Δευτέρα, Μαΐου 30, 2011

Το αυριο στις πλατειες

ΓΙΑ πέμπτη συνεχή μέρα ο λαός -ένας συγκεκριμένος λαός- συγκεντρώνεται μπροστά στη Βουλή, εκεί που στις 3 Σεπτεμβρίου του 1843 ο επαναστατημένος λαός του Μακρυγιάννη υπό τον Δημήτρη Καλλέργη απαίτησε από τον Οθωνα και πήρε Σύνταγμα.

ΤΟ 1843 δεν είναι 2011 και η Ελλάδα δεν γεννάει πια Μακρυγιάννηδες. Γεννάει, όμως, λαό. Ο λαός αυτός που συγκεντρώνεται στις πλατείες δεν είναι προνομιούχος. Είναι αυτός που υφίσταται τον ζυγό μιας αλαζονικής εξουσίας, η οποία φροντίζει μόνο τους πελάτες της. Πελάτες της είναι κοντά τα δύο δέκατα του ελληνικού πληθυσμού, που ζουν και τρέφονται παρασιτώντας πάνω στον κορμό του λαού, διαφθείροντας με τη σειρά τους και άλλο ένα κομμάτι του, που αδικοπραγεί για να επιζήσει.

ΑΥΤΗ η Καμόρα, που δηλητηριάζει όλο το σώμα του λαού εδώ και χρόνια, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με αυτό ακριβώς το σώμα του λαού που γεμίζει τις πλατείες.

ΕΝΑ σώμα που σιχάθηκε εδώ και καιρό τα ρουσφέτια, τα γλειψίματα, τις παπαρολογίες των πολιτικών και των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών, την αρπαχτή των κατ' ευφημισμόν επαγγελματιών σε βάρος του, την αγένεια, την έλλειψη σεβασμού, τον αυταρχισμό τού κάθε τίποτε, που φοράει μια στολή ή κάθεται σε μια καρέκλα, το ροκάνισμα εκατομμυρίων κονδυλίων, που δικαιούνται όλοι, την κουτοπονηριά σαν κυρίαρχη νοοτροπία συναλλαγής.

ΕΝΑ σώμα, που βαρέθηκε να το διοικεί η βλακεία και η ανειλικρίνεια, η κοροϊδία και η αμορφωσιά. Ναι, η αμορφωσιά.

ΕΝΑ σώμα, που διεκδικεί τον Πολιτισμό, που πιστεύει ότι του αξίζει.

ΑΥΤΟ το σώμα του λαού, που γεμίζει την πλατεία για πέμπτη μέρα, δεν έχει καμιά σχέση με το άρρωστο, κουρασμένο, διεφθαρμένο, ραγιάδικο, τριτοκοσμικής νοοτροπίας ελληνικό κατεστημένο, που έχει καταντήσει τη χώρα νότια Αλβανία.

ΑΥΤΟ το σώμα δεν παραμυθιάζεται από τις ηλιθιότητες των ρητόρων στα «παράθυρα», στα έδρανα και στα βήματα του δήθεν λόγου. Ούτε περιμένει να ζήσει από τα ταξίματα των βου-λεφτάδων.

ΑΥΤΟ το σώμα του λαού είναι το αύριο. Το σάπιο πολιτικό σύστημα πεθαίνει και λείπει μόνο μια μικρή σπρωξιά για να πάψει να ζει.

ΑΥΤΟ το σώμα λοιδορείται ότι έχει μιαν άρνηση, αλλά όχι μια λύση. Αυτοί που το λοιδορούν θα 'πρεπε να παρακαλούν να έχει μια λύση. Κι ακόμα σημαντικότερο: Θα 'πρεπε να ξέρουν ότι αυτό το σώμα, όπως όλα τα σώματα στην ιστορία, αυτή τη στιγμή είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχει η χώρα: Είναι το χώμα, έτοιμο να υποδεχτεί το σπόρο τού αύριο. Ο σπόρος συχνά αργεί. Αλλά έρχεται και φυτρώνει όταν υπάρχουν το έδαφος και το κλίμα.

ΑΥΤΟ το σώμα, σ' αυτή την καμπή τής, όχι μόνο ελληνικής, ιστορίας είναι το ώριμο χώμα σε ένα πρόσφορο κλίμα.

Η ΕΛΛΑΔΑ, ο Τρίτος Κόσμος της Ευρώπης, έτσι όπως την κατάντησαν αυτοί που διαπαιδαγωγούν τον λαό εδώ και πολλές δεκαετίες, αντικρίζει στη γεμάτη πλατεία το μέλλον της.

ΕΝΑ μέλλον, που ονειρεύεται να ζήσει αξιοσέβαστο, δημοκρατικό, αξιοκρατικό, με κοινωνική συνείδηση και όχι φιλοτομαρικό, με διεκδίκηση του δίκιου του στην καθημερινότητα και όχι με ραγιαδισμό.

ΑΥΤΟ το σώμα, που γεμίζει τις πλατείες, είναι ένα καλύτερο αύριο. Και πολλοί από τον σάπιο κόσμο θα προσπαθήσουν να το υποτάξουν, να το εκμεταλλευτούν και να το λερώσουν.

ΑΚΟΜΑ πιο επικίνδυνο: Κάποιοι μέσα σ' αυτό το σώμα θα θελήσουν να το εκμεταλλευτούν για να αρχηγέψουν.

ΑΥΤΟ το σώμα, όμως, ενός πολιτισμένου, φιλειρηνικού και δημοκρατικού ξεσηκωμού είναι το αύριο. Είτε βρίσκεται στις πλατείες είτε στο σπίτι του.

ΚΑΙ μακάρι να κυριαρχήσει.

Ελευθεροτυπια 30/05/2011

Δευτέρα, Μαΐου 23, 2011

Ανοησια και συναινεση

ΔΕΝ έχει διαφύγει την προσοχή του πληροφορημένου κομματιού του ελληνικού λαού η όψιμη εμμονή των μελών της τρόικας, αλλά και ισχυρών στελεχών της ευρωπαϊκής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, σαν τη Λαγκάρντ, τον Τρισέ, τον Σόιμπλε, τον Ολι Ρεν, για συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα.

Η ΕΜΜΟΝΗ αυτή μοιάζει ακόμα πιο μυστηριώδης, όταν εννοεί τη συναίνεση κυρίως -αν όχι αποκλειστικά- της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αδιαφορώντας για την κοινοβουλευτική Αριστερά.

ΗΔΗ ο πρωθυπουργός έχει τη συναίνεση του ΛΑΟΣ και του νεοσύστατου κόμματος της κυρίας Μπακογιάννη.

ΕΙΝΑΙ μυστηριώδης η εμμονή, γιατί εδώ και πολλά χρόνια η αντιπολίτευση που ασκεί η Ν.Δ. στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ είναι από ουσιαστικώς ανύπαρκτη έως εμπράκτως ασθενέστατη.

ΤΑ συνδικάτα, που είναι η κύρια δύναμη άσκησης αποτελεσματικής πίεσης σε μια κυβέρνηση, εξουσιάζονται από το ΠΑΣΟΚ, βαθύ ή ρηχό, στενό ή φαρδύ μικρή η διαφορά, και δευτερευόντως από την Αριστερά, παρ' όλο που η Ν.Δ. έχει ισχυρή αντιπροσώπευση σ' αυτά. Δεν έχει ούτε τον καθοριστικό λόγο ούτε τον αγωνιστικό λόγο.

ΕΤΣΙ, τουλάχιστον στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής, που είναι και το πρωτεύον θέμα της εποχής, οποιαδήποτε αντίδραση μέχρι στιγμής έχει προέλθει από τις φιλοκυβερνητικές οργανώσεις και όχι από τις οργανώσεις της Ν.Δ.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ, στη Βουλή όπου ψηφίζονται τα νομοσχέδια αλλαγής του εργασιακού και επιχειρηματικού τοπίου της χώρας με ταχύ ρυθμό τον τελευταίο χρόνο, η καταψήφιση στο σύνολο ή σε άρθρα από τη Ν.Δ. καθόλου δεν ενοχλεί στην άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής.

Η Ν.Δ. δεν ασκεί εξεγερτική ρητορική, δεν συσπειρώνει κανένα μαχητικό κομμάτι της κοινωνίας και δεν απειλεί το οικονομικό πρόγραμμα της τρόικας διά της κυβέρνησης. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής.

ΟΙ προτάσεις της, μάλιστα, αλλά και η οικονομική της τοποθέτηση από τη φύση της είναι πλησιέστερες προς την αγορά της οικονομίας, που προωθούν η τρόικα και η Ευρώπη των τραπεζικών και επιχειρηματικών συμφερόντων.

