Πέμπτη, Ιανουαρίου 21, 2010

Στειλε το λογαριασμο αλλού

Στο σπίτι μου, όπως και στο σπίτι κάθε Ελληνα που σέβεται τον εαυτό του, υπάρχει ένα στερεοφωνικό συγκρότημα.

Από το ένα ηχείο παίζει η κυβέρνηση, που όλο ανακοινώνει εισπρακτικά μέτρα για να καλύψει το έλλειμμα του Δημοσίου, και από το άλλο ηχείο παίζει η αγορά έξω από την Ελλάδα, που όλο ζητάει πίσω τα δανεικά της και τα λεφτά μας για να ζήσουν οι κερδοσκόποι.

Ομολογώ, ότι αυτή η μουσική όχι απλώς δεν μ' αρέσει, αλλά με εξοργίζει. Με εξοργίζει γιατί έχουν πέσει σαν κοράκια μέσα στην τσέπη μου και στην τσέπη 6.000.000 Ελλήνων οι δανειστές και τοκογλύφοι, για να πάρουν πίσω και να κερδίσουν από τη σπατάλη των δικών μου χρημάτων, που έχουν κάνει μερικές τρακοσαριές βουλευτές και το κύκλωμα γύρω απ' αυτούς, σε συνεργασία και υπό τα χειροκροτήματα δεκάδων χιλιάδων συμπολιτών μου, που έχουν μπερδέψει την έννοια του εργαζόμενου με την έννοια του αργόμισθου. «Βάλε το παιδί να παίρνει ένα μισθό», έχει γίνει εθνικό σπορ.

Δεν έχουν περάσει παρά λίγα 24ωρα, που ο Επιθεωρητης Δημοσιας Διοικησης κ. Ρακιντζής έστειλε στη Δικαιοσύνη την υπόθεση της εταιρείας «Τραμ», στην οποία οι 150 εργαζόμενοι του Απριλίου έγιναν 650 τον Σεπτέμβριο, χωρίς να έχει αυξηθεί ο κύκλος εργασιών! Μάλιστα, με μαγικό τρόπο, στην επιχείρηση, που μπαίνει μέσα 30.000.000 ευρώ τον χρόνο, κάτι μέρες πριν να εξαγγελθούν οι εκλογές του Σεπτεμβρίου προσλήφθηκαν 60 άνθρωποι σε ένα 24ωρο! Θαύμα, θαύμα! Από πού πληρώνεται όλο αυτό το κόλπο; Από την τσέπη μας.

Πόσους εργαζόμενους έχει η ΕΡΤ; Περίπου 7.000. Περίπου 6 φορές περισσότερους από το BBC! Θα μου πεις, τι είναι το BBC μπροστά στην ΕΡΤ. Δίκιο. Αλλά το βρετανικό Δημόσιο δεν έχει λεφτά, ενώ το ελληνικό έχει: τα δικά μας. Για την ακρίβεια, τα μελλοντικά δικά μας. Γιατί το Δημόσιο έχει υποθηκεύσει τις δικές μας εισφορές για τα επόμενα χρόνια, προκειμένου να κάνει τα κομματικά του ρουσφέτια.

Γιατί το βρετανικό δεν έχει, ενώ το ελληνικό έχει; Γιατί το βρετανικό Κοινοβούλιο ελέγχει τι ξοδεύει ο Βρετανός πολίτης. Οι βουλευτές του είναι ξεφτιλισμένοι, αλλά τους έχουν από κοντά οι ψηφοφόροι, που σαν γνήσιοι φραγκοφονιάδες δεν επιτρέπουν σπατάλες με τα λεφτά τους.

Αντιθέτως, οι Ελληνες ψηφοφόροι είναι large. Είναι κιμπάρηδες. Αντί να ελέγχουν τον βουλευτή τού χώνουν κι ένα ντενεκέ λάδι να του βρίσκεται για «το παιδί, που θα βάλει πόδι στο Δημόσιο, να του βρίσκεται ένας μισθός, μια σιγουριά».

Οχτακόσιους τέσσερις εργαζόμενους είχε η Βουλή το 2007. Σήμερα έχει 1.581 χωρίς να διπλασιαστεί ο αριθμός των βουλευτών αντιστοίχως! Πώς διάβολο διπλασιάστηκαν, χωρίς καν να περάσουν από ΑΣΕΠ και γιατί παίρνουν 16 αντί για 14 μισθούς, με αφορολόγητα έσοδα, δεν το ξέρει ακόμα κανένας πολίτης. Γιατί, για να το μάθει, πρέπει να κατέβει στο οδόφραγμα, να βουτήξει τον βουλευτή από τα πέτα και να του πει «γιατί ρε παίζεις με τα λεφτά μου;». Πού τέτοια τύχη.

