Η απατη Αθηνας-ΕΕ

Οι Ελληνες πολίτες βασανίζονται εδώ και τέσσερις μήνες από την απειλή της περικοπής των εισοδημάτων τους. Η δικαιολογία από τα επίσημα χείλη της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης και της Ευρ. Ενωσης είναι ότι το δημόσιο χρέος είναι τόσο μεγάλο που ξεπέρασε τα επιτρεπτά όρια στην ευρωζώνη και χρειάζονται οδυνηρά μέτρα για να μετριαστεί.

Παρ' όλα αυτά, δύο στοιχεία έρχονται διαρκώς να κουρελιάσουν αυτή τη δικαιολογία. Πρώτα πρώτα, το έλλειμμα της Ελλάδας δεν είναι ούτε το μοναδικό τέτοιου μεγέθους, ούτε και το υψηλότερο. Η Ιρλανδία, η Ισλανδία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Βρετανία, η Ισπανία και η Πορτογαλία βρίσκονται περίπου στην ίδια μοίρα, και σε χειρότερη.

Δεύτερον, δεν είναι η πρώτη φορά που το δημόσιο έλλειμμα και της Ελλάδας και άλλων χωρών της ευρωζώνης περνάει κατά πολύ το επιτρεπτό όριο του 3%, που θέλει η δημοσιονομική πειθαρχία.

Επομένως, δεν είναι το δημόσιο χρέος αυτό καθ' αυτό υπεύθυνο για τη σημερινή δεινή θέση που βρίσκεται η χώρα, και με την οποία απειλούνται οι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.

Ηδικαιολογία, ότι τώρα το ποτήρι ξεχείλισε και οι δανειστές φοβούνται πλέον πως δεν θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω, έχει επίσης αποδειχτεί ένα ψέμα από τους ίδιους τους δανειστές ! Οι οποίοι (βλ. Ντόιτσε Μπανκ και οι αγγλοαμερικανικές τράπεζες) σκληρίζουν διαρκώς ότι η Ελλάδα είναι στα πρόθυρα χρεοκοπίας, όταν τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων είναι στο 1,90 ή στο 2,20, αλλά φροντίζουν και τα αγοράζουν όταν με τις στριγκλιές τους τα έχουν εκτοξεύσει στο 3,80 ή στο 6%!

Και ο πιο άσχετος, μα και ο πιο αφελής πια καταλαβαίνουν ότι η Ελλάδα δεν απειλείται, ούτε βάλλεται για το δημόσιο χρέος της. Απειλείται από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση και τις τράπεζές της, με πρωτοστατούσα τη Γερμανία, υπό τα χειροκροτήματα της Βρετανίας και της ζώνης των σκληρών εργοδοτικών βόρειων χωρών.

Η Ελλάδα έχει υποδειχθεί από αυτή την ομάδα ως χώρα παραδειγματισμού για την εφαρμογή μιας ακόμη πιο σκληρής εργοδοτικής πολιτικής για συρρίκνωση των εργατικών δικαιωμάτων και του κόστους εργασίας. Οι εργοδότες θεωρούν πλέον τις αμοιβές των Ευρωπαίων ασύμφορες.

Πρόκειται για την πιο απροκάλυπτη επίθεση του κεