Πέμπτη, Μαρτίου 18, 2010

Ο Πετρος,ο Γιοχαν κι ο Φραντς

Από τον επόμενο μήνα περίπου 2.000.000 εργαζόμενοι στο Δημόσιο και συνταξιούχοι θα δουν στην τσέπη τους τις αμοιβές τους να είναι λιγότερες.

Υποτίθεται ότι το προσωπικό αυτό κόστος το πληρώνουν για να μειωθεί το έλλειμμα του Δημοσίου ώστε η χώρα να ξαναγυρίσει σε μια οικονομική ευρωστία. Αν την είχε ποτέ.

Το δυστύχημα είναι ότι με το επιτόκιο που δανείζεται εδώ και ένα χρόνο η χώρα, οι μειώσεις στις αμοιβές δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων είναι ακριβώς τα χρήματα που θα χρειαστούν για να πληρωθούν οι τόκοι από τα δάνεια που παίρνουμε! Επομένως, οι αμοιβές αυτές θα πάνε στις τσέπες των τραπεζών αυτών, που με τα τζογαδόρικα παιχνίδια τους αποσταθεροποίησαν το μέχρι πέρυσι οικονομικό status και, αντί να τιμωρηθούν, κλείνοντας, θησαυρίζουν εντείνοντας την επιθετικότητά τους.

Αυτός ο φαύλος κύκλος εργασίας και κέρδους, με τόσο ευθεία σχέση, σε αντίθεση με το παρελθόν που η διαδρομή ήταν πιο πολύπλοκη, γίνεται πια πιο ασφυκτικός και -αν δεν υπάρξει δυναμική αντίδραση- μόνιμος.

Οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι, με τη ναρκωτική καλοπέραση της τελευταίας 50ετίας, στη μεγάλη τους πλειονότητα, δεν συμμετέχουν μαζικά σε καμιά κινητοποίηση κατά των εργοδοτικών και τραπεζιτικών συμφερόντων, που επιβουλεύονται τις αποδοχές πολύ περισσότερο σήμερα από παλιότερα.

Ακόμα χειρότερα, οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι θεωρούν τα εργασιακά και κοινωνικά τους δικαιώματα δεδομένα και επαναπαύονται, την ώρα που έχει αρχίσει η μεγαλύτερη επίθεση για συρρίκνωση των κατακτήσεων αυτών και από τις κυβερνήσεις - συνεταίρους του κεφαλαίου και από το ίδιο το κεφάλαιο.

Ενας ακόμα παράγοντας, που αποδυναμώνει μια πανευρωπαϊκή αντίδραση στις ορέξεις των κυβερνήσεων και κεφαλαιούχων είναι η αντιδραστική στάση των κατοίκων στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που, έχοντας ως μέτρο σύγκρισης την περίοδο του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, θεωρούν ότι βρίσκονται τώρα στον δρόμο με τις παχιές αγελάδες.

Οι μόνοι που αντιδρούν λοιπόν είναι οι Ισπανοί, οι Ελληνες, οι Γάλλοι μετανάστες και οι Πορτογάλοι. Πολύ λίγοι για να αντιμετωπίσουν το τέρας, αλλά αρκετοί για να δημιουργήσουν κλίμα, που να αφυπνίσει τα γερμανικά, κυρίως, συνδικάτα, που εκφράζουν πραγματικά τους εργαζόμενους και δεν είναι εργατοπατερικά, καλή ώρα σαν τα δύο μεγάλα δικά μας.

Τα εργατικά όμως συνδικάτα της Γερμανίας έχουν ήδη έρθει σε συμφωνία με την κυβέρνηση τους να μην ξεσηκωθούν για μερικά χρόνια, με αντάλλαγμα «λιγότερες αμοιβές για καθόλου απολύσεις». Και οι Γερμανοί εργαζόμενοι μοιάζουν ευχαριστημένοι μ' αυτή τη λύση.

Πίσω και από αυτή την κατάσταση στη γερμανική κοινωνία μπορεί κανείς να δει και γιατί οι Τεύτονες τα παίρνουν στο κρανίο με τους Ελληνες «που θέλουν να ζουν άνετα με δανεικά, ενώ εμείς εδώ κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι».

Ισως θα ήταν πιο χρήσιμο βέβαια και για τους Γερμανούς εργαζόμενους και για τους Ελληνες καταφερτζήδες αν συνειδητοποιούσαν ότι ένας είναι ο εχθρός, ο ανεγκέφαλος καταναλωτισμός, προϊόν του εμπορίου των τελευταίων 200 χρόνων και του διαδόχου του, της βιομηχανίας.

Και, αφού κάνουν ένα διάλειμμα από την αποβλακωτική αγκαλιά του, να δουν ότι η μόνη λύση από τα αδιέξοδα δεν είναι ο εμφύλιος μεταξύ αναξιοπαθούντων. Η μόνη λύση -μακάρι να υπάρχει κι άλλη- είναι να γκρεμίσουν τις κυβερνήσεις και τα κόμματα, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα τής εδώ και 200 χρόνια οικονομίας του ευ-δαιμονισμού, χτίζοντας την οικονομία των αναγκών.

Μπορεί μερικοί να χάσουν τα Καγέν τους. Αλλά κανείς πια δεν θα καεί για να τα αποκτήσουν. Κι αυτό όλο δεν γίνεται με την εκ του ασφαλούς διά βίου μάθηση στο σπίτι του μπαμπά και της μαμάς, ούτε στο σπίτι της αραχτής του δημοσίου ταμείου.

