Ελευθερια

Αγαπημενη μου Κροτιδα,με ρωτας τι ειναι ελευθερια για μενα.Ειλικρινα δεν ξερω αν εχει αξια στην ολη συζητηση.Γιατι η δικια μου ελευθερια ειναι πολυτελης.Την εχω ολοκληρη.Κι αν μου λειπουν ελευθεριες ειναι γιατι ο ανθρωπος δεν θα σταματησει ποτε να ορεγεται αυτο που του λειπει.Καλα κανει.
Αλλα εμενα δεν ειναι αυτο το μετρο μου.Το μετρο μου ειναι τι του λειπει του πολυ κοσμου.Εγω ειμαι στην αρχουσα ταξη.Για την ακριβεια ειμαι ενας προδοτης της ταξης μου,οπως θα ελεγαν καποιοι παλιοι ή, καλυτερα, ενας συνεπης με την παιδεια της ταξης μου,οπως θα ελεγαν καποιοι καλλιεργημενοι παλιοι.Γιατι πολεμαω μαζυ με τους εχθρους της εναντιον της.
Η απαντηση μου λοιπον στο ερωτημα σου για μενα θα ηταν,οτι η ελευθερια να λεω τη γνωμη μου ειναι η υψιστη.Τι να την κανει κανεις ,ομως,αυτη τη γνωμη αν θα του επετρεπαν να την πει μονο σε ενα κελλι ή σε μια εξορια.Επομενως θα πρεπει να βρω μιαν αλλη ελευθερια ,που να ειναι πιο πληρης.
Η ελευθερια της ασφαλειας σ ενα εισοδημα ειναι θεμελιωδης,αμα τη δεις.Την ειχαν και στη χουντα πολλοι.Δεν τους εχορταινε.Δε φτανει.
Η ελευθερια να μην εισαι δουλος αφεντη ειναι σημαντικη.Μα,εγω δεν εχω καν αφεντη για να ειμαι και δουλος του.Εχεις δουλεια,θα μου πεις.Επομενως εχεις αφεντη.Θα μπορουσε να ισχυει για πολλους ανθρωπους,ισως οχι για μενα.Οχι επειδη εχω περιουσια-δεκαρα τσακιστη δεν εχω εξω απο το μισθο μου-αλλα,να,υπαρχουν ενα σωρο δουλειες,που χρειαζονται ανθρωπους και κανεις δεν τις κανει.Ντρεπονται,βλεπεις,ειναι πιο βολικο να απομυζας χαρτζιλικι και επιδομα λουφας.Και να δουλευουν οι ξενοι,να ναι καλα οι ανθρώποι.Αμαζευτα ηταν τα καλα της επαρχιας πριν ερθουν.Και ρημαγμενα τα σπιτια και οι γεροι.

Εγω,ομως,επειδη εχω μεγαλωσει με κατοχικη νοοτροπια και δεν πιστευω,οτι η δουλεια κανει τον ανθρωπο,αλλα ο ανθρωπος τη δουλεια ,και επειδη οι πιο πολλοι ανθρωποι που θαυμασα στη ζωη μου ηταν αγραμματοι,αλλα οχι ακαλλιεργητοι,δεν θα κωλωσω να μαζεψω ελιες ή πορτοκαλια ή να ξελογγωσω κανενα λοφο ή να γινω καραβομαραγκος και παει λεγοντας.Ετσι κι αλλιως πλασιε βιβλιων ημουνα απο πορτα σε πορτα,πριν γινω αυτο που ηθελα και αυτο που κανω.Για το οποιο δουλευα τα τρια πρωτα χρονια απληρωτος.Οχι απλως εξω απο το μισθολογιο.Απληρωτος εντελως.Και ζουσα απο τη χαρτοπαιξια,στην οποια ειχα μια εφεση,ενα ταλεντο και ηταν και πιο προσοδοφορα απο τα βιβλια και απο κανενα βαψιμο.Οταν εχανα δε χαλαγε ο κοσμος.Ολοι οι φιλοι με ρεφενε ζουσαμε. Αλλα δε ζουσα απο το χαρτζιλικι του μπαμπα.
Τα λεω αυτα,γιατι το βρισκω ιεροσυλια να μιλαει κανεις για ελευθερια σε μια κοινωνια με γεματο στομαχι.Και το δικο μου στομαχι,οπως και το δικο σου και ολων εδω μεσα γεματο ειναι.Αλλου πιο ευκολα,αλλου πιο δυσκολα,παντως γεματο.Και το ιδιο ισχυει και για τους εξω απο δω.Αυτους που ολοι ξερουνε.Γιατι ο,τι μου περισσευει ή δεν το θελω απο τα πραγματα μας το πηγαινω σε ενα φτωχοκομειο στον Αγιο Χαραλαμπο,σ ενα υπογειο.Εκει,λοιπον,υπαρχουν ανθρωποι που δεν εχουν ουτε να φανε,ουτε να κοιμηθουνε.Αυτωνων οι ελευθεριες ειναι στο κοκκινο.Ολες.Καθε μερα.Τους βλεπω.Τους ξερω.Δεν μπορουνε να παν πουθενα.Δεν μπορουν να φωναξουν τη γνωμη τους.Φοβουνται μηπως ετσι πεινασουν,.Δεν μπορουν να διαλεξουν τιποτα.Πρεπει να βολευτουν μ αυτα που θα βρουνε απο αλλους.Αν βρουν.Δεν μπορουν να διαλεξουνε καν το συμβιο τους με τα μετρα που ξερουμε εμεις.Ειναι τετοιες οι αναγκες,που οι υποχωρησεις και οι συμβιβασμοι ειναι θηριωδεις.Και πολυ πιο ανθρωπινοι.Μεσα σε μεγαλα δεσμα ανεχειας.Δουλοι της φτωχειας.
Με ρωτας,λοιπον, τι ειναι ελευθερια για μενα.Ελευθερια για μενα ειναι να βλεπω ανθρωπους να απελευθερωνονται.Να βλεπω αρρωστους να γιατρευονται.Να βλεπω δυστυχισμενους να ευτυχουν.Να βλεπω ερωτευμενα ζευγαρια να φιλιωνται.Να βλεπω τη θαλασσα να σκαει με δυναμη πανω στη στερια.Να βλεπω τον τσοπανη στην Γκαμηλα και στα Βαρδουσια να κανει τσιγαρο στο διασελο.Να βλεπω ενα πεινασμενο γατακι να τρεχει,στηλωμενο στα ποδια του.
Ολες τις βασικες ελευθεριες τις εχω.Οπως τις εχεις κι εσυ και ολοι οσοι ειμαστε εδω.Δεν μας λειπει καμια.Η γενναιοτητα λειπει συνηθως να τις υπερασπιζομαστε απ' αυτους που διαρκως θελουν να μας τις φανε.Και η γενναιοτητα να μπορει κανεις να πει αντε γεια,και να βγει απο τη βολη του για να παει παρα περα.Ξερω,ξερω.Τα γραμματια,τα παιδια,η πουτανα η κοινωνια,οι αρρωστοι γονεις.Παντα υπαρχει μια καλη δικαιολογια για να μεμψιμοιρει κανεις εκει που ειναι φυλακισμενος.Η Γεωργιανη που καθαριζει το σπιτι μας εχει να δει τον αντρα της 4 χρονια,γιατι εκεινος δουλευει εκει,η κορη της μπαινοβγαινει στη φυλακη εδω,γιατι δεν εχει χαρτια και ο γιος της σπουδαζει μεταξυ Αθηνας και Τυφλιδας,λαθραια,δουλευοντας απο δω κι απο κει.Δεν παραπονιεται ποτε.Ολα στη ζωη ειναι,λεει.Και μαχεται. Εχουμε κι εμεις προβληματα και ανελευθεριες,μη χεσω.
Τις εχω τις ελευθεριες μου Κροτκαγια,αλλα δεν με χορταινει αυτο.Την αδικια δεν αντεχω γυρω μου.Σ ολο τον κοσμο.Και το φιλοτομαρισμο.Και την αχαριστια εκεινων-κι ειναι οι πιο πολλοι-που ενω εχουν περισσοτερα απ οσα χρειαζονται κλαιγονται γιαυτα που τους λειπουν.Κι ειναι αυτοι,που ταϊζουν εκεινους,που θελουν να μας φανε τις ελευθεριες μας.Αυτοι,που κλαιγονται για ελευθεριες και ειναι σχεδον παντα αποντες.

Η ελευθερια η δικη μας εξαρταται απο το ποσοι ανθρωποι δυστυχουνε στον κοσμο.Δεν εχει κανεις ελευθερια αν οι ελευθεριες των διπλανων απειλουνται.Και ο κοσμος ολος ειναι πια τοσο κοντα,που ολοι διπλανοι ειναι.

Εξελιξη

Φιλε μου,σου γραφω σαν να ησουν ο εαυτος μου.Γιατι ο εαυτος μου ησουν καποτε.Και σου γραφω χωρις φυλλο.Γιατι ο Ανθρωπος φυλλο δεν εχει.Σου γραφω για να σου ξεκαθαρισω οτι για μενα ουτοπια δεν υπαρχει.Αυτο αλλωστε ειπα και στο πρωτο μου γραμμα:Η ουτοπια του σημερα ειναι η πραγματικοτητα του αυριο.Και δεν υπαρχει τιποτε που να αποκλειεται να γινει στο μελλον.Στο καθε μελλον.Ωφελιμο ή επιζημιο,αδιαφορο.Αρκουν οι συνθηκες.Δεν το λεω εγω.Η ιστορια του ανθρωπου το λεει. Ψυχρα.Χωρις συναισθηματα.Και χωρις χρωματισεις.Επειδη τερμα δεν υπαρχει.Μοναχα εξελιξη.Προς τα πού δεν το ξερει κανεις μας.Απλως υποθετουμε.

Σου γραφω ομως, φιλε μου,γιατι υπαρχει κατι που λειπει απο τη σκεψη σου σ αυτα που μου γραφεις.Λειπει απο την εγνοια σου,ακομα πιο πολυ.Οχι απλως λειπει.Χλευαζεται σαν δευτερευον.Ενω ειναι πρωτευον.Οι αραδες στο γραμμα, που μου στειλες για να πεις οτι μενουμε ιδιοι,δεν εχει γονεις και παππουδες.Δεν εχει προπαππους και λασπες και αιμα.Δεν εχει παρελθοντες ανθρωπους που ζησαν.Δεν εχει πώς ζησαν.Πώς,καθε μερα.Στις αραδες,που μου στειλες λειπουν,οχι οι αρχουσες ταξεις.Λειπουν ΟΛΟΙ οι ανθρώποι που ζησαν σ αυτον τον πλανητη.Ολοι εκτος απο ΛΙΓΟΥΣ.

Στις αραδες που γραφεις δεν εχει να μπηκες στη θεση εκεινων που ζησαν.Να εχεις μπει στη θεση του δουλου.Σαν ενας απο τις 300.000 δουλους της ωραιας αρχαιας Αθηνας των 10.000 ελευθερων.Το πιο πιθανο ειναι να ησουν στους δουλους.Αλλα ολοι ονειρευονται παντα με μια θεση στην Πνυκα.Λειπει να εχεις δει τον εαυτο σου σαν εναν αγροτη δουλοπαροικο της Αοστας.Το πιο πιθανο ειναι να ησουν ενας σ’αυτους.Αλλα,ολοι ονειρευονται με μια θεση στα παλατια των Μεδικων.Να δεις τον εαυτο σου σαν εναν σκλαβο στα καραβια για τη Ζανζιβαρη.Αλλα,ολοι ονειρευονται με μια θεση στις αυλες της Βαγδατης.Μια θεση ονειρου,που ξαφνου απο ονειρο γινεται και πραγματικοτητα οταν φτανει η ωρα να δει κανεις ολα αυτα που γινηκαν.Ολα αυτα που πανω τους ακουμπαμε σημερα τα κινητα μας τηλεφωνα.

Οχι.Στη θεση που παιρνεις απεναντι στην ιστορια,στο χτες,στην εξελιξη,ακομα πιο σημαντικο,απεναντι στον ανθρωπο που εχει βογγηξει εισαι απων. Δεν μπαινεις στη θεση αυτου,που ηταν σχεδον ολος ο πληθυσμος της Γης.Απο παντα.Αυτου,που δεν του επιτρεποταν επι αιωνες να φανταστει, οτι μπορει ,οχι να συμμετεχει σε κεντρα αποφασεων,οπως σημερα-δε με νοιαζει τι το κανει αυτο.Το μπορει.-,αλλα ουτε καν να απευθυνει το λογο στα αφεντικα του.Μιλας απ εξω.Θεωρητικα.Μιλας εξισωνοντας τους ευγενεις με τις πολυεθνικες,προφανως αγνοωντας τις συνθηκες που ζουσαν οι ευγενεις και τις συνθηκες που ζουσε ο κοσμος.Ή μαλλον,τις συνθηκες που πεθαινε ο κοσμος.Σαν Αναλωσιμος.Σχεδον ολος ο κοσμος στη Γη.

Μιλας σαν να θεωρεις αυτονοητα αυτα που εχεις.Δεν ειναι.Σαν να τα θεωρεις ευκολα.Δεν ειναι.Μιλας σαν να μην εχεις πονεσει ποτε τη μανα ή τη γιαγια ή τον προπαππου,που ελιωνε μεσα στα χωραφια μεχρι χτες.Σαν να μην εχεις μπει ποτε στη θεση του ανθρωπου που ηταν μακρυα απο καθε δικαιωμα σε ενα φαρμακο,ενα γιατρο,ενα νοσοκομειο.Επι εκατονταδες χρονια.Μιλας σαν να μην εχεις σκεφτει,οτι μεχρι πριν απο 60 χρονια το 99% του πληθυσμου της Γης δεν ειχε προσβαση σε τιποτε.Τιποτε απολυτως. Δεν ειχαν νερο και ολο και πιο πολλοι εχουν.Δεν ειχαν ηλεκτρικο και ολο και πιο πολλοι εχουν.Δεν ειχαν ζεστασια και ολο και πιο πολλοι εχουν.Δεν ειχαν δροσια και ολο και πιο πολλοι εχουν.Δεν ειχαν φαρμακα και ολο και πιο πολλοι εχουν.Δεν ειχαν τα στοιχειωδη,ενω εμας μας λειπαν τα ειδη πολυτελειας και οι πολυτελεις απαιτησεις μας.Οι πολυτελεις ιδεες για το τι λειπει σ αυτους!Η πολυτελης ιδεα,οτι τους ειναι το ιδιο να ζουνε σε μια πιρογα και το ιδιο να ζουνε σε σπιτι!Απο την πολυτελεια της φαντασιας απ οπου ζουμε τον κοσμο.

Μιλας με την υπεροχη που σου δινουν αυτα που κατεχεις.Απο που,πώς και απο ποιους τα απεκτησες;Απο που τον εμαθες τον τροπο που σκεφτεσαι;Που τη βρηκες τη Γνωση;Πού την πληροφορια;Πού τη νοοτροπια;Που το γεματο στομαχι;Ειναι εκει και σε βλεπει το πού.Ειναι εκει που του δινεις ενα χαστουκι.Στον ιδρωτα,τη γενναιοτητα,την αγωνια,το αιμα .Ειναι εκει στον ιδρωτα των πριν γενεων.Ο,τι εχεις εκει το χρωστας. Ως ευγνωμοσυνη.Δεν ειναι ΤΙΠΟΤΕ- τοσο ευκολα που το λες-η πορεια μεχρις εδω.Ειναι ΟΛΑ.Και δεν ειναι χειροτερη.Ειναι καλυτερη για ολοενα και μεγαλυτερο κομματι του πληθυσμου της γης.Ολοενα και πιο εξημερωμενο.Ειναι τρισχειροτερη απο αυτη που απαιτουμε να γινει στο ονομα της Δικαιοσυνης,της Ισοπολιτειας,της Ισονομιας και της Ανθρωπιας.Ειναι μια βαρβαροτητα μπροστα σ αυτο που εχουμε μαθει εμεις και που απαιτουμε.Οχι μπροστα σ αυτο που ηταν.

Σου ευχομαι,φιλε μου, να πας στο Πακισταν και στο Αφγανισταν και στην Ινδια και στο ΜαλαουΪ και στη Ζαμπια και στη Ζιμπαμπουε.Και να δεις αυτα που ειδα και εζησα εκει.Σαν προσκυνητης πολιτισμων και ανθρωπων.Να ακουσεις τα ονειρα τους και να δεις πώς ζουν,ποιες ειναι οι πραγματικες πρωταρχικες αναγκες τους.Και δεν χρειαζεται καν να πας εκει για να δεις οτι οι κοινωνικες συνθηκες πλαθουν τους χαρακτηρες.Σιγα,πολυ σιγα.Χορταινει το σωμα πρωτα,μετα ο νους στα πληθη.

Ζουσαμε στις γειτονιες μας και ζουμε πια σ ολο τον κοσμο.Πολεμαγαμε στις γειτονιες μας και πολεμαμε πια σ ολο τον κοσμο.Και χιλιαδες ανθρωποι απ’ολο τον κοσμο τρεχουν και προσφερουν σε ολο τον κοσμο,σε χωρες και ανθρωπους που δεν τους ειχαν δει ποτε στη ζωη τους.Και πληθαινουν.Ειναι κι αυτο ενα τιποτα;Εκει διπλα,που αλλοι σφαζουν και καινε τις χωρες του κοσμου,οπως παντα.Και χιλιαδες ανθρωποι πολεμανε και αντιστεκονται σ ολο τον κοσμο.Πολυ περισσοτεροι απο οσο στο χτες.Ειναι κι αυτο ενα τιποτα;Για ολο και πιο κοινα ζητουμενα σ ολο τον κοσμο.Ειναι κι αυτο ενα τιποτα;

Εχουμε πολεμο φιλε μου.Οι βαρβαροι με τους Ανθρωπους.Διαρκη πολεμο.Απο παντα .Σε ολα τα μετωπα.Και αν τον δεις σαν παγκοσμιο θα διαπιστωσεις οτι οι Ανθρωποι ποντο-ποντο,σιγα σιγα κερδιζουν εδαφος.Σε μερικα μερη του κοσμου μπορει να χανουν για λιγο ή για πολυ.Πανε μπρος,πανε πισω.Δε φαινεται η νικη και η ηττα σε μια και δυο γενιες.Αλλα εγω δεν ειμαι τοσο εγωιστης που να θεωρω κατακτημενο μονο ο,τι απολαμβανω εγω και μονο ο,τι μου μελλει να δω και να ζησω..Ουτε τοσο ανυποψιαστος ωστε να μην ξερω οτι δεν υπαρχει τελικη νικη.Μονο εξελιξη.

Ειμαι ενα σκαλι,ενα μαξιλαρακι στο δρομο προς την εξημερωση.Κι αυτο μπορει να ειναι λιγο,αλλα ειναι παρα πολυ αν δεν εγκαταλειπω τη θεση μου.Χωρις σκαλι δεν λειτουργει η σκαλα.Για τους επομενους.Κι αυτη η προσωπικη τραγωδια και ευτυχια μαζυ δεν βολευει μονο τις αλλαζονικες ή τις καλομαθημενες νοοτροπιες.

Δεν τα κατεκτησαμε εμεις,φιλε μου, ολα αυτα τα δικαιωματα που απαιτουμε να κατακτηθουν για ενα καλυτερο αυριο.Τα απαιτουμε αυτα,που καποτε ηταν ουτοπιες, γιατι τα κατεκτησαν ως Απαιτουμενα αυτοι ολοι,που εσυ με τα λεγομενα σου απαξιωνεις. Ο καλυτερος κοσμος δεν χτιζεται χωρις σεβασμο για τον κοσμο που εφυγε.Σεβασμο μετα γνωσεως,οχι τυφλο.Γιατι Σεβασμο θελουμε να χτισουμε.Σεβασμο χαρακτηρων,οπως λες.Αλλα γιαυτον χρειαζεται να μπορουμε να πονεσουμε και καποιον παππου,μια γιαγια.Να τους ΖΗΣΟΥΜΕ.Για να χτισουμε.

Μη θρηνεις λοιπον και φωναζεις για τον πιθανο θανατο χωρις αλλαγη.Σηκω και ζησε.Κι ας πεθανεις.

Σε φιλω,ο φιλος σου.

Ουτοπια 2

H Αρετη γλυστρησε από τα χερια του πατερα της και ετρεξε στις σκαλες για τον κατω οροφο.Επεσε λαχανιασμενη στην αγκαλια της μητερας της και ενας χειμαρρος εβγαινε μεσα από τα αναφιλητα της.»Δεν αντεχω άλλο μανα.Δεν αντεχω.» Και ξαφνου,εδωσε μια και πεταχτηκε εξω από την ξυλινη πορτα στο δρομο και χαθηκε τρεχοντας,μες στα στενα.
Mανωλιο μου»,του ειπε τρεμοντας μεσα στην αγκαλια του,»παρε με σε παρακαλω από δω.Σ ένα μερος,που δεν θα μας ξερει κανεις..Που δεν θα μας νοιαζεται κανεις.Που θα ανασαινουμε χαμενοι μεσα στο πληθος χωρις ονομα.Ελευθεροι.Που τα ματια του κοσμου δεν θα μας φτανουν.Εκει,που θα ζουμε ,επιτελους.» Εκεινος την εσφιξε με οση δυναμη σφιγγει μια γυναικα ενας αντρας,τοσο οσο την αγαπα,ισα να μην την λιανισει,και κοιταξε περα από τον ωμο της προς τον καμπο.»Θε μου,κανε να υπηρχε ένα μερος,με μυριαδες ανθρωπους και κανεις να μην ξερει κανεναν.Να μαστε ολοι ελευθεροι» ειπε από μεσα του σαν προσευχη.Και τοτε γεμισαν τον καμπο ιππεις,με τις πρασινες σημαιες του Μεμετ μπεη.Του τοποτηρητη.

Ο Ερχαρτ εγειρε τον έναν ωμο και απιθωσε στο χωματενιο πατωμα το σαμαρι και τα χαμουρα.Λυγισε τα γονατα και κωλοκαθησε στα σανα των ζωων.Ο καματος του εκλεινε τα ματια.Μια γλυκεια αυρα περναγε μεσα στα πνευμονια του.Ξαφνου,τα βοδια γιναν από σιδερο.Και το υνι ,κρεμασμενο από κατω τους,μπηγόταν μονο του μεσα στο χωμα βαθεια.Πιο βαθεια απ οσο το εμπηγε ο ιδιος κι η Χερτα μαζυ.Και τα βοδια από σιδερο ειχανε ροδες,αλλα όχι από ξυλο.Και τρεχανε μες στα χωραφια μεσα σε ωρες τοσο,οσο ετρεχε ο Ερχαρτ μεσα σε μηνες.Και πεταγαν το σταρι από,πισω χωρισμενο απ την ηρα.Σε ισα δεματια.Σεισμος!Εκουνιοταν η γης και ο ιδιος περα δωθε επηγαινε.»Βοηθεια» εφωναξε κι ανοιγοντας τα ματια ειδε τα μεγαλα γαλαζια της Χερτα να τον κοιτουν και τα στιβαρα της χερια να τον τρανταζουν ολοκληρο.»Ξυπνα»,του φωναζε».Εχουμε άλλη μια γραμμη στο χωραφι να οργωσουμε».

Η Σι Λιν φυσηξε τη θρακα για μια ακομα φορα και τα πνευμονια της εκαιγαν.Ειχε πολλη υγρασια το βραδυ.Απλωσε το λεπτο ασπρο χερι της και πιεσε με τα δαχτυλα το προσαναμα,μουρμουριζοντας μια προσευχη.Μια φλογα μικρη ξεπηδησε από την ακρη του ξυλου και τυλιξε τα καρβουνα από κατω και τα κουτσουρα από πανω,στην αρχη παιχνιδιαρικα και μετα με την πεινα,που τρωει η φλογα τα πραγματα.
Η Σι Λιν εβαλε επανω το αγγειό με νερο και βυθιστηκε μεσα στις φλογες,που κατατρωγαν πια ο,τι ξυλο ειχε η εστια.Πιεσε με το δαχτυλο τον αερα εμπρος της,σαν να αναβε ετσι μιαν άλλη φωτια.Και επιεσε παλι ένα άλλο σημειο του αερα,προσταζοντας την πορτα να ανοιξει.Και μετα ένα άλλο σημειο του αερα,προσταζοντας ένα καλαθι να την παει επανω,στην πλαγια του βουνου.Και μετα ένα άλλο σημειο,να της πλυνει τα ρουχα.Κι ένα άλλο να της φτιαξει ζεστο το νερο.Κι ένα άλλο να την παει στον Μπαν Χσιαο Λι.Που ελεγε,ότι τοσο την αγαπουσε,ωστε θα της πραγματοποιουσε κάθε επιθυμια.Για να δουμε αν ελεγε αληθεια.

Ο Μαμπαο εσφιγγε την Κβουμπου στην αγκαλια του σαν χαμενος.Πριν από χρονια,όταν ζουσαν ακομα στις καλυβες θα ηξερε καλα τι να κανει.Θα την ειχε σκοτωσει.Αλλα τωρα,μετα από χρονια στη Λουζακα,τις κορες δεν τις σκοτωναν,απλως γιατι πηγαν με αντρα.Οι πολεις!Ποσο τους ειχαν αλλαξει οι πολεις.

Ουτοπια 2

Ο Ουγκ ακουμπησε στην ακρη του βραχου με τον ωμο του.Χαλαρωσε το κρατημα του ροπαλου στο άλλο χερι.Τραβηξε βιαια την προβια από την πλατη του και την πεταξε κατω στο χωμα.Περα στο βαθος μια αγελη μαμμουθ χαραζε,με το χωμα που σηκωνε,την πορεια της στη σαβανα.Τον αφηνε πια αδιαφορο.Δεν αντεχε άλλο την προαιωνια απαγορευση
Ονειρευοταν να περασει το ποταμι, που ηταν εκατονταδες φεγγαρια το συνορο και να δει πώς ηταν ο κοσμος περα από κει.Και ποσος ηταν ο κοσμος.Ονειρευοταν να μπορει να περπατησει εκει που η φυλη ελεγε,ότι οποιος περπατησε χαθηκε.Ονειρευοταν να αγγιξει εκεινη τη σκουρα ομορφια,που ειδε περα από το ποταμι να τρεχει αλαφιασμενη στη θωρια του,τη μερα που ειχε πλησιασει τα ορια.Ονειρευοταν και πιστευε,για καποιο ανεξηγητο λογο,ότι απ την άλλη πλευρα όλα ηταν ιδια με εδώ.Κι ότι ηταν ο φοβος που κρατουσε χωρισμενο το εκει με το εδώ.Όπως ο φοβος κρατουσε τον Ογκ και τη φυλη του μακρυα απ τον Ουγκ στις πεντε σπηλιες.Το ειχε παρατηρησει αυτό ο Ουγκ.Ηταν ο φοβος,που κρατουσε μακρυα τους ανθρωπους.Το ειχε παρατηρησει,γιατι εκεινος δεν φοβοταν.Εκεινος ηξερε,ότι το νερο του ποταμου εφτανε για ολους.Και το νερο της πηγης εφτανε για ολους.Και οι καρποι από τα δεντρα εφταναν για ολους.Και τα μαμμουθ και οι βισσονες εφταναν για ολους.Και τα χορτα και τα λουλουδια που γιατρευαν τις αρρωστιες εφταναν για ολους.Αλλα,ο Ουγκ ειχε παρατηρησει,ότι ηταν παρα πολύ περισσοτεροι αυτοι που φοβοντουσαν από εκεινους,που δεν φοβοντουσαν.Και αποφασιζαν παντα.Χιλιαδες φεγγαρια τωρα.
Τα ποδια του παγωσαν ξαφνικα.Κοιταξε κατω και ειδε με τρομο τα νερα του ποταμου να τον βρεχουν μεχρι τους αστραγαλους.Κοιταξε πισω του και ειδε,ότι ειχε αφησει το βραχο από ωρα,παρασυρμενος στα ονειρα.Κοιταξε μια τα ποδια του μεσα στο ποταμι,μια πισω του τις σπηλιες και τους λοφους του.Και μια μπροστα του την άλλη μιση πεδιαδα,περα από το ποταμι.Επιασε το ροπαλο με τα δυο του χερια μπροστα από το δασυτριχο στηθος του και εβγαλε μια κραυγη από τα βαθη των σπλαχνων του μεχρι τον ουρανο.Και προχωρησε.

Ο Κρατινος γελασε με το βροντερο του γελιο,που αντηχουσε σ ολο το δημο Αλιμουσιων.»Δεν θα υπαρχουν δουλοι;» πεταξε στον Χαρία.Και ξαναπλημμυρισε τον δημο με το βροντερο του γελιο.»Και ποιος θα δουλευει Χαρια;Οι Θεοι;»Και ξαναπλημμυρισε το δημο με το βροντερο του γελιο.