Πενήντα κάτι ολυμπιακά και μη αθλήματα χρηματοδοτούνται από τον κρατικό κορβανά, με 25 ομοσπονδίες και κάτι δεκάδες σωματεία, που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους. Πώς γίνεται όλο ετούτο; Οι κρατικοί διαχειριστές των χρημάτων μας μοιράζουν λεφτά σε τύπους του ημιυποκόσμου για να κάνουν τα κομματικά τους παιχνίδια τζάμπα. Σάμπως αυτοί πληρώνουν; Πληρώνει ο μαλάκας. Πήγε ποτέ κανείς φυλακή; Ούτε γι' αστείο.

Οι στρατιωτικοί παίρνουν, λέει, «πάγια οδοιπορικά»! Πάγια; Από πού; Αν δεν ταξιδεύουν γιατί να πάρουν οδοιπορικά; Επειδή οι βαρκάρηδες της Μυκόνου παίρνουν τραβαγιάτικα επιβατών, εις ανάμνησιν των διαδρομών που έκαναν πλοίο - λιμάνι, όταν το λιμάνι δεν είχε ντόκο! Τα παίρνουν, όμως, ακόμα και το πληρώνεις στο εισιτήριο του πλοίου, κορόιδο!

Πόσες χιλιάδες «βάλε το παιδί να παίρνει ένα μισθό» πληρώνουμε σε ένα αντιπαραγωγικό, νεο-οθωμανικό αλισβερίσι, που χρεώνει το Δημόσιο κάθε χρόνο, μαζί με «επιδόματα απουσίας επιδόματος», μέχρι χρεοκοπίας;

Τι ακριβώς προσθέτει η αντιπροεδρία του κ. Πάγκαλου, που θα κοστίζει στον φορολογούμενο 227.000 ευρώ το 2009, 1.123.000 ευρώ το 2010 και 1.015.000 ευρώ για κάθε χρόνο μέχρι το 2014, και 20 υπαλλήλους;

Πώς κατάφερε και φέσωσε με 660.000.000 ευρώ το ΙΚΑ η παλιά Ολυμπιακή; Από πού βγαίνουν τα 600 εκατ. ευρώ έλλειμμα του κλάδου σύνταξης του ΟΤΕ μετά τις εθελούσιες και ποιος θα πληρώσει τα 85 εκατ. ευρώ της πλουσιοπάροχης εθελούσιας στον ΟΛΠ; Αυτός που καλείται να πληρώσει την κομματική φαυλότητα, χωρίς οι κομματικοί φαύλοι να επιβαρυνθούν από τα μέτρα λιτότητας.

Να πληρώσουμε όλοι για το έλλειμμα του Δημοσίου; Μωρέ τι μας λες. Να πληρώσουν αυτοί που το δημιούργησαν. Εχουν ονοματεπώνυμα.

Ελευθεροτυπια 21/01/2010

Τρίτη, Ιανουαρίου 19, 2010

Πανδημον προσκυνημα

Μέτα την πανδημία των φαρμακευτικών εταιρειών και την άρνηση του πληθυσμού να εμβολιαστεί κατά του ιού της γρίπης των χοίρων -που είναι γρίπη των πτηνών- η χώρα μπορεί να κοιμάται ήσυχη, ότι έχει στα ψυγεία της 3,3 εκατομμύρια δόσεις εμβολίου να της βρίσκονται.

Μέχρι σήμερα έχουν εμβολιαστεί 365.000 κάτοικοι επί συνόλου περίπου 11.000.000, που προβλεπόταν, και η συμφορά από την πανδημία δεν ήρθε, παρ' όλο που ο χειμώνας σε λίγο θα φύγει. Ηρθε απλώς η συμφορά του λογαριασμού.

Το ζήτημα δεν έχει πτοήσει τις φαρμακευτικές εταιρείες. Φροντίζουν να αφήσουν να διαρρεύσει ότι μια πανδημία δεν φεύγει, έτσι, στο άψε-σβήσε. Μπορεί να ξανάρθει. Γι' αυτό κι εμείς δεν πάμε να εμβολιαστούμε με την πρώτη. Κρατάμε καβάτζα για τη δεύτερη.

Μόνο που η καβάτζα δεν είναι τα 3.300.00 εμβόλια, που έχουν μείνει αμανάτι στα ψυγεία, και τα οποία τα έχουμε χρυσοπληρώσει, χάρη στη σπουδή του καγκελάριου υπουργού Υγείας, που τα παράγγειλε μαζικά. Μια κι έξω: 15.800.000 δόσεις! Να μην μείνει ούτε γκριφόν εκτεθειμένο στον ιό.

