαριώδη διαχείριση του οικονομικού εκτρώματος, που κληρονόμησε -εν γνώσει της- από την προηγούμενη ανεκδιήγητη κυβέρνηση, η παρούσα δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς.

ΠΡΩΤΑ απειλούσε με κάποιο πιστόλι τα κοράκια των κεφαλαίων και στη συνέχεια, αφού άφησε 6 πολύτιμους μήνες χωρίς να αντλήσει χαμηλότοκα κεφάλαια -που μπορούσε- και χωρίς να αγγίξει το κράτος-έκτρωμα, που συνδημιούργησε με τη Ν.Δ. επί 30 χρόνια, αυτοκτόνησε.

ΓΙΑ την ακρίβεια πυροβόλησε τον ελληνικό πληθυσμό. Γιατί οι κυβερνήσεις δεν αυτοκτονούν ποτέ. Το πολύ πολύ να καταψηφιστούν ή να την κοπανήσουν, όπως έκανε η προηγούμενη.

ΑΛΛΑ, όπως προείπα, δεν είναι η ελληνική κυβέρνηση το θέμα. Είναι οι θρυλούμενοι ως σοβαροί Ευρωπαίοι. Οι οποίοι έπρεπε να φτάσουν στο σημείο να δουν με τα ματάκια τους -διά των επιθεωρητών- αυτό που υποτίθεται ότι έπρεπε να ξέρουν ως δανειστές και ως ελεγκτές εταίροι στην Ε.Ε., εδώ και 29 χρόνια!

ΟΤΙ δηλαδή η ελληνική οικονομία στηρίζεται στην αμοιβαία κλοπή των πολιτών της, στην αμοιβαία εξαπάτηση των πολιτών της, στον ιδρυματισμό του ενός εβδόμου του εργαζόμενου πληθυσμού, στην υπεξαίρεση και διασπάθιση του δημόσιου χρήματος από τους πολιτικούς της υπέρ εαυτών και ψηφοφόρων υπαλλήλων, στα αδήλωτα κέρδη και την αδήλωτη εργασία και στην κλοπή μεγάλου μέρους των κοινοτικών πόρων.

ΑΥΤΗ ήταν και είναι η Ελλάδα: Ο κλέψας του κλέψαντος μέχρι το μεδούλι. Και δεν το ανακάλυψαν τώρα ούτε οι Ελληνες ούτε οι Ευρωπαίοι. Απλώς, στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων αντί να κάθεται η ωριμότητα και η σοβαρότητα, κάθεται από τη μία πλευρά η εμπάθεια και η κομπορρημοσύνη της μεγαλομανίας και από την άλλη η κακομοιριά του ραγιά.

ΣΕ μια πραγματικά αχρείαστη συναλλαγή. Γιατί δεν χρειαζόταν να έρθει όπως τώρα καμία τρόικα για να μας υποχρεώσει να κάνουμε το ίδιο μας το κράτος χώρα υπηρεσιών και εργασίας και χώρα κοινωνίας αντί για εγωπαθές λησταρχείο.

ΘΑ έπρεπε να το είχαμε κάνει μόνοι μας. Για μας. Γιατί δεν το χρωστάμε ούτε στη Μέρκελ ούτε στον Στρος-Καν. Το χρωστάγαμε στους εαυτούς μας. Τόσο τους εκτιμούσαμε.

Δευτέρα, Αυγούστου 30, 2010

Στο Βορειο Πολο


Και με τον Μητσο μπροστα απο τον μεγαλο παγετωνα στα νησια Σβαλμπαρντ,στο Βορειο Πολο,μεσα σ ενα φουσκωτο,ντυμενοι χιονοναυτες.Ηταν 20 Ιουλιου 2010.


Μια μερα πριν,την ωρα που παιζαμε ξερη στον καταυλισμο,να σου και η Βολικη Αρκουδα.Αφου μας εφερε γυρα περιπου 20 ωρες για να μας δειξει ποιος κανει κουμαντο εκει πανω τα μαζεψε κι εφυγε.Συνεχεια στο επομενο.

Στην ακρη του Βορρα


Το Βορειο Ακρωτηρι μας υποδεχτηκε ντυμενο στα πιο καλα του.Ομιχλη,κρυο και χιονονερο.Ετσι το ειχαμε φανταστει,ετσι του ταιριαζει,ετσι το ευχαριστηθηκαμε.Τεταρτη,14 Ιουλιου 2010.Την αλλη μερα εβγαλε ηλιο.Δεν ηταν το ιδιο επιβλητικο.Συνεχεια,στο επομενο.

Κυριακή, Ιουνίου 06, 2010

Εξεταστικη Επιντροπη

Η παρούσα Βουλή έχει αναλάβει το έργο της νέας κάθαρσης της πολιτικής ζωής διά των Εξεταστικών Επιτροπών. Ως γνωστόν, η προηγούμενη κάθαρση του 1989, μέχρι το 1992, κατέληξε στο θρίαμβο του συστήματος και των ανθρώπων από τους οποίους υποτίθεται ότι θα καθαριζόταν ο τόπος. Μόνα θύματα ο αχυράνθρωπος Κοσκωτάς και ο υπερυπουργός Αγ. Κουτσόγιωργας.
Μέχρι στιγμής οι Εξεταστικές Επιτροπές, με προεξάρχουσα αυτή για τη Siemens, αντί να ασχολούνται με την εξιχνίαση των υποθέσεων για τις οποίες συγκροτήθηκαν, ασχολούνται με αναζήτηση αθλιοτήτων για να πλήξει το ένα κόμμα το άλλο. Αθλιότητες, που ξεσκεπάζονται μάλιστα, αμέσως. Προϊόντα ανοησίας με μόνο στόχο τον εντυπωσιασμό.
Σ' αυτές πρέπει να προστεθεί και το δειλό επιλεκτικό ξεσκέπασμα παρανομιών στελεχών του παρελθόντος, σε μια απόπειρα των παρόντων να δείξουν ότι είναι καθαροί και άσχετοι με το παρελθόν τους.
Δειλό, γιατί αν μια ανεξάρτητη Αρχή ξεσκόνιζε όλον τον σημερινό πολιτικό κόσμο, θα αποδεικνυόταν ότι ανθρωπάκια ρίχνουν στην πυρά παλιούς συντρόφους για να σώσουν το τομαράκι τους.
Ο λαός θέλει κάθαρση απ' ΟΛΗ τη βρώμα. Μάλλον πολλοί δεν το έχουν πάρει χαμπάρι.

Δευτέρα, Μαΐου 31, 2010

Υπονομος

Αποκορύφωμα της υποκρισίας είναι που η κοινωνία πέφτει από τα σύννεφα για την απόλυτη διαφθορά στη χώρα. Συγνώμη, αλλά πού ζούσε η κοινωνία τόσα χρόνια; Δεν εργαζόταν δίπλα δίπλα με τον υπάλληλο που τα έπαιρνε μπροστά στα μούτρα της; Δεν εργαζόταν δίπλα δίπλα με τον επαγγελματία συνάδελφό της, που έκλεβε την εφορία; Δεν αγόραζε αγαθά από τους αισχροκερδείς εμπόρους κάθε μέρα; Δεν άκουγε επί χρόνια ολόκληρα άλλα να της λέει ο πολιτικός και άλλα να κάνει; Δεν πλήρωνε κερατιάτικα γρηγορόσημα, φακελάκια, φορολογικούς εκβιασμούς και ψήφο σε κάθε βήμα;

Δεν συνόρευε με τον γείτονα, που τα 'χε πάρει από μίζες, δεν έπαιζαν μαζί τα παιδιά τους, δεν συμμετείχε στις κουβέντες κομπορρημοσύνης για τη σπιταρόνα και την αμαξάρα;

Δηλαδή, για να καταλάβω, έπρεπε να της πουν οι πολιτικοί πάλι από το φθινόπωρο ότι ζει σε διεφθαρμένο κλεφταρχείο για να θυμώσει η κοινωνία; Ή μήπως δεν θυμώνει επειδή κολυμπάει στα σκατά αλλά επειδή τα σκατά τη βάζουν να πληρώσει για τη βρόμα;

Τρίτη, Μαΐου 25, 2010

Αγοραιοι τυποι

Εάν αναρωτιέται κανείς γιατί τα μεγάλα κεφάλαια (hedge funds) κάνουν ό,τι θέλουν σήμερα και μπορούν να απειλούν και να καθοδηγούν τις πολιτικές στις χώρες της Δύσης δεν έχει παρά να δει και να ακούσει πώς μεταδόθηκε η είδηση, ότι η Μέρκελ απαγόρευσε τις ανοιχτές πωλήσεις σε κρατικά ομόλογα της ευρωζώνης (το short selling, που είναι προϊόν - καζίνο για σκέτο τζόγο), τα οποία παίζονται («διαπραγματεύονται» όπως ωραιοποιημένα ονομάζεται από τα παπαγαλάκια) στα χρηματιστήρια της Γερμανίας.

Οι δημοσιογράφοι, λοιπόν, που είναι οι απολύτως υπεύθυνοι για τη μεταφορά των πληροφοριών στον κόσμο, άρα και οι απολύτως υπεύθυνοι για τη δημιουργία μιας πραγματικότητας στην πλειονότητα του κόσμου, σχεδόν όλοι σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και εφημερίδες -με ελάχιστες εξαιρέσεις-, μετέδιδαν ως κορυφαία είδηση ότι «έπεσαν τα χρηματιστήρια μετά την απόφαση της Μέρκελ», «αναταραχή επικράτησε στις αγορές» (όπου «αγορές» είναι οι εγκληματίες τζογαδόροι), «οι επενδυτές (!!) πουλάνε τις μετοχές τους και φεύγουν» (πού πάνε;), «νέα πτώση του ευρώ έναντι του δολαρίου» και ό,τι άλλο κινδυνολογικό φαντάζεται κανείς, που απηχεί μόνο την άποψη των hedge funds-καζίνο, που βυθίζουν στην ύφεση και στην υποβάθμιση της ζωής αυτή τη στιγμή τις οικονομίες της Ευρώπης.

Σχεδόν κανείς δεν βγήκε να προβάλει, ότι μετά την απόφαση της Μέρκελ, όλα αυτά τα σκουλήκια, που τρώνε τις σάρκες των κρατών, μάζευαν πανικόβλητα τα χαρτιά τους για να εκβιάσουν και να πάνε να τα παίξουν αλλού. Σχεδόν κανείς. Οχι εδώ. Ούτε έξω από δω.

Τι έμαθε λοιπόν από τα μέσα μαζικής ο κόσμος; Οτι η κακιά Μέρκελ απαγόρευσε την ελεύθερη διακίνηση στις αγορές, οι οποίες αντέδρασαν και ρίχνοντας τις μετοχές φτώχυναν τα χρηματιστήρια μας! (Ωι, ώι μάνα μου).

Σ' αυτό το κλίμα και μ' αυτές τις δυνάμεις απέναντί τους καλούνται να παλέψουν τα κράτη των πολιτών. Ποια;

Τα κράτη των πολιτών, λοιπόν, τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ενωσης ας πούμε, έχουν βρεθεί σ' αυτή τη θέση που είναι σήμερα γιατί αυτά τα ίδια με τις νομοθεσίες τους επέτρεψαν τα παιχνίδια τζόγου στην αγορά των χρηματιστηρίων και των παραγώγων τους.

Οχι μόνο αυτό, αλλά συμμετείχαν -και συμμετέχουν- ως διαχειριστές και παίκτες τέτοιων κεφαλαίων, πλουτίζοντας όχι τους πολίτες, αλλά τους τραπεζίτες, τους χρηματιστές και όσους πολιτικούς κάνουν τη δουλειά των hedge funds.

Δεν είναι να απορεί κανείς, που η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, η Βρετανία, η Γαλλία και άλλοι «ισχυροί» (χρεοκοπημένοι πάντως) αντέδρασαν στην απαγόρευση της κυρίας Μέρκελ. Και μόνο ο Θαπατέρο χειροκρότησε ο δύσμοιρος, γιατί με το πιστόλι στον κρόταφο πρέπει να σώσει πρώτα τους πολίτες του και μετά τους (όχι και τόσο χωμένους στον χορό) τραπεζίτες του.

Τι θα συμβεί αν γενικευτεί η πολιτική της Μέρκελ και απαγορευτούν τα προϊόντα τζόγου στην Ευρωπαϊκή Ενωση; Δύο, τουλάχιστον, τινά: Θα βρεθούν χωρίς αγορά και χωρίς αμοιβή ένα σωρό τρωκτικά στους πολιτικούς και οικονομικούς μηχανισμούς των κρατών, που πληρώνονται και πλουτίζουν συμμετέχοντας στα στοιχήματα, τα οποία οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί έχουν μάθει στους πολίτες να αναγνωρίζουν ωραιοποιημένα ως «επενδύσεις» ή «αγορές». Τα στοιχήματα!

Το δεύτερο είναι ότι τα κεφάλαια, που τα περισσότερα είναι φούσκα, θα πάρουν των ομματιών τους και θα φύγουν - αφού πρώτα προσπαθήσουν να μείνουν με κάθε απειλή. Φύγουν, σημαίνει ότι θα πουλήσουν ό,τι χαρτί έχουν σε μετοχές και την παράλληλη αγορά, ρίχνοντας τα χρηματιστήρια στα τάρταρα και θα πάνε να παίξουν αλλού με τα κουβαδάκια τους.

Αυτό σημαίνει ότι όσοι έχουν μετοχές θα μείνουν με πολύ μικρότερες αξίες στις τσέπες τους. Ιδιώτες και τράπεζες. Αυτό σημαίνει ότι και τα παράγωγα θα γκρεμιστούν μαζί με όσους έχουν επενδύσει εκεί. Αλλά, θα απαλλαγούν απ' τη φούσκα.

Δηλαδή; Θα πτωτεύσουμε; Τρίχες. Τον πλούτο τον παράγει η εργασία και τον πολλαπλασιάζει η παραγωγική επένδυση. Τον παράγουν οι εργαζόμενοι με τους εργόδοτες. Ολα τα άλλα είναι αέρας κοπανιστός. Χάρη σ' αυτόν τον αέρα έχουμε σήμερα κατά μέσον όρο δύο αυτοκίνητα σε κάθε οικογένεια. Θα ζήσουμε και με ένα.

Σε πραγματικούς αριθμούς, οι τράπεζες και τα θησαυροφυλάκια των χωρών της Ε.Ε. θα φτωχύνουν χωρίς τα κεφάλαια των hedge funds-καζίνο. Θα έχουν διώξει, όμως, από πάνω τους τον καρκίνο. Μια χειρουργική επέμβαση αδυνατίζει τον οργανισμό στην αρχή. Αν η διάγνωση είναι σωστή, τον γλιτώνει από τον θάνατο.

Σήμερα, καλούμαστε πρώτα εμείς στην Ελλάδα και στη συνέχεια άλλοι Ευρωπαίοι να πληρώσουμε με περικοπές από τη ζωή μας για να συνεχίσουμε να είμαστε αιχμάλωτοι τζογαδόρων δανειστών στο διηνεκές. Αιχμάλωτοι μιας φούσκας.

Πετώντας με τις κλοτσιές τους τζογαδόρους από το σώμα της Ευρώπης θα οδηγηθούμε σε περικοπές για να ξαναχτίσουμε χωρίς την ομηρία του αεριττζή. Που έχει κάνει τα λεφτά του απ' την τοκογλυφία, το εμπόριο όπλων, ναρκωτικών, πετρελαίου, νύχτας, εκβιασμών και μεσιτειών. Αυτά είναι στην πλειονότητά τους τα κεφάλαια-τέρατα. Αυτά, και τα ασφαλιστικά ταμεία των αμερικανών εργαζομένων, που δεν έχουν κοινωνικό κράτος να ακουμπήσουν.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει λύση, αν θέλει να γίνει ένωση πολιτών και όχι ένωση πολιτικών και κεφαλαίων, που είναι σήμερα.

