Μαμ κακα και νανι

Οι δύο μονομάχοι του κυβερνητικού κορβανά ανακοίνωσαν τους υποψήφιους για τις ευρωεκλογές της 7 Ιουνίου.
Ο προεκλογικός αγώνας ουσιαστικά ξεκίνησε με την ομιλία του Γ. Παπανδρέου στην Πάτρα. Οι ψηφοφόροι παρακολουθούν ακόμα αδιάφοροι, και τα μικρότερα κόμματα πασχίζουν με εφαλτήριο αυτή την αναμέτρηση να αυξήσουν την πολιτική τους επιρροή ή να κερδίσουν μια θέση μελλοντική στο ελληνικό Κοινοβούλιο.

Το τελευταίο που πληροφορείται ο ψηφοφόρος είναι τα δικαιώματα και οι αρμοδιότητες της Ευρωβουλής, για την οποία προορίζονται οι υποψήφιοι των κομμάτων.

Το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ένα ενιαίο σώμα, που εκπροσωπεί τα συμφέροντα της Ευρώπης και όχι τα συμφέροντα των χωρών της. Αυτό, τουλάχιστον, υποτίθεται ότι είναι. Προς το παρόν του λείπουν δύο στοιχεία για να έχει και την ισχύ Κοινοβουλίου:

Πρώτον, η Ε.Ε. δεν έχει ένα Ευρωπαϊκό Γενικό Συμφέρον πάνω στο οποίο να παίρνει τις αποφάσεις της, ούτε έχει, κατά συνέπεια, μια σαφή πολιτική εντολή. Δεν είναι ένας πολιτικός οργανισμός. Οι περισσότερες κυβερνητικές δυνάμεις στις χώρες-μέλη δεν θέλουν να γίνει ένας πολιτικός οργανισμός και βοηθάνε να μένει ο πολιτικός, πολιτισμικός και οικονομικός γίγαντας στο ρόλο ενός δυσκίνητου υπηρέτη των συμφερόντων άλλοτε της αγγλοαμερικανικής συμμαχίας, άλλοτε της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας και σχεδόν πάντοτε της οικονομικής ολιγαρχίας, η οποία δημιούργησε την Ενωση Χάλυβα, μετέπειτα ΕΟΚ και νυν Ε.Ε.

Δεύτερον, οι καθοριστικές και σοβαρές αποφάσεις δεν λαμβάνονται στην Ευρωβουλή. Λαμβάνονται πριν και στη διάρκεια των συνόδων κορυφής των ηγετών των κρατών-μελών, οι οποίοι δεν δίνουν δεκάρα για το τι πιστεύουν ή τι δεν πιστεύουν οι λαοί τους για την ενωμένη Ευρώπη και την πολιτική της.

Οι ηγέτες των χωρών-μελών εργάζονται για τα στενά συμφέροντα των χωρών τους (όταν είναι μεγάλες ή κολλάνε με τα συμφέροντα των μεγάλων) έτσι όπως διαμορφώνονται από την οικονομία και την εξωτερική πολιτική.

Προς το παρόν, η θεμελιώδης λειτουργία ενός εκλεγμένου κοινοβουλευτικού σώματος, που είναι η δυνατότητα του λαού να γνωρίζει τι κάνει η εξουσία, να ελέγχει τι κάνει η εξουσία, να δίνει εντολές για να αντιμετωπίζεται η εξουσία, δεν λειτουργεί στην Ε.Ε. και στο Ευρωκοινοβούλιο. Οι πολίτες της Ευρώπης καλούνται να εφαρμόσουν αποφάσεις -οι περισσότερες και σοβαρότερες των οποίων εκδίδονται από την Κομισιόν- χωρίς να μπορούν να ελέγξουν τους μηχανισμούς που τις πήραν. Η Κομισιόν έχει το μονοπώλιο της νομοθετικής εξουσίας και το ασκεί πολλές φορές αγνοώντας το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Το τοπίο σήμερα μοιάζει πολύ με την εποχή που τα πρώτα Κοινοβούλια με τις κυβερνήσεις υπήρχαν ως παραχώρηση των βασιλέων για να ελέγχουν, υποτίθεται, τα οικονομικά της Αυλής, αλλά στην πραγματικότητα για να εγκρίνουν με τη λαϊκή, ας πούμε, βούλα την κάθε παλαβωμάρα του στέμματος. Υπό αυτές τις συνθήκες έγινε η γαλλική επανάσταση, το κίνημα του Κρόμβελ, η κομμούνα των Παρισίων, η επανάσταση του 1905 στη Ρωσία - για να θυμηθούμε τις σημαντικότερες.

