Δευτέρα, Μαΐου 31, 2010

Υπονομος

Αποκορύφωμα της υποκρισίας είναι που η κοινωνία πέφτει από τα σύννεφα για την απόλυτη διαφθορά στη χώρα. Συγνώμη, αλλά πού ζούσε η κοινωνία τόσα χρόνια; Δεν εργαζόταν δίπλα δίπλα με τον υπάλληλο που τα έπαιρνε μπροστά στα μούτρα της; Δεν εργαζόταν δίπλα δίπλα με τον επαγγελματία συνάδελφό της, που έκλεβε την εφορία; Δεν αγόραζε αγαθά από τους αισχροκερδείς εμπόρους κάθε μέρα; Δεν άκουγε επί χρόνια ολόκληρα άλλα να της λέει ο πολιτικός και άλλα να κάνει; Δεν πλήρωνε κερατιάτικα γρηγορόσημα, φακελάκια, φορολογικούς εκβιασμούς και ψήφο σε κάθε βήμα;

Δεν συνόρευε με τον γείτονα, που τα 'χε πάρει από μίζες, δεν έπαιζαν μαζί τα παιδιά τους, δεν συμμετείχε στις κουβέντες κομπορρημοσύνης για τη σπιταρόνα και την αμαξάρα;

Δηλαδή, για να καταλάβω, έπρεπε να της πουν οι πολιτικοί πάλι από το φθινόπωρο ότι ζει σε διεφθαρμένο κλεφταρχείο για να θυμώσει η κοινωνία; Ή μήπως δεν θυμώνει επειδή κολυμπάει στα σκατά αλλά επειδή τα σκατά τη βάζουν να πληρώσει για τη βρόμα;

Τρίτη, Μαΐου 25, 2010

Αγοραιοι τυποι

Εάν αναρωτιέται κανείς γιατί τα μεγάλα κεφάλαια (hedge funds) κάνουν ό,τι θέλουν σήμερα και μπορούν να απειλούν και να καθοδηγούν τις πολιτικές στις χώρες της Δύσης δεν έχει παρά να δει και να ακούσει πώς μεταδόθηκε η είδηση, ότι η Μέρκελ απαγόρευσε τις ανοιχτές πωλήσεις σε κρατικά ομόλογα της ευρωζώνης (το short selling, που είναι προϊόν - καζίνο για σκέτο τζόγο), τα οποία παίζονται («διαπραγματεύονται» όπως ωραιοποιημένα ονομάζεται από τα παπαγαλάκια) στα χρηματιστήρια της Γερμανίας.

Οι δημοσιογράφοι, λοιπόν, που είναι οι απολύτως υπεύθυνοι για τη μεταφορά των πληροφοριών στον κόσμο, άρα και οι απολύτως υπεύθυνοι για τη δημιουργία μιας πραγματικότητας στην πλειονότητα του κόσμου, σχεδόν όλοι σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και εφημερίδες -με ελάχιστες εξαιρέσεις-, μετέδιδαν ως κορυφαία είδηση ότι «έπεσαν τα χρηματιστήρια μετά την απόφαση της Μέρκελ», «αναταραχή επικράτησε στις αγορές» (όπου «αγορές» είναι οι εγκληματίες τζογαδόροι), «οι επενδυτές (!!) πουλάνε τις μετοχές τους και φεύγουν» (πού πάνε;), «νέα πτώση του ευρώ έναντι του δολαρίου» και ό,τι άλλο κινδυνολογικό φαντάζεται κανείς, που απηχεί μόνο την άποψη των hedge funds-καζίνο, που βυθίζουν στην ύφεση και στην υποβάθμιση της ζωής αυτή τη στιγμή τις οικονομίες της Ευρώπης.

Σχεδόν κανείς δεν βγήκε να προβάλει, ότι μετά την απόφαση της Μέρκελ, όλα αυτά τα σκουλήκια, που τρώνε τις σάρκες των κρατών, μάζευαν πανικόβλητα τα χαρτιά τους για να εκβιάσουν και να πάνε να τα παίξουν αλλού. Σχεδόν κανείς. Οχι εδώ. Ούτε έξω από δω.

Τι έμαθε λοιπόν από τα μέσα μαζικής ο κόσμος; Οτι η κακιά Μέρκελ απαγόρευσε την ελεύθερη διακίνηση στις αγορές, οι οποίες αντέδρασαν και ρίχνοντας τις μετοχές φτώχυναν τα χρηματιστήρια μας! (Ωι, ώι μάνα μου).

