Τρίτη, Φεβρουαρίου 22, 2011

Τι 30,τι 40,τι 50 δις

ΣΤΟΥΣ πολίτες, που είναι απληροφόρητοι, και είναι δυστυχώς οι περισσότεροι, δημιουργήθηκε την περασμένη βδομάδα η εντύπωση ότι η χώρα βαδίζει προς την απώλεια εδάφους και επιχειρήσεων της τάξης των 50 δισ. ευρώ, τα οποία (εδάφη και επιχειρήσεις) θα περιέλθουν σε ξένη κατοχή.
ΣΤΗΝ καλύτερη περίπτωση, οι πολίτες πίστεψαν ότι η κυβέρνηση ετοιμάζεται να πουλήσει τα παραπάνω, γεγονός που για εθνικούς -αλλά και ταξικούς- λόγους πρέπει πάση θυσία να αποτραπεί.

ΚΑΤ' ΑΡΧΗΝ, όσοι ανησυχούν πρέπει να ησυχάσουν. Το Ελληνικό Δημόσιο είναι εντελώς ανίκανο να πουλήσει ή να εκμεταλλευτεί την περιουσία του, και το αποδεικνύει εδώ και πολλές δεκαετίες.

ΕΑΝ την αξιοποιούσε, δεν θα υπήρχε οικονομική κρίση στη χώρα, ακόμα και αν φοροδιέφευγαν οι 6 στους 10 φορολογούμενοι, όπως συμβαίνει ώς σήμερα.

ΠΙΣΩ από τις λαϊκίστικες κραυγές περί ξεπουλήματος της περιουσίας του λαού, απ' αυτούς που θυμούνται το λαό μόνο όταν εκείνος πρόκειται να πληρώσει, η άρνηση αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας θα έπρεπε να διώκεται ως κακοδιαχείριση και δόλια διαχείριση. Και σε βάρος των υπεύθυνων δημόσιων λειτουργών και σε βάρος των πολιτικών τους προϊσταμένων, γραμματέων, υφυπουργών και υπουργών.

ΕΠΕΙΔΗ η αδιαφορία στην αύξηση των δημοσίων εσόδων είναι μια νοοτροπία και μια πράξη που στρέφεται ευθέως κατά της καλυτέρευσης της ζωής του λαού.

ΔΕΝ είναι η πρώτη φορά που κυβέρνηση αποπειράται να προσθέσει λεφτά στο ταμείο από τη δημόσια περιουσία. Το 1998 ιδρύθηκε η Α.Ε. Αξιοποίησης Περιουσίας ΕΟΤ. Το 2000 μετονομάστηκε σε Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα Α.Ε. Τι έκανε; Το 2004 ξαναμετονομάστηκε σε Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα, αλλά με νέα μορφή του νόμου 3270! Και λοιπόν;

ΛΟΙΠΟΝ, ήδη προγραμματίζεται η συνένωσή της με την Α.Ε, που υποτίθεται ότι διαχειρίζεται τα Ολυμπιακά Ακίνητα, αλλά και με την Κτηματική Εταιρία του Δημοσίου, για να δημιουργηθεί ένας φορέας, στον οποίο θα είναι συγκεντρωμένα όλα τα ακίνητα του Δημοσίου, ώστε να αξιοποιηθούν!

ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΣ, όταν ακούω «φορέας», είμαι σίγουρος πως πρόκειται είτε για μπαλαφάρα είτε για απάτη. Αυτό μου έχει δείξει η ζωή μου στη χώρα και η υπερτριακονταπενταετής επαγγελματική μου εμπειρία.

ΠΙΣΩ από τις πιο πολλές απ' αυτές τις εταιρείες, αλλά και τις εκατοντάδες διάσπαρτες μικρότερες, δεν υπάρχουν παρά βολέματα παχυλά αμειβόμενων ημετέρων, χαμηλά αμειβόμενων υποτιθέμενων ψηφοφόρων, διαπλεκόμενων με μεσάζοντες κολλητών και άχρηστα σχέδια, μόνο και μόνο για να δικαιολογούνται οι υπάρξεις τους.