Με την ευκαιρία, μας έχουν ζαλίσει τον έρωτα οι ξένοι κυβερνήτες μας και τα εδώ παπαγαλάκια τους, ότι πρέπει να μειωθούν οι αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα για να γίνουν τα προϊόντα μας πιο ανταγωνιστικά.

Κατ' αρχήν η Ελλάδα δεν παράγει τίποτε μεγάλο, εκτός του τουρισμού, για να πάσχει τόσο από ανταγωνιστικότητα. Εδώ και 5.000 χρόνια οι κάτοικοι εδώ είναι έμποροι και μεταπράτες κυρίως. Το πρόβλημά της είναι περισσότερο απατεωνιάς και κουτοπονηριάς των παραγωγών και μεσαζόντων-εμπόρων, κυρίως αγροτικών προϊόντων, που δυσφημούν τα προϊόντα, στέλνοντας έξω τη δευτεράτζα μαζί με τα καλά, και συχνά καθυστερημένα, έξω από τις ρήτρες. Χώρια που το ελληνικό κράτος κάνει ό,τι μπορεί για να αποδυναμώσει κάθε σοβαρό εξαγωγέα με τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά του.

Δεύτερον, οι περικοπές στις αμοιβές και οι απολύσεις έχουν ήδη ξεκινήσει στον ιδιωτικό τομέα χωρίς να χρειάζεται να το πει καμιά κυβέρνηση. Με απώλειες εισοδημάτων πολύ μεγαλύτερες από του δημόσιου τομέα και χωρίς την ασφάλεια της μονιμότητας.

Τρίτον και κυριότερο: Η Γερμανία είναι αυτή τη στιγμή η πρώτη εξαγωγός χώρα στον κόσμο, με τα πιο ανταγωνιστικά προϊόντα και με τα μεροκάματα αυτών που τα παράγουν τα προϊόντα να είναι διπλάσια από των Ελλήνων! Οι αμοιβές φταίνε για την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων; Να το ξαναρωτήσω για να μη μας περνάνε για ηλίθιους: Οι αμοιβές φταίνε για την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων;

Και, για να μη μείνει αμφιβολία για τις αρλούμπες που λέγονται προκειμένου να καλύψουν την πραγματική αιτία, η Ελλάδα ανέβηκε φέτος (!) από την 52η στην 46η θέση ανταγωνιστικότητας, σύμφωνα με τα στοιχεία του IMD (Διεθνές Ινστιτούτο Ανταγωνιστικότητας), ενώ ο τζίρος και οι παραγγελίες στη βιομηχανία αυξήθηκαν κατά 15% φέτος σε σχέση με πέρυσι! Με τα ίδια «μη ανταγωνιστικά» μεροκάματα και μισθούς!

Αλλά είπαμε: Οι ευρωπαίοι πολίτες έχουν συσσωρεύσει πλούτο ευημερίας εδώ και 60 χρόνια και κάποιος πρέπει να τους τον αρπάξει. Και θα τους τον αρπάξουν οι αγοραίες και οι αμερικανοί τραπεζίτες αν δεν το καταλάβουν οι Ευρωπαίοι και δεν πάρουν στο κυνήγι τις κυβερνήσεις, που λειτουργούν σαν μεσάζοντες των μεγαλοκεφαλαίων.

Πέμπτη, Μαΐου 20, 2010

Γιατρε μου,εχω μια αναγουλα

Σήμερα, μετά από κινητοποίηση των συνδικάτων, ένα μεγάλο κομμάτι της χώρας απεργεί.

Ενα μεγάλο, και όχι όλο, γιατί οι αγρότες, οι βιομηχανικοί, βιοτεχνικοί και ανασφάλιστοι εργάτες, οι άνεργοι, οι υπάλληλοι απειλητικών εργοδοτών και οι φοβισμένοι υπάλληλοι, οι καταστηματάρχες, οι βιοτέχνες, οι βιομήχανοι, οι ναυτικοί και οι πιο πολλοί ελεύθεροι επαγγελματίες, εργάζονται.

Εργάζονται μεν, αλλά είναι στην πλειονότητά τους το ίδιο εξοργισμένοι και αισθάνονται την ίδια αναγούλα με τον υπόλοιπο πληθυσμό για τα δύο κόμματα εξουσίας, που σπατάλησαν χωρίς νοιάξιμο όλο τον δημόσιο πλούτο.

Φαίνεται ότι αυτό που ο κόσμος το 'χει τούμπανο, δεν το 'χουν συνειδητοποιήσει εκείνοι που συμμετέχουν ως στελέχη στα δύο κόμματα εξουσίας. Στη χειρότερη περίπτωση, είναι τόσο μονολιθικοί και πωρωμένοι στη νοοτροπία, που δεν ξέρουν, δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο απ' αυτό που κάνουν. Αυτοί είναι. Τόσοι είναι και τίποτε περισσότερο.

Την ώρα που ο ελληνικός λαός βράζει, μπουχτισμένος στην πλειονότητά του από τα πολιτικά και κοινοβουλευτικά καραγκιοζιλίκια, που επαναλαμβάνονται μονότονα εδώ και χρόνια, η κυβέρνηση φέρνει στο Κολοσσαίο της Βουλής για πολλοστή φορά το έργο των ευθυνών, των ενόχων, της κάθαρσης και της τιμωρίας. Στα λόγια.

Μια κακοπαιγμένη παρωδία, που τη βλέπουμε να επαναλαμβάνεται μονότονα ήδη από το 1975, που η κάθαρση από τα καθάρματα της χουντικής διακυβέρνησης περιορίστηκε σε 10 πρωταίτιους και 10 αρχιβασανιστές.

Συνεχίστηκε με την κοροϊδία για την κυπριακή προδοσία, της οποίας ο φάκελος δεν άνοιξε ποτέ στη Βουλή.

Προχώρησε με τους μεγαλοβιομήχανους, που εισέπραξαν δισεκατομμύρια σε δάνεια και τα 'στειλαν στις προσωπικές τους καταθέσεις στο εξωτερικό, κλείνοντας τις ιστορικές επιχειρήσεις τους, και κορυφώθηκε με τη δήθεν κάθαρση του 1989. Οταν πια και ο τελευταίος πολίτης προσγειώθηκε στην πραγματικότητα της διεφθαρμένης κομματοκρατίας.

Δίκες επί δικών, λάσπη και καταγγελίες, δυο τρανταχτές καταδίκες, ένας μεγαλοπολιτικός νεκρός από έμφραγμα, ένας πρωθυπουργός διαπομπευόμενος και τελικώς αθωωμένος με προσυνεννοημένες ψήφους, χωρίς να έχει αποδειχθεί η ενοχή του, και τι εισέπραξε ο λαός; «Ολοι τα ίδια σκατά είναι».

Μετά, ήρθε η ληστεία του λαϊκού κομποδέματος με το Χρηματιστήριο, που έμεινε ατιμώρητη, σερνάμενη από εξεταστική σε εξεταστική, οι υποκλοπές, οι πύραυλοι, τα ελικόπτερα, ο κομιστής με τις κασέτες και τον Ζαχόπουλο, τα σιφοράι, τα Βατοπέδια, όλα απείραχτα, ατιμώρητα, αδίκαστα λες και δεν έγιναν ποτέ. Λες και δεν έφαγε κανείς.

Λες και κανείς στις κυβερνήσεις και στις αντιπολιτεύσεις, στις γραμματείες και στις προεδρίες δεκάδων οργανισμών και εταιρειών δεν πήρε μέρος στις ρεμούλες, που έγιναν με τα ΔΑΝΕΙΚΑ, που πλήρωνε και πληρώνει το ειλικρινές και απροστάτευτο κομμάτι του λαού. Γιατί το υπόλοιπο συμμετέχει στο έγκλημα.

Σαν να μην έχει αναγουλιάσει, λοιπόν, ο λαός -και ο αμέτοχος και ο συμμέτοχος- με τα καραγκιοζιλίκια των δήθεν εξεταστικών επιτροπών της Βουλής (πόσα έξτρα πληρώνονται γι' αυτές οι βουλευτές;), τα κόμματα, με πρωτοστάτη και πρωταγωνιστή την κυβέρνηση, συνεχίζουν το μοτίβο «εσύ φταις» «όχι εσύ φταις», πιστεύοντας ότι μ' αυτά θα λασπώσουν τον αντίπαλο και θα βγουν στα μάτια του κόσμου λάδι!

Χαμπάρι δεν έχουν πάρει ότι η συντριπτική πλειονότητα του κόσμου ένα αποκούμπι ψάχνει, μια εναλλακτική, για να τους πει «άντε και αυτοθείτε» και να τους στείλει όχι μόνο στην αφάνεια, αλλά και στη φυλακή, αν η εναλλακτική αποφασίσει να στείλει σε δίκη όλους όσοι φέσωσαν με δισ. τον ελληνικό λαό επί χρόνια και για χρόνια, στην κυριολεξία αδιαφορώντας γι' αυτό.

Ενδιαφερόμενοι μόνο για τον δικό τους πλουτισμό, τη διαιώνιση του διεφθαρμένου πελατειακού συστήματος με τους δημόσιους υπάλληλους, τους προμηθευτές και τους εργολάβους, για την ψωνάρα να νομίζει το μηδενικό ότι κάτι είναι. Μέχρι να έρθει -γιατί πάντα έρχεται- η ιστορική στιγμή να του το αποδείξει κιόλας ότι είναι τίποτα. Και να του πει «σκάσε τώρα».

Πέμπτη, Μαΐου 13, 2010

Σφαξε μ Ερντογαν μου ν αλλαξω

Πριν από 6 μήνες ο πρωθυπουργός, με αφορμή την έλλειψη χρημάτων στο δημόσιο ταμείο, ανακοίνωσε στο πανελλήνιο -και στο παγκόσμιο- ότι η χώρα χάνει εθνική κυριαρχία.
Προφανώς, ήθελε μ' αυτό να δραματοποιήσει την κατάσταση, ώστε να πει στον ελληνικό πληθυσμό ότι όταν δεν έχεις χρήματα για να ζήσεις γίνεσαι υποχείριο των δανειστών σου και δεν αποφασίζεις εσύ για τα του οίκου σου.

Πολύ σωστά τα είπε τότε ο πρωθυπουργός και δεν τον άκουσαν μόνο οι Ελληνες πολίτες, τον άκουσαν και οι Τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί. Οι Ελληνες από την πλευρά τους άρχισαν να ανησυχούν για τις καταθέσεις τους, τους μισθούς τους, τις επιχειρήσεις τους και την εργασία τους, ενώ οι Τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί άρχισαν να εφαρμόζουν απολύτως πιεστικά στην πράξη τις απαιτήσεις τους να γίνει το Αιγαίο (και) τουρκική θάλασσα.

Εβαλα το «και» σε παρένθεση για να επισημάνω αυτό που η εκείθεν του Αιγαίου απολύτως ιμπεριαλιστική και απολύτως φεουδαρχική χώρα διεκδικεί επισήμως σθεναρά εδώ και περίπου 15 χρόνια, σε αντίθεση με τη φράση που διαβάζεται χωρίς το «και», και που είναι η σωστή, γιατί αυτή είναι η πραγματική επιδίωξή της.

Στη διεθνή πολιτική, που ασκείται με τη βία της διπλωματίας και με τη διπλωματία της βίας, η στενή συνεργασία της εξωτερικής πολιτικής με τη στρατιωτική πολιτική είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Η Ελλάδα αποτελεί ίσως μια ιδιότυπη εξαίρεση στον παγκόσμιο αυτό κανόνα, πρωτοτυπώντας σε μια ασυνεννοησία των δύο αυτών πολιτικών, εδώ και χρόνια, ανάλογα με την κυβέρνηση και τις προσωπικές σχέσεις μεταξύ υπουργών και υφυπουργών.

Σ' αυτά, να προσθέσει κανείς ότι η Ευρώπη και οι ΗΠΑ, πολύ μακριά από την ιμπεριαλιστική απειλή της Τουρκίας σε όλη τη Μέση Ανατολή, και με την ασφάλεια αυτής της απόστασης, τείνουν ευήκοον ους στην Αγκυρα ενώ οι τρεις (ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία) προωθούν κιόλας τον τουρκικό επεκτατισμό και την επιθετικότητα, πιστεύοντας (οι αφελείς) ότι οι κυβερνήσεις της Αγκυρας και οι στρατηγοί θα ασκήσουν την πολιτική των χωρών τους και όχι την οθωμανοκεντρική, που με γνώμονά της βαδίζει μονίμως η γείτων.

Στο πλαίσιο αυτό η ελληνική εξωτερική και στρατιωτική πολιτική ακολουθεί την εξής συνταγή: ο τραμπούκος της γειτονιάς απειλεί, μπαίνει στο ξένο σπίτι, ζητάει τα έπιπλά σου κι εσύ τον αντιμετωπίζεις χαμογελαστά και καρτερικά, με την ελπίδα ότι αν δεν τον αγριέψεις, το πολύ πολύ να πάρει ένα κηροπήγιο και να φύγει.

Μ' αυτήν τη ραγιάδικη νοοτροπία επιζήσαμε 400 χρόνια, αυτήν ακολουθούμε και τώρα. Γιατί αν δεν την ακολουθήσουμε, υπάρχει ο φόβος να μας πάει ο Τούρκος σε κανένα ξένο δικαστήριο και να χάσουμε δύο κηροπήγια. Για πόλεμο δεν λέω, γιατί αν τον επιχειρήσει η γείτων θα περάσουμε άλλα 400 χρόνια σκλαβιάς, έχοντας πάνω απ' το κεφάλι μας και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί μέχρι τον Φεβρουάριο τα τουρκικά πολεμικά σουλατσάριζαν ανενόχλητα μέχρι το Σούνιο και δεν αντέδρασε κανείς. Ποιον να φοβηθούν. Εδώ και λίγους μήνες γράφεται, χωρίς να διαψεύδεται, ότι η Ελλάδα θα δίνει στην Τουρκία κάθε μέρα το πρόγραμμα πτήσης των πολεμικών αεροσκαφών της στο Αιγαίο! Το ίδιο θα κάνει και η Τουρκία, με στόχο -κατά την ευφυή ελληνική πολιτική- να μειωθούν τα έξοδα από τις αναχαιτίσεις!

Μόνο που με το παραπάνω σχέδιο, το οποίο πάει για να υπογραφεί (!), τα τουρκικά δεν θα καταθέτουν τα σχέδια πτήσης που προβλέπονται από τον ICAO και έτσι καταργούνται οι αρμοδιότητες της Αθήνας στην παροχή εναέριας κυκλοφορίας του FIR! Αυτό βάζει σαν ντόμινο στο τραπέζι την ελληνική κυριαρχία, στον αέρα, την υφαλοκρηπίδα, τις βραχονησίδες και τα νησιά, που διεκδικεί η Τουρκία ως γκρίζες ζώνες.

Καπάκι σ' αυτή τη διαρκή πίεση για κυριαρχία της Τουρκίας στο Αιγαίο, που εκφράζεται μονίμως με στρατιωτικά μέσα (αεροπορικά και ναυτικά), η τουρκική κυβέρνηση, που έρχεται τάχα για βίζιτα φιλίας και που εμείς ξέρουμε ακριβώς τι θα πει (εμείς, όσοι δεν έχουμε ακόμα γίνει αφελείς, ούτε υπάλληλοι, ούτε ιδεολόγοι της επιβίωσης ακόμα και γονατισμένοι) από υποκρισία και ψεύτικες φιλοφρονήσεις -το Φανάρι δίδαξε και υπήρξε πρωτοπόρο στο είδος εδώ και αιώνες- η τουρκική κυβέρνηση λοιπόν την Τρίτη εγκλώβισε, πυραυλικά, σχηματισμό ελληνικών μαχητικών στα νησιά Καλόγεροι της Ανδρου και αξίωσε έλεγχο σε ελληνικό μεταγωγικό εκτός περιοχής ασκήσεων!

Ποια ήταν η επίσημη ελληνική απάντηση του υπουργείου Αμυνας σ' αυτή την άσκηση κυριαρχίας της Τουρκίας επί ελληνικού και διεθνούς χώρου; Στην κατάργηση της Ελλάδας επί του ελέγχου του FIR Αθηνών;

«Το περιστατικό δεν αξιολογείται ως ιδιαίτερης βαρύτητας»...

Σε μια χώρα που έχει χάσει την εθνική της κυριαρχία, η κυβέρνηση δεν αξιολογείται ως ιδιαίτερης βαρύτητας.

Αλλά σ' αυτό φταίνε οι άνθρωποι και όχι τα λεφτά.

Πέμπτη, Μαΐου 06, 2010

Εμεις τι ειμαστε;

Η Ελλάδα σκύβει από χθες με οργή, φόβο, σκεπτικισμό και πείσμα πάνω από τα άψυχα σώματα τριών νέων, που με τη δολοφονία τους έδειξαν και στους πιο ανυποψίαστους, ότι η σαπίλα στον ιστό της κοινωνίας οδηγεί το σώμα σε γάγγραινα.

Μπορεί να μην είναι κακό! Γιατί ο θάνατος είναι η τελευταία ελπίδα για μια ανάσταση.

Η ελληνική κοινωνία, έτσι, βρίσκεται σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε μετά τον εμφύλιο, αντιμέτωπη σε απόσταση αναπνοής με όλους τους εχθρούς της.

Απέναντί της βρίσκονται οι τραπεζίτες, οι χρηματιστές, οι κερδοσκόποι εδώ και έξω από δω, που την αποκοιμίζουν με τα δανεικά του νεοπλουτισμού για να την απομυζήσουν με όλο τον δημόσιο πλούτο της.

Απέναντί της είναι οι κυβερνήσεις της, που νομοθετούν σαν πειθήνια όργανα του τοκογλυφικού κεφαλαίου, που αφήνουν απροστάτευτους τους αδύναμους στα νύχια των αρπακτικών, που πλουτίζουν τα μέλη τους -οι κυβερνήσεις-, τους φίλους τους, τους χρηματοδότες τους, τους υπηρέτες τους στις τάξεις των πολιτών.

Απέναντί της είναι οι απάτριδες φιλοτομαριστές σ' όλες τις τάξεις των επαγγελματιών, που ενώ γδέρνουν τους συμπολίτες τους ανεξέλεγκτοι, δημιουργούν πλούτο χωρίς συμμετοχή στον κοινό κορβανά και τον διώχνουν έξω από τη χώρα μόλις φοβηθούν ότι κινδυνεύει (ο πλούτος). Πλούτο αρπαγμένο από τη συμμετοχή των συμπολιτών τους στην εργασία και τη φορολογία. Απάτριδες και ανιδεολόγοι, δεξιοί, εκσυγχρονιστές, σοσιαλιστές και αριστεροί. Κατά δήλωσή τους.

Απέναντι στην ελληνική κοινωνία είναι η ευκολία και η αεριτζίδικη νοοτροπία, που η μέση οικογένεια σπέρνει σαν στάτους, υποταγμένη στη μόνη αξία που έχει αναδείξει: το χρήμα.

Απέναντί της είναι μια προπαγάνδα, που αρέσκεται να λέγεται πληροφόρηση και ψυχαγωγία και που βυθίζει την κοινωνία κάθε μέρα πιο βαθιά στην αποβλάκωση, με την ανάδειξη των πιο χυδαίων νοοτροπιών σε αξίες προς μίμηση και των πιο αμόρφωτων στοιχείων σε παραδείγματα αξιοσύνης.

Απέναντί της είναι τα κόμματα-απολιθώματα ενός θλιβερού παρελθόντος προδοσίας, ίντριγκας, φασισμού και αμοραλισμού, που αλλάζοντας την ιστορία κατά το δοκούν αναβαπτίζονται, εμφανίζοντας τους εαυτούς τους σε άγγελους σωτήρες.

Απέναντί της είναι το λούμπεν, που, μη έχοντας καμιά ιδεολογία και ανίκανο να αρθρώσει οποιοδήποτε έννοο λόγο, σπέρνει άναρθρες κραυγές βίας και ακόμα πιο άναρθρες πράξεις βίας. Αλλοτε από αφέλεια, άλλοτε από απαιδεψιά και άλλοτε πληρωμένο από τα ταμεία του παρακράτους.

Και επειδή όλα αυτά τα κομμάτια ζουν και ανασαίνουν σ' αυτό τον τόπο και σ' αυτή την κοινωνία, η ελληνική κοινωνία έχει απέναντί της ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού της. Αυτό, και το εγχώριο και ξένο μεγαλοκεφάλαιο, που δεν έχει ούτε γειτονιά ούτε πατρίδα. Κι έφτασε ο καιρός να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να ταΐζει τα πιο αντικοινωνικά της στοιχεία ή αν θα επαναστατήσει για να χτίσει ένα σοβαρό σύστημα συμβίωσης.

Η ελληνική κοινωνία σήμερα είναι απέναντι σε μια απόπειρα του διεθνούς κεφαλαίου να αρπάξει πλούτο και τζάμπα εργατοώρες από τους λαούς της Δύσης. Και απέναντι στις πολιτικές ηγεσίες της Δύσης, που υπηρετούν αυτό το κεφάλαιο. Ο μαχητικός αγώνας της και η άρθρωση του δικού της πολιτικού λόγου θα είναι το παράδειγμα για τους άλλους λαούς, όχι μόνο του Νότου, που απειλούνται, αλλά και του Βορρά, που θα απειληθούν.

Στον ξένο Τύπο, φωνές που έχουν πάρει χαμπάρι την κομπίνα πρωτοστατούν σε μια εκστρατεία, φωνάζοντας «είμαστε όλοι Ελληνες».

Εμείς είμαστε;

Τετάρτη, Μαΐου 05, 2010

Ντροπη της δημοσιογραφιας (2)

Η σημερινη - και οχι μονο - εικονα της ελληνικης καρεκλοκενταυρης και ανευθυνης δημοσιογραφιας,ετσι οπως εκφραζεται απο τις συνδικαλιστικες της ηγεσιες,με την ανοχη των μελων των ενωσεων,που δεχονται αδιαμαρτυρητα το πολιτιστικο,επαγγελματικο,ηθικο,χαλι του κλαδου τους εφτασε στο αποκορυφωμα της.
Οι δημοσιογραφοι,που η δουλεια τους,η αποστολη τους,ειναι μια και μονη,να πληροφορουν το λαο για οσα συμβαινουν στο προσκηνιο και στο παρασκηνιο,απεχουν σημερα απο το πρωι,απο την υπερτατη αυτη υποχρεωση τους,την ωρα που η Αθηνα φλεγεται και ο κοσμος ειναι στους δρομους στην πρωτη του μεγαλη διαμαρτυρια κατα των μετρων αφαιμαξης,που επεβαλε το διεθνες τοκογλυφικο συστημα στη χωρα.Με την υποταγμενη συγκατανευση της κυβερνησης.
Οι δημοσιογραφοι,καθοδηγουμενοι απο μια δημοσιοϋπαλληλικη και αντιεπαγγελματικη νοοτροπια των συνδικατων της,μεταξυ καθωσπρεπισμου,δειλιας,παλαιοκομμουνισμου και οπορτουνισμου απεργουν σημερα σε βαρος του λαου!Ο λαος πληροφορειται για το τι συμβαινει απο το πρωι- μεχρι τη στιγμη που ο ΣΚΑΙ προς τιμην του εγραψε στα παλια του τα παπουτσια τον παραλογισμο - απο τα ξενα καναλια και πρακτορεια!!
Η δυναμη της δημοσιογραφιας ειναι μια:η πληροφορηση.Η δημοσιευση.Η δημοσιογραφια μπορει να απεργει και να απεχει μονο εναντι του εργοδοτη της,για λογους επιβιωσης και μετρωντας ΥΠΕΥΘΥΝΑ το τιμημα μεταξυ σιγης και πληροφορησης.Δεν απεργει ποτε εναντι της κυβερνησης!!Εκτος αν θεωρει οτι εργοδοτης της ειναι η κυβερνηση.
Αυτη η ντροπη,που δεν ειναι η μονη,πρεπει καποια στιγμη να σταματησει.Μαζυ με τον κατηφορο,που εχει παρει ο κλαδος,γεματος απο δουλικους,αγραμματους,φραγκοφονιαδες,αναγωγους και ηθοποιους,που εχουν γεμισει τα δημοσιογραφικα γραφεια.Κι αυτη την ευθυνη για το σταματημα την εχουν μονο οι εργαζομενοι δημοσιογραφοι.Ουτε οι συνδικαλιστες τους -κυριως αυτοι - ουτε κανενας αλλος.

Κυριακή, Απριλίου 25, 2010

Κατοχη

Από την Παρασκευή το μεσημέρι η χώρα είναι και επισήμως υπό ξένη κατοχή. Δηλαδή, δεν αποφασίζει η κυβέρνησή της για τη διαχείριση της μοίρας των πολιτών, αλλά ξένες κυβερνήσεις και -το χειρότερο- ανεξέλεγκτοι οικονομικοί οργανισμοί. Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου.

Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που είναι πλέον οι επίσημοι δανειστές, διά των αντιπροσώπων τους ελεγκτών, όχι μόνο ελέγχουν κάθε μήνα την πορεία των πεπραγμένων σε όλες τις οικονομικές δραστηριότητες (σε όλα τα υπουργεία, που άπτονται της οικονομίας και της εργασίας) της χώρας, αλλά υποδεικνύουν (και όχι προτείνουν) την πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει η κυβέρνηση-μαριονέτα για να επιτευχθεί το οικονομικό αποτέλεσμα που απαιτούν εκείνες (οι χώρες και οι επενδυτές) και όχι η κυβέρνηση.

Γιατί έφτασε η χώρα σ' αυτό το σημείο να την κυβερνάνε ξένοι; Γιατί οι ντόπιοι αποδείχτηκαν ανίκανοι να κυβερνήσουν τους εαυτούς τους. Αυτή είναι η αλήθεια έξω από ωραιοποιήσεις και ανεύθυνες υπεκφυγές.

Οι ντόπιοι, στην πλειοψηφία τους, διεφθαρμένοι από τις κυβερνήσεις τους, αλλά επιρρεπείς και οι ίδιοι στην ευκολία, την επιπολαιότητα και την ανευθυνότητα (κριτήρια με τα οποία και επιλέγουν τις κυβερνήσεις τους) έμαθαν να ζουν κλέβοντας ο ένας τον άλλον στο ζύγι, ανεβάζοντας έτσι σε ύψη δυσθεώρητα το κόστος ζωής, έμαθαν να αποκτούν χρωστώντας, χωρίς να έχουν την ορατή δυνατότητα εξόφλησης -παρά μόνο ελπίδες- έμαθαν να επιδιώκουν απολαβές χωρίς αντίστοιχη προσφορά, αδιαφορώντας για τη διαχείριση του χρήματος των ίδιων και των συμπολιτών τους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ο λαός αυτής της χώρας έχει πέσει θύμα απατεώνων και ανεύθυνων πολιτικών. Αλλά, και ο ίδιος, σε ένα μεγάλο ποσοστό, τους επέλεγε με γνώμονα τη βολή του και όχι την προκοπή του. Με γνώμονα το τώρα και όχι το αύριο. Με γνώμονα την ευκολία και όχι την κοινή λογική και τη σοβαρότητα. Γι' αυτό άλλωστε αυτός ο λαός έχει αυτούς τους πολιτικούς. Αν είχε άλλη νοοτροπία, αυτούς θα τους είχε γιαουρτώσει.

Θα πει κανείς ότι οι πολιτικοί φτιάχνουν τα σχολεία που παιδεύουν τις γενιές. Λάθος. Ηδη από τη δεκαετία του '80 οι Σύλλογοι Γονέων τρομοκρατούν την παιδεία στα σχολεία, θεοποιώντας μέσω των βλασταριών τους την ύπαρξή τους. Ηδη από τα σπίτια τους.

Κι αυτό είναι ένα μικρό αλλά όχι αμελητέο παράδειγμα για να συνειδητοποιήσει κανείς το μερίδιο ευθύνης που έχει καθένας για τη σημερινή κατοχή.

Η κατοχή, που ξεκίνησε από του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, πρόκειται να στρωθεί με φτώχεια και αδικία, για την οποία φυσικά δεν θα ευθύνεται η κυβέρνηση Κουίσλινγκ, αλλά η προηγούμενη! Λες και η σημερινή δεν είναι προηγούμενη.

Αν θέλει κανείς να χαϊδέψει τ' αφτιά του λαού, κι αν θέλει έναν λαό κατευθυνόμενο, ανεύθυνο και μειωμένης αντίληψης, μπορεί να δικαιολογήσει τη στάση του και να ρίξει στο πυρ το εξώτερο τους κακούς πολιτικούς, που είναι μίσθαρνα όργανα και συνεργάτες του πλούτου, ο οποίος δεν έχει ούτε συμμετοχή στα κοινά βάρη, ούτε συμμετοχή στις επιπτώσεις. Ζει δωροδοκώντας, με την επωδό ότι προσφέρει θέσεις εργασίας! Τις οποίες και στερεί, όποτε δεν τον συμφέρει.

Από προχθές η χώρα είναι επισήμως υπό κατοχή. Και είναι επικίνδυνο αυτό και για την ήδη ανύπαρκτη εξωτερική της πολιτική, όπου χάνει θέσεις και στο Κυπρικό, και στο Αιγαίο, και στη Θράκη, και στη Β. Ηπειρο και στο Μακεδονικό και στην επέκταση της συμμετοχής της στις Ζώνες Οικονομικής Συνεργασίας στη Μεσόγειο, τη Μαύρη Θάλασσα και την Τυρηνική.


Η Ελλάδα έπιασε πάτο. Και από αύριο, σιγά σιγά θα αρχίσει να αισθάνεται στο πετσί της την οπισθοδρόμηση στην ποιότητα της ζωής της. Αν αυτό το με κλανιές βάφαμε αυγά μπορεί να ονομαστεί ποιότητα. Αν η χαζοχαρουμενιά μπορεί να ονομαστεί ποιότητα. Αν το λάδωμα, η απατεωνιά, η γαϊδουριά και η αυθαιρεσία μπορεί να ονομαστεί ποιότητα.

Υπάρχουν Ελληνες, που ζουν επί χρόνια σε καθεστώς κατοχής. Κατοχή απ' όλη αυτή τη λέρα, που κυβερνάει και συγκυβερνά σιγοντάροντας σ' αυτή τη χώρα. Ελληνες και ξένοι και μετανάστες, που ασφυκτιούν στις συνθήκες φτηνού κατσαπλιάδικου. Και οι οποίοι θα πληρώσουν πάλι το τίμημα του κατσαπλιαδισμού, αυτή τη φορά μαζί με το λούμπεν της μικροαστικής τάξης, που συγκυβερνά, σιγοντάροντας το σύστημα διακυβέρνησης.