ΤΕΛΟΣ, η Ν.Δ., κατά παράδοση και σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ, δεν ασκεί ποτέ κριτική στην εξωτερική πολιτική του ΠΑΣΟΚ με τρόπο που να πυροδοτεί το εσωτερικό πολιτικό κλίμα. Συνήθως, επικαλούμενη το εθνικό συμφέρον, δεν ναρκοθετεί τις κινήσεις των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ στο εξωτερικό.

ΑΠΟ τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά αναρωτιέται κανείς: Οι άνθρωποι της τρόικας και οι λοιποί πολιτικοί και οικονομικοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι είναι εντελώς άσχετοι με την ελληνική πραγματικότητα;

ΜΗΠΩΣ είναι ηλίθιοι και νομίζουν ότι οι πανελλαδικές απεργίες, οι συγκρούσεις με την αστυνομία, η αντίδραση των συνδικάτων, ο πελατειακός εκβιασμός προς υπουργούς και κυβερνητικό κόμμα προέρχονται από τη Ν.Δ.;

ΜΗΠΩΣ νομίζουν ότι η Ν.Δ. απειλεί την πάγια κοινοβουλευτική δικτατορία των 151 ψήφων, που περνάει ό,τι να 'ναι χωρίς κανένα σεβασμό στις απόψεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης;

ΜΗΠΩΣ θέλουν να αποδυναμώσουν το κομματικό πολιτικό σύστημα της χώρας, φοβούμενοι ότι η πλήρης εφαρμογή του Μνημονίου από την κυβέρνηση, η οποία δεν έχει ξεκινήσει ακόμη (!), θα στρέψει τον λαό σ' έναν πόλο αντίστασης, που μπορεί να είναι η Ν.Δ.;

ΟΠΩΣ και να το σκεφτεί κανείς, η τρόικα αποδεικνύεται άσχετη πολιτικά και βαθιά νυχτωμένη, αντάξια των οικονομικών της συνταγών.

ΓΙΑΤΙ μοιάζει να αγνοεί ότι το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. δεν είναι παρά οι δύο πόλοι ενός διεφθαρμένου συστήματος, που το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι η άσκηση της ίδιας εξουσίας.

ΜΠΟΡΕΙ ο Γ. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς να θέλουν να είναι κάτι διαφορετικό. Αλλά θα διοικήσουν διά του Θ. Πάγκαλου και του Γ. Γιακουμάτου. Αυτούς εξέθρεψαν.

Τρίτη, Μαΐου 10, 2011

Οι αδερφοφαδες (ΙΙ)

ΣΤΙΣ αρχές της περασμένης εβδομάδας, ο πρόεδρος της ευρωζώνης Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, υπό την πίεση των ισχυρών χωρών του group, συγκάλεσε έκτακτη συνάντηση για την Παρασκευή στο Λουξεμβούργο. Ηταν απαραίτητο, γιατί στις 16 του μηνός συνέρχεται το Eurogroup για να πάρει αποφάσεις γύρω από την κρίση των χωρών του ευρώ, με πρωταγωνίστρια την Ελλάδα.

ΤΑ οικονομικά μεγέθη της χώρας έκαναν επιτακτική τη συνάντηση, καθώς: Το χρέος προς τις ξένες τράπεζες δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί με τα σημερινά δεδομένα, το χρέος των 110 δισ. προς την τρόικα δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί γιατί δεν υπάρχουν έσοδα και η ύφεση (δηλαδή η μη παραγωγή) διογκούται.

ΟΙ δανειστές της χώρας διαπιστώνουν χειροπιαστά, ότι υπό τις παρούσες και μελλοντικές συνθήκες δεν μπορούν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους.

ΠΟΙΕΣ είναι αυτές οι συνθήκες; Για να πληρώσει κανείς τα δάνειά του πρέπει να έχει έσοδα. Το Δημόσιο έχει έσοδα είτε από φόρους είτε από παραγωγικές εργασίες. Τίποτε από τα δύο δεν αποδίδει στη χώρα.

ΟΙ παραγωγικές εργασίες (του ιδιωτικού τομέα) έχουν σκοντάψει σε τρία σημεία: Πρώτα πρώτα στον δημόσιο τομέα, πάνω στον οποίο ακουμπάει η συντριπτική πλειονότητά τους, δεύτερον στη στενότητα χρηματοδότησης από τις «κλειστές», πλέον, τράπεζες και, τρίτον, από την όλο και λιγότερη κατανάλωση του λαού.