ΦΥΣΙΚΑ το μεγαλύτερο κομμάτι της περιουσίας, που υποτίθεται ότι διαχειρίζονται οι παραπάνω φορείς, αλλά και όσοι έχουν στα χέρια τους τίτλο δημόσιο, είναι ουσιαστικά άχρηστο! Αλλοτε γιατί είναι καταπατημένο, άλλοτε γιατί απαιτεί μυθώδεις απαλλοτριώσεις, άλλοτε γιατί κολλάει στο άρθρο 24 του Συντάγματος περί προστασίας του περιβάλλοντος, άλλοτε γιατί η αξιοποίηση πάει να γίνει προς όφελος επιχειρηματιών, που χρησιμοποιώντας πολιτικές γνωριμίες και πιέσεις θησαυρίζουν ζημιώνοντας το κράτος ή απλώς κερδοσκοπούν.

ΑΛΛΟΤΕ, τέλος, γιατί ακόμα κι όταν βρίσκονται σοβαροί επενδυτές, το βάζουν στα πόδια μπροστά στη γραφειοκρατία του Δημοσίου. Γραφειοκρατία που δεν έχει στηθεί για να προστατέψει τα συμφέροντα του Δημοσίου. Αλλά για να προστατέψει τα συμφέροντα των συμμοριών, που έχουν δημιουργηθεί από πίσω της και οι οποίες ενδιαφέρονται μόνο για τη θέση τους και την τσέπη τους.

Σ' ΑΥΤΟΝ όλο τον κύκλο απαξίωσης της περιουσίας του λαού να προσθέσουμε και συντεχνιακές ομάδες, που την κρατάνε υποβαθμισμένη, υπερασπιζόμενες όχι την υπεραπόδοσή της υπέρ του λαού, αλλά τη δική τους κυριαρχία και διαιώνιση επ' αυτής.

ΕΙΝΑΙ κυρίως αυτές που κόπτονται υπέρ του λαού όταν χρειάζονται πλάτη στις διεκδικήσεις τους. Αλλά το πραγματικό τους πρόσωπο το ζει κανείς όταν σαν πολίτης έρθει σε επαφή με τις υπηρεσίες των επιχειρήσεων όπου οι συντεχνίες πρωτοστατούν.

ΑΣ μην ανησυχούν λοιπόν όσοι φοβούνται ότι θα ξεπουληθεί η χώρα στους ξένους. Εχει ηδη ξεπουληθεί σε ποικίλα συμφέροντα ντόπιων. Δυστυχώς, όχι αυτών που πραγματικά την αγαπάνε. Αυτοί, μονίμως αναμένονται.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 16, 2011

Μωριας εγκωμιον

Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣ, κατά την άποψή μου, λόγος που η χώρα έχει φτάσει στο σημείο να κυβερνιέται από ξένους είναι η έλλειψη σοβαρότητας. Προφανώς, να πηγαίνεις προς τον τοίχο και να συνεχίζεις με την ίδια ταχύτητα, κοιτάζοντας αδιάφορα δεξιά-αριστερά, δεν είναι και το πιο έξυπνο.
ΜΟΝΟ άλλοθι αυτής της νοοτροπίας είναι ότι το λεωφορείο δεν είναι δικό σου, είναι των επιβατών, εσύ οδηγείς και έχεις τους μοναδικούς 6 αερόσακους που υπάρχουν και τη ζημιά θα την πληρώσουν οι επιβάτες.

ΜΕΡΙΚΟΙ ισχυρίζονται ότι αυτό δεν είναι έλλειψη σοβαρότητας· είναι εγκληματικό. Και η έλλειψη σοβαρότητας έγκλημα είναι.

ΕΝΑ τέτοιο έγκλημα έγινε σε βάρος, πάλι, των επιβατών τη νύχτα της Παρασκευής προς Σάββατο. Ενώ η κυβέρνηση είχε συμφωνήσει με την τρόικα την εκποίηση κομματιού της δημόσιας περιουσίας έναντι 50 δισ. ευρώ, ήρθε 9 ώρες μετά την ανακοίνωση από τους ξένους εκπροσώπους να αποδοκιμάσει αυτήν ακριβώς την ανακοίνωση (!) και όχι την εκποίηση.