Και λοιπόν; Τι να κάνουμε; Τι μπορούμε να κάνουμε τώρα, σ' αυτό το σημείο που φτάσαμε; Να δούμε τους εαυτούς μας κατάφατσα, στον καθρέφτη. Μπορεί να μοιάζει λίγο σ' αυτούς που δεν μπορούν να δουν, ότι αυτή είναι η μήτρα που γεννάει το αύριο.

Αν τον αντέχεις τον καθρέφτη.

Παρασκευή, Απριλίου 23, 2010

Ιδιωτες και idiotes

Είναι περίπου δύο εβδομάδες, που με πολιορκητικό κριό συγκεκριμένους εργοδοτικούς κύκλους, τονίζονται στα ΜΜΕ βεβαιότητες -και όχι πληροφορίες- ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα ζητήσει από την Ελλάδα (αυτοπροσώπως;) να μειώσει τις αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα, για να τονωθεί η εγχώρια ανταγωνιστικότητα.

Πέρα από τον διακαή πόθο αρκετών εργοδοτών, που δεν βλέπουν την ώρα να απαλλαγούν από τον βρόχο του νόμου περί των απολύσεων, του νόμου περί των αποζημιώσεων, του νόμου για τις συλλογικές συμβάσεις, του νόμου για τις αμοιβές και τις ασφαλιστικές καλύψεις και καταβολές, υπάρχει και η αγορά.

Τι πραγματικά παράγει η Ελλάδα, που θα της τονωθεί η ανταγωνιστικότητα (της ίδιας αυτοπροσώπως) εάν μειωθεί το εργατικό κόστος στα προϊόντα;

Πριν από 50 χρόνια θα μπορούσα να απαντήσω αμέσως και με σχετική ακρίβεια: σύκα, σταφίδα, εσπεριδοειδή, καπνά, ελιές, λάδι, λιγνίτη, γούνες, μπαμπάκι ήταν τα βασικά εξαγώγιμα, με μεγάλες εισαγωγές συναλλάγματος από τα εμβάσματα των ναυτικών και των μεταναστών.

Τη 10ετία του '60 άρχισε να παράγει ηλεκτρικές συσκευές, ρούχα, μαρμελάδες, ηδύποτα και του '70 έφτασε να κατασκευάζει αυτοκίνητα για τους Γιαπωνέζους και την Alpha Romeo.

Σήμερα παράγει αντιστοίχως λεμόνια Ισραήλ, πατάτες Αιγύπτου, πορτοκάλια Χιλής, φιστίκια Ιράν, φακές Τουρκίας, υφάσματα Κίνας, λάδι Ιταλίας, ουίσκι αγνώστου πατρότητας, ενώ οι παραγωγικές της μονάδες μεταφέρονται στον γειτονικό Βορρά και τα εξαιρετικά κρασιά πουλιούνται σε τιμές Λαφίτ του 1871, λόγω του μικρού κλήρου και της παντελούς ανυπαρξίας συνεταιριστικής συνείδησης.

Σκόπιμα έχω παραλείψει δεκάδες προϊόντα και υπηρεσίες προκειμένου να υπηρετηθεί το βασικό μήνυμα: ποια ακριβώς ανταγωνιστικότητα θα τονώσει η μείωση του εργατικού κόστους στους εργοδότες;

Μήπως θα πουλάμε φθηνότερα κοσμήματα στην ανθούσα από την κρίση (!) αγορά της Γερμανίας, της Ολλανδίας, της Γαλλίας, της Σαουδικής Αραβίας, των ΗΠΑ και της ρωσικής πλουτοκρατίας;

Θα αναβαθμιστούν οι άθλιες υπηρεσίες, που παρέχουν στους ξένους και ντόπιους ταξιδιώτες οι ενοικιαστές καταλυμάτων, οι πιο πολλοί ξενοδόχοι, οι εστιάτορες, οι εφοπλιστές των φέρι μπόουτ, οι υπηρεσίες των μουσείων, οι συγκοινωνίες; Ή θα ξεριζωθεί η νοοτροπία, που θέλει τον Ελληνα επενδυτή (οποιασδήποτε επένδυσης) να κάνει απόσβεση φέτος και μάλιστα με κέρδος;

Σε τι ακριβώς θα βοηθήσει τα εξαιρετικά και φθηνά ελληνικά φάρμακα η συρρίκνωση του προσωπικού των εγχώριων παραγωγών, όταν το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητάς τους είναι η διαπλοκή του ελληνικού Δημοσίου και πλήθους γιατρών με τις ξένες φαρμακοβιομηχανίες; Θα βάλει πλαφόν στο λάδωμα το ΔΝΤ;

Σε τι θα ωφελήσει τη βιοτεχνία και βιομηχανία χυμού και κομπόστας η συρρίκνωση των αμοιβών και των δικαιωμάτων, όταν η πολύτιμη πούλπα ταξιδεύει για τη Γερμανία και πουλιέται εκεί ως γερμανική, εισαγόμενη επίσης και στην Ελλάδα ως γερμανική;

Μπορεί να παραθέσει κανείς πλήθος παραδειγμάτων του χάους, της αισχροκέρδειας, της δημόσιας ανυπαρξίας και τροχοπέδης, της αναρχίας και του καταστροφικού φιλοτομαρισμού, που κάνει ήδη την ελληνική παραγωγή μη ανταγωνιστική σε πλήθος προϊόντων και υπηρεσιών. Είναι θέμα νοοτροπίας, κυρίως κράτους και παραγωγών, εργοδοτών και κατ' ευφημισμόν επαγγελματιών και σχεδόν καθόλου θέμα αμοιβών και δικαιωμάτων εργαζομένων. Οι οποίοι, εργαζόμενοι, είναι οι φθηνότεροι της δυτικής Ευρώπης και συνήθως οι σκληρότερα εργαζόμενοι.

Ο ιδιωτικός τομέας έχει ανάγκη ξηλώματος, όπως και ο δημόσιος. Ξηλώματος στη νοοτροπία της κρατικοδίαιτης βδέλλας, της αισχροκέρδειας στην παροχή υπηρεσιών, της φοροδιαφυγής, της κακής ποιότητας υπηρεσιών και προϊόντων (όσων),της τιμολογιακης κλοπης των πελατων και του ρουσφετολογικού προστατευτισμού των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων. Πρωτίστως, έχει ανάγκη απαλλαγής από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της κρατικής γραφειοκρατίας και από την ανυπαρξία κανόνων μακροπρόθεσμου προγραμματισμού.

Ολα αυτά μπορεί να τα κάνει μόνο μια κυβέρνηση χωρίς πελατειακό παρελθόν και παρόν είτε με το δημόσιο είτε με ιδιωτικά συμφέροντα.

Η ανάμιξη του ΔΝΤ προς την κατεύθυνση των περικοπών απλώς θα κάνει πιο φτωχούς όλους τους Ελληνες και πιο πλούσιους τους Κινέζους. Γιατί για γερμανικά προϊόντα δεν θα 'χουμε να αγοράσουμε.

Πέμπτη, Απριλίου 15, 2010

Ντροπη της δημοσιογραφιας

Η Ελλάδα κορδώνεται ότι στο έδαφός της γεννήθηκε η Δημοκρατία. Αν είχε μελετήσει την «Αθηναίων Πολιτεία» θα έπαυε να κορδώνεται. Οχι γιατί η Αθηναϊκή Πολιτεία δεν είχε δημοκρατική δομή. Αλλά γιατί η σημερινή ελληνική πολιτεία δεν έχει.

Οταν μιλάει κανείς για πολιτεία δεν αναφέρεται μόνο στην κρατική εξουσία. Πολιτεία είναι το σύνολο των κατοίκων, το σύνολο της κοινωνίας. Μπορεί να μην αρέσει στους Ελληνες να το ακούν, αλλά η νοοτροπία της μεγάλης πλειοψηφίας, που τεκμηριώνεται από την 24ωρη καθημερινή συμπεριφορά της, δεν μπορεί να περηφανεύεται για τη δημοκρατικότητά της. Ξεκινώντας από τον αυταρχισμό του πατέρα και πηγαίνοντας στον αυταρχισμό καθενός που κάθεται σε μια οποιαδήποτε καρέκλα ή κάθισμα, ακόμα κι αν αυτή η καρέκλα είναι του κλητήρα μιας δημόσιας υπηρεσίας.

Φυσικά, τα σκήπτρα κρατάνε όσοι έχουν θέση πολιτικής, στρατιωτικής, δικαστικής, αστυνομικής, ιατρικής εξουσίας, που συμπεριφέρονται συνήθως λες και οι υπόλοιποι πολίτες είναι οι σκουπιδοντενεκέδες για να πετάνε μέσα τα απορρίμματα της ψυχής τους. Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Ενώ, λοιπόν, η κοινωνία συζούσε με όλο αυτό το πλέγμα, πριν από περίπου 15 χρόνια εμφανίστηκε στο προσκήνιο και το επόμενο φρούτο εξουσιομανούς: ο τηλεδημοσιογράφος. Δειλά στην αρχή και αχαλίνωτος τα τελευταία χρόνια, αντλεί δύναμη από την επιπολαιότητα και τη μαζικότητα, με την οποία καταπίνει πληροφορίες ο τηλεθεατής. Κυρίως, από την αίγλη που του δίνει ο θαυμασμός του πολίτη - τηλεθεατή. Θαυμασμός, που αυτός ο πολίτης - τηλεθεατής αποδίδει σε καθ' έναν που είναι γνωστός. Κοινώς star. Εξ ου και οι ίδιοι πολίτες, που βρίζουν τους τηλεδημοσιογράφους, σπρώχουν ή ονειρεύονται να γίνουν τα παιδιά τους δημοσιογράφοι!

Ηδημοσιογραφία στη χώρα δεν ήταν ποτέ καμιά ανεξάρτητη και αντιεξουσιαστική δύναμη όπως θα όφειλε. Πριν από τη χούντα ήταν δεμένη στο άρμα των κομμάτων εξουσίας και των κομματικών παρωπίδων. Μετά, με εξαίρεση συγκεκριμένες υπογραφές σε συγκεκριμένες εφημερίδες και μέσα, ακολούθησε την εξουσιολαγνεία, όπου οι δημοσιογράφοι θεωρούσαν και θεωρούν ότι τους τιμά περισσότερο να παπαγαλίζουν τις απόψεις του υπουργείου και του τομέα που καλύπτουν παρά να υπερασπίζονται τα δικαιώματα του λαού και την αντικειμενική πληροφόρηση, όπως οφείλουν αν θέλουν να σέβονται τους εαυτούς τους και τον κώδικα δεοντολογίας της Ενωσής τους. Ψιλά γράμματα.

Στο πλαίσιο αυτής της κατάντιας της δημοσιογραφίας, αλλά και όσων την υπηρετούν μ' αυτό τον τρόπο -κι είναι πολλοί- τις τελευταίες μέρες τηλεοπτικοί -κυρίως- αστέρες, διάττοντες και υπό εκκόλαψη, αναπαρήγαν κατά κόρον αμάσητα τα στοιχεία και τις απόψεις της ΕΛ.ΑΣ. για τους συλληφθέντες ως μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, σε σημείο να γελάει κάθε σοβαρός άνθρωπος για ντοκουμέντα που δεν στέκουν ούτε σε πρωτάρη ειρηνοδίκη.

Εδώ δεν είναι να κρίνει κανείς αν η αστυνομία κάνει καλά τη δουλειά της και αν με τον τρόπο που σκέφτεται και δρα ωφελεί την κοινωνία και τη δημοκρατία. Η αστυνομία δεν είναι ξέχωρο κομμάτι από την αναρχοαυταρχική ελληνική κοινωνία για να είναι κάτι διαφορετικό.

Μ' αυτό το σκεπτικό, θα ρωτούσε κανείς γιατί να είναι κάτι διαφορετικό και η δημοσιογραφία. Γιατί η δημοσιογραφία δεν είναι κρατικοκίνητη. Γιατί η δημοσιογραφία είναι το μόνο καταφύγιο των αδύναμων. Των ανώνυμων. Των καταπιεσμένων. Γιατί η δημοσιογραφία είναι η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Και τα μάτια αυτών που δεν βλέπουν. Γιατί η δημοσιογραφία είναι η μόνη αντιεξουσία του συστήματος. Οταν γίνεται ένα με την εξουσία του συστήματος, γίνεται και συνυπεύθυνη για την αιχμαλωσία, την κατάντια, την αμορφωσιά, την εκμετάλλευση του πολίτη από την εξουσία. Και τελικά, για την εξάπλωση της αντιδημοκρατίας.

Η Ενωση Συντακτών έχει συντάξει εδώ και χρόνια έναν Κώδικα Δεοντολογίας, που όπως και όλοι οι κώδικες Δεοντολογίας σ' αυτή τη χώρα κοσμεί μόνο τα συρτάρια. Επιπλέον, έχει πειθαρχικά συμβούλια, που όπως και όλα τα πειθαρχικά συμβούλια της χώρας ασχολούνται περί όνου σκιάς, με προσωπικές αντεγκλήσεις και «συναδερφικές αλληλεγγύες».

Το χειρότερο, αντί να ξεσηκωθούν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι και να απαιτήσουν να μη γελοιοποιείται το επάγγελμά τους, το κτίριο της Ενωσης κατέλαβαν 100, που με τη βίαιη αυτή κίνηση ήθελαν (;) να επιβάλουν (!) στη δημοσιογραφία να μην είναι μπατσοδημοσιογραφία!

Γι' αυτά τα χάλια, το σώμα των δημοσιογράφων έχει τεράστια ευθύνη. Και κάνει την πάπια. Η δημοσιογραφία πάνω απ' όλα είναι καλλιέργεια. Οπως και η δημοκρατία. Μαχητική καλλιέργεια, αλλά καλλιέργεια. Και δεν φυτρώνει καμιά τους με ίνδαλμα τη βία και την εξουσιομανία. Αλλά, δεν φυτρώνει και στη σιωπή της ντροπής. Ντροπή.

Δευτέρα, Απριλίου 12, 2010

Δωσ του κλωτσο να γυρισει

Πανηγυρισμοί, ανακούφιση και κλίμα αισιοδοξίας έχει απλωθεί από χθες το απόγευμα στην κυβέρνηση, τους οπαδούς της, τους δημοσιογράφους της και τους ανυποψίαστους τηλεθεατές.

Η συγκεκριμενοποίηση των κεφαλαίων, που θα δανείσουν οι 15 της ευρωζώνης την Ελλάδα με επιτόκια κερδοσκοπίας και όχι αλληλεγγύης, δείχνει πόσο μακριά βρίσκεται από την Ενωση η Ευρωπαϊκή.

Επίσης, δείχνει ότι ο κολληταλισμός, δηλαδή ο καπιταλισμός των κολλητών του κεφαλαίου και των τραπεζιτών, είναι η μόνη αξία στην οποία πιστεύουν και με την οποία κυβερνούν τους λαούς τους οι κυβερνήσεις των Ευρωπαίων.

Οι χθεσινές αποφάσεις σημαίνουν ότι οι λαοί των 15 κρατών της ευρωζώνης θα πληρώσουν 30 δισ. από το έχει τους για να πληρωθούν οι τόκοι των δανειστών της Ελλάδας! Των τραπεζών δηλαδή, που με τη σπέκουλα των οίκων αξιολόγησης και των επισφαλειών τζόγου παίρνουν 7 για το χρήμα, που τους κοστίζει 1!

Ηχθεσινή απόφαση των 15 της ευρωζώνης μπορεί να μοιάζει σαν σωσίβιο για την Ελλάδα, που θα έχει την ευκαιρία να δανείζεται με 3,7% και 5% αντί για 6% και 7% της ελεύθερης αγοράς, αλλά...