Ο Σαβαθ στριμωχτηκε διπλα στον αδερφο του,ακουμπισμενος στον υγρο τοιχο του μπουντρουμιου.Ετρεμε από το φοβο κι από το κρυο.»Πες μου παλι» ψελισε.»Στ αληθεια τον ακουσες να υποσχεται,ότι εμεις ειμαστε το μελλον του κοσμου;»Ο Ιαφετ δεν τον κοιταξε καν.Ειχε το βλεμμα καρφωμενο κατω,στο χωμα του κελιου.Εκει που με το δαχτυλο του ειχε φτιαξει το περιγραμμα ενός ψαριου.Περασε ένα λεπτο σαν αιωνας.»Ναι»,ειπε μετα.»Ετσι μου ειπε.»Ότι εμεις θα κατακτησουμε τον κοσμο»

Ο Καζιμι Σουιγιαμα σηκωσε το σπαθι και τρυπησε περα για περα το σωμα του χωρικου χωρις ονομα.Πώς τολμουσε να αμφισβητει την υπεροχή των ευγενων.Τοσες γενιες στην αυτοκρατορια των χρυσανθεμων δεν τον ειχαν διδαξει τιποτε;Σκουπισε το αιμα από το περιτεχνο σπαθι στο γρασιδιΜα,τι ελεγε.Διδασκονται ποτε οι χωρικοι;

Ο Αετος που Βλεπει Περα από Το Δασος εσκυψε πανω από τη φωτια και κοιταξε τα κοκκαλα.Εκανε ένα νευμα σ’Αυτόν που Φερνει τα Πνευματα και ξαναρωτησε:»Μπορει να σβυσει η φωτια μας για παντα Αουακι;»Εκεινος κοιταξε μια φορα ακομα τα κοκκαλα,μια τη φωτια,και χωρις να σηκωσει το βλεμα κουνησε το κεφαλι του πανω κατω σα ‘να’λεγε ταυτοχρονα «ναι» και σαν να’κλαιγε.Αν όμως μπορουσες να δεις απ την άλλη πλευρα της σκηνης ,εκλαιγε.

Ο Φουρέ αναψοκοκκινισε με το δρεπανι ακομα στα χερια,εκανε δυο βηματα και ακουμπησε σχεδον στη μουρη του νεου,που στεκοταν ακινητος μεσα στον αχυρωνα.»Μαζεψε τα και δινε του» ουρλαξε.»Ζουμε από τη δουλεια στα αφεντικα και δε θα μας καψουν ζωντανους για χαρη σου».Ο νεος τον κοιταξε μια στιγμη,οσο επιτρεπεται να κοιταξει ενας γιος τον πατερα του,εφερε την τσουγκρανα στο άλλο του χερι και προχωρησε προς την ξυλινη πορτα.Κοντοσταθηκε μια στιγμη,ξανακοιταξε τον πατερα του και χωρις να πει λεξη βγηκε.Μετα μια βδομαδα τον αναγνωρισαν αναμεσα στους νεκρους στο οδοφραγμα της οδου Γκιγιωμ.Πώς ειχε φτασει τοσο γρηγορα στη Λυων κανεις δεν ηξερε.

Ο Φραντζεσκο σκουπισε το μετωπο του από τον ιδρωτα,κοιταξε τον αλλον και του’πε χαμογελαστα:»Λοιπον,θα ρθεις το βραδυ στο σωματειο;Δεκαωρο σου λεω.Ακους;Δεκαωρο.Μπορουμε.»Ο Γιαννος βιδωνε με πεισμα την πουτανα τη μεγγενη,που’χε σκληρυνει.Δεν ηθελε μπλεξιματα.Δεν πιστευε.Τη δουλεια του ηθελε να κανει καλα και μετα..,μετα να βλεπει τη Βασιλικη,να χανεται στα ματια της.Να τηνε παντρευτει,να κανουνε παιδια,σ’ένα σπιτακι παστρικο,αυτό ηταν ολο.»Δεκαωρο,σου λεω,ακους;Μπορουμε» ξαναπε ο Ιταλος από την ακρη της μηχανης,που λαδωνε.Μα,ο Γιαννος δεν πιστευε.Δεκαωρο!Δε λες που ειχε ξεφυγει απ τα τσιφλικια της Λαρισσης και ειχε βρει δουλεια στο Μποστον,δοξα τω Θεω να λες.Ακους δεκαωρο.Ουτε το 1900 δε θα το δουν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Ουτοπια

Μη λες ετσι ευκολα,οτι αυτα που λεω ειναι ουτοπιες.Ετσι κυλαει η ιστορια των ανθρωπων.Η φαντασια δημιουργει,η φαντασια προβλεπει.Και ετσι,η ουτοπια του χτες ειναι η σημερινη πραγματικοτητα.