ΓΙΑΤΙ έγινε αυτή η παράσταση; Ο υπουργός Οικονομικών δεν είχε αντιδράσει αρνητικά το απόγευμα της Παρασκευής, μετά τη συνέντευξη των ξένων δανειστών, όταν απάντησε με non paper σε ερωτήσεις δημοσιογράφων.

ΤΙ οδήγησε την κυβέρνηση στην κωμική μεταμεσονύκτια ανακοίνωση αντίστασης και πάλης κατά των κατακτητών, που είχαν το θράσος να υποδείξουν στην εκλεγμένη νόμιμη αντιπροσωπεία τι θα κάνει με τα οικονομικά της χώρας;

Ο ΤΥΠΟΣ. Ο Τύπος του Σαββάτου, που εκδιδόμενος νωρίς το απόγευμα της Παρασκευής φτάνει στα κυβερνητικά γραφεία το βράδυ της ίδιας μέρας. Με μια - δυο εξαιρέσεις, σύσσωμος ο υπόλοιπος είχε με πηχυαίους τίτλους το «πωλείται η Ελλάδα», ενώ οι εκπαιδευμένοι στη λαϊκή αντίδραση βουλευτές και υπουργοί έσπευδαν στο τηλεφωνικό κέντρο των ανώτατων κλιμακίων θορυβημένοι.

ΣΕ μια σοβαρή χώρα με σοβαρή κυβέρνηση, δανειστές και δανειζόμενοι, σε κοινή συνέντευξη, ανακοινώνουν στο λαό αυτά που έχουν συναποφασίσει. Εάν η σοβαρή κυβέρνηση διαφωνεί με τα μέτρα, παραιτείται και παραδίδει τη σκυτάλη σε άλλη. Εάν συμφωνεί, δεν παριστάνει ότι διαφωνεί.

ΣΗΜΕΡΑ ζούμε το φαινόμενο η κυβέρνηση Τσολάκογλου να συνεργάζεται απολύτως με τους Γερμανούς κατακτητές, ενώ στα επίσημα ανακοινωθέντα της διατυμπανίζει ότι κάνει αντίσταση!

ΚΑΙ ο ελάχιστα σοβαρός των ανθρώπων καταλαβαίνει ότι η εικόνα είναι γελοία. Και δεν είναι γελοία έτσι ανώδυνα.

ΑΥΤΟΙ που έχουν δανείσει τη χώρα και ζητάνε να της αρπάξουν όχι μόνο τον πλούτο της, αλλά και την ομορφιά της, όχι μόνο δεν πτοούνται έχοντας να κάνουν με τέτοιες γελοιότητες, αλλά αποθρασύνονται κιόλας. Επειδή ακριβώς βλέπουν ότι δεν αντιμετωπίζουν σοβαρούς ανθρώπους.

ΑΥΤΗ, αλλά και αρκετές άλλες πέννες, εδώ και δύο χρόνια έχουν προειδοποιήσει ότι το παγκόσμιο κερδοσκοπικό κεφάλαιο δεν ενδιαφέρεται για τα χρωστούμενα της Ελλάδας ή για τα ελλείμματά της. Σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στα χρέη και τα ελλείμματα άλλων χωρών, που δεν αγγίζονται από τους δανειστές.

Η ΕΛΛΑΔΑ υπήρξε ο αδύναμος κρίκος στον πόλεμο ευρώ - δολαρίου και επελέγη ως το κράτος προς παραδειγματισμό για την επίθεση που κάνει το μεγάλο κεφάλαιο σε όσα δικαιώματα απέκτησαν οι λαοί της Ευρώπης και της Αμερικής εδώ και 60 χρόνια.

ΕΤΣΙ, έγινε η χώρα μια εύκολη λεία στα νύχια ξένων κεφαλαιούχων, που μπορούν να αποκτήσουν σ' αυτόν το φυσικό παράδεισο ένα κομμάτι, πληρώνοντας ψίχουλα.