Αλλά, δεν ξέρουμε ακόμα ποιους όρους θα επιβάλει η κυβέρνηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην κυβέρνηση μειωμένης εθνικής κυριαρχίας της Αθήνας. Αλλά, δεν ξέρουμε από πού θα βρει το κράτος τα λεφτά να αποπληρώσει μετά τρία χρόνια αυτά τα δάνεια μαζί με τα επιπλέον, που θα πάρει, αφού η αγορά στη χώρα κατεβάζει ρολά και οι φοροφυγάδες παραμένουν φοροφυγάδες, χωρίς κανείς να τους κυνηγάει, ούτε σήμερα ούτε αύριο.

Αλλά, δεν ξέρουμε πόσα παραπάνω δισ. θα χρειαστεί να δανειστεί το κράτος τα χρόνια που έρχονται, αφού σήμερα, χωρίς να έχει μπει η χώρα σε βαθιά ύφεση και χωρίς να έχει αγγιχτεί τίποτε από τη δομή της και τις παραδοσιακές της ανάγκες, έχει ήδη φτάσει σε δανειακό βρόχο.

Ηανθρωποφάγος οικονομία της Ε.Ε., με ατμομηχανή την παγίως αυταρχική νοοτροπία της Γερμανίας, πρόσφερε χθες στην Ελλάδα μια πιο ευρύχωρη θηλιά από 'κείνη της ελεύθερης αγοράς για να κρεμαστεί.

Γιατί το πρόβλημα της Ελλάδας, όπως και το πρόβλημα της Ευρώπης, δεν είναι οικονομικό. Είναι πρόβλημα νοοτροπίας λαών και εξουσίας τους. Είναι πρόβλημα κοινωνικό, πρόβλημα συστήματος συνύπαρξης ανθρώπων.

Ακόμα και αν έφταναν τα 80 δισ. ευρώ για να ορθοποδήσει η Ελλάδα σε τρία χρόνια, τι σημαίνει να ορθοποδήσει;

Η πλήρης ανικανότητα του δημόσιου οργανισμού να αποδίδει στον πολίτη τις υπηρεσίες για τις οποίες υποτίθεται ότι εργάζεται και η διαφθορά των συνειδήσεων, που συγχέουν πια την έννοια της εργασίας με την έννοια της απλής παρουσίας και του ιδρυματισμού, είναι ορθοπόδηση;

Η διάλυση του δημόσιου ταμείου από το μονοπώλιο των δημοσίων έργων, που κοστίζει ο κούκος αηδόνι, ανεξέλεγκτα, έχοντας αφανίσει από την αγορά κάθε άλλη επιχειρηματική παρουσία, είναι ορθοπόδηση;

Η απομύζηση του δημόσιου πλούτου από τους κάθε λογής προμηθευτές της υγείας, της παιδείας, των εξοπλισμών, των συγκοινωνιών, της τεχνολογίας, της γεωργίας, είναι ορθοπόδηση;

Η διαβρωμένη από κερδοσκόπους, καιροσκόπους, ανίκανους και μέτριους παιδεία, σε όλες τις βαθμίδες, η δικαιοσύνη, η τέχνη, η πολιτική, είναι ορθοπόδηση;

Η ακαλλιέργητη δημοσιογραφία, η επιδοματική αυταρχική αστυνομία, η ραχάτικη στρατολούφα είναι ορθοπόδηση;

Ο ακριβοπληρωμένος από τους πολίτες προστατευτισμός των πάσης φύσεως ρουσφετολογικά κλειστών επαγγελμάτων, που στη συντριπτική τους πλειονότητα φοροδιαφεύγουν, είναι ορθοπόδηση;

Για να το πω όσο πιο καθαρά γίνεται: Χάρη στον καταστρεπτικό φανατισμό ενός Ελληνα υπουργού Οικονομικών, που ήθελε να διασύρει το αντίπαλο κυβερνητικό όργιο διαφθοράς, η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στα πρόθυρα της διάλυσης. Διάλυσης των μέχρι σήμερα δομών της.

Το δυστύχημα είναι ότι τη διάλυση έχουν αναλάβει αυτοί που έχουν στήσει αυτές τις δομές, είναι πελάτες τους και έχουν κάθε λόγο να τις σώσουν. Είναι αυτοί που διέφθειραν και φέσωσαν τη χώρα και που καλούν τους πολίτες να πληρώσουν τις δικές τους αθλιότητες. Στις οποίες κατέστησαν τους πολίτες συνένοχους.

Το δυστύχημα είναι ότι μόνο οι πολίτες μπορούν να διαλύσουν αυτό το νεοελληνικό έκτρωμα. Ετσι κι αλλιώς, αυτοί θα πληρώσουν τη νύφη. Ας την πληρώσουν τουλάχιστον με τους δικούς τους όρους.

Πέμπτη, Μαρτίου 18, 2010

Ο Πετρος,ο Γιοχαν κι ο Φραντς

Από τον επόμενο μήνα περίπου 2.000.000 εργαζόμενοι στο Δημόσιο και συνταξιούχοι θα δουν στην τσέπη τους τις αμοιβές τους να είναι λιγότερες.

Υποτίθεται ότι το προσωπικό αυτό κόστος το πληρώνουν για να μειωθεί το έλλειμμα του Δημοσίου ώστε η χώρα να ξαναγυρίσει σε μια οικονομική ευρωστία. Αν την είχε ποτέ.

Το δυστύχημα είναι ότι με το επιτόκιο που δανείζεται εδώ και ένα χρόνο η χώρα, οι μειώσεις στις αμοιβές δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων είναι ακριβώς τα χρήματα που θα χρειαστούν για να πληρωθούν οι τόκοι από τα δάνεια που παίρνουμε! Επομένως, οι αμοιβές αυτές θα πάνε στις τσέπες των τραπεζών αυτών, που με τα τζογαδόρικα παιχνίδια τους αποσταθεροποίησαν το μέχρι πέρυσι οικονομικό status και, αντί να τιμωρηθούν, κλείνοντας, θησαυρίζουν εντείνοντας την επιθετικότητά τους.

Αυτός ο φαύλος κύκλος εργασίας και κέρδους, με τόσο ευθεία σχέση, σε αντίθεση με το παρελθόν που η διαδρομή ήταν πιο πολύπλοκη, γίνεται πια πιο ασφυκτικός και -αν δεν υπάρξει δυναμική αντίδραση- μόνιμος.

Οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι, με τη ναρκωτική καλοπέραση της τελευταίας 50ετίας, στη μεγάλη τους πλειονότητα, δεν συμμετέχουν μαζικά σε καμιά κινητοποίηση κατά των εργοδοτικών και τραπεζιτικών συμφερόντων, που επιβουλεύονται τις αποδοχές πολύ περισσότερο σήμερα από παλιότερα.

Ακόμα χειρότερα, οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι θεωρούν τα εργασιακά και κοινωνικά τους δικαιώματα δεδομένα και επαναπαύονται, την ώρα που έχει αρχίσει η μεγαλύτερη επίθεση για συρρίκνωση των κατακτήσεων αυτών και από τις κυβερνήσεις - συνεταίρους του κεφαλαίου και από το ίδιο το κεφάλαιο.

Ενας ακόμα παράγοντας, που αποδυναμώνει μια πανευρωπαϊκή αντίδραση στις ορέξεις των κυβερνήσεων και κεφαλαιούχων είναι η αντιδραστική στάση των κατοίκων στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που, έχοντας ως μέτρο σύγκρισης την περίοδο του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, θεωρούν ότι βρίσκονται τώρα στον δρόμο με τις παχιές αγελάδες.

Οι μόνοι που αντιδρούν λοιπόν είναι οι Ισπανοί, οι Ελληνες, οι Γάλλοι μετανάστες και οι Πορτογάλοι. Πολύ λίγοι για να αντιμετωπίσουν το τέρας, αλλά αρκετοί για να δημιουργήσουν κλίμα, που να αφυπνίσει τα γερμανικά, κυρίως, συνδικάτα, που εκφράζουν πραγματικά τους εργαζόμενους και δεν είναι εργατοπατερικά, καλή ώρα σαν τα δύο μεγάλα δικά μας.

Τα εργατικά όμως συνδικάτα της Γερμανίας έχουν ήδη έρθει σε συμφωνία με την κυβέρνηση τους να μην ξεσηκωθούν για μερικά χρόνια, με αντάλλαγμα «λιγότερες αμοιβές για καθόλου απολύσεις». Και οι Γερμανοί εργαζόμενοι μοιάζουν ευχαριστημένοι μ' αυτή τη λύση.

Πίσω και από αυτή την κατάσταση στη γερμανική κοινωνία μπορεί κανείς να δει και γιατί οι Τεύτονες τα παίρνουν στο κρανίο με τους Ελληνες «που θέλουν να ζουν άνετα με δανεικά, ενώ εμείς εδώ κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι».

Ισως θα ήταν πιο χρήσιμο βέβαια και για τους Γερμανούς εργαζόμενους και για τους Ελληνες καταφερτζήδες αν συνειδητοποιούσαν ότι ένας είναι ο εχθρός, ο ανεγκέφαλος καταναλωτισμός, προϊόν του εμπορίου των τελευταίων 200 χρόνων και του διαδόχου του, της βιομηχανίας.

Και, αφού κάνουν ένα διάλειμμα από την αποβλακωτική αγκαλιά του, να δουν ότι η μόνη λύση από τα αδιέξοδα δεν είναι ο εμφύλιος μεταξύ αναξιοπαθούντων. Η μόνη λύση -μακάρι να υπάρχει κι άλλη- είναι να γκρεμίσουν τις κυβερνήσεις και τα κόμματα, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα τής εδώ και 200 χρόνια οικονομίας του ευ-δαιμονισμού, χτίζοντας την οικονομία των αναγκών.

Μπορεί μερικοί να χάσουν τα Καγέν τους. Αλλά κανείς πια δεν θα καεί για να τα αποκτήσουν. Κι αυτό όλο δεν γίνεται με την εκ του ασφαλούς διά βίου μάθηση στο σπίτι του μπαμπά και της μαμάς, ούτε στο σπίτι της αραχτής του δημοσίου ταμείου.

Ορίστε ο δρόμος, ορίστε και ο τρόπος. Δεν είναι άνετος και είναι κι επικίνδυνος; Λυπάμαι πολύ.

Δευτέρα, Μαρτίου 15, 2010

Ραγιαδες,ραγιαδες

Κορυφώνεται ο πόλεμος γύρω από την ελληνική οικονομία σε δύο επίπεδα, ουσιαστικά.

Από τη μία πλευρά οι δανειστές της χώρας μαζί με το διεθνές εργοδοτικό κεφάλαιο και από την άλλη οι ροκανιστές του ελληνικού προϋπολογισμού. Στη μέση βρίσκονται όσοι συμμετέχουν στη δημιουργία κρατικού αποθεματικού. Οι αιμοδότες. Οι ευσυνείδητοι. Τα κορόιδα.

Παράλληλα, ποταμός αφελειών και άγνοιας πλημμυρίζει τις οθόνες της τηλεόρασης, τα ερτζιανά κύματα και τις σελίδες των εφημερίδων για τον δανεισμό της χώρας τον επόμενο μήνα.

Οταν έχεις άμεση επιτακτική ανάγκη από 25 δισ. ευρώ και το ξέρει ο τοκογλύφος σου, σε περιμένει στη γωνία για να σε γδύσει. Ολα τα άλλα είναι αφέλειες ή παρηγορητικές κουβέντες για να αρέσεις στο αφεντικό σου.

ΗΕλλάδα, με τις εγκληματικές στενοκομματικές εξυπνάδες πρώτα του Αλογοσκούφη και μετά του Παπακωνσταντίνου έβαλε τα δάχτυλά της και έβγαλε τα μάτια της. Τώρα πληρώνει τις επιπτώσεις τού παιχνιδιού «είμαι κλέφτης, ελάτε πιάστε με».

Το εγκληματικό για την ενημέρωση τού λαού τώρα είναι όλο το παραμύθι για δήθεν Ευρωπαϊκό Ταμείο, δήθεν στήριξη από ξένες τράπεζες υπό τη σκέπη του Σαρκοζί, δήθεν στήριξη από τον Ομπάμα και δεν έχει τέλος η εξαπάτηση.

Οπως έχουμε γράψει επανειλημμένως, και τα στοιχεία μιλάνε από μόνα τους, το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν έχει σχέση με τη διεθνή κρίση. Είναι εγγενές και πολιτικό. Οφείλεται στον στενό εναγκαλισμό επιχειρηματιών - κυβερνήσεων - δημόσιων υπαλλήλων σε βάρος του ελληνικού λαού, με τη συνενοχή και σύμπραξη εργατοπατερικών οργανώσεων και συναφών επαγγελμάτων. Αυτοί όλοι έχουν τινάξει το δημόσιο έλλειμμα με την εγκληματική αδιαφορία, με την οποία χειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα.

Αυτοί είναι και οι βασικοί υπεύθυνοι, που ως ελεγκτικοί μηχανισμοί είτε αδιαφόρησαν να μαζέψουν και να ελέγξουν τη φοροεισφορά, είτε συνέργησαν για να φοροδιαφεύγουν οι κάθε λογής επαγγελματίες.

Τώρα η χώρα βρίσκεται μπροστά σε δύο απειλές. Η μία προέρχεται από το διεθνές χρηματοπιστωτικό δανειστικό κεφάλαιο, που είναι έτοιμο να τη δανείσει με επιτόκιο, που θα της κάνει το δώρο - άδωρο.

Η δεύτερη, όμως, είναι χειρότερη. Από τις δηλώσεις των υπουργών προς τους ευνοούμενούς τους και από τις υποσχέσεις που μοιράζει κάθε μέρα ο κάθε πικραμένος κυβερνητικός χαρτογιακάς, αλλά και από τις πυροσβεστικές δηλώσεις των υψηλόβαθμων στελεχών της κυβέρνησης συμπεραίνει κανείς ότι η κυβέρνηση αγωνίζεται να σώσει αυτό ακριβώς που χαντακώνει τη χώρα και που πρέπει να διαλύσει: το διεφθαρμένο δημόσιο αίσθημα του φαγοποτιού χωρίς αντίστοιχη προσφορά. Κι αυτή θα είναι η μεγαλύτερη τραγωδία για την Ελλάδα: να μην αλλάξει. Να μη διαλύσει τη νοοτροπία της. Να μείνει αιχμάλωτη μιας αρπαχτικής, νεοοθωμανικής, μισοκακόμοιρης, κουτοπόνηρης, αδιαφανούς συναλλαγής από το τρίγωνο επιχειρηματίες-κυβέρνηση-δημόσιοι υπάλληλοι.

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι βαθιά πολιτικό. Εχει να κάνει με τη νοοτροπία κοτσαμπασισμού, που κληροδότησαν οι δημογέροντες στο απελευθερωμένο από τους Τούρκους γένος. Και που μέχρι σήμερα ζει στο μισοσκόταδο της ένοχης αρπαχτής κάθε είδους και στην ατιμώρητη κλοπή, αγκαλιά με την ξεδιάντροπη εκμετάλλευση από τους κάθε είδους εργοδότες.

Ετσι θα, περάσει άλλη μια ανεκπλήρωτη χρονιά, μετά 250 χρόνια η δημοτική ευχή: Ακόμα τούτη η Ανοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες, τούτο το καλοκαίρι.

Κυριακή, Φεβρουαρίου 28, 2010

Εγκλημα και προδοσια

Φυσικά και οι Γερμανοί εκτέλεσαν περίπου 125.000 Ελληνες στη διάρκεια της Κατοχής, αλλά σάμπως κι οι Ελληνες δεν σκότωσαν εκατοντάδες Ρώσους όταν εκστράτευσαν κατά της υπό σύσταση Σοβιετικής Ενωσης, υπό τις διαταγές του Ελευθέριου Βενιζέλου; Επίσης, να μην ξεχνάμε πάντα ότι και οι Αμερικανοί βασάνιζαν τους νέγρους.