Βέβαια, τότε οι λαοί ήταν εξαθλιωμένοι και μπορούσαν να ξεσηκωθούν, δεν χρωστούσαν τα σπίτια τους στις τράπεζες, ούτε είχαν να στερηθούν κανένα DVD και καμία σαλάτα με ρόκα και αβοκάντο, ούτε καν ένα σουβλάκι απ' του Θανάση.

Τώρα τα πράγματα είναι δύσκολα. Οι τοπικές κυβερνήσεις είναι ακόμα πανίσχυρες, ορκίζονται στο όνομα του χρήματος, υπέρ του οποίου υπάρχουν, και μία φορά κάθε πέντε χρόνια στέλνουν τους πολίτες τους να εκλέξουν τους αντιπροσώπους τους (των κυβερνήσεων και τοπικών κομμάτων...) στην Ευρωβουλή για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους ως Ευρωπαίων!

Και επειδή η απαυτή θέλει να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει, και επειδή πραγματικά καρφάκι δεν καίγεται στα κόμματα εξουσίας για τα δικαιώματα του Ευρωπαίου πολίτη (ίσα ίσα αυτά δεν θέλουν), μετατρέπουν τις ευρωεκλογές σ' αυτό που τους ενδιαφέρει: Μονομαχία τοπική με έπαθλο, άλλη μια τετραετία στο ξεκοκάλισμα του εθνικού δημόσιου χρήματος.

Οι λίστες είναι έτοιμες. Οι ληστές επίσης.

Ελευθεροτυπια 18/05/2009

Γαργάλατα

Ο πρόεδρος των Ελληνικών Βιομηχανιών - πρώην Ελλήνων Βιομηχάνων- που αντιπροσωπεύει τους Ελληνες βιομήχανους, εμπόρους και πλοιοκτήτες, με μια ιστορική ομιλία του στη συνέλευση του οργάνου, που είναι γνωστό στους θνητούς ως ΣΕΒ, κατακεραύνωσε το σημερινό πολιτικό σύστημα για απιστία, διαφθορά, κομματοκρατία, ανηθικότητα, στείρο δημοσιοϋπαλληλισμό. Στην κορύφωση της ομιλίας του ο Δ. Δασκαλόπουλος, μέχρι πρόσφατα ιδιοκτήτης της γαλακτοβιομηχανίας Δέλτα, απεφάνθη ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα έχει στομώσει.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να τον χειροκροτήσουμε. Διαπιστώνει ό,τι και όλοι οι πολίτες και καταγγέλλει ό,τι οι πιο ανήσυχες πένες της αρθρογραφίας και οι πιο αριστερές πολιτικές φωνές. Μάλιστα, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γ. Παπανδρέου, παρών στη γενική συνέλευση, έσπευσε ενθουσιασμένος να επικροτήσει τις καταγγελίες του προέδρου του ΣΕΒ. Ισως, γιατί οι θητείες του στα υπουργικά αξιώματα ήταν πριν τη μεταπολίτευση...

Εάν χειροκροτούσαμε, όμως, τον κ. Δασκαλόπουλο, που μιλούσε επ' ονόματι των 10.000 κεφαλαιούχων της χώρας θα ήταν σαν να χειροκροτούμε τον Ροκφέλερ εάν κατήγγελλε τον καπιταλισμό για απανθρωπιά. Ο Αμερικανός είχε ευτυχώς και επίγνωση των επιθυμιών του στη ζωή και το θάρρος να τις υπερασπίζεται κιόλας.

Είναι πλέον ή βέβαιο, ότι ο πρόεδρος του ΣΕΒ ξέρει καλύτερα από τον καθένα το μέγεθος της διαφθοράς στη χώρα. Για να είναι τόσο συγκεκριμένος θα ξέρει, ίσως, και ποιοι πολιτικοί και υπάλληλοι διαφθείρονται από ποιους και με ποιον τρόπο. Οχι γιατί έχει κάνει έρευνα. Αλλά, γιατί οι πολιτικοί και οι δημόσιοι υπάλληλοι για να διαφθαρούν χρειάζονται κάποιον να τους διαφθείρει. Κοινώς, από κάπου να τα πάρουν, όπως χυδαία λέει ο λαός.

Ισως θα έχει ακούσει ο πρόεδρος του ΣΕΒ για τα θαλασσοδάνεια των ξενοδόχων, επί δεκαετίες, τις κατασπαταλημένες επιδοτήσεις των βιομηχανιών και ναυτιλιακών εταιρειών, την απόλυτη φοροδιαφυγή κάθε κεφαλαιούχου ως φυσικού προσώπου, την καταλήστευση της τσέπης των φορολογουμένων με τα καρτέλ, την καταλήστευση του δημόσιου χρήματος από τις «δουλειές», τους στημένους διαγωνισμούς, τις προμήθειες, τις υπερτιμολογήσεις μιας απόλυτα κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας. Αυτής, που διαφθείρει ήδη από προπολεμικά το μεδούλι της ελληνικής κοινωνικότητας. Δηλαδή, της δυνατότητας του συνόλου των πολιτών να συνυπάρχουν, ευημερούντες με αλληλοσεβασμό.

Ο κ. Δασκαλόπουλος είναι ο εκπρόσωπος του ενός πόλου της διαφθοράς. Που έχει στομώσει την πολιτική ζωή από τη μεταπολίτευση και δώθε. Σαν τέτοιος, προφανώς ξέρει καλύτερα απ' τον καθένα τη βρωμιά και με ονοματεπώνυμα.

Ισως, αν είχε κάτι να προσφέρει στον τόπο, αυτό δεν ήταν μια θρασύτατη, προκλητική στάση απέναντι στον ελληνικό λαό, που αυτοί που εκπροσωπεί κακοποιούν. Η προσφορά του θα ήταν να μας πει με ονοματεπώνυμα ποιοι από τους κεφαλαιούχους των ελληνικών εταιρειών διαφθείρουν ποιους του δημόσιου βίου και της υπαλληλίας. Αυτό μάλιστα.

Η προσφορά του θα ήταν ουσιαστική, επίσης, αν κατήγγελλε τους εργοδότες, που εκπροσωπεί, για απληστία και ανθρωποκυνηγητό, αντί να τους ενθαρρύνει να θεωρούν τους εαυτούς τους ευεργέτες, επειδή «δίνουν δουλειά στον κόσμο»! Χωρίς τον οποίο οι ίδιοι θα ήταν επίσης υπάλληλοι.

Πριν από δύο μέρες πήγα σε μια από τις τρεις γνωστότερες φίρμες εμπορίας επίπλων για να αγοράσω στρώμα, που το 'χε με έκπτωση.

Η ευγενέστατη και πολύ εξυπηρετική υπάλληλος μου ζήτησε -κατά τις επιθυμίες της επιχείρησης- να προκαταβάλω το ένα τρίτο της τιμής (!), να εξοφλήσω το προϊόν, χωρίς να το δω, τρεις μέρες πριν το παραλάβω (!), δεν είχε μηχανισμό πληρωμής με πιστωτική κάρτα από τηλεφώνου όπως έχουν όλες οι επιχειρήσεις της Εσπερίας, και απαιτούσε (η επιχείρηση) να περιμένουμε στο σπίτι 4 ώρες (!) τη μέρα της παραλαβής για να βολευτεί το σύστημα διανομής.

Αυτό δεν είναι ένα παράδειγμα-εξαίρεση. Είναι ο κανόνας για τον Ελληνα, που γίνεται επιχειρηματίας και που δουλεύει με όρους δεσποτείας προς ραγιάδες.

Φταίνε οι ραγιάδες που δεν τον έχουν καρπαζώσει, θα μου πεις. Ναι. Αυτός δεν είναι λόγος για να αποκτάει θράσος και ο πρώην ιδιοκτήτης μιας γαλακτοβιομηχανίας.

Ελευθεροτυπια 14/05/2009

Κλεισ'τη τη ρημαδα

ΠΡΟΒΛΗΜΑ για πολύ δυνατούς λύτες μοιάζει η αιφνιδιαστική κίνηση Καραμανλή να κλείσει την Παρασκευή τις εργασίες του Κοινοβουλίου, χωρίς να ενημερώσει τους αρχηγούς των άλλων κομμάτων.

Δεν είναι μια συνηθισμένη κίνηση, για να μην πούμε ότι είναι πρωτοφανής. Δεν είναι, όμως, παράνομη ή παράτυπη ή εξωθεσμική, γιατί είναι δικαίωμα του πρωθυπουργού να ζητεί τη λήξη της θητείας της Βουλής προ των ευρωεκλογών και αφού το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης έχει ολοκληρωθεί.

ΤΟ ΠΟΝΗΡΟ του πράγματος μαρτυριέται από τη μυστικότητα που τηρήθηκε. Μια μυστικότητα που δεν συμβαδίζει με τη μέχρι σήμερα πρακτική του Κ. Καραμανλή, ο οποίος δεν είναι λάτρης των αιφνιδιασμών όπως ήταν οι μακαρίτες Κ. Καραμανλής και Α. Παπανδρέου.