Η ΕΛΛΑΔΑ δεν είναι θύμα των ξένων. Είναι θύμα των κυβερνητών της και των κεφαλαιούχων της, αλλά και όσων για τα μικροσυμφέροντά τους γαλούχησαν έναν λαό με τη νοοτροπία της αρπαχτής, της κλοπής, του φιλοτομαρισμού και της έλλειψης Παιδείας.

ΑΥΤΟΙ άνοιξαν την Κερκόπορτα στους ξένους. Και αυτοί είναι οι μόνοι που δεν πληρώνουν για τα βάρη που θα πέσουν στο λαό. Το χρήσιμο σύνθημα,λοιπον,δεν είναι το «δεν πληρώνω». Είναι «πληρώνω. Γι' αυτό θα πληρώσεις κι εσύ αυτό που σου αναλογεί». Αν θέλουμε να χτίσουμε μια σοβαρή χώρα.

Μωραινει Κυριος

ΕΚΤΟΣ από το μικρόβιο της γρίπης σέρνεται επιθετικό τελευταία και το μικρόβιο της εξουσίας. Κορύφωσή του είναι το στάδιο, όπου ο ασθενής χάνει την αντίληψη του χώρου -σε βαρύτερες περιπτώσεις και του χρόνου- και ζει στη δική του πραγματικότητα, αγνοώντας την πραγματικότητα του κόσμου.
ΣΤΟ στάδιο αυτό φθάνουν συνήθως οι εξουσίες που μπαίνουν στο τέλος της ζωής τους, πιθανώς για να επιβεβαιωθεί το ρηθέν «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι».

ΣΤΟ τέλος της βδομάδας που πέρασε, ο κύκλος ανθρώπων περί τον πρωθυπουργό εξέφρασε την πεποίθηση ότι το έργο της κυβέρνησης δεν γίνεται γνωστό στον πολίτη. Γι' αυτό -κατά τον κύκλο- και οι πολίτες δυσανασχετούν, εναντιώνονται, απειθαρχούν.

ΙΣΩΣ θα ήταν χρήσιμο στον πρωθυπουργό να θυμηθεί ότι ακριβώς την ίδια συλλογιστική με σχεδόν ίδια φρασεολογία είχε χρησιμοποιήσει ο πρωθυπουργικός κύκλος το 1987, το 1992, από το 2000 έως το 2003 και το 2008. Δημοσίως.

ΚΑΤ' αρχήν ο πολίτης δεν χρειάζεται να μαθαίνει το έργο της κυβέρνησής του. Το υφίσταται ή το απολαμβάνει. Στην Ελλάδα, συνήθως συμβαίνει το πρώτο. Στην περίπτωση ρουσφετολογικών κινήσεων, το δεύτερο.

ΜΕΤΑ, και αυτό είναι το σπουδαιότερο, ο πολίτης ζει στο πετσί του κάθε στιγμή το έργο μιας κυβέρνησης. Η κυβερνητική προπαγάνδα δεν μπορεί να του κάνει την απαιδεψιά του σχολείου Παιδεία. Ούτε μπορεί να του κάνει την ταλαιπωρία του ΙΚΑ παράδεισο.

ΑΚΟΜΑ πιο επικίνδυνο είναι αν τα περί απληροφόρητου λαού εκστομίζονται από την κυβέρνηση, που πρώτη, μετά εκείνην του κ. Σημίτη, έχει τη συντριπτική πλειονότητα της πληροφόρησης των ΜΜΕ με το μέρος της και, κυρίως, του πλέον παιδευτικού οργάνου προπαγάνδας: της τηλεόρασης.

ΕΚΕΙ, όπου εκτός από τα κρατικά κανάλια, τα οποία θα ζήλευε στην προπαγάνδα των ειδήσεων και η κρατική τηλεόραση του Αμμάν, τα ιδιωτικά κανάλια χαριεντίζονται με την κυβέρνηση χάριν των ποικίλων συμφερόντων των ιδιοκτητών τους.

ΚΑΙ αναφέρεται κανείς στα κανάλια, γιατί αυτά μπαίνουν έτσι κι αλλιώς, υπάρχουν μέσα στα σπίτια όλων των Ελλήνων, οι οποίοι με τη σειρά τους ενημερώνονται νομίζουν -για την ακρίβεια: βολεύουν την άρπα κόλλα διάθεσή τους- για όσα συμβαίνουν ή πρόκειται να (τους) συμβούν.

ΔΕΝ αναφέρομαι στον Τύπο, γιατί τον Τύπο τον επιλέγει ο αναγνώστης του. Και τον πληρώνει. Είναι μέτοχος και συμμέτοχος. Δεν είναι ένας ανώδυνος χαβαλές παρατηρητής.

ΚΑΙ δεν αναφέρομαι στην ηλεκτρονική πληροφόρηση, τη χύδην, τη δήθεν ανεξάρτητη, γιατί ακόμα και σε παγκόσμιο επίπεδο είναι τόσο διάτρητη σε κάθε λογής ανευθυνότητα και σπέκουλα, που τρομάζει η ευκολία και η ταχύτητα, με τις οποίες το Τίποτε γίνεται Κάτι και το Ασπρο, Μαύρο.

ΤΑ αυθόρμητα παιδικού τύπου -γι' αυτό άδολα- μηνύματα στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι ικανά να παραγάγουν παρά μόνο φασαρία. Οικοδόμημα, μηδέν. Ο,τι χρειάζονται οι κυβερνήσεις, οι αντιπολιτεύσεις, οι μηχανισμοί κάθε είδους.

ΤΟ έργο της κυβέρνησης, έχουν δίκιο όσοι περί τον πρωθυπουργό το προωθούν, δεν έχει γίνει γνωστό στον λαό. Ευτυχώς.

ΓΙΑΤΙ, αν ο λαός ήξερε και τι μαγειρεύεται για το μέλλον του, μάλλον δεν θα αρκούσε η σκανδαλώδης υποστήριξη των μιντιαρχών προς την κυβερνήση.

ΘΑ χρειαζόταν ένα αεροπλάνο, που να χωράει τουλάχιστον 45.

Αλη και τρισαλλοι

ΜΕ ανάμεικτα και ποικίλα συναισθήματα παρακολουθεί η ελληνική κοινωνία την εξέλιξη της ανάβασης των μεταναστών στη Νομική και της εκδίωξής τους (γιατί περί αυτού πρόκειται), στο μέγαρο της οδού Πατησίων.
ΤΟΝΝΟΙ μελάνης και σάλιου έχουν χυθεί για την κινητοποίησή τους, αλλά και για το λεγόμενο μεταναστευτικό ζήτημα στην Ελλάδα σήμερα, αλλά... Αλλά, οι ευθύνες επιμερίζονται εκεί που βολεύει την οπτική γωνία της κάθε πλευράς και συχνά ξεχνάνε (οι πλευρές, όχι οι ευθύνες) ότι όλα συμβαίνουν σε μια χώρα, που έχει κατοίκους.

ΤΟ κυριότερο, εκείνοι που παίρνουν μέρος, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στον δημόσιο διάλογο και στη δημόσια δράση για το θέμα, μοιάζει σαν να αγνοούν ότι όλοι ζούμε στην ίδια χώρα, έχουμε τους ίδιους γείτονες, τα ίδια χωριά, τις ίδιες γειτονιές, όσο κι αν η οικονομική ψαλίδα μεταξύ των κατοίκων ποικίλλει σε γωνία. Στην Αράχωβα, στα μπαρ της «Μεγάλης Βρεταννίας» και στα ταβερνεία της Κρήτης συνυπάρχουν τα ανώτερα με τα μεσαία βαλάντια του τόπου, που αποτελούν και τη συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων. Μέχρι στιγμής.