ΟΙ παραγωγικές εργασίες του δημόσιου τομέα έχουν σκοντάψει στην πάγια αντιπαραγωγικότητά του. Αυτήν που έχει ενθαρρυνθεί και ανδρωθεί από τη διαπλοκή πολιτικών κομμάτων, συνδικαλιστών και υπαλλήλων. Με κύρια ευθύνη των κομμάτων.

ΤΟ βασικότερο πρόβλημα, που αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει η χώρα, είναι η περιφρόνηση των πολιτικών δυνάμεων για το δημόσιο χρήμα. Το χρήμα, που παράγεται από τους πολίτες.

ΑΥΤΗ η περιφρόνηση είναι μια νοοτροπία, που μεταδόθηκε σε όλον τον δημόσιο τομέα, που με τη σειρά του περιφρονεί το χρήμα που διαχειρίζεται, θεωρώντας ότι αφού δεν είναι δικό του (!) μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει και όπως θέλει.

ΑΚΟΜΑ χειρότερα, το ελληνικό Δημόσιο, με κάθε υπηρεσία του, όχι μόνο καταχράται και κατασπαταλά το δημόσιο χρήμα, χωρίς να έχει καν τη στοιχειώδη λογική να καταλάβει ότι βαδίζει στον ατομικό γκρεμό (όπερ και εγένετο), αλλά εφευρίσκει ένα σωρό τρόπους για να απομυζά (ή απομιζά) τους φορολογούμενους κακόπιστα, απατεωνίστικα και ληστρικά.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ, το Δημόσιο, οχυρωμένο πίσω από τη μονιμότητα των υπαλλήλων και τη χυδαιότητα της συγκάλυψης από τα δήθεν πειθαρχικά συμβούλια, όχι απλώς δεν εργάζεται για να παράξει το έργο για το οποίο χρυσοπληρώνεται, αλλά βάζει κάθε είδους γραφειοκρατικά εμπόδια στη ζωή των πολιτών, δημιουργώντας ανύπαρκτες ανάγκες μόνο και μόνο για να δικαιολογεί τις στρατιές των αργόμισθων μελών του.

ΚΙ ΑΝ υπάρχει μια μειοψηφία, που εργάζεται παράγοντας, δεν είναι παρά η εξαίρεση για να επιβεβαιώσει τον κανόνα. Το ξέρει κάθε πολίτης, που έχει γνωστούς, φίλους, συγγενείς, συναλλαγή με τη Λερναία Υδρα.

Η ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ του δημόσιου χρήματος, όμως, δεν είναι αποκλειστικότητα του δημόσιου τέρατος. Οι τεράστιες επιχειρήσεις, που σιτίζονται από το κράτος, υπερκοστολογώντας έργα και υπερτιμολογώντας υλικά, αυτό το δημόσιο χρήμα ξεκοκκαλίζουν, παρέα με απατεώνες λειτουργούς.

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ επαγγελματίες, που αρνούνται να δηλώσουν τα εισοδήματά τους, το δημόσιο χρήμα ροκανίζουν και περιφρονούν, μη συμμετέχοντας στο δημόσιο βάρος. Απολαμβάνοντας, όμως, τα δημόσια έργα!

Η ΕΛΛΑΔΑ δεν έχει οικονομικό πρόβλημα. Εχει πρόβλημα ηθικό. Εχει πρόβλημα νοοτροπίας πολιτών. Εκπαίδευσης πολιτών. Οι οποίοι διαφθείρονται μαζικά τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια από τα πρώτα τους βήματα, από τα ίδια τους τα σπίτια. Και στη συνέχεια από τον περίγυρο παντού όπου εντάσσονται.

ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕ δεν θα αλλάξει έως ότου οι πολίτες μάθουν ότι δεν τους συμφέρει τελικώς, δεν είναι έξυπνο, δεν είναι βολικό να αλληλοκλέβονται και να αλληλοκοροϊδεύονται.

ΤΙΠΟΤΕ δεν θ' αλλάξει έως ότου οι πολίτες μάθουν, ότι αν δουλεύουν για το κοινό ταμείο, παράγοντας και για τον εαυτό τους, κανένας πάτρωνας και επιτηρητής και αφέντης δεν θα μπορεί να τους υποδουλώσει, όπως θα τους υποδουλώσει τώρα.

Η ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ, η αντίσταση του καναπέ, οι αεροφιλοδοξίες και τα «μαύρα» είναι ο τάφος του μέλλοντός τους.