Να σας πω κάτι; Εχω βαρεθεί, από τη μέρα που θυμάμαι τον εαυτό μου σ' αυτή τη χώρα, την ψευτοευαισθησία. Οι μισοί Ελληνες κλέβουν ξεδιάντροπα τους άλλους μισούς στις υπερτιμολογημένες τιμές της αισχροκέρδειας, κάθε μέρα, σε όλα σχεδόν τα καταστήματα, είτε είναι σουπερμάρκετ, είτε πουλάνε καρφίτσες, είτε φαΐ. Αλλά οι κλεμμένοι δεν ξεσηκώθηκαν ποτέ εδώ και χρόνια, δεν διαμαρτυρήθηκαν, δεν μποϊκοτάρησαν, παρά υποταγμένοι σαν τα πρόβατα συνεχίζουν να καταθέτουν τα δουλεμένα τους λεφτά στους κερδοσκόπους συμπατριώτες τους. Οι γερμανικές μίζες της Siemens τους μάραναν, που βγήκαν, λέει, από την τσέπη τους!

Οι μισοί Ελληνες κλέβουν τους άλλους μισούς κάθε μέρα στα ιατρεία, στα δικηγορικά γραφεία, στα συμβολαιογραφεία, στα μηχανουργεία, στις οικοδομές, στα ηλεκτρολογεία και τα υδραυλικά, στα συνεργεία, στις κάθε είδους παροχές υπηρεσιών και έργων, που είτε χρεώνονται ο κούκος αηδόνι, είτε χρεώνονται έτσι και χωρίς απόδειξη. Χωρίς συμμετοχή του δράστη στην κοινή φορολογία, δηλαδή.

Αλλά, οι κλεμμένοι και ριγμένοι δεν ξεσηκώθηκαν ποτέ και ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκαν, δεν μποϊκοτάρησαν, δεν κατάγγειλαν, παρά με σκυμμένο το κεφάλι, με το εύκολο και μοιρολατρικό «τι να κάνουμε», υποταγμένοι συνεχίζουν να είναι τα θύματα των ίδιων των συμπατριωτών τους. Οι φουσκωμένοι λογαριασμοί της Ντόιτσε Μπανκ τους μάραναν στα ομόλογα. Που ανάθεμα κι αν ξέρουν τι είναι ομόλογα.

Οι μισοί Ελληνες κλέβουν τους άλλους μισούς, κάθε μέρα, σαν βουλευτές που περνάνε νόμους αφαίμαξης πλούτου για προνομιούχους επιχειρηματίες και υπαλλήλους. Σαν υπάλληλοι (όσοι) στις δημόσιες υπηρεσίες, που λαδώνονται για να κάνουν τη δουλειά που οφείλουν να παρέχουν. Σαν αργόσχολοι υπεράριθμοι, που βουλεύτηκαν ρουσφετολογικά, κατατρώγοντας τα δημόσια έσοδα. Σαν γραφειοκρατικοί μηχανισμοί, που κάνουν ένα έργο να κοστίζει 100 αντί για 5, που κοστίζει. Σαν διαχειριστές κονδυλίων, που πηγαίνουν στις τσέπες τους και τις τσέπες των φίλων, αντί να πάνε στα έργα. Σαν πρόεδροι, παραπρόεδροι και μέλη χιλιάδων επιτροπών, συμβουλίων, οργανισμών, δημοτικών, κοινοτικών και νομαρχιακών αρχών, που ρημάζουν (όσοι) σαν τις ακρίδες όχι μόνο τα χρήματα που παίρνουν, αλλά τα κονδύλια που διαχειρίζονται, και τα μελλοντικά δάνεια, θησαυρίζοντας συχνά, αυτοί και ο περίγυρός τους, όταν δεν τα σπαταλάνε σε έργα άχρηστα, του ποδαριού, χωρίς μελέτες, χωρίς φραγμό. Γεμάτη από τις πράξεις τους η χώρα.

Αλλά, οι άλλοι μισοί Ελληνες, τους ψηφίζουν και τους χειροκροτούν και συνωστίζονται στις ουρές για ένα χαρτί, μία βεβαίωση, ένα δάνειο, ένα διορισμό και συχνά μια παρανομία, ένα ξεμπλέξιμο, καμία μικροαπάτη, αντί να τους πετροβολούν στο Σύνταγμα κι αντί να απαιτούν τα δικαιώματά τους και να 'ναι φόβητρο (ναι, φόβητρο) αυτοί οι πολίτες για κάθε επίορκο απ' όλο αυτό το συρφετό, που ευημερεί με τα λεφτά και τον ιδρώτα του λαού.

Οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις τους μάραναν, που θα πηγαίνανε στην τσέπη όλου αυτού του παρακράτους τον πρώτο χρόνο ήδη, όπως και πήγαν (κάποιες) όσες δοθήκανε μετά τη συμφωνία Καραμανλή και Ερχαρτ.

Οι μισοί Ελληνες κλέβουν τους άλλους μισούς, κάθε μέρα, φοροδιαφεύγοντας νομίμως και παράνομα σαν επαγγελματίες (όρος πρωτοφανής, λες και οι άλλοι εργαζόμενοι είναι αντιεπαγγελματίες) και υπάλληλοι και μέτοχοι και μέλη εταιρειών, με ειδικές ρυθμίσεις φόρων, μα και απαλλαγές, που όλα έχουν προβλεφθεί από νόμους της Βουλής και με την ανοχή των υπαλλήλων κυκλωμάτων.

Αλλά κανείς ως τώρα δεν έχει απεργήσει, δεν ξεσηκώθηκε, δεν επαναστάτησε γι' αυτή τη φανερή κλοπή από το κοινό ταμείο, απ' όπου χτίζονται τα σχολεία όλων, τα νοσοκομεία όλων, οι δρόμοι όλων, τα λιμάνια όλων, η ποιότητα της ζωής όλων, η ισοπολιτεία όλων. Η Δημοκρατία όλων. Πού τίποτε απ' αυτά δεν υπάρχει σωστά και όλα υπολειτουργούν και κοστίζουν πανάκριβα σε δάνεια και χρέη ακριβώς επειδή ο λαός δεν έχει ποτέ επαναστατήσει.

Και δεν έχει επαναστατήσει ούτε κατά των Τραπεζών, των κατασκευαστών, των μεσαζόντων, των αντιπροσώπων και των μεγαλεμπόρων, που μην έχοντας πατρίδα στην πλειοψηφία τους (ποτέ το χρήμα δεν είχε πατρίδα) γδέρνουν κερδοσκοπικά τους εγχώριους πελάτες τους, δουλεύοντας (!) με ποσοστό κέρδους, που δεν το έχει ονειρευτεί κανείς Γερμανός έμπορος, τραπεζίτης, βιομήχανος, αντιπρόσωπος.

Αλλά οι κλεμμένοι εδώ συρρέουν στα ταμεία αδιαμαρτύρητα σαν όλα αυτά να είναι φυσικά και της τύχης τους γραμμένα, σαν το κισμέτ, σαν μοίρα. Και ούτε μια φορά δεν μποϊκοτάρησαν, δεν εδιαδήλωσαν, δεν φώναξαν, δεν πίεσαν ποτέ τις κυβερνήσεις τους, ούτε και για τις κάμερες όπου ποζάρουν σαν τους καταδίκους, ευλαβικά, για να ανοιχτεί η πόρτα της Εθνικής, να μπουν να κάνουν τη δουλειά τους!

Δεν μ' ενδιαφέρει τι λένε οι Γερμανοί, οι Αγγλοι, οι Νορμανδοί για την Ελλάδα. Με νοιάζει τι κάνουν οι Ελληνες για την Ελλάδα. Πόσο και αν την αγαπάνε κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Στην πράξη.

Κανένα από τα δεινά της χώρας δεν έχει άλλη αιτία από τις εγκληματικές της κυβερνήσεις, σε συνεργασία με διεφθαρμένους υπαλλήλους, συνδικαλιστές, εργοδότες και κεφαλαιούχους, υπό την ανοχή, αν όχι με τη συμμετοχή, πολύ μεγάλου μέρους του λαού.

Η Ελλάδα, που αντιμετώπισε τον Αξονα ήταν μια Ελλάδα όπου ο ένας νοιαζόταν τον άλλον απείρως περισσότερο από όσο σήμερα ο κάθε Ελληνας έχει γραμμένο τον διπλανό του στα παλιά του τα παπούτσια.

Η Ελλάδα, που αντιμετώπισε τον Αξονα δεν τον προσκάλεσε να έρθει να την καταλάβει. Η σημερινή Ελλάδα, αφού έκλεψε τον πλούτο πάνω από των μισών της κατοίκων, φώναξε με την Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, τον Αξονα να έρθει να δει ότι κλέβουμε, ότι είμαστε ψεύτες, για να εξοντώσει πολιτικά ο ένας τον άλλον, προδίδοντας ουσιαστικά και πρακτικα την ίδια τους τη χώρα!

Κι αυτή την αθλιότητα κανένας Γερμανός, ή Γάλλος, ή Βρετανός, ή Ισπανός, ή Σουηδός, ή όποιος άλλος δεν διανοήθηκε να κάνει για την πατρίδα του την ίδια.

Και μάλιστα χωρίς να τον κρεμάσει ο ίδιος ο λαός στο Σύνταγμα, αλλά να τον υποστηρίζει κιόλας!

Οι Γερμανοί μάς μάραναν.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 23, 2010

Κρατος και παρακρατος

Οσο κι αν φαίνεται παράξενο στον αναγνώστη υπό την παρούσα συγκυρία, το πιο πολύτιμο κομμάτι μιας οργανωμένης κοινωνίας είναι η δημόσια διοίκηση.

Για την ακρίβεια, η δημόσια διεκπεραίωση, διαιτησία, διαχείριση. Δημόσια διοίκηση είναι η κατάχρηση των προηγούμενων τριών ζωτικών υποχρεώσεων και η μετατροπή τους σε αυθαίρετη και διεφθαρμένη εξουσία. Αυτό που έχουμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Εκείνοι που στρέφονται εδώ και (λίγο - πολύ) καιρό εναντίον του ελληνικού δημοσίου είναι δύο ειδών: Αυτοί που θέλουν ένα δημόσιο που να κάνει τη δουλειά του υπέρ του πολίτη και αυτοί που θεωρούν ότι η διαχείριση των κοινόχρηστων αγαθών πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί, γιατί έτσι θα αποδίδει καλύτερα.

Η στήλη είναι με τους πρώτους. Γιατί το δημόσιο, δηλαδή το κράτος, είναι -από θέση- υποχρέωση, καθήκον και όχι χώρος για κέρδος. Αν υπάρχει ένας βασικός λόγος, για τον οποίο έχει πέσει έξω η χώρα, όχι επειδή το 'παν οι Βρυξέλλες, αλλά επειδή καρκινοβατούν τα δικαιώματα των πολιτών, είναι ακριβώς γιατί από χώρος ευθύνης το δημόσιο έχει γίνει χώρος λούφας και αρπαχτής.

Ενα από τα κορυφαία δικαιώματα των πολιτών είναι να ελέγχουν την ποιότητα της ζωής τους. Η Υγεία, η Παιδεία, η Δικαιοσύνη, η νομοθετική εργασία, η αστυνόμευση, η υπεράσπιση του εδάφους και της ελευθερίας, η χρηστή διαχείριση των οικονομικών είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι στην άσκηση αυτού που λέμε λαϊκή κυριαρχία. Χωρίς τη δυνατότητα του ελέγχου αυτών των λειτουργιών οι πολίτες είναι απλώς υπήκοοι, δηλαδή υπάκουοι. Κοινώς, δούλοι.

Αυτό που έχει καταφέρει η εδώ και πολλά χρόνια δημόσια διοίκηση, υπό τη συνδυασμένη εξουσία βουλευτών και συνδικάτων, είναι να είναι παντελώς ανεξέλεγκτη από τον λαό και, αντιθέτως, να δρα, καταχρώμενη το δημόσιο χρόνο και χρήμα, εναντίον του.

Μιλώντας για ελληνικό δημόσιο, αναφερόμαστε σε περίπου 1.000.000 υπαλλήλους, επί συνόλου 11.000.000 κατοίκων, συμπεριλαμβανομένων των πάσης φύσεως μονίμων, συμβασιούχων, στενού και ευρύτερου τομέα, μαζί με τις ΔΕΚΟ και τις κατ' ευφημισμόν ιδιωτικές επιχειρήσεις, σαν την Εθνική Τράπεζα και τη ΔΕΗ.

Η σημερινή κυβέρνηση, αλλά και οι προηγούμενες, δεν έχουν να αντιμετωπίσουν κανένα δημόσιο έλλειμμα ως σοβαρότερο πρόβλημα για τη χώρα. Ακόμα και αν περιορίσουν το χρέος στα κατώτατα επίπεδα, θα κρατάνε 10.000.000 ντόπιους και μετανάστες ομήρους του επόμενου ελλείμματος, της επόμενης υποδούλωσης στην αυθαιρεσία του εφόρου, του αστυνόμου, του πρωτοκόλλου υπουργείου, του ταμία, του σμηνία, του κοινοτάρχη, του παππά, του μηχανικού της πολεοδομίας και πάει λέγοντας.

Οι οποίοι θα διαιωνίζουν την εξουσιαστική νοοτροπία, που τους έχει δώσει η ασυλία της θέσης τους ελέω νομοθετικών ρυθμίσεων (λέγε με βουλευτή), προκειμένου να διαιωνιστεί το πελατειακό κράτος επιχειρηματιών-βουλευτών και βουλευτών-υπαλλήλων στο ροκάνισμα της τσέπης των εννέα δεκάτων του λαού.

Τα μέτρα που προαναγγέλλει η κυβέρνηση δεν ακουμπάνε καθόλου το μείζον πρόβλημα. Αφαιμάσσουν για κάποιο διάστημα κάτι από το εισόδημα των υπαλλήλων, με επόμενα θύματα τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα προς εξυπηρέτηση των εργοδοτών, αλλά με στόχο να περάσει η μπόρα για να ορθοποδήσει το ήδη υπάρχον σύστημα. Κουτοπονηριές ως συνήθως.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, όπως και οι προηγούμενες, δεν έχουν κανένα έμπρακτο ενδιαφέρον να κάνουν το ελληνικό κράτος, κράτος δικαίου. Γιατί αυτό θα σήμαινε μετωπική σύγκρουση με τους βασικούς πελάτες και υπηρέτες τους.

Η χώρα, όμως, έχει ανάγκη από πολίτες και όχι πελάτες. Και έχει ανάγκη από ελεγκτικούς μηχανισμούς και όχι από λαμόγια.

Σε 28 δισ. ευρώ ανέρχονται οι βεβαιωμένοι ανείσπρακτοι φόροι. Τους μισούς απ' αυτούς αν εισπράξει η κυβέρνηση, το έλυσε το πρόβλημα. Δεν μπορεί. Γιατί δεν ορίζει ούτε αυτή τους εισπρακτικούς μηχανισμούς που εξέθρεψε (και αυτή) στους κόλπους της. Και για την ακρίβεια, στα κόλπα τους. Εισπράττει από τους ίδιους και τους ίδιους από ευκολία.