Σ' αυτό το κλίμα και μ' αυτές τις δυνάμεις απέναντί τους καλούνται να παλέψουν τα κράτη των πολιτών. Ποια;

Τα κράτη των πολιτών, λοιπόν, τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ενωσης ας πούμε, έχουν βρεθεί σ' αυτή τη θέση που είναι σήμερα γιατί αυτά τα ίδια με τις νομοθεσίες τους επέτρεψαν τα παιχνίδια τζόγου στην αγορά των χρηματιστηρίων και των παραγώγων τους.

Οχι μόνο αυτό, αλλά συμμετείχαν -και συμμετέχουν- ως διαχειριστές και παίκτες τέτοιων κεφαλαίων, πλουτίζοντας όχι τους πολίτες, αλλά τους τραπεζίτες, τους χρηματιστές και όσους πολιτικούς κάνουν τη δουλειά των hedge funds.

Δεν είναι να απορεί κανείς, που η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, η Βρετανία, η Γαλλία και άλλοι «ισχυροί» (χρεοκοπημένοι πάντως) αντέδρασαν στην απαγόρευση της κυρίας Μέρκελ. Και μόνο ο Θαπατέρο χειροκρότησε ο δύσμοιρος, γιατί με το πιστόλι στον κρόταφο πρέπει να σώσει πρώτα τους πολίτες του και μετά τους (όχι και τόσο χωμένους στον χορό) τραπεζίτες του.

Τι θα συμβεί αν γενικευτεί η πολιτική της Μέρκελ και απαγορευτούν τα προϊόντα τζόγου στην Ευρωπαϊκή Ενωση; Δύο, τουλάχιστον, τινά: Θα βρεθούν χωρίς αγορά και χωρίς αμοιβή ένα σωρό τρωκτικά στους πολιτικούς και οικονομικούς μηχανισμούς των κρατών, που πληρώνονται και πλουτίζουν συμμετέχοντας στα στοιχήματα, τα οποία οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί έχουν μάθει στους πολίτες να αναγνωρίζουν ωραιοποιημένα ως «επενδύσεις» ή «αγορές». Τα στοιχήματα!

Το δεύτερο είναι ότι τα κεφάλαια, που τα περισσότερα είναι φούσκα, θα πάρουν των ομματιών τους και θα φύγουν - αφού πρώτα προσπαθήσουν να μείνουν με κάθε απειλή. Φύγουν, σημαίνει ότι θα πουλήσουν ό,τι χαρτί έχουν σε μετοχές και την παράλληλη αγορά, ρίχνοντας τα χρηματιστήρια στα τάρταρα και θα πάνε να παίξουν αλλού με τα κουβαδάκια τους.

Αυτό σημαίνει ότι όσοι έχουν μετοχές θα μείνουν με πολύ μικρότερες αξίες στις τσέπες τους. Ιδιώτες και τράπεζες. Αυτό σημαίνει ότι και τα παράγωγα θα γκρεμιστούν μαζί με όσους έχουν επενδύσει εκεί. Αλλά, θα απαλλαγούν απ' τη φούσκα.

Δηλαδή; Θα πτωτεύσουμε; Τρίχες. Τον πλούτο τον παράγει η εργασία και τον πολλαπλασιάζει η παραγωγική επένδυση. Τον παράγουν οι εργαζόμενοι με τους εργόδοτες. Ολα τα άλλα είναι αέρας κοπανιστός. Χάρη σ' αυτόν τον αέρα έχουμε σήμερα κατά μέσον όρο δύο αυτοκίνητα σε κάθε οικογένεια. Θα ζήσουμε και με ένα.

Σε πραγματικούς αριθμούς, οι τράπεζες και τα θησαυροφυλάκια των χωρών της Ε.Ε. θα φτωχύνουν χωρίς τα κεφάλαια των hedge funds-καζίνο. Θα έχουν διώξει, όμως, από πάνω τους τον καρκίνο. Μια χειρουργική επέμβαση αδυνατίζει τον οργανισμό στην αρχή. Αν η διάγνωση είναι σωστή, τον γλιτώνει από τον θάνατο.

