Τρίτη, Δεκεμβρίου 07, 2010

Για τα παιδια

ΠΡΙΝ από δύο χρόνια, σαν σήμερα, μια σφαίρα πυροδοτούσε τον ξεσηκωμό του πιο άδολου, του πιο αδιάφθορου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας: της νεολαίας της.
Ο ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ εκείνος, αυθόρμητος και ανοργάνωτος, αντλώντας ορμή από την αστραπιαία μετάδοση συναισθημάτων και συνθημάτων μέσα από τα τηλέφωνα και τα κομπιούτερ, ταρακούνησε τις μεγάλες πόλεις και την πρωτεύουσα, κυρίως, για μέρες, μέχρι τις παραμονές των Χριστουγέννων.

ΕΚΕΙ, εντελώς ξαφνικά, έτσι ακριβώς όπως εξερράγη, ξεφούσκωσε. Εξαφανίστηκε. Χάθηκε μέσα στις αργίες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς σαν σχολική χρονιά, σαν εκδρομή, σαν διάττων αστέρας.

ΠΙΣΩ της είχε αφήσει ερειπωμένα μαγαζιά, καμένα αυτοκίνητα, εμπρηστικά συνθήματα, τρομοκρατημένους φύλακες και πρώην διώκτες, μισοκακόμοιρους εξουσιαστές, που ψέλλιζαν συγγνώμες, γονείς που καμάρωναν τα παιδάκια τους και καταριόντουσαν την κάθε είδους εξουσία και μια χώρα ολοφυρόμενη, που ανακάλυπτε σε πόσο άδικα χέρια είχε αφήσει την τύχη της ζωής της.

ΤΙ απογίναν όλα αυτά; Πού πήγαν τόσο πάθος, τόση πίστη, τόση ορμή, τόση ρητορεία; Πού πήγαν τόσα συνθήματα και ελπίδες; Σε τι εξελίχθηκε η εξέγερση εκείνου του Δεκέμβρη για όλους εκείνους που μετείχαν και όλους εκείνους που καμαρώναν από πίσω απ' τις κουρτίνες;

ΟΙ τράπεζες κλέβουν τον ίδιο τόκο και με τους ίδιους όρους όσους έχουν γραπώσει για τα καλά απ' τους πολίτες. Ολους μας δηλαδή. Κι οι αστυνόμοι δέρνουν με το ίδιο μένος μικρά παιδιά και συνταξιούχους, καθηγητές, εργάτες και υπαλλήλους. Οι μεγαλέμποροι αισχροκερδούν το ίδιο κι οι βιομήχανοι κινούν τις μηχανές με το διπλάσιο και τριπλάσιο περιθώριο κέρδους από τους Γερμανούς και Σουηδούς ομολόγους τους.

ΟΙ ανάξιοι κι οι ράθυμοι και οι επιπλέοντες φελλοί επικρατούν στο ίδιο ποσοστό μες στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις υπηρεσίες, τα δημόσια πράγματα και τους κοινωφελείς οργανισμούς, όπως και πριν, εντεταγμένοι τώρα και σε κινήματα αντίστασης κατά του Μνημονίου και της ξενόφερτης ακρίδας.

ΚΑΙ οι πολιτικοί, που αρχικά φοβόντουσαν και να κυκλοφορήσουν ανοιχτά, τώρα ξεθάρρεψαν και μας κουνάν το δαχτυλάκι δασκαλίστικα, αυτοπωλούμενοι ως σωτήρες κι αντιστασιακοί στις τρόικες και τα μεγάλα funds, που απειλούν να καταπιούν τη χώρα.

ΤΟΤΕ, πριν από δύο χρόνια, η πλήρης οπισθοχώρηση του κράτους, μπροστά στο έγκλημα που είχε κάνει, άφησε την ορμή των νέων να παρασύρει σαν ποτάμι ό,τι πιο σάπιο είχε να επιδείξει. Ισαμε τις γιορτές των Χριστουγέννων. Γιατί μετά, η ίδια η σαπίλα ξανασκαρφάλωσε στο θρόνο και κυβερνά από παντού, κουνώντας με θράσος το δαχτυλάκι δασκαλίστικα.