Το δημόσιο έλλειμμα δεν είναι το μείζον πρόβλημα της χώρας. Το μείζον πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει κυβέρνηση, που να ξηλώσει το τεράστιο αυτό παρακράτος και να φτιάξει κράτος δικαίου. Εστω, δικαιότερου.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 19, 2010

Η απατη Αθηνας-ΕΕ

Οι Ελληνες πολίτες βασανίζονται εδώ και τέσσερις μήνες από την απειλή της περικοπής των εισοδημάτων τους. Η δικαιολογία από τα επίσημα χείλη της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης και της Ευρ. Ενωσης είναι ότι το δημόσιο χρέος είναι τόσο μεγάλο που ξεπέρασε τα επιτρεπτά όρια στην ευρωζώνη και χρειάζονται οδυνηρά μέτρα για να μετριαστεί.

Παρ' όλα αυτά, δύο στοιχεία έρχονται διαρκώς να κουρελιάσουν αυτή τη δικαιολογία. Πρώτα πρώτα, το έλλειμμα της Ελλάδας δεν είναι ούτε το μοναδικό τέτοιου μεγέθους, ούτε και το υψηλότερο. Η Ιρλανδία, η Ισλανδία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Βρετανία, η Ισπανία και η Πορτογαλία βρίσκονται περίπου στην ίδια μοίρα, και σε χειρότερη.

Δεύτερον, δεν είναι η πρώτη φορά που το δημόσιο έλλειμμα και της Ελλάδας και άλλων χωρών της ευρωζώνης περνάει κατά πολύ το επιτρεπτό όριο του 3%, που θέλει η δημοσιονομική πειθαρχία.

Επομένως, δεν είναι το δημόσιο χρέος αυτό καθ' αυτό υπεύθυνο για τη σημερινή δεινή θέση που βρίσκεται η χώρα, και με την οποία απειλούνται οι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.

Ηδικαιολογία, ότι τώρα το ποτήρι ξεχείλισε και οι δανειστές φοβούνται πλέον πως δεν θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω, έχει επίσης αποδειχτεί ένα ψέμα από τους ίδιους τους δανειστές ! Οι οποίοι (βλ. Ντόιτσε Μπανκ και οι αγγλοαμερικανικές τράπεζες) σκληρίζουν διαρκώς ότι η Ελλάδα είναι στα πρόθυρα χρεοκοπίας, όταν τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων είναι στο 1,90 ή στο 2,20, αλλά φροντίζουν και τα αγοράζουν όταν με τις στριγκλιές τους τα έχουν εκτοξεύσει στο 3,80 ή στο 6%!

Και ο πιο άσχετος, μα και ο πιο αφελής πια καταλαβαίνουν ότι η Ελλάδα δεν απειλείται, ούτε βάλλεται για το δημόσιο χρέος της. Απειλείται από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση και τις τράπεζές της, με πρωτοστατούσα τη Γερμανία, υπό τα χειροκροτήματα της Βρετανίας και της ζώνης των σκληρών εργοδοτικών βόρειων χωρών.

Η Ελλάδα έχει υποδειχθεί από αυτή την ομάδα ως χώρα παραδειγματισμού για την εφαρμογή μιας ακόμη πιο σκληρής εργοδοτικής πολιτικής για συρρίκνωση των εργατικών δικαιωμάτων και του κόστους εργασίας. Οι εργοδότες θεωρούν πλέον τις αμοιβές των Ευρωπαίων ασύμφορες.

Πρόκειται για την πιο απροκάλυπτη επίθεση του κεφαλαίου κατά των εργαζομένων, με την πανάρχαια συνταγή της εκτέλεσης ενός αιχμαλώτου για παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Ο επικεφαλής του μεγαλύτερου συνδικάτου της Γερμανίας (καμιά σχέση με τα εδώ κρατικοδίαιτα και κατ' ευφημισμόν συνδικάτα), που το 'χει πιάσει το νόημα, προειδοποίησε προχθές τη Μέρκελ: «Μη διανοηθείτε να φέρετε και εδώ τα μέτρα που ετοιμάσατε για τους Ελληνες».

Ητιμωρία της Ελλάδας για παραδειγματισμό και για μοντέλο στους λαούς της Ευρώπης γίνεται ολοφάνερη και από ένα άλλο, καραμπινάτο γεγονός:

Η Ε.Ε. έχει τη δυνατότητα να σώσει μια χώρα και από τα νύχια των κερδοσκόπων, που τη δανείζουν, και από την ύφεση για να μην γκρεμιστεί: δίνοντας εντολή στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να κόψει νόμισμα και να το διαθέσει με πολύ χαμηλότοκη ρήτρα. Αυτό ακριβώς κάνουν οι ΗΠΑ εδώ και μήνες, και έχουν μπει πάλι σε ρυθμό ανάπτυξης.

Μα «θα ανέβει έτσι ο πληθωρισμός», μπορεί να αντιτείνει κάποιος. Τα 30 ή 50 δισ., που χρειάζεται η Ελλάδα για να ξελασπώσει, δεν καταγράφονται ούτε ως χιλιοστό στη γραμμή του ευρωπαϊκού πληθωρισμού.

Ουπογράφων θεωρεί ότι το ελληνικό οικονομικό, κρατικό, πελατειακό σύστημα είναι εγκληματικό, αντιπαραγωγικό και πρέπει να γκρεμιστεί χθες. Οπως είναι συμφέρον για τον λαό να εξαφανιστεί η αμαρτωλή σχέση Κοινοβουλίου - υπαλλήλων - συνδικάτων, που ροκανίζει την παραγωγικότητα της πλειονότητας του λαού και τον λερώνει με τη νοοτροπία της αρπαχτής, της αδικίας, του ρουσφετιού, της αναξιοκρατίας, του ραγιαδισμού. Σπαταλώντας, επιπλέον, και τρισεκατομμύρια από τον ευρωπαϊκό κορβανά σε απάτες.

Αυτή, όμως, η αλλαγή είναι υποχρέωση της (κάθε) κυβέρνησης, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης των κεφαλαιούχων. Υποχρέωση απέναντι στον ελληνικό λαό και σε κανέναν άλλον. Και είναι έγκλημα να χρησιμοποιείται η Ε.Ε. ως άλλοθι και να της δίνεται και το δικαίωμα να επεμβαίνει, χωρίς να έχει κανέναν μηχανισμό επιβολής ή λύσης.

Η Ελλάδα δυστυχεί εδώ και χρόνια να στερείται ηγεσίας με όρθια στάση και αξιοπρέπεια. Είναι πνιγμένη σε νοοτροπίες φοβισμένων πολιτικάντηδων. Αυτή είναι η πληγή της. Ολα τα άλλα έπονται.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 04, 2010

Η ωρα του καθρεφτη

Η χώρα μπαίνει από σήμερα σε μια πορεία σύγκρουσης. Σύγκρουσης με τον εαυτό της.

Οι περικοπές που ανήγγειλαν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός των Οικονομικών είναι η σπίθα που βάζει φωτιά στις ελληνικές αντιθέσεις, μέσα στις οποίες γεννήθηκε το ώς τώρα. Από τη δυναμική αυτών των αντιθέσεων θα φανεί πώς θα είναι το από αύριο.

Αντίθεση πρώτη: Η άρχουσα οικονομική τάξη μέχρι τώρα ευημερούσε ανενόχλητη, στηριγμένη είτε στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου με το κεφάλαιο, είτε στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου με τις νομοθεσίες της Βουλής, είτε με τη δωροδοκία των πολιτικών και δημόσιων ελεγκτικών μηχανισμών.

Η αναπαραγωγή του κεφαλαίου με το κεφάλαιο επιτυγχανόταν είτε με την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης είτε με τον χρηματοπιστωτικό τζόγο.

Απ' όλες τις παραπάνω σχέσεις της οικονομικής ολιγαρχίας καμμία δεν έχει διαταραχθεί σε βάρος της εκτός από τον τζόγο. Ενα μέρος των κεφαλαίων της παίχτηκαν από ομοτράπεζούς της και χάθηκαν. Για την ακρίβεια, δεν χάθηκαν. Γέννησαν μερικούς νέους πλούσιους.

Τώρα, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι και οι επικεφαλής του υποκόσμου, χάνοντας κάτι μικρό από τα πολλαπλώς κερδισμένα, στηλώνουν τα πόδια και επιτίθενται για να ξαναπάρουν τα χαμένα, να ξανακερδίσουν και, βεβαίως, να διατηρήσουν την ισχύ τους στην αγορά και την κοινωνία.

Αντίθεση δεύτερη: Κανείς δεν άρχει αν δεν έχει υπηρετικό μηχανισμό. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις, νομοθέτες, δικαστικοί, άνθρωποι στα ΜΜΕ, μηχανισμοί διαφήμισης κάθε είδους, προστατευόμενοι διανοούμενοι, ξένοι πράκτορες, καθηγεσίες στα πανεπιστήμια, managers, ελεγκτές κάθε είδους, μεσάζοντες, διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι και κατασταλτικοί μηχανισμοί μικροπλουτίζουν ή πουλάνε εξουσία σαν προνομιούχα μεσαία τάξη.

Ολοι αυτοί συσπειρώνονται ανήσυχοι, αλλά έτοιμοι να υπερασπιστούν τον ιστό της αράχνης, που υφαίνουν με το σάλιο τους, προκειμένου να συνεχίσουν να τρώνε από τα ζωντανά, που τους πετάει η φύση της άρχουσας τάξης.

Αντίθεση τρίτη: Κανείς δεν άρχει αν δεν υπάρχει κάποιος επί του οποίου να άρχει. Οι μισθωτοί, οι εργάτες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες (εκτός από διεφθαρμένους μεγαλογιατρούς και μεγαλοδικηγόρους) που παρασιτούν, η μαστοράτζα, οι αγρότες, οι άνεργοι, οι νοικοκυρές, οι αδήλωτοι, το κάθε είδους κοινωνικό περιθώριο, οι συνταξιούχοι, οι φτωχοί καλλιτέχνες, οι άδολοι όλης της διαστρωμάτωσης, οι Ιδεολόγοι, οι ψαράδες, οι μικροέμποροι και οι μικροεπιχειρηματίες είναι τα πιο κραυγαλέα θύματα της ληστείας.

Για την ακρίβεια είναι η μόνιμη τσέπη, που χρηματοδοτεί τις δύο προνομιούχες τάξεις: την άρχουσα και τη μεσάζουσα. Την πρώτη αντίθεση και τη δεύτερη.

Για να υπάρχει μια αντίθεση δεν αρκεί να ορίζεται. Χρειάζεται να υπάρχει έναντι μιας θέσης. Με την οποία, μάλιστα, να διαφωνεί. Και σε περίπτωση ληστείας να συγκρούεται.

Μέχρι σήμερα είχαμε μια αντίθεση μεταξύ του συμφέροντος της άρχουσας τάξης και της αρχόμενης τάξης, μόνο και μόνο από το γεγονός ότι από αυτή τη σχέση η άρχουσα κέρδισε 1.000 και η αρχόμενη ένα. Αλλά σύγκρουση δεν υπήρξε. Αντιθέτως, υπάρχει υποταγή στη ληστεία.

Ωσαύτως (μια και η δημοτικιά δεν έχει ακριβέστερη λέξη), είχαμε μια αντίθεση μεταξύ της μεσάζουσας δεύτερης τάξης και της αρχόμενης, τριτης ,μόνο και μόνο γιατί από την εκμετάλλευση της αρχόμενης η μεσάζουσα έβγαζε 100, ενώ το θύμα γλίτωνε απλώς καμιά σπλήνα, κανένα μήνα φυλακή, έβαζε το παιδί στο Δημόσιο, έπαιρνε κοψοχρονιά κανένα πιστοποιητικό, κανένα οικόπεδο, καμιά φοροαπαλλαγή, εκμαυλιζόμενο (το θύμα) ότι επέτυχε το ποθούμενο, που θα 'πρεπε κανονικά να το διεκδικεί ως χρωστούμενο του μεσάζοντα. Αλλά, σύγκρουση δεν υπήρξε. Αντιθέτως, υπάρχει όχι απλώς υποταγή, αλλά συχνά και συμμετοχή στην απατεωνιά.

Η σημερινή συγκυρία είναι η ιδανική στιγμή για να δει η ελληνική κοινωνία τον εαυτό της στον καθρέφτη. Και, κοιτάζοντας αυτόν και όχι το είδωλο, να συνειδητοποιήσει ποιο είναι το συμφέρον για την επιβίωσή της και να το διεκδικήσει. Κόβοντας τη σχέση υποταγής και συνενοχής με τη μεσάζουσα τάξη, απαιτώντας και όχι επαιτώντας τα δικαιώματά της. Για να μπορέσει να ορθωθεί απέναντι στην άρχουσα τάξη ως λαός και όχι ως κοπάδι, απαιτώντας και εκεί το μερίδιο επί του πλούτου. Αλλ' αυτά σημαίνουν συγκρούσεις. Και για να βρεθεί σ' αυτή την προνομιακή θέση η κοινωνία πρέπει πρώτα να δει στον καθρέφτη τον εαυτό και όχι το είδωλο. Για να συγκρουστεί με το φοβικό, εφησυχασμένο, βολεμένο κομμάτι της. Αλλιώς, τυφλή πάλι θα συνεχίσει υποταγμένη, άξια της μοίρας της.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 21, 2010

Στειλε το λογαριασμο αλλού

Στο σπίτι μου, όπως και στο σπίτι κάθε Ελληνα που σέβεται τον εαυτό του, υπάρχει ένα στερεοφωνικό συγκρότημα.

Από το ένα ηχείο παίζει η κυβέρνηση, που όλο ανακοινώνει εισπρακτικά μέτρα για να καλύψει το έλλειμμα του Δημοσίου, και από το άλλο ηχείο παίζει η αγορά έξω από την Ελλάδα, που όλο ζητάει πίσω τα δανεικά της και τα λεφτά μας για να ζήσουν οι κερδοσκόποι.

Ομολογώ, ότι αυτή η μουσική όχι απλώς δεν μ' αρέσει, αλλά με εξοργίζει. Με εξοργίζει γιατί έχουν πέσει σαν κοράκια μέσα στην τσέπη μου και στην τσέπη 6.000.000 Ελλήνων οι δανειστές και τοκογλύφοι, για να πάρουν πίσω και να κερδίσουν από τη σπατάλη των δικών μου χρημάτων, που έχουν κάνει μερικές τρακοσαριές βουλευτές και το κύκλωμα γύρω απ' αυτούς, σε συνεργασία και υπό τα χειροκροτήματα δεκάδων χιλιάδων συμπολιτών μου, που έχουν μπερδέψει την έννοια του εργαζόμενου με την έννοια του αργόμισθου. «Βάλε το παιδί να παίρνει ένα μισθό», έχει γίνει εθνικό σπορ.

Δεν έχουν περάσει παρά λίγα 24ωρα, που ο Επιθεωρητης Δημοσιας Διοικησης κ. Ρακιντζής έστειλε στη Δικαιοσύνη την υπόθεση της εταιρείας «Τραμ», στην οποία οι 150 εργαζόμενοι του Απριλίου έγιναν 650 τον Σεπτέμβριο, χωρίς να έχει αυξηθεί ο κύκλος εργασιών! Μάλιστα, με μαγικό τρόπο, στην επιχείρηση, που μπαίνει μέσα 30.000.000 ευρώ τον χρόνο, κάτι μέρες πριν να εξαγγελθούν οι εκλογές του Σεπτεμβρίου προσλήφθηκαν 60 άνθρωποι σε ένα 24ωρο! Θαύμα, θαύμα! Από πού πληρώνεται όλο αυτό το κόλπο; Από την τσέπη μας.