Σήμερα, καλούμαστε πρώτα εμείς στην Ελλάδα και στη συνέχεια άλλοι Ευρωπαίοι να πληρώσουμε με περικοπές από τη ζωή μας για να συνεχίσουμε να είμαστε αιχμάλωτοι τζογαδόρων δανειστών στο διηνεκές. Αιχμάλωτοι μιας φούσκας.

Πετώντας με τις κλοτσιές τους τζογαδόρους από το σώμα της Ευρώπης θα οδηγηθούμε σε περικοπές για να ξαναχτίσουμε χωρίς την ομηρία του αεριττζή. Που έχει κάνει τα λεφτά του απ' την τοκογλυφία, το εμπόριο όπλων, ναρκωτικών, πετρελαίου, νύχτας, εκβιασμών και μεσιτειών. Αυτά είναι στην πλειονότητά τους τα κεφάλαια-τέρατα. Αυτά, και τα ασφαλιστικά ταμεία των αμερικανών εργαζομένων, που δεν έχουν κοινωνικό κράτος να ακουμπήσουν.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει λύση, αν θέλει να γίνει ένωση πολιτών και όχι ένωση πολιτικών και κεφαλαίων, που είναι σήμερα.

Με την ευκαιρία, μας έχουν ζαλίσει τον έρωτα οι ξένοι κυβερνήτες μας και τα εδώ παπαγαλάκια τους, ότι πρέπει να μειωθούν οι αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα για να γίνουν τα προϊόντα μας πιο ανταγωνιστικά.

Κατ' αρχήν η Ελλάδα δεν παράγει τίποτε μεγάλο, εκτός του τουρισμού, για να πάσχει τόσο από ανταγωνιστικότητα. Εδώ και 5.000 χρόνια οι κάτοικοι εδώ είναι έμποροι και μεταπράτες κυρίως. Το πρόβλημά της είναι περισσότερο απατεωνιάς και κουτοπονηριάς των παραγωγών και μεσαζόντων-εμπόρων, κυρίως αγροτικών προϊόντων, που δυσφημούν τα προϊόντα, στέλνοντας έξω τη δευτεράτζα μαζί με τα καλά, και συχνά καθυστερημένα, έξω από τις ρήτρες. Χώρια που το ελληνικό κράτος κάνει ό,τι μπορεί για να αποδυναμώσει κάθε σοβαρό εξαγωγέα με τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά του.

Δεύτερον, οι περικοπές στις αμοιβές και οι απολύσεις έχουν ήδη ξεκινήσει στον ιδιωτικό τομέα χωρίς να χρειάζεται να το πει καμιά κυβέρνηση. Με απώλειες εισοδημάτων πολύ μεγαλύτερες από του δημόσιου τομέα και χωρίς την ασφάλεια της μονιμότητας.

Τρίτον και κυριότερο: Η Γερμανία είναι αυτή τη στιγμή η πρώτη εξαγωγός χώρα στον κόσμο, με τα πιο ανταγωνιστικά προϊόντα και με τα μεροκάματα αυτών που τα παράγουν τα προϊόντα να είναι διπλάσια από των Ελλήνων! Οι αμοιβές φταίνε για την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων; Να το ξαναρωτήσω για να μη μας περνάνε για ηλίθιους: Οι αμοιβές φταίνε για την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων;

Και, για να μη μείνει αμφιβολία για τις αρλούμπες που λέγονται προκειμένου να καλύψουν την πραγματική αιτία, η Ελλάδα ανέβηκε φέτος (!) από την 52η στην 46η θέση ανταγωνιστικότητας, σύμφωνα με τα στοιχεία του IMD (Διεθνές Ινστιτούτο Ανταγωνιστικότητας), ενώ ο τζίρος και οι παραγγελίες στη βιομηχανία αυξήθηκαν κατά 15% φέτος σε σχέση με πέρυσι! Με τα ίδια «μη ανταγωνιστικά» μεροκάματα και μισθούς!

Αλλά είπαμε: Οι ευρωπαίοι πολίτες έχουν συσσωρεύσει πλούτο ευημερίας εδώ και 60 χρόνια και κάποιος πρέπει να τους τον αρπάξει. Και θα τους τον αρπάξουν οι αγοραίες και οι αμερικανοί τραπεζίτες αν δεν το καταλάβουν οι Ευρωπαίοι και δεν πάρουν στο κυνήγι τις κυβερνήσεις, που λειτουργούν σαν μεσάζοντες των μεγαλοκεφαλαίων.