Ακόμα και το επιχείρημα του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος για φυσιολογική τροπή προ των ευρωεκλογών μυρίζει ψέμα εξ αιτίας ακριβώς αυτής της μυστικότητας που τηρήθηκε. Οι καθαρές δουλειές γίνονται στο φως.

Η ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗ αντιπολίτευση και η πάντα καχύποπτη Αριστερά κατήγγειλαν το αιφνίδιο κλείσιμο της Βουλής ως πραξικόπημα για να μην οδηγηθούν στην Ολομέλεια υποθέσεις, που μπορεί να βαρύνουν υπουργούς και πρώην υπουργούς.

Η κοινή λογική δεν μπορεί παρά να απορρίψει αυτή τη συλλογιστική. Τρεις υποθέσεις διερευνά η δικαιοσύνη, που θα μπορούσαν να διαβιβαστούν από τους ανακριτές στη Βουλή, για πιθανή εμπλοκή πολιτικών προσώπων: Η υπόθεση Γερμανός-Cosmote, το Βατοπέδιο και τα ομόλογα.

Μετά την τροπή που πήραν στη Βουλή οι δύο υποθέσεις Παυλίδη, η υπόθεση των υποκλοπών, η υπόθεση της Siemens και τα οπλικά συστήματα TOR Μ1, που όλες βυθίστηκαν στο σκοτάδι, δεν μπορεί να υποθέσει κανείς ότι η κυβερνητική πλειοψηφία θα δεχόταν να πέσει φως σε οποιαδήποτε άλλη έφθανε στη Βουλή με κατηγορούμενα οποιαδήποτε πολιτικά πρόσωπα.

Οποιαδήποτε, γιατί οι υποθέσεις TOR Μ1, Siemens και προσφάτως της ΜΑΝ φαίνεται ότι βαρύνουν περισσότερο το ΠΑΣΟΚ παρά τη Ν.Δ.

ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ της Συνόδου της Βουλής πραγματικά οδηγεί σε παραγραφή κάθε ποινική ευθύνη υπουργών για τις υποθέσεις Γερμανός, Βατοπέδιο, ομόλογα και για όποια άλλη υπόθεση της περιόδου 2004-2007. Αυτές, όμως, οι ευθύνες, όπως είπαμε παραπάνω, δεν θα ελέγχονταν ποτέ. Η Βουλή, όπως έχω γράψει επανειλημμένως, εκτός από τις υποθέσεις καλαμποκιού και Ανδρέα Παπανδρέου, έχει οδηγήσει στο αρχείο και στο σκοτάδι 134 άλλες από το 1974 και δώθε.

Εχει αποδειχτεί ένα πλυντήριο, ένα κουκουλωτήριο, ένας κάλαθος αχρήστων μάλλον παρά ένα Σώμα διαφάνειας και αποκάλυψης της αλήθειας.

ΜΕ ΤΗΝ κίνησή του, την Παρασκευή, ο πρωθυπουργός ανέτρεψε το μέχρι σήμερα πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης, όπου εδώ και τουλάχιστον 1,5 χρόνο πρωταγωνιστούν τα σκάνδαλα και η σκανδαλολογία, επιβάλλοντας μια ιδιόμορφη σιωπή: Δεν λειτουργεί η Βουλή, δεν έχει διαρκές νομοθετικό βήμα το ΠΑΣΟΚ να πρωταγωνιστεί, ελέγχοντας και καταγγέλλοντας.

Ο Καραμανλής, από την Παρασκευή το βράδυ μετατράπηκε από δεύτερο και απολογούμενο σε οδηγό της πολιτικής ατζέντας. Η φράση του χτες στη Θεσσαλονίκη «για να γίνει ο προεκλογικός αγώνας με όρους πολιτικής» σημαίνει αυτό ακριβώς: Εγώ καθορίζω τώρα τη θεματογραφία.

Η ΚΙΝΗΣΗ του Καραμανλή να κλείσει τη Βουλή αιφνιδίως μπορεί να είναι ευφυής στον πόλεμο τακτικής, αλλά δεν είναι ευφυής στον αγώνα για χρηστή διακυβέρνηση.

Η χώρα έχει ανάγκη από ευφυείς κινήσεις για κάθαρση του νοσηρού πολιτικοοικονομικού αποστήματος, το οποίο απομυζά εδώ και χρόνια το μεδούλι της ελληνικής οικονομίας και τη δυναμική των εργαζόμενων.