Και τώρα; Τι θα τα κάνουμε τα εμβόλια; Ντροπή σας να σκέφτεστε τέτοιες φράσεις. Θα τα παραλάβουμε και θα τα κρατήσουμε. Μπορούμε να τα βάλουμε και σ' ένα μουσείο αφέλειας και σπατάλης δημόσιου χρήματος, με την ευκολία που παραγγέλθηκαν και πληρώθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος, ενώ άλλες προμήθειες υλικών νοσοκομείων, πρώτης ανάγκης, μένουν απλήρωτες.

Η αλήθεια είναι ότι το υπουργείο προσπαθεί να ακυρώσει την παραγγελία για τα υπόλοιπα 12.500.000 εμβόλια, προς 7 ευρώ το ένα περίπου, που δεν έχουν φτάσει στη χώρα. Δεν το βλέπω.

Εδώ, σύμφωνα με τον επικεφαλής της Επιτροπής Υγείας του Συμβουλίου της Ευρώπης, Γερμανό επιδημιολόγο Βόλφγκανγκ Βόνταργκ και 11 ευρωβουλευτές, επρόκειτο «για μια ήπια επιδημία γρίπης, η οποία μετονομάστηκε ψευδώς σε πανδημία», χάρη στις σχέσεις μελών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας με τις φαρμακευτικές εταιρείες!

Το θέμα θα συζητηθεί στην Ολομέλεια της Ευρωβουλής 25-29 Ιανουαρίου στο Στρασβούργο, αλλά κανείς σώφρων άνθρωπος δεν περιμένει αποτελέσματα. Η κατηγορία των «12», ότι οι φαρμακοβιομηχανίες «προκάλεσαν την κατασπατάληση πόρων, που προορίζονταν για την υγεία, προς όφελος αναποτελεσματικών στρατηγικών εμβολιασμού, για να αποκομίσουν τεράστια κέρδη» τα λέει όλα.

Αν όλες οι κυβερνήσεις της Δύσης και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας είναι τόσο εύκολα έρμαια τριών εταιρειών, δεν θα αυτοκτονήσουν κι όλας. Γιατί μία παραδοχή ή δικαστική αποκάλυψη τέτοιου μεγέθους θα στείλει ένα κάρο κόσμο στα σπίτια του και μερικούς στη φυλακή. Με ποιούς θα γίνεται μετά η δουλειά; Ποια δουλειά;

Μα, η πληροφορία λέει ότι «ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας σε συνεργασία με ορισμένες μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες και τους επιστήμονες τους, επαναπροσδιόρισε τις πανδημίες, αφαιρώντας τη φράση "ένας τεράστιος αριθμός ατόμων κόλλησαν τη νόσο ή πέθαναν" από τον υπάρχοντα ορισμό και τον αντικατέστησε με τη φράση "πρέπει να υπάρχει ένας ιός που εξαπλώνεται εκτός συνόρων και στον οποίο οι άνθρωποι δεν έχουν ανοσία"».

Και για να μη νομίσει κανείς ότι οι Ελληνες είναι τα μαύρα πρόβατα της Ευρώπης, η βρετανική «Daily Mail» κατηγορεί με στοιχεία 11 από τα 20 μέλη της Επιτροπής Ειδικών για τη γρίπη (SAGE) ότι είχαν σχέση με φαρμακευτικές εταιρείες, που παράγουν εμβόλια και αντι-ιικά.

Μετά παραπονιέσαι που μας έχουν του κλώτσου και του μπάτσου οι Ευρωπαίοι. Μας έχουν γιατί τον έξυπνο ληστή όλοι τον σέβονται. Τον μικροαπατεώνα κλεφταράκο κανένας.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 11, 2010

Εδωδιμα-αποικιακα




Η θεία μου η Ελένη έσκυψε πάνω από το χαρτάκι της ταμειακής μηχανής του μανάβη, το ξετύλιξε, απίθωσε στη γωνία του ένα τασάκι για να μη γίνεται ρολό και να διαβάζεται, και πήγε στην εταζέρα για να πάρει τα καφέ γυαλιά της υπερμετροπίας, όπως της αρέσει να τα λέει, καθώς αποφεύγει σαν τον διάολο το λιβάνι να τα πει πρεσβυωπίας.
Με το όπλο της όρασης, γύρισε στο τραπέζι της κουζίνας, παραμέρισε τη χάρτινη σακούλα με τα πορτοκάλια, τράβηξε την καρέκλα κι έκατσε, παίρνοντας στο χέρι τη λούπα από κασσίτερο που της είχαμε κάνει δώρο πριν από κάτι Χριστούγεννα.