Πόσους εργαζόμενους έχει η ΕΡΤ; Περίπου 7.000. Περίπου 6 φορές περισσότερους από το BBC! Θα μου πεις, τι είναι το BBC μπροστά στην ΕΡΤ. Δίκιο. Αλλά το βρετανικό Δημόσιο δεν έχει λεφτά, ενώ το ελληνικό έχει: τα δικά μας. Για την ακρίβεια, τα μελλοντικά δικά μας. Γιατί το Δημόσιο έχει υποθηκεύσει τις δικές μας εισφορές για τα επόμενα χρόνια, προκειμένου να κάνει τα κομματικά του ρουσφέτια.

Γιατί το βρετανικό δεν έχει, ενώ το ελληνικό έχει; Γιατί το βρετανικό Κοινοβούλιο ελέγχει τι ξοδεύει ο Βρετανός πολίτης. Οι βουλευτές του είναι ξεφτιλισμένοι, αλλά τους έχουν από κοντά οι ψηφοφόροι, που σαν γνήσιοι φραγκοφονιάδες δεν επιτρέπουν σπατάλες με τα λεφτά τους.

Αντιθέτως, οι Ελληνες ψηφοφόροι είναι large. Είναι κιμπάρηδες. Αντί να ελέγχουν τον βουλευτή τού χώνουν κι ένα ντενεκέ λάδι να του βρίσκεται για «το παιδί, που θα βάλει πόδι στο Δημόσιο, να του βρίσκεται ένας μισθός, μια σιγουριά».

Οχτακόσιους τέσσερις εργαζόμενους είχε η Βουλή το 2007. Σήμερα έχει 1.581 χωρίς να διπλασιαστεί ο αριθμός των βουλευτών αντιστοίχως! Πώς διάβολο διπλασιάστηκαν, χωρίς καν να περάσουν από ΑΣΕΠ και γιατί παίρνουν 16 αντί για 14 μισθούς, με αφορολόγητα έσοδα, δεν το ξέρει ακόμα κανένας πολίτης. Γιατί, για να το μάθει, πρέπει να κατέβει στο οδόφραγμα, να βουτήξει τον βουλευτή από τα πέτα και να του πει «γιατί ρε παίζεις με τα λεφτά μου;». Πού τέτοια τύχη.

Πενήντα κάτι ολυμπιακά και μη αθλήματα χρηματοδοτούνται από τον κρατικό κορβανά, με 25 ομοσπονδίες και κάτι δεκάδες σωματεία, που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους. Πώς γίνεται όλο ετούτο; Οι κρατικοί διαχειριστές των χρημάτων μας μοιράζουν λεφτά σε τύπους του ημιυποκόσμου για να κάνουν τα κομματικά τους παιχνίδια τζάμπα. Σάμπως αυτοί πληρώνουν; Πληρώνει ο μαλάκας. Πήγε ποτέ κανείς φυλακή; Ούτε γι' αστείο.

Οι στρατιωτικοί παίρνουν, λέει, «πάγια οδοιπορικά»! Πάγια; Από πού; Αν δεν ταξιδεύουν γιατί να πάρουν οδοιπορικά; Επειδή οι βαρκάρηδες της Μυκόνου παίρνουν τραβαγιάτικα επιβατών, εις ανάμνησιν των διαδρομών που έκαναν πλοίο - λιμάνι, όταν το λιμάνι δεν είχε ντόκο! Τα παίρνουν, όμως, ακόμα και το πληρώνεις στο εισιτήριο του πλοίου, κορόιδο!

Πόσες χιλιάδες «βάλε το παιδί να παίρνει ένα μισθό» πληρώνουμε σε ένα αντιπαραγωγικό, νεο-οθωμανικό αλισβερίσι, που χρεώνει το Δημόσιο κάθε χρόνο, μαζί με «επιδόματα απουσίας επιδόματος», μέχρι χρεοκοπίας;

Τι ακριβώς προσθέτει η αντιπροεδρία του κ. Πάγκαλου, που θα κοστίζει στον φορολογούμενο 227.000 ευρώ το 2009, 1.123.000 ευρώ το 2010 και 1.015.000 ευρώ για κάθε χρόνο μέχρι το 2014, και 20 υπαλλήλους;

Πώς κατάφερε και φέσωσε με 660.000.000 ευρώ το ΙΚΑ η παλιά Ολυμπιακή; Από πού βγαίνουν τα 600 εκατ. ευρώ έλλειμμα του κλάδου σύνταξης του ΟΤΕ μετά τις εθελούσιες και ποιος θα πληρώσει τα 85 εκατ. ευρώ της πλουσιοπάροχης εθελούσιας στον ΟΛΠ; Αυτός που καλείται να πληρώσει την κομματική φαυλότητα, χωρίς οι κομματικοί φαύλοι να επιβαρυνθούν από τα μέτρα λιτότητας.

Να πληρώσουμε όλοι για το έλλειμμα του Δημοσίου; Μωρέ τι μας λες. Να πληρώσουν αυτοί που το δημιούργησαν. Εχουν ονοματεπώνυμα.

Ελευθεροτυπια 21/01/2010

Τρίτη, Ιανουαρίου 19, 2010

Πανδημον προσκυνημα

Μέτα την πανδημία των φαρμακευτικών εταιρειών και την άρνηση του πληθυσμού να εμβολιαστεί κατά του ιού της γρίπης των χοίρων -που είναι γρίπη των πτηνών- η χώρα μπορεί να κοιμάται ήσυχη, ότι έχει στα ψυγεία της 3,3 εκατομμύρια δόσεις εμβολίου να της βρίσκονται.

Μέχρι σήμερα έχουν εμβολιαστεί 365.000 κάτοικοι επί συνόλου περίπου 11.000.000, που προβλεπόταν, και η συμφορά από την πανδημία δεν ήρθε, παρ' όλο που ο χειμώνας σε λίγο θα φύγει. Ηρθε απλώς η συμφορά του λογαριασμού.

Το ζήτημα δεν έχει πτοήσει τις φαρμακευτικές εταιρείες. Φροντίζουν να αφήσουν να διαρρεύσει ότι μια πανδημία δεν φεύγει, έτσι, στο άψε-σβήσε. Μπορεί να ξανάρθει. Γι' αυτό κι εμείς δεν πάμε να εμβολιαστούμε με την πρώτη. Κρατάμε καβάτζα για τη δεύτερη.

Μόνο που η καβάτζα δεν είναι τα 3.300.00 εμβόλια, που έχουν μείνει αμανάτι στα ψυγεία, και τα οποία τα έχουμε χρυσοπληρώσει, χάρη στη σπουδή του καγκελάριου υπουργού Υγείας, που τα παράγγειλε μαζικά. Μια κι έξω: 15.800.000 δόσεις! Να μην μείνει ούτε γκριφόν εκτεθειμένο στον ιό.

Και τώρα; Τι θα τα κάνουμε τα εμβόλια; Ντροπή σας να σκέφτεστε τέτοιες φράσεις. Θα τα παραλάβουμε και θα τα κρατήσουμε. Μπορούμε να τα βάλουμε και σ' ένα μουσείο αφέλειας και σπατάλης δημόσιου χρήματος, με την ευκολία που παραγγέλθηκαν και πληρώθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος, ενώ άλλες προμήθειες υλικών νοσοκομείων, πρώτης ανάγκης, μένουν απλήρωτες.

Η αλήθεια είναι ότι το υπουργείο προσπαθεί να ακυρώσει την παραγγελία για τα υπόλοιπα 12.500.000 εμβόλια, προς 7 ευρώ το ένα περίπου, που δεν έχουν φτάσει στη χώρα. Δεν το βλέπω.

Εδώ, σύμφωνα με τον επικεφαλής της Επιτροπής Υγείας του Συμβουλίου της Ευρώπης, Γερμανό επιδημιολόγο Βόλφγκανγκ Βόνταργκ και 11 ευρωβουλευτές, επρόκειτο «για μια ήπια επιδημία γρίπης, η οποία μετονομάστηκε ψευδώς σε πανδημία», χάρη στις σχέσεις μελών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας με τις φαρμακευτικές εταιρείες!

Το θέμα θα συζητηθεί στην Ολομέλεια της Ευρωβουλής 25-29 Ιανουαρίου στο Στρασβούργο, αλλά κανείς σώφρων άνθρωπος δεν περιμένει αποτελέσματα. Η κατηγορία των «12», ότι οι φαρμακοβιομηχανίες «προκάλεσαν την κατασπατάληση πόρων, που προορίζονταν για την υγεία, προς όφελος αναποτελεσματικών στρατηγικών εμβολιασμού, για να αποκομίσουν τεράστια κέρδη» τα λέει όλα.

Αν όλες οι κυβερνήσεις της Δύσης και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας είναι τόσο εύκολα έρμαια τριών εταιρειών, δεν θα αυτοκτονήσουν κι όλας. Γιατί μία παραδοχή ή δικαστική αποκάλυψη τέτοιου μεγέθους θα στείλει ένα κάρο κόσμο στα σπίτια του και μερικούς στη φυλακή. Με ποιούς θα γίνεται μετά η δουλειά; Ποια δουλειά;

Μα, η πληροφορία λέει ότι «ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας σε συνεργασία με ορισμένες μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες και τους επιστήμονες τους, επαναπροσδιόρισε τις πανδημίες, αφαιρώντας τη φράση "ένας τεράστιος αριθμός ατόμων κόλλησαν τη νόσο ή πέθαναν" από τον υπάρχοντα ορισμό και τον αντικατέστησε με τη φράση "πρέπει να υπάρχει ένας ιός που εξαπλώνεται εκτός συνόρων και στον οποίο οι άνθρωποι δεν έχουν ανοσία"».

Και για να μη νομίσει κανείς ότι οι Ελληνες είναι τα μαύρα πρόβατα της Ευρώπης, η βρετανική «Daily Mail» κατηγορεί με στοιχεία 11 από τα 20 μέλη της Επιτροπής Ειδικών για τη γρίπη (SAGE) ότι είχαν σχέση με φαρμακευτικές εταιρείες, που παράγουν εμβόλια και αντι-ιικά.

Μετά παραπονιέσαι που μας έχουν του κλώτσου και του μπάτσου οι Ευρωπαίοι. Μας έχουν γιατί τον έξυπνο ληστή όλοι τον σέβονται. Τον μικροαπατεώνα κλεφταράκο κανένας.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 11, 2010

Εδωδιμα-αποικιακα




Η θεία μου η Ελένη έσκυψε πάνω από το χαρτάκι της ταμειακής μηχανής του μανάβη, το ξετύλιξε, απίθωσε στη γωνία του ένα τασάκι για να μη γίνεται ρολό και να διαβάζεται, και πήγε στην εταζέρα για να πάρει τα καφέ γυαλιά της υπερμετροπίας, όπως της αρέσει να τα λέει, καθώς αποφεύγει σαν τον διάολο το λιβάνι να τα πει πρεσβυωπίας.
Με το όπλο της όρασης, γύρισε στο τραπέζι της κουζίνας, παραμέρισε τη χάρτινη σακούλα με τα πορτοκάλια, τράβηξε την καρέκλα κι έκατσε, παίρνοντας στο χέρι τη λούπα από κασσίτερο που της είχαμε κάνει δώρο πριν από κάτι Χριστούγεννα.

Εφερε τον χοντρό μεγεθυντικό φακό σχεδόν κολλητά στα επίσης χοντρά κοκάλινα γυαλιά και έσκυψε πάνω από το λευκό χαρτάκι, στολισμένο πάνω στα γράμματα με μια λαδιά από το μπουκάλι με το σαμπού, που είχε βάλει στην ίδια πλαστική τσάντα με τα πορτοκάλια.

«Κο-ρλί-ρη-ς - και - Σσσία - Ο.Ε. - ο-πω-ρο...» συλλάβιζε η θεία μέχρι εκεί που η λαδιά από το σαμπού δεν επέτρεπε στις οπώρες να γίνουν και παντοπωλείο, ώστε να συμπληρωθεί το ποθητό όνομα του μανάβικου, όπως απαιτούσαν ο κύριος υπουργός και ο κύριος έφορας για να εκπέσουν τα 2,5 ευρώ των «πο-ρτο-κα-λια-Μέ-ρ-λιν - Λα-κω-νί-ας, βββ-βά-ρος-κι-λά-2» από το εισόδημα των 800 ευρώ μηνιαίως της σύνταξης του μακαρίτη του θείου Στέλιου, όπως όριζε το φορολογικό νομοσχέδιο.

Ηαγωνία της θείας κορυφώθηκε όταν μετά τα κιλά και το «σύ-νο-λο-ευ-ρώ-2,5» και σε απόσταση τουλάχιστον δύο λευκών αράδων προς τα κάτω, το με αχνά γράμματα ιερογλυφικού βάρους «ΑΦΜ 01713...» έμοιαζε δυσανάγνωστο, από την αναθεματισμένη μικρή σταγόνα του σαμπού, που περιπαικτικά ανταγωνιζόταν τη μεγάλη αδερφή της πιο πάνω, στο επίσης μισακό «οπωροπαντοπωλείο».

Ενας βαθύς αναστεναγμός κούνησε το λευκό, ρολαριστό χαρτάκι του εδωδιμεμπόρου -κοινώς μανάβη- που απελευθερωμένο από το βάρος του σταχτοδοχείου, λόγω ωστικού κύματος, αναπήδησε στο πλαστικό πολύχρωμο τραπεζομάντιλο και αιωρούμενο επί κάποια βασανιστικά δευτερόλεπτα προσγειώθηκε στο λευκοπράσινο μωσαϊκό της κουζίνας, τελευταίο δείγμα μιας τέχνης που απαιτούσε περισσότερο μεράκι παρά οικονομοτεχνική μελέτη για να γίνει.

Η θεία Ελένη έσπρωξε προς τα πίσω έντρομη τη μεταλλική καρέκλα, δώρο της ανεψιάς της για να μη βάζει δύναμη στο τράβα-σήκωνε με τις παλιές ξύλινες με την ανατομική πλάτη, που πουλήθηκαν μπιρ παρά σ' έναν γύφτο για τα παλιατζίδικα, και έσκυψε έτσι όπως ήταν καθισμένη ακόμα, με απλωμένο το χέρι, για να πιάσει το ρολαριστό άσπρο χαρτί του μανάβη απ' το περίτεχνο μωσαϊκό. Μόνο που το λευκό αυτό έξοδο των 2,5 ευρώ, που φάνταζε ώς τώρα έσοδο εάν αντιγραφόταν στη λευκή κόλλα με τις γραμμές, που κάθε μέρα γέμιζε με ευλάβεια και τρεμάμενο χέρι η θεία Ελένη, όπως την είχε ορμηνέψει ο ανεψιός και όπως την είχαν διατάξει ο υπουργός των Οικονομικών και ο έφορας είχε, φευ, γίνει διάφανο από τη σατανική σταγόνα νερού, που πάνω του σημάδεψε να πάει να πέσει!

«Αϊ στα κομμάτια», βλαστήμησε με τη χειρότερη βρισιά που είχε στη φαρέτρα της η αγαθή γερόντισσα και, παίρνοντας από την άκρη προσεκτικά το αποδεικτικό στοιχείο της φορολογικής της έκπτωσης, σηκώθηκε ορθή και το ακούμπησε στο μεταλλικό καπάκι της ηλεκτρικής κουζίνας, όπου, ανάβοντας το ένα μάτι στο 1 συνήθιζε να στεγνώνει τα μικρά, λευκά, ρολαριστά φορολογικά στοιχεία, που θα αποδείκνυαν στον κύριο υπουργό και στον έφορα ότι μήτε ο εδώδιμας-αποικιακάς, μήτε η θεία Ελένη ήσαν φοροφυγάδες.

Ησαν απλώς υποτελείς προχειροτήτων.

Ελευθεροτυπια 02/01/2010