Η χώρα έχει ανάγκη από το ξερίζωμα αυτών των ανθρώπων και της νοοτροπίας τους που διέπει τον ελληνικό δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Η χώρα έχει ανάγκη από πραγματική δικαιοσύνη και εξαφάνιση της κοροϊδίας, που υφίσταται καθημερινά ο λαός από κρατικούς υπαλλήλους, πολιτικούς και κεφαλαιούχους.

Τίποτε απ' όλα αυτά δεν θεμελιώνει η κίνηση του Καραμανλή. Αντιθέτως, διαιωνίζει το διεφθαρμένο κράτος, που ο ίδιος υποσχόταν ότι θα επανιδρύσει.

Η ΒΟΥΛΗ πράγματι πρέπει να κλείσει. Αλλά, για να έρθει στη θέση της μια Βουλή που να προτάσσει τα συμφέροντα του λαού. Μια τέτοια, όμως, Βουλή μόνο ο λαός μπορεί να την κλείσει και να την ανοίξει.

Ελευθεροτυπια 11/05/2009

Καλη Χρονια

Η προσευχη

15χρονη εξεγερση

Γιατι ο σεβασμος στα λογια τους ειναι ανυπαρκτος
Γιατι ο σεβασμος στη σκεψη τους ειναι ανυπαρκτος
Γιατι ο σεβασμος στις πραξεις τους ειναι ανυπαρκτος
Σε μια οικογενεια,σε μια πολιτεια, σε μια εργασια, που θελουν πιστα πειθηνια οργανα, πιστα αντιγραφα τους ,κοιμισμενα,ναρκωμενα πιονια।

Γιατι η αναξιοκρατια ειναι ο κριτης τους
Γιατι η διαφθορα ειναι το διαβατηριο τους
Γιατι η αδικια ειναι ο δικαστης τους
Σε μια οικογενεια, σε μια πολιτεια, σε μια εργασια, που θελουν να εξαγορασουν την πίστη και την υποτελεια, με ανταλλαγμα την υπακοη, μια ψηφο, μια αργομισθια στο δημοσιο

Γιατι η βια ειναι η καθημερινη εκφραση
σε μια χωρα, οπου ο μονος σεβασμος ειναι στον εαυτο,
ο μονος σεβασμος ειναι στον τσαμπουκα
ο μονος σεβασμος ειναι στον πλουτισμο
ο μονος σεβασμος ειναι στον εξυπνακισμο
ο μονος σεβασμος ειναι στη λοβιτουρα, ο μονος σεβασμος ειναι στον εντυπωσιασμο και στη φιγουρα
ο μονος σεβασμος ειναι στη δυναμη της επιβολης
Στην εθνικη κραυγη "ξερεις ποιος ειμ'εγω ρε"
Ενας μαλακας εισαι
Ενας ακομα ηλιθιος
σε μια χωρα σαπια
σ ενα συστημα πολιτων διεφθαρμενων

Απο τη Βουλη των λαοπλανων υποκριτων
μεχρι τα πανεπιστημια των συντεχνιακων συμφεροντων
τα σχολεια των βαριεστημενων δασκαλων
τις εργασιες των δουλοκτητικων εργοδοτων
τα σπιτια των παραιτημενων γονιων,που βαριουνται την ευθυνη της συγκρουσης και της ενηλικιωσης,γιαυτους και τα ιδια τα παιδια τους।

Η εξεγερση των δεκαπενταχρονων ειναι η μονιμη εξεγερση των 15χρονων εδω και 50 χρονια σε ολο τον δυτικο κοσμο της αγορας ιδεων, ειδων και ανθρωπων.
Εναν κοσμο Αδικο,Υποκριτικο,Βιαιο,Απανθρωπο.

Ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ειναι η αφορμη।Το θυμα αυτης της βιαιας κοινωνιας।Θυμα, οπως ο Πετρουλας, ο Διομηδης, ο Καλτεζας, η Κανελοπουλου, ο Κουμης.Και μια δεκαδα προσφυγων,που εχουν θανατωθει εδω και १२ χρονια και που δεν παρελαυνουν στα πρωτοσελιδα των ελληνοπληκτων εφημεριδων και των ελληνοπληκτων καναλιων।

Η βια, που πρωταγωνιστει, ειναι η βια,που παραγει και ανεχεται η ιδια η ελληνικη κοινωνια।Η οποια υποκριτικα ανοιγει το στομα και απορει γιαυτα που συμβαινουν γυρω της!Την ωρα που σκοτωνει τα ιδια τα παιδια της!