Εφερε τον χοντρό μεγεθυντικό φακό σχεδόν κολλητά στα επίσης χοντρά κοκάλινα γυαλιά και έσκυψε πάνω από το λευκό χαρτάκι, στολισμένο πάνω στα γράμματα με μια λαδιά από το μπουκάλι με το σαμπού, που είχε βάλει στην ίδια πλαστική τσάντα με τα πορτοκάλια.

«Κο-ρλί-ρη-ς - και - Σσσία - Ο.Ε. - ο-πω-ρο...» συλλάβιζε η θεία μέχρι εκεί που η λαδιά από το σαμπού δεν επέτρεπε στις οπώρες να γίνουν και παντοπωλείο, ώστε να συμπληρωθεί το ποθητό όνομα του μανάβικου, όπως απαιτούσαν ο κύριος υπουργός και ο κύριος έφορας για να εκπέσουν τα 2,5 ευρώ των «πο-ρτο-κα-λια-Μέ-ρ-λιν - Λα-κω-νί-ας, βββ-βά-ρος-κι-λά-2» από το εισόδημα των 800 ευρώ μηνιαίως της σύνταξης του μακαρίτη του θείου Στέλιου, όπως όριζε το φορολογικό νομοσχέδιο.

Ηαγωνία της θείας κορυφώθηκε όταν μετά τα κιλά και το «σύ-νο-λο-ευ-ρώ-2,5» και σε απόσταση τουλάχιστον δύο λευκών αράδων προς τα κάτω, το με αχνά γράμματα ιερογλυφικού βάρους «ΑΦΜ 01713...» έμοιαζε δυσανάγνωστο, από την αναθεματισμένη μικρή σταγόνα του σαμπού, που περιπαικτικά ανταγωνιζόταν τη μεγάλη αδερφή της πιο πάνω, στο επίσης μισακό «οπωροπαντοπωλείο».

Ενας βαθύς αναστεναγμός κούνησε το λευκό, ρολαριστό χαρτάκι του εδωδιμεμπόρου -κοινώς μανάβη- που απελευθερωμένο από το βάρος του σταχτοδοχείου, λόγω ωστικού κύματος, αναπήδησε στο πλαστικό πολύχρωμο τραπεζομάντιλο και αιωρούμενο επί κάποια βασανιστικά δευτερόλεπτα προσγειώθηκε στο λευκοπράσινο μωσαϊκό της κουζίνας, τελευταίο δείγμα μιας τέχνης που απαιτούσε περισσότερο μεράκι παρά οικονομοτεχνική μελέτη για να γίνει.

Η θεία Ελένη έσπρωξε προς τα πίσω έντρομη τη μεταλλική καρέκλα, δώρο της ανεψιάς της για να μη βάζει δύναμη στο τράβα-σήκωνε με τις παλιές ξύλινες με την ανατομική πλάτη, που πουλήθηκαν μπιρ παρά σ' έναν γύφτο για τα παλιατζίδικα, και έσκυψε έτσι όπως ήταν καθισμένη ακόμα, με απλωμένο το χέρι, για να πιάσει το ρολαριστό άσπρο χαρτί του μανάβη απ' το περίτεχνο μωσαϊκό. Μόνο που το λευκό αυτό έξοδο των 2,5 ευρώ, που φάνταζε ώς τώρα έσοδο εάν αντιγραφόταν στη λευκή κόλλα με τις γραμμές, που κάθε μέρα γέμιζε με ευλάβεια και τρεμάμενο χέρι η θεία Ελένη, όπως την είχε ορμηνέψει ο ανεψιός και όπως την είχαν διατάξει ο υπουργός των Οικονομικών και ο έφορας είχε, φευ, γίνει διάφανο από τη σατανική σταγόνα νερού, που πάνω του σημάδεψε να πάει να πέσει!

«Αϊ στα κομμάτια», βλαστήμησε με τη χειρότερη βρισιά που είχε στη φαρέτρα της η αγαθή γερόντισσα και, παίρνοντας από την άκρη προσεκτικά το αποδεικτικό στοιχείο της φορολογικής της έκπτωσης, σηκώθηκε ορθή και το ακούμπησε στο μεταλλικό καπάκι της ηλεκτρικής κουζίνας, όπου, ανάβοντας το ένα μάτι στο 1 συνήθιζε να στεγνώνει τα μικρά, λευκά, ρολαριστά φορολογικά στοιχεία, που θα αποδείκνυαν στον κύριο υπουργό και στον έφορα ότι μήτε ο εδώδιμας-αποικιακάς, μήτε η θεία Ελένη ήσαν φοροφυγάδες.

Ησαν απλώς υποτελείς προχειροτήτων.

Ελευθεροτυπια 02/01/2010