ΤΟ ερώτημα δεν είναι πού πήγαν τα παιδιά, που ήτανε ήδη οργανωμένα, ούτε εκείνα, τα λίγα, που διάλεξαν το δρόμο του αντάρτικου. Το ερώτημα είναι πού πήγαν οι δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, που έλεγαν ή ήλπιζαν ή εμείς ελπίζαμε ότι μια μέρα θα γίνονταν κάποιοι άλλοι. Καλύτεροι από αυτούς που σιωπούν, κλέβουν, λουφάρουν και κυβερνάνε. Και προπαντός, καλύτεροι από μας.

10 σχόλια:

Rodia είπε...

Μούδιασαν Καιρέ.. Ολοι μουδιασμενοι ειμαστε -ακομα.

ο δείμος του πολίτη είπε...

Μάλλον αυτοί οι νέοι που αναρωτιέσαι στην τελευταία σου παράγραφο θάφτηκαν από τις ιαχές των ειδημόνων, αποπροσανατολίστηκαν από τα κοιτάσματα πετρελαίου της κάθε Πετρούλας, εγκαταλείφθηκαν στις τύχες τους, την ώρα που κανείς δε βρίσκεται να εκφράσει τις ανησυχίες και τις αγωνίες τους.

o kairos είπε...

Αμα οι νεοι-και οχι μονο-δεν παρουν τις τυχες τους στα χερια τους και περιμενουν απο αλλους,χαθηκαν.Και θα ειναι και αξιοι της μοιρας τους.

teo le fou είπε...

Καθρεπτίζονται , συχνά ανήμπορα , στην εικόνα εκείνου του κυρίου στην οθόνη , που απ’ το παράθυρο του νοικιασμένου δωματίου του , κάθε μέρα , συνήθισε να πετάει σκισμένα μικρά χαρτάκια , χαρτοπόλεμο , στις γάτες που όπως μαζεύονται έτσι κοντά του κάτω στο δρόμο τις φτύνει . Οι γάτες ακόμα παίζουν με τα ποντίκια . Μα κάτι έγινε μέσα στους υπονόμους τελευταία και τα ποντίκια αρρωσταίνουν . Κάποιος βρήκε κάμποσα από δαύτα πεθαμένα στο πεζοδρόμιο λίγα μέτρα πιο πέρα από το καφενείο που απολαμβάνει το ούζο και τα μεζεδάκια του . Ύστερα , ακούγεται πως η αρρώστια μεγαλώνει και όλο και περισσότερα νεκρά ποντίκια θα βρίσκουνε έξω κι άλλοτε μέσα στα σπίτια τους . Έτσι όμως , λένε , θα φύγουν οι γάτες απ’ την πόλη γιατί δεν τους αρέσει να παίζουν με πεθαμένα ποντίκια . Και ο κύριος από τη μεριά του δε θα αισθάνεται καθόλου καλά που δεν θα ’χει πια γάτες να φτύνει . Έχω πυρετό . Ο γιατρός γνωμάτευσε πανούκλα . Μόνο που το μικρόβιο , μεταλλαγμένο , έχει δυναμώσει και το εμβόλιο δεν πιάνει . Σιγά όμως να μην πάθω και τίποτα .

Jason είπε...