ΑΝΤΑΜΑ η δεξιά κεφαλαιοκρατία, η αριστερή διανόηση και η μεσαία τάξη, χωρίς υποχρεωτικά να κάθονται στα ίδια τραπέζια. Απλώς δίπλα δίπλα.

ΑΥΤΟ που τους ενώνει, όμως, είναι οι μετανάστες. Ολοι τους καταφεύγουν στην εργατική δύναμη των φτωχών, που μπαίνουν στη χώρα, ελπίζοντας (οι φτωχοί) σε μια πιο πλούσια ζωή, μια πιο ελεύθερη ζωή, μια ευκαιρία να δραπετεύσουν σε μια πιο εύπορη χώρα της Δύσης.

ΚΑΙ εδώ αρχίζει η σχιζοφρένεια. Για την ακρίβεια, η υποκρισία. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα σπίτι που να μην έχει παραδουλεύτρα ξένη. Και κανένα κτήριο, είτε είναι πολυκατοικία είτε δημόσιο.

ΔΕΝ υπάρχει σχεδόν κανείς ηλικιωμένος που να μην τον φροντίζει -όπως κι αν τον «φροντίζει»- ξένος. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα χωράφι που να μην το δουλεύει ξένος. Και ελάχιστα ζωντανά που τα φροντίζουν Ελληνες. Δεν υπάρχει καμία οικοδομή που να χτίζεται χωρίς ξένους και κανένα νοσοκομείο που να μη στηρίζεται στις ξένες αποκλειστικές νοσοκόμες.

ΓΙΑ να φτάσει ο χώρος της στήλης, είναι ελάχιστοι οι Ελληνες που δεν χρησιμοποιούν ξένους για τις ανάγκες τους. Ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των Ελλήνων. Και φυσικά, είναι ελάχιστοι οι Ελληνες που αμείβουν τους ξένους με το ισόποσο της εργασίας που προσφέρουν. Συνήθως, μάλιστα, καλύπτουν αυτή τους την κίνηση με την αιτιολογία ότι υπάρχει διαφορά στην ποιότητα εργασίας των ξένων έναντι των ντόπιων. Αν τους έβρισκαν ποτέ αυτούς τους ντόπιους...

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ κοινωνία, λοιπόν, όση εξεγείρεται με την παρουσία των ξένων και όση ενοχλείται με τις απαιτήσεις των ξένων, θα 'πρεπε πρώτα να κοιτάξει μέσα στα ίδια της τα σπίτια.

ΕΚΕΙ δεν βρίσκονται μόνο οι ξένοι. Βρίσκονται και όλοι οι Ελληνες που αρνούνται να πάνε να δουλέψουν στα χωράφια, στις οικοδομές, στα ψαράδικα, στα χαμαλίκια, στα περίπτερα, στις βιοτεχνίες και στα καζάνια. Επειδή η δουλειά στη σημερινή καλαμοκαβαλημένη μεσαία τάξη είναι ντροπή. Εκτός...

ΕΚΤΟΣ αν ικανοποιεί τα συμπλέγματα μιας δήθεν κοινωνικής καταξίωσης, μιας ανωτερότητας, όπως την αντιλαμβάνεται η νέα ηθική. Στην οποία η ανωτερότητα και η κατωτερότητα μετριέται με το χρήμα που παράγει κανείς και με τη δεξιότητά του να υπηρετεί το σημερινό ανθρωποβόρο επαγγελματικό σύστημα παραγωγής κεφαλαίου και τίποτε άλλου.

ΠΡΙΝ κοιτάξει κανείς την ανυπαρξία ενός κρατικού μηχανισμού, που να υπηρετεί την κοινωνία των κατοίκων της Ελλάδας στην ιστορία της κατάληψης της Νομικής, θα ήταν χρήσιμο αν έβλεπε την ίδια την ελληνική κοινωνία και τον εαυτό του.