Πέμπτη, Μαΐου 20, 2010

Γιατρε μου,εχω μια αναγουλα

Σήμερα, μετά από κινητοποίηση των συνδικάτων, ένα μεγάλο κομμάτι της χώρας απεργεί.

Ενα μεγάλο, και όχι όλο, γιατί οι αγρότες, οι βιομηχανικοί, βιοτεχνικοί και ανασφάλιστοι εργάτες, οι άνεργοι, οι υπάλληλοι απειλητικών εργοδοτών και οι φοβισμένοι υπάλληλοι, οι καταστηματάρχες, οι βιοτέχνες, οι βιομήχανοι, οι ναυτικοί και οι πιο πολλοί ελεύθεροι επαγγελματίες, εργάζονται.

Εργάζονται μεν, αλλά είναι στην πλειονότητά τους το ίδιο εξοργισμένοι και αισθάνονται την ίδια αναγούλα με τον υπόλοιπο πληθυσμό για τα δύο κόμματα εξουσίας, που σπατάλησαν χωρίς νοιάξιμο όλο τον δημόσιο πλούτο.

Φαίνεται ότι αυτό που ο κόσμος το 'χει τούμπανο, δεν το 'χουν συνειδητοποιήσει εκείνοι που συμμετέχουν ως στελέχη στα δύο κόμματα εξουσίας. Στη χειρότερη περίπτωση, είναι τόσο μονολιθικοί και πωρωμένοι στη νοοτροπία, που δεν ξέρουν, δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο απ' αυτό που κάνουν. Αυτοί είναι. Τόσοι είναι και τίποτε περισσότερο.

Την ώρα που ο ελληνικός λαός βράζει, μπουχτισμένος στην πλειονότητά του από τα πολιτικά και κοινοβουλευτικά καραγκιοζιλίκια, που επαναλαμβάνονται μονότονα εδώ και χρόνια, η κυβέρνηση φέρνει στο Κολοσσαίο της Βουλής για πολλοστή φορά το έργο των ευθυνών, των ενόχων, της κάθαρσης και της τιμωρίας. Στα λόγια.

Μια κακοπαιγμένη παρωδία, που τη βλέπουμε να επαναλαμβάνεται μονότονα ήδη από το 1975, που η κάθαρση από τα καθάρματα της χουντικής διακυβέρνησης περιορίστηκε σε 10 πρωταίτιους και 10 αρχιβασανιστές.

Συνεχίστηκε με την κοροϊδία για την κυπριακή προδοσία, της οποίας ο φάκελος δεν άνοιξε ποτέ στη Βουλή.

Προχώρησε με τους μεγαλοβιομήχανους, που εισέπραξαν δισεκατομμύρια σε δάνεια και τα 'στειλαν στις προσωπικές τους καταθέσεις στο εξωτερικό, κλείνοντας τις ιστορικές επιχειρήσεις τους, και κορυφώθηκε με τη δήθεν κάθαρση του 1989. Οταν πια και ο τελευταίος πολίτης προσγειώθηκε στην πραγματικότητα της διεφθαρμένης κομματοκρατίας.

Δίκες επί δικών, λάσπη και καταγγελίες, δυο τρανταχτές καταδίκες, ένας μεγαλοπολιτικός νεκρός από έμφραγμα, ένας πρωθυπουργός διαπομπευόμενος και τελικώς αθωωμένος με προσυνεννοημένες ψήφους, χωρίς να έχει αποδειχθεί η ενοχή του, και τι εισέπραξε ο λαός; «Ολοι τα ίδια σκατά είναι».

Μετά, ήρθε η ληστεία του λαϊκού κομποδέματος με το Χρηματιστήριο, που έμεινε ατιμώρητη, σερνάμενη από εξεταστική σε εξεταστική, οι υποκλοπές, οι πύραυλοι, τα ελικόπτερα, ο κομιστής με τις κασέτες και τον Ζαχόπουλο, τα σιφοράι, τα Βατοπέδια, όλα απείραχτα, ατιμώρητα, αδίκαστα λες και δεν έγιναν ποτέ. Λες και δεν έφαγε κανείς.

Λες και κανείς στις κυβερνήσεις και στις αντιπολιτεύσεις, στις γραμματείες και στις προεδρίες δεκάδων οργανισμών και εταιρειών δεν πήρε μέρος στις ρεμούλες, που έγιναν με τα ΔΑΝΕΙΚΑ, που πλήρωνε και πληρώνει το ειλικρινές και απροστάτευτο κομμάτι του λαού. Γιατί το υπόλοιπο συμμετέχει στο έγκλημα.

