Παρασκευή, Ιουλίου 29, 2011

Τα δυο προσωπα

ΠΕΡΑΣΕ μία εβδομάδα, που ο σκυθρωπός εκείνη την Παρασκευή πρωθυπουργός εμφανίστηκε στην κοινή συνέντευξη με τον Ρόμπαϊ και τον Μπαρόζο, προσπαθώντας δύσθυμα να απαντήσει στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων για τη συμφωνία που συνήψε με την Ε.Ε., την Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Ο ΔΥΣΠΙΣΤΟΣ αναγνώστης δεν έχει παρά να ανατρέξει στα ειδησεογραφικά αρχεία της ημέρας -με τη βοήθεια της τεχνολογίας- για να διαπιστώσει το αληθές της εικόνας, που περιγράφεται πιο πάνω.

ΔΕΝ είχε άδικο ο πρωθυπουργός, που δεν έχει το χάρισμα του πατέρα του και του παππού του να δείχνει πολύ εύκολα και γρήγορα ψεύτικα συναισθήματα, όταν το απαιτούν οι συνθήκες. Ο Γ. Παπανδρέου, ευτυχώς, έχει ειλικρινή αντανακλαστικά.

Ο ΛΟΓΟΣ της δυσθυμίας του την περασμένη Παρασκευή ήταν ότι συμφώνησε να υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας στις τράπεζες και τους ιδιώτες δανειστές για πάνω από τρεις δεκαετίες, με την Ε.Ε. να λειτουργεί ως προαγωγός αυτών των αγορών και όχι ως αλληλέγγυος της Ελλάδας. Ως τοκογλύφος και όχι ως εταίρος.

ΚΑΙ συμφώνησε να εκχωρηθεί ο πλούτος της χώρας σε ξένα κεφάλαια, με τις εμπράγματες εγγυήσεις, που προβλέπει το σχέδιο για τη νέα σχέση της διεθνούς οικονομίας με την Ελλάδα.

ΤΟ νέο δάνειο που θα πάρει η χώρα είναι μικρό. Αν αφαιρέσει κανείς τα παλαιότερα που συμπεριλαμβάνονται στα 109 δισ., τις εγγυήσεις για τις τράπεζες και τα κεφάλαια ενίσχυσής τους, τα κεφάλαια για την ανταλλαγή των ομολόγων, μένουν κάτω από 10 δισ. για να μπουν στο ταμείο του κράτους.

Ο ΤΟΚΟΣ, όμως, που θα κληθεί να πληρώσει η χώρα, δηλαδή οι πολίτες, για τα παλαιά δάνεια, τα ομόλογα και τα νέα δάνεια είναι τέτοιος που στο τέλος της τριακονταετούς αιχμαλωσίας (αν φθάσουμε μέχρι εκεί) οι γενιές θα εργάζονται μόνο για να αποπληρώνεται χρέος. Ταυτόχρονα, θα έχουν χάσει εδάφη που θα έχουν πουληθεί, υπεδάφη που θα έχουν εκχωρηθεί, επιχειρήσεις που θα διώχνουν τα κέρδη τους έξω από τη χώρα και, φυσικά, την ισχύ να ασκεί η Βουλή τους ισχυρή εξωτερική πολιτική (αν ασκούσε ποτέ).

ΟΛΑ αυτά τα ήξερε ο πρωθυπουργός όταν του τα παρουσίασαν ως «take it or leave it» οι δήθεν εταίροι και οι εκπρόσωποι των διαφόρων τραπεζών και funds της οικουμένης. Και είχε να διαλέξει μεταξύ του μεγάλου «ναι» και του μεγάλου «όχι».

ΠΡΟΣΕΤΡΕΞΕ στους συμβούλους του, που τον έσπρωξαν, στην κυριολεξία, στο «ναι». Ο ίδιος δεν έχει ούτε τη γνώση, ούτε τη νοοτροπία, ούτε το σθένος για το «όχι». Αλλά είναι βέβαιο ότι έχει την ηθική να αναρωτήθηκε εντός του τι θα πει γι' αυτά στον ελληνικό λαό. Γι' αυτό και ήταν τόσο αμήχανος και σκυθρωπός ο Ελληνας πρωθυπουργός την περασμένη Παρασκευή το βράδυ.

ΑΠΟ τότε πέρασαν μέρες. Και την κατήφεια τη διαδέχτηκε σύντομα η ευωχία. Και χθες, η θριαμβολογία! Η προπαγάνδα, στην οποία υποτάχτηκαν, αν δεν συμμετείχαν κιόλας σχεδόν όλα τα ΜΜΕ, έδωσε τη θέση της στην πραγματικότητα. Και η αιχμαλωσία και η απομόνωση της χώρας για πολλά χρόνια μετατράπηκαν σε σωτηρία!

ΤΟ χειρότερο: Η «περίοδος χάριτος» των δανειστών μετατράπηκε στα αυτιά των ψηφοθηρούντων και φαυλοζωούντων βουλευτών και υπουργών σε ανάσα και ευκαιρία να συνεχίσουν να διαιωνίζουν την αισχρή, χυδαία, αντικοινωνική πελατειακή πολιτική, που έφερε τη χώρα ώς εδώ. Σ' αυτή την πολιτική, που εκχυδάισε τους Ελληνες από το 1980 και δώθε, να προστεθούν η αμάθειά τους και η αδιαφορία στα θέματα του δημόσιου (και όχι του δικού τους) συμφέροντος, για τα οποία θα όφειλαν να σκίζονται. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις μέσα και γύρω από το Κοινοβούλιο.

ΕΤΣΙ, νόμοι ψηφίζονται και ανατρέπονται με τα επόμενα προεδρικά διατάγματα. Συντεχνίες και φοροφυγάδες, μεσάζοντες και υπηρέτες τραμπούκοι εξακολουθούν να ευημερούν ανενόχλητοι. Το δημόσιο ταμείο εξακολουθεί να πεινάει, σιτιζόμενο μόνο από τα ειλικρινή κορόιδα, που κάποια στιγμή θα βρεθούν σαν τον Μακρυγιάννη στα παράθυρα της Βουλής.

ΚΑΙ οι υπουργοί -πλην ελαχίστων- εξακολουθούν να συντηρούν την πεθαμένη Ελλάδα του συντεχνιακού κολεγιαδισμού, του ο,τιγουσταρωκάνω, του σεχωγραμμένο, και του άρπαξε να φας και κλέψε να 'χεις.

ΓΙΑ ποιο λόγο θριαμβολογούσε χθες στην Κοινοβουλευτική Ομάδα ο πρωθυπουργός; Και, κυρίως, σε ποιους Ελληνες απευθυνόταν; Ποιους επιβράβευε;

Δευτέρα, Ιουλίου 11, 2011

Ψευτια και εξαπατηση

ΔΕΝ υπάρχει άνθρωπος, που να συναντώ και να μη με ρωτάει: «Πού θα πάνε τα πράγματα;». Και δεν υπάρχει άνθρωπος, στον οποίο να μην απαντώ: «Στο χειρότερο σημείο που φαντάζεσαι». Και δεν εννοώ μόνο το οικονομικό. Εννοώ κυρίως το κοινωνικό.

ΤΟ χειρότερο που έχει συμβεί στη χώρα, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι η οικονομική αδυναμία της να βρει χρήματα για να πληρώνει τα χρέη της και να λειτουργεί τον κρατικό μηχανισμό. Το χειρότερο είναι ότι ο μηχανισμός που την κυβερνά, ξεκινώντας από το δημοτικό σύμβουλο και καταλήγοντας στην ανώτατη ηγεσία, δεν έχει ακουμπήσει, εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, ούτε τρίχα του διεφθαρμένου ελληνικού συστήματος ζωής, που είναι και ο κατ' εξοχήν υπαίτιος των σημερινών και αυριανών δεινών των Ελλήνων πολιτών.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ που κυβερνά σήμερα είναι ο ίδιος που έχει χτίσει το διεφθαρμένο οικοδόμημα. Είναι ο ίδιος, που συνεχίζει να φλομώνει με ψέματα τους πολίτες και τους δανειστές ταυτοχρόνως, ψηφίζοντας νόμους, που κανείς δεν εφαρμόζει, μοιράζοντας υποσχέσεις σε εργαζομένους και επιχειρηματίες, τις οποίες δεν τηρεί και δεν θα τηρήσει, και προστατεύοντας ακόμα κομματικούς πελάτες, παρασιτούντες κεφαλαιούχους και συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις φοροφυγάδων, που τους ξέρει και ο τελευταίος πολίτης.

ΔΕΝ υπάρχει πράξη που να γίνεται εδώ και χρόνια στη χώρα, πίσω από την οποία να μην κρύβεται ένας απατεωνίστικος, αναξιοκρατικός μηχανισμός. Από τον οποίο σιτίζεται πλέον τουλάχιστον ο μισός ενεργός πληθυσμός της χώρας.

ΜΕΡΙΚΑ, ίσως, παραδείγματα των πιο πάνω διαπιστώσεων θα μπορούσαν να πείσουν ακόμα και τον τελευταίο αφελή καλοπροαίρετο πολίτη:

ΤΟ μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που υπογράφηκε προβλέπει ρητώς την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, και μάλιστα σε μεγάλο αριθμό. Ο αρμόδιος υπουργός και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης αρνούνται να πουν την αλήθεια στους εργαζομένους, χρησιμοποιώντας απίθανες διαστρεβλώσεις ελληνικών λέξεων και εννοιών.

ΠΑΝΩ από 600 επαγγέλματα, που είχαν προϋποθέσεις για να ασκηθούν, ασκούνται ελεύθερα από πρώτης Ιουλίου, σύμφωνα με τον νόμο που υποχρεώθηκε να υπογράψει η κυβέρνηση στις αρχές της άνοιξης. Φυσικά, η κυβέρνηση είπε ψέματα στην τρόικα, γιατί η απελευθέρωση απαιτεί προεδρικά διατάγματα που δεν υπογράφονται. Αλλά λέει ψέματα και στους επαγγελματίες, αποκρύπτοντάς ότι κάθε προνομιακή μεταχείριση πια εκπίπτει από την ίδια την Ε.Ε.

ΕΔΩ και μήνες η κυβέρνηση μοιράζει από τηλεοράσεως και από συνεντεύξεις υπουργών εκατομμύρια σε επαγγελματίες, μέσω προγραμμάτων, στα οποία είτε δεν υπάρχει ούτε ευρώ, είτε η χορήγησή τους είναι απαγορευτική για τα εννέα δέκατα των ενδιαφερομένων.

ΕΔΩ και ένα χρόνο η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι δεν χρειάζονται νέα μέτρα, γνωρίζοντας ότι θα έρθουν και χειρότερα, επιβάλλοντάς τα κιόλας.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, αυτή και οι προηγούμενες, έχει οδηγήσει τη χώρα σε μαρασμό και γιατί αρνείται πεισματικά να πάρει τους φόρους από τους κατ' επάγγελμα φοροφυγάδες. Δεν υπάρχει πολίτης, που δεν ξέρει ακριβώς ποιοι επαγγελματίες φοροδιαφεύγουν -κατά τάξεις κιόλας- αφού οι πολίτες είναι τα πρώτα οικονομικά θύματα αυτών των τάξεων.

ΦΥΣΙΚΑ, οι δανειστές επιμένουν πιεστικά προς την κυβέρνηση να αντλήσει αυτούς τους πόρους αντί να επιβαρύνει με φόρους τους ήδη φανερούς φορολογούμενους. Μάταια. Παράγοντες του ΔΝΤ εκμυστηρεύτηκαν σε δημοσιογράφους ότι είναι πεπεισμένοι πως η κυβέρνηση δεν θέλει να πιάσει τους φοροφυγάδες.

ΤΟ μεγάλο κανόνι για τη χώρα θα ακουστεί όταν ανοίξει ο φάκελος των δήμων. Ο περιλάλητος «Καλλικράτης» θα αποδειχτεί μια σαπουνόφουσκα, που όχι μόνο δεν έλυσε τα προβλήματα των δήμων, αλλά κουκούλωσε όλη την οικονομική βρωμιά τους, δεν προέβλεψε τίποτα ουσιαστικό για την επιβίωσή τους, οδήγησε σε απόλυση εκείνους που πραγματικά δούλευαν και έδωσε μια πρόσκαιρη εκλογική νίκη στο ΠΑΣΟΚ. Ελληνικά πολιτικά μικρονοϊκά κατασκευάσματα.

ΚΑΙ τώρα; Τώρα η χώρα με τους ίδιους ψεύτες, παραπλανητές και χωρίς όραμα πολιτικούς, πολύ στενών ορίων γειτονιάς, θα οδηγηθεί μοιραία σε μια εσωτερική σύγκρουση, από την οποία είτε θα καταλήξει σε μια μετατσαουσέσκου αθλιότητα είτε θα βρει μέσα από τον αμέτοχο σωρό της μια αξιόλογη ηγεσία.

ΕΙΤΕ, το πιο πιθανό, και τα δύο. Αλλά, έτσι όπως είναι τώρα, δεν θα μείνει.