ΕΙΜΑΙ σίγουρος ότι σε όποια θέση κι αν βρισκόταν -του κατακριτή, του υπερασπιστή, του καθοδηγητή, του συντονιστή ή του κυβερνήτη- θα ανακάλυπτε μικρή ή μεγάλη δόση υποκρισίας. Ακόμα και σε κάποιους από τους μετανάστες

Σ εχω παραγραμμενο

ΜΕ το νέο φορολογικό νομοσχέδιο προβλέπεται να καταργηθεί η 5ετής και 10ετής παραγραφή των ανέλεγκτων φορολογικών υποθέσεων, που ισχύει, ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος οποιασδήποτε χρήσης, σε οποιοδήποτε βάθος χρόνου.
ΕΚ πρώτης όψεως, μια τέτοια πρόβλεψη δεν είναι κακή αν αποβλέπει στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και στον έλεγχο των εσόδων.

ΜΕΧΡΙ στιγμής, όμως, το υπάρχον ελεγκτικό σύστημα δεν είναι ικανό εδώ και πολλές 10ετίες να ελέγξει όχι μόνο τις προ 5ετίας φορολογικές δηλώσεις, αλλά ούτε τις τρέχουσες.

ΑΝ δεν το ξέρουν οι πολίτες, ας μάθουν ότι οι φορολογικές τους δηλώσεις δεν ελέγχονται λεπτομερώς. Καταχωρίζονται. Θεωρούνται αυτοδικαίως ειλικρινείς. Δεν είναι κακό. Για την ακρίβεια, δεν θα ήταν κακό αν στη χώρα δεν φοροέκλεβαν τεκμηριωμένα οι 6 στους 10 φορολογούμενους.

ΑΥΤΗ, λοιπόν, είναι η κατάσταση στα φορολογικά των πολιτών, τα οποία η κυβέρνηση θέλει να απαλλάξει από τη 10ετή (και 5ετή) παραγραφή, που ισχύει εδώ και δεκαετίες. Ισχύει, όχι για να χαρίζεται στους φοροφυγάδες, αλλά για να μη στοιβάζονται τζάμπα και βερεσέ εκατομμύρια χαρτιά και φάκελοι σε δωμάτια και αποθήκες για να τρέφονται τα ποντίκια.

ΑΠΟ την άλλη πλευρά, η ίδια η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, με τη συμφωνία και των άλλων πολιτικών δυνάμεων, σκαρφίζονται ένα σωρό νομικίστικα κόλπα και δικαιολογίες για να προβλέπουν την παραγραφή των ενδεχόμενων παρανομιών καθενός, που έχει διατελέσει υπουργός, υφυπουργός ή υπηρεσιακός παράγων.

ΚΑΙ ο οποίος, όταν παρανομεί, καταπίνει ή χαρίζει εκατομμύρια. Οχι εκατοντάδες ή ψωροχιλιάδες σαν τους φορολογούμενους.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, για να μην ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά για τους κυβερνήτες και για τους κυβερνώμενους, και επειδή η κλοπή και η απάτη βλάπτουν εξίσου το κοινωνικό σύνολο (εξαιτίας τους σήμερα είμαστε υπό κατοχή), το δίκαιο είναι να μην ισχύει παραγραφή για τα αδικήματα κανενός. Ούτε των πολιτικών.

ΑΛΛΙΩΣ, να ισχύει η παραγραφή για όλους. Γιατί, το παρόν πολιτικό σύστημα δεν θα βρει πλέον πολλά κορόιδα, που να δεχτούν συνέχεια της διακυβέρνησης ολιγαρχικού, αριστοκρατικού ή οθωμανικού τύπου.

ΗΔΗ, τα γιούχα σε δρόμους, μαγαζιά και πλατείες έχουν πληθύνει. Μην εκτραχυνθούν κιόλας οι αντιδράσεις.

Παθε παιδι μου γραμματα

ΔΕΝ έχουν περάσει πολλά 24ωρα, από τότε που οι πρυτάνεις των δύο μεγαλύτερων Πανεπιστημίων, Αθήνας - Θεσσαλονίκης, και ο πρύτανης του Πολυτεχνείου κατέθεσαν στην Επιτροπή Διαφάνειας (τρομάρα της) της Βουλής ό,τι στοιχεία είχαν (τρομάρα τους) για την οικονομική κατάσταση των κληροδοτημάτων τους.
Των ακινήτων και περιουσιών, δηλαδή, που πολίτες έχουν κατά καιρούς δωρίσει στα ευαγή αυτά ιδρύματα.