Σαν να μην έχει αναγουλιάσει, λοιπόν, ο λαός -και ο αμέτοχος και ο συμμέτοχος- με τα καραγκιοζιλίκια των δήθεν εξεταστικών επιτροπών της Βουλής (πόσα έξτρα πληρώνονται γι' αυτές οι βουλευτές;), τα κόμματα, με πρωτοστάτη και πρωταγωνιστή την κυβέρνηση, συνεχίζουν το μοτίβο «εσύ φταις» «όχι εσύ φταις», πιστεύοντας ότι μ' αυτά θα λασπώσουν τον αντίπαλο και θα βγουν στα μάτια του κόσμου λάδι!

Χαμπάρι δεν έχουν πάρει ότι η συντριπτική πλειονότητα του κόσμου ένα αποκούμπι ψάχνει, μια εναλλακτική, για να τους πει «άντε και αυτοθείτε» και να τους στείλει όχι μόνο στην αφάνεια, αλλά και στη φυλακή, αν η εναλλακτική αποφασίσει να στείλει σε δίκη όλους όσοι φέσωσαν με δισ. τον ελληνικό λαό επί χρόνια και για χρόνια, στην κυριολεξία αδιαφορώντας γι' αυτό.

Ενδιαφερόμενοι μόνο για τον δικό τους πλουτισμό, τη διαιώνιση του διεφθαρμένου πελατειακού συστήματος με τους δημόσιους υπάλληλους, τους προμηθευτές και τους εργολάβους, για την ψωνάρα να νομίζει το μηδενικό ότι κάτι είναι. Μέχρι να έρθει -γιατί πάντα έρχεται- η ιστορική στιγμή να του το αποδείξει κιόλας ότι είναι τίποτα. Και να του πει «σκάσε τώρα».

Πέμπτη, Μαΐου 13, 2010

Σφαξε μ Ερντογαν μου ν αλλαξω

Πριν από 6 μήνες ο πρωθυπουργός, με αφορμή την έλλειψη χρημάτων στο δημόσιο ταμείο, ανακοίνωσε στο πανελλήνιο -και στο παγκόσμιο- ότι η χώρα χάνει εθνική κυριαρχία.
Προφανώς, ήθελε μ' αυτό να δραματοποιήσει την κατάσταση, ώστε να πει στον ελληνικό πληθυσμό ότι όταν δεν έχεις χρήματα για να ζήσεις γίνεσαι υποχείριο των δανειστών σου και δεν αποφασίζεις εσύ για τα του οίκου σου.

Πολύ σωστά τα είπε τότε ο πρωθυπουργός και δεν τον άκουσαν μόνο οι Ελληνες πολίτες, τον άκουσαν και οι Τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί. Οι Ελληνες από την πλευρά τους άρχισαν να ανησυχούν για τις καταθέσεις τους, τους μισθούς τους, τις επιχειρήσεις τους και την εργασία τους, ενώ οι Τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί άρχισαν να εφαρμόζουν απολύτως πιεστικά στην πράξη τις απαιτήσεις τους να γίνει το Αιγαίο (και) τουρκική θάλασσα.

Εβαλα το «και» σε παρένθεση για να επισημάνω αυτό που η εκείθεν του Αιγαίου απολύτως ιμπεριαλιστική και απολύτως φεουδαρχική χώρα διεκδικεί επισήμως σθεναρά εδώ και περίπου 15 χρόνια, σε αντίθεση με τη φράση που διαβάζεται χωρίς το «και», και που είναι η σωστή, γιατί αυτή είναι η πραγματική επιδίωξή της.

Στη διεθνή πολιτική, που ασκείται με τη βία της διπλωματίας και με τη διπλωματία της βίας, η στενή συνεργασία της εξωτερικής πολιτικής με τη στρατιωτική πολιτική είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Η Ελλάδα αποτελεί ίσως μια ιδιότυπη εξαίρεση στον παγκόσμιο αυτό κανόνα, πρωτοτυπώντας σε μια ασυνεννοησία των δύο αυτών πολιτικών, εδώ και χρόνια, ανάλογα με την κυβέρνηση και τις προσωπικές σχέσεις μεταξύ υπουργών και υφυπουργών.

Σ' αυτά, να προσθέσει κανείς ότι η Ευρώπη και οι ΗΠΑ, πολύ μακριά από την ιμπεριαλιστική απειλή της Τουρκίας σε όλη τη Μέση Ανατολή, και με την ασφάλεια αυτής της απόστασης, τείνουν ευήκοον ους στην Αγκυρα ενώ οι τρεις (ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία) προωθούν κιόλας τον τουρκικό επεκτατισμό και την επιθετικότητα, πιστεύοντας (οι αφελείς) ότι οι κυβερνήσεις της Αγκυρας και οι στρατηγοί θα ασκήσουν την πολιτική των χωρών τους και όχι την οθωμανοκεντρική, που με γνώμονά της βαδίζει μονίμως η γείτων.

Στο πλαίσιο αυτό η ελληνική εξωτερική και στρατιωτική πολιτική ακολουθεί την εξής συνταγή: ο τραμπούκος της γειτονιάς απειλεί, μπαίνει στο ξένο σπίτι, ζητάει τα έπιπλά σου κι εσύ τον αντιμετωπίζεις χαμογελαστά και καρτερικά, με την ελπίδα ότι αν δεν τον αγριέψεις, το πολύ πολύ να πάρει ένα κηροπήγιο και να φύγει.

Μ' αυτήν τη ραγιάδικη νοοτροπία επιζήσαμε 400 χρόνια, αυτήν ακολουθούμε και τώρα. Γιατί αν δεν την ακολουθήσουμε, υπάρχει ο φόβος να μας πάει ο Τούρκος σε κανένα ξένο δικαστήριο και να χάσουμε δύο κηροπήγια. Για πόλεμο δεν λέω, γιατί αν τον επιχειρήσει η γείτων θα περάσουμε άλλα 400 χρόνια σκλαβιάς, έχοντας πάνω απ' το κεφάλι μας και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί μέχρι τον Φεβρουάριο τα τουρκικά πολεμικά σουλατσάριζαν ανενόχλητα μέχρι το Σούνιο και δεν αντέδρασε κανείς. Ποιον να φοβηθούν. Εδώ και λίγους μήνες γράφεται, χωρίς να διαψεύδεται, ότι η Ελλάδα θα δίνει στην Τουρκία κάθε μέρα το πρόγραμμα πτήσης των πολεμικών αεροσκαφών της στο Αιγαίο! Το ίδιο θα κάνει και η Τουρκία, με στόχο -κατά την ευφυή ελληνική πολιτική- να μειωθούν τα έξοδα από τις αναχαιτίσεις!

Μόνο που με το παραπάνω σχέδιο, το οποίο πάει για να υπογραφεί (!), τα τουρκικά δεν θα καταθέτουν τα σχέδια πτήσης που προβλέπονται από τον ICAO και έτσι καταργούνται οι αρμοδιότητες της Αθήνας στην παροχή εναέριας κυκλοφορίας του FIR! Αυτό βάζει σαν ντόμινο στο τραπέζι την ελληνική κυριαρχία, στον αέρα, την υφαλοκρηπίδα, τις βραχονησίδες και τα νησιά, που διεκδικεί η Τουρκία ως γκρίζες ζώνες.

Καπάκι σ' αυτή τη διαρκή πίεση για κυριαρχία της Τουρκίας στο Αιγαίο, που εκφράζεται μονίμως με στρατιωτικά μέσα (αεροπορικά και ναυτικά), η τουρκική κυβέρνηση, που έρχεται τάχα για βίζιτα φιλίας και που εμείς ξέρουμε ακριβώς τι θα πει (εμείς, όσοι δεν έχουμε ακόμα γίνει αφελείς, ούτε υπάλληλοι, ούτε ιδεολόγοι της επιβίωσης ακόμα και γονατισμένοι) από υποκρισία και ψεύτικες φιλοφρονήσεις -το Φανάρι δίδαξε και υπήρξε πρωτοπόρο στο είδος εδώ και αιώνες- η τουρκική κυβέρνηση λοιπόν την Τρίτη εγκλώβισε, πυραυλικά, σχηματισμό ελληνικών μαχητικών στα νησιά Καλόγεροι της Ανδρου και αξίωσε έλεγχο σε ελληνικό μεταγωγικό εκτός περιοχής ασκήσεων!