Πού πήγαν αυτοί που θα γίνονταν άλλοι;
Πήγαν εκεί που πήγε και η γενιά του Πολυτεχνείου. Που κάποτε τα έβαλε με τα τανκς και μετά από λίγα χρόνια η έννοια της ήταν πώς θα κλέψει την εφορία και να ψηφίσουμε εκείνον το γνωστό του Μήτσου από την τοπική του ΠΑΣΟΚ που θα βολέψει τη Μαιρούλα μας στην Ολυμπιακή. Το Πολυτεχνείο δεν ήταν απλώς εξέγερση, ήταν ολόκληρη επανάσταση, και παρ' όλα αυτά, με μια τέτοια βάση καταφέρατε και φτιάξατε την όμορφη μεταπολιτευτική Ελλάδα όπως την ξέρουμε σήμερα. (ο δεύτερος πληθυντικός ασφαλώς δεν είναι προσωπικός, αναφέρεται στη γενιά στην οποία ανήκετε)
Έτσι έγινε και με τα "δεκεμβριανά", που μπορεί να μην ήταν επανάσταση, αλλά ήταν μια εξέγερση της δικής μου περίπου γενιάς που ήθελε να θυμίσει ότι υπάρχουν και στεγανά πια: ο κόσμος πάει κατά διαόλου, αλλά η αστυνομία να δολοφονεί παιδιά, ε όχι. Δε θα περάσει.
Όταν η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η ελευθερία βιάζονται με τρόπο πραξικοπηματικό ή, έστω, όταν προκύπτει εξόφθαλμη προκλητική αφορμή, το κοινό περί δικαίου αίσθημα και η ευθύνη που οι περισσότεροι έχουμε κρυμμένη κάπου μέσα μας αγανακτούν και υψώνουν ένα ανάστημα για να ανταποκριθούν στο ύψος της ιστορικής συγκυρίας.
Όταν κάνουν το καθήκον τους, επιστρέφουν στη βολή τους.
Διότι ο πιο απλός τρόπος να υποτάξεις ένα σύνολο, δεν είναι πραξικοπηματικά. Είναι σταδιακά. Με παιδεία επιπέδου κουλτούρας φραππέ και την ιδιωτική τηλεόραση. Και κάθε είδους αποβλάκωση για να κοιμάται ήσυχα ο κόσμος.
Το μόνο που χρειάζεται είναι ήσυχοι χειρισμοί να μην ξυπνήσει κανένας. Ο Κορκονέας έκανε φασαρία και ξύπνησε πολλούς.
Προσωρινά.

o kairos είπε...

Ποτε η ευημερια δεν παραγαγε κατι παραγωγικο για την ψυχη.Μονο η καταστροφη και η ανεχεια παραγουν.

ΔemΩΝ είπε...

Κάποτε (και δεν έχει περάσει και κάνας αιώνας) γέλαγα όταν άκουγα αυτή τη φράση: "που πήγαν οι νέοι;"

Οι νέοι πάνε όπου γουστάρουν Γιώργο και κυρίως, πάνε μακριά μας γιατί αυτοί και μόνο αυτοί ξέρουν τι καπνό φουμάρουν οι γενιές μας.

Μακριά λοιπόν. Μακριά από μας και από τις παραινέσεις μας...

(Και μια άσχετη ερώτηση: αλήθεια, ο Ιός που πήγε; )

Thomas είπε...

"Το ερώτημα είναι πού πήγαν......"

Η απάντηση είμαι απλή: έπεσαν μέσα στο χάσμα των γενεών που δημιουργείται όταν οι παλιότεροι μεταθέτουν τις ευθύνες τους στους νεώτερους και οι νεώτεροι αποθέτουν τις ελπίδες τους στους παλιότερους.

喜洋洋 είπε...

高雄縣徵信商業同業公會
南部徵信聯盟
外遇觀測站
大愛離婚諮詢網
離婚大剖析
大愛徵信有限公司
尋人專家徵信服務網
女人徵信公司
華陀徵信
離婚協助中心
跟蹤蒐證徵信器材網
抓姦觀測
大愛徵信
溫馨徵信
成功徵信社

喜洋洋 είπε...

高雄縣徵信商業同業公會
南部徵信聯盟
外遇觀測站
大愛離婚諮詢網
離婚大剖析
大愛徵信有限公司
尋人專家徵信服務網
女人徵信公司
華陀徵信
離婚協助中心
跟蹤蒐證徵信器材網
抓姦觀測
大愛徵信
溫馨徵信
成功徵信社