ΤΟ αποτέλεσμα της κατάθεσης, όπως καταγράφεται από τα πρακτικά και τη δημοσιογραφική έρευνα, είναι η συνήθης ελληνική κλάψα.

ΟΤΙ, δηλαδή, υπάρχουν εκατοντάδες κληροδοτήματα, κυρίως ακίνητα, που μένουν ανεκμετάλλευτα ή υπό υποτυπώδη εκμετάλλευση, εδώ και δεκαετίες. Και ότι, φυσικά, για όλη αυτή την κακοδαιμονία δεν φταίνε τα ευαγή ιδρύματα, που τόσα χρόνια έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για την καλύτερη εκμετάλλευση των κληροδοτημάτων, προκειμένου να αποδώσουν στους φοιτητές τους καλύτερες σπουδές.

ΑΛΛΑ ότι φταίει ο άτιμος ο νόμος, που από το 1939, έτσι παλιός και αναχρονιστικός, δεν επιτρέπει τη σωστή εκμετάλλευση αυτής της ανιδιοτελούς και απλόχερης προσφοράς.

ΔΕΝ βρήκα πουθενά καταγραμμένη την παρέμβαση κάποιου βουλευτή, που να ρωτάει τους πρυτάνεις αν από το 1950 και μετά, άντε από το 2000 και μετά, άντε, αν κατά τη διάρκεια της δικής τους θητείας πίεσαν όσο πρέπει καμιά κυβέρνηση να αλλάξει τους νόμους, να τους εκσυγχρονίσει, να τους κάνει έτσι ώστε να βοηθάνε τους φοιτητές, αντί να τους γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια.

ΑΝ, έστω, έκαναν καμιά απεργία για τον αναχρονιστικό νόμο του 1939, που μέχρι σήμερα, 72 χρόνια μετά, στερεί από τα Πανεπιστήμια πολύτιμους πόρους, και από τους φοιτητές πολύτιμες υπηρεσίες.

ΓΙΑΤΙ το 2011 ηχεί γελοίο να επικαλείται κανείς τη νομολογία του Μεταξά για να δικαιολογήσει τη δική του απραξία στην υπεράσπιση των πόρων του ιδρύματος που προΐσταται. Που είναι υπεύθυνος. Που θέλει να είναι διαχειριστής των οικονομικών. Αυτός, ένας ακαδημαϊκός δάσκαλος, σε καθήκοντα manager, μακριά από την έδρα και τους μαθητές, χάριν των οποίων υποτίθεται ότι βρίσκεται εκεί που είναι.

ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ εκατομμύρια των φορολογουμένων, κάθε χρόνο, με κινητοποιήσεις και υπόγειες πιέσεις, συχνά βάζοντας για προκάλυμμα τους ίδιους τους φοιτητές, σ' ένα διαρκές παιχνίδι πάρε - δώσε με τις κυβερνήσεις.

ΑΝ είναι ένα πρόβλημα που έχει η Ελλάδα, σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο σ' αυτό με τα Πανεπιστήμια, είναι η εγκληματική αδιαφορία και απαξία, με την οποία οι παράγοντες της δημόσιας ζωής αντιλαμβάνονται και συμπεριφέρονται στο δημόσιο χρήμα. Δηλαδή στον ιδρώτα του λαού.

ΑΝ ήταν ένας νόμος, που θα 'πρεπε να εφαρμόζεται, είναι η κακουργηματική αντιμετώπιση της αδιαφορίας προς το δημόσιο χρήμα. Οχι μόνο της διασπάθισής του.

ΑΛΛΑ τότε δεν θα τολμούσαν και οι πρυτάνεις να εμφανιστούν έτσι ενώπιον της Βουλής. Γιατί και οι παράγοντες της Βουλής δεν θα ήταν τέτοιοι.