Ποια ήταν η επίσημη ελληνική απάντηση του υπουργείου Αμυνας σ' αυτή την άσκηση κυριαρχίας της Τουρκίας επί ελληνικού και διεθνούς χώρου; Στην κατάργηση της Ελλάδας επί του ελέγχου του FIR Αθηνών;

«Το περιστατικό δεν αξιολογείται ως ιδιαίτερης βαρύτητας»...

Σε μια χώρα που έχει χάσει την εθνική της κυριαρχία, η κυβέρνηση δεν αξιολογείται ως ιδιαίτερης βαρύτητας.

Αλλά σ' αυτό φταίνε οι άνθρωποι και όχι τα λεφτά.

Πέμπτη, Μαΐου 06, 2010

Εμεις τι ειμαστε;

Η Ελλάδα σκύβει από χθες με οργή, φόβο, σκεπτικισμό και πείσμα πάνω από τα άψυχα σώματα τριών νέων, που με τη δολοφονία τους έδειξαν και στους πιο ανυποψίαστους, ότι η σαπίλα στον ιστό της κοινωνίας οδηγεί το σώμα σε γάγγραινα.

Μπορεί να μην είναι κακό! Γιατί ο θάνατος είναι η τελευταία ελπίδα για μια ανάσταση.

Η ελληνική κοινωνία, έτσι, βρίσκεται σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε μετά τον εμφύλιο, αντιμέτωπη σε απόσταση αναπνοής με όλους τους εχθρούς της.

Απέναντί της βρίσκονται οι τραπεζίτες, οι χρηματιστές, οι κερδοσκόποι εδώ και έξω από δω, που την αποκοιμίζουν με τα δανεικά του νεοπλουτισμού για να την απομυζήσουν με όλο τον δημόσιο πλούτο της.

Απέναντί της είναι οι κυβερνήσεις της, που νομοθετούν σαν πειθήνια όργανα του τοκογλυφικού κεφαλαίου, που αφήνουν απροστάτευτους τους αδύναμους στα νύχια των αρπακτικών, που πλουτίζουν τα μέλη τους -οι κυβερνήσεις-, τους φίλους τους, τους χρηματοδότες τους, τους υπηρέτες τους στις τάξεις των πολιτών.

Απέναντί της είναι οι απάτριδες φιλοτομαριστές σ' όλες τις τάξεις των επαγγελματιών, που ενώ γδέρνουν τους συμπολίτες τους ανεξέλεγκτοι, δημιουργούν πλούτο χωρίς συμμετοχή στον κοινό κορβανά και τον διώχνουν έξω από τη χώρα μόλις φοβηθούν ότι κινδυνεύει (ο πλούτος). Πλούτο αρπαγμένο από τη συμμετοχή των συμπολιτών τους στην εργασία και τη φορολογία. Απάτριδες και ανιδεολόγοι, δεξιοί, εκσυγχρονιστές, σοσιαλιστές και αριστεροί. Κατά δήλωσή τους.

Απέναντι στην ελληνική κοινωνία είναι η ευκολία και η αεριτζίδικη νοοτροπία, που η μέση οικογένεια σπέρνει σαν στάτους, υποταγμένη στη μόνη αξία που έχει αναδείξει: το χρήμα.

Απέναντί της είναι μια προπαγάνδα, που αρέσκεται να λέγεται πληροφόρηση και ψυχαγωγία και που βυθίζει την κοινωνία κάθε μέρα πιο βαθιά στην αποβλάκωση, με την ανάδειξη των πιο χυδαίων νοοτροπιών σε αξίες προς μίμηση και των πιο αμόρφωτων στοιχείων σε παραδείγματα αξιοσύνης.

Απέναντί της είναι τα κόμματα-απολιθώματα ενός θλιβερού παρελθόντος προδοσίας, ίντριγκας, φασισμού και αμοραλισμού, που αλλάζοντας την ιστορία κατά το δοκούν αναβαπτίζονται, εμφανίζοντας τους εαυτούς τους σε άγγελους σωτήρες.

Απέναντί της είναι το λούμπεν, που, μη έχοντας καμιά ιδεολογία και ανίκανο να αρθρώσει οποιοδήποτε έννοο λόγο, σπέρνει άναρθρες κραυγές βίας και ακόμα πιο άναρθρες πράξεις βίας. Αλλοτε από αφέλεια, άλλοτε από απαιδεψιά και άλλοτε πληρωμένο από τα ταμεία του παρακράτους.