Ορίστε ο δρόμος, ορίστε και ο τρόπος. Δεν είναι άνετος και είναι κι επικίνδυνος; Λυπάμαι πολύ.

Δευτέρα, Μαρτίου 15, 2010

Ραγιαδες,ραγιαδες

Κορυφώνεται ο πόλεμος γύρω από την ελληνική οικονομία σε δύο επίπεδα, ουσιαστικά.

Από τη μία πλευρά οι δανειστές της χώρας μαζί με το διεθνές εργοδοτικό κεφάλαιο και από την άλλη οι ροκανιστές του ελληνικού προϋπολογισμού. Στη μέση βρίσκονται όσοι συμμετέχουν στη δημιουργία κρατικού αποθεματικού. Οι αιμοδότες. Οι ευσυνείδητοι. Τα κορόιδα.

Παράλληλα, ποταμός αφελειών και άγνοιας πλημμυρίζει τις οθόνες της τηλεόρασης, τα ερτζιανά κύματα και τις σελίδες των εφημερίδων για τον δανεισμό της χώρας τον επόμενο μήνα.

Οταν έχεις άμεση επιτακτική ανάγκη από 25 δισ. ευρώ και το ξέρει ο τοκογλύφος σου, σε περιμένει στη γωνία για να σε γδύσει. Ολα τα άλλα είναι αφέλειες ή παρηγορητικές κουβέντες για να αρέσεις στο αφεντικό σου.

ΗΕλλάδα, με τις εγκληματικές στενοκομματικές εξυπνάδες πρώτα του Αλογοσκούφη και μετά του Παπακωνσταντίνου έβαλε τα δάχτυλά της και έβγαλε τα μάτια της. Τώρα πληρώνει τις επιπτώσεις τού παιχνιδιού «είμαι κλέφτης, ελάτε πιάστε με».

Το εγκληματικό για την ενημέρωση τού λαού τώρα είναι όλο το παραμύθι για δήθεν Ευρωπαϊκό Ταμείο, δήθεν στήριξη από ξένες τράπεζες υπό τη σκέπη του Σαρκοζί, δήθεν στήριξη από τον Ομπάμα και δεν έχει τέλος η εξαπάτηση.

Οπως έχουμε γράψει επανειλημμένως, και τα στοιχεία μιλάνε από μόνα τους, το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν έχει σχέση με τη διεθνή κρίση. Είναι εγγενές και πολιτικό. Οφείλεται στον στενό εναγκαλισμό επιχειρηματιών - κυβερνήσεων - δημόσιων υπαλλήλων σε βάρος του ελληνικού λαού, με τη συνενοχή και σύμπραξη εργατοπατερικών οργανώσεων και συναφών επαγγελμάτων. Αυτοί όλοι έχουν τινάξει το δημόσιο έλλειμμα με την εγκληματική αδιαφορία, με την οποία χειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα.

Αυτοί είναι και οι βασικοί υπεύθυνοι, που ως ελεγκτικοί μηχανισμοί είτε αδιαφόρησαν να μαζέψουν και να ελέγξουν τη φοροεισφορά, είτε συνέργησαν για να φοροδιαφεύγουν οι κάθε λογής επαγγελματίες.

Τώρα η χώρα βρίσκεται μπροστά σε δύο απειλές. Η μία προέρχεται από το διεθνές χρηματοπιστωτικό δανειστικό κεφάλαιο, που είναι έτοιμο να τη δανείσει με επιτόκιο, που θα της κάνει το δώρο - άδωρο.

Η δεύτερη, όμως, είναι χειρότερη. Από τις δηλώσεις των υπουργών προς τους ευνοούμενούς τους και από τις υποσχέσεις που μοιράζει κάθε μέρα ο κάθε πικραμένος κυβερνητικός χαρτογιακάς, αλλά και από τις πυροσβεστικές δηλώσεις των υψηλόβαθμων στελεχών της κυβέρνησης συμπεραίνει κανείς ότι η κυβέρνηση αγωνίζεται να σώσει αυτό ακριβώς που χαντακώνει τη χώρα και που πρέπει να διαλύσει: το διεφθαρμένο δημόσιο αίσθημα του φαγοποτιού χωρίς αντίστοιχη προσφορά. Κι αυτή θα είναι η μεγαλύτερη τραγωδία για την Ελλάδα: να μην αλλάξει. Να μη διαλύσει τη νοοτροπία της. Να μείνει αιχμάλωτη μιας αρπαχτικής, νεοοθωμανικής, μισοκακόμοιρης, κουτοπόνηρης, αδιαφανούς συναλλαγής από το τρίγωνο επιχειρηματίες-κυβέρνηση-δημόσιοι υπάλληλοι.

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι βαθιά πολιτικό. Εχει να κάνει με τη νοοτροπία κοτσαμπασισμού, που κληροδότησαν οι δημογέροντες στο απελευθερωμένο από τους Τούρκους γένος. Και που μέχρι σήμερα ζει στο μισοσκόταδο της ένοχης αρπαχτής κάθε είδους και στην ατιμώρητη κλοπή, αγκαλιά με την ξεδιάντροπη εκμετάλλευση από τους κάθε είδους εργοδότες.

Ετσι θα, περάσει άλλη μια ανεκπλήρωτη χρονιά, μετά 250 χρόνια η δημοτική ευχή: Ακόμα τούτη η Ανοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες, τούτο το καλοκαίρι.