Και επειδή όλα αυτά τα κομμάτια ζουν και ανασαίνουν σ' αυτό τον τόπο και σ' αυτή την κοινωνία, η ελληνική κοινωνία έχει απέναντί της ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού της. Αυτό, και το εγχώριο και ξένο μεγαλοκεφάλαιο, που δεν έχει ούτε γειτονιά ούτε πατρίδα. Κι έφτασε ο καιρός να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να ταΐζει τα πιο αντικοινωνικά της στοιχεία ή αν θα επαναστατήσει για να χτίσει ένα σοβαρό σύστημα συμβίωσης.

Η ελληνική κοινωνία σήμερα είναι απέναντι σε μια απόπειρα του διεθνούς κεφαλαίου να αρπάξει πλούτο και τζάμπα εργατοώρες από τους λαούς της Δύσης. Και απέναντι στις πολιτικές ηγεσίες της Δύσης, που υπηρετούν αυτό το κεφάλαιο. Ο μαχητικός αγώνας της και η άρθρωση του δικού της πολιτικού λόγου θα είναι το παράδειγμα για τους άλλους λαούς, όχι μόνο του Νότου, που απειλούνται, αλλά και του Βορρά, που θα απειληθούν.

Στον ξένο Τύπο, φωνές που έχουν πάρει χαμπάρι την κομπίνα πρωτοστατούν σε μια εκστρατεία, φωνάζοντας «είμαστε όλοι Ελληνες».

Εμείς είμαστε;

Τετάρτη, Μαΐου 05, 2010

Ντροπη της δημοσιογραφιας (2)

Η σημερινη - και οχι μονο - εικονα της ελληνικης καρεκλοκενταυρης και ανευθυνης δημοσιογραφιας,ετσι οπως εκφραζεται απο τις συνδικαλιστικες της ηγεσιες,με την ανοχη των μελων των ενωσεων,που δεχονται αδιαμαρτυρητα το πολιτιστικο,επαγγελματικο,ηθικο,χαλι του κλαδου τους εφτασε στο αποκορυφωμα της.
Οι δημοσιογραφοι,που η δουλεια τους,η αποστολη τους,ειναι μια και μονη,να πληροφορουν το λαο για οσα συμβαινουν στο προσκηνιο και στο παρασκηνιο,απεχουν σημερα απο το πρωι,απο την υπερτατη αυτη υποχρεωση τους,την ωρα που η Αθηνα φλεγεται και ο κοσμος ειναι στους δρομους στην πρωτη του μεγαλη διαμαρτυρια κατα των μετρων αφαιμαξης,που επεβαλε το διεθνες τοκογλυφικο συστημα στη χωρα.Με την υποταγμενη συγκατανευση της κυβερνησης.
Οι δημοσιογραφοι,καθοδηγουμενοι απο μια δημοσιοϋπαλληλικη και αντιεπαγγελματικη νοοτροπια των συνδικατων της,μεταξυ καθωσπρεπισμου,δειλιας,παλαιοκομμουνισμου και οπορτουνισμου απεργουν σημερα σε βαρος του λαου!Ο λαος πληροφορειται για το τι συμβαινει απο το πρωι- μεχρι τη στιγμη που ο ΣΚΑΙ προς τιμην του εγραψε στα παλια του τα παπουτσια τον παραλογισμο - απο τα ξενα καναλια και πρακτορεια!!
Η δυναμη της δημοσιογραφιας ειναι μια:η πληροφορηση.Η δημοσιευση.Η δημοσιογραφια μπορει να απεργει και να απεχει μονο εναντι του εργοδοτη της,για λογους επιβιωσης και μετρωντας ΥΠΕΥΘΥΝΑ το τιμημα μεταξυ σιγης και πληροφορησης.Δεν απεργει ποτε εναντι της κυβερνησης!!Εκτος αν θεωρει οτι εργοδοτης της ειναι η κυβερνηση.
Αυτη η ντροπη,που δεν ειναι η μονη,πρεπει καποια στιγμη να σταματησει.Μαζυ με τον κατηφορο,που εχει παρει ο κλαδος,γεματος απο δουλικους,αγραμματους,φραγκοφονιαδες,αναγωγους και ηθοποιους,που εχουν γεμισει τα δημοσιογραφικα γραφεια.Κι αυτη την ευθυνη για το σταματημα την εχουν μονο οι εργαζομενοι δημοσιογραφοι.Ουτε οι συνδικαλιστες τους -κυριως αυτοι - ουτε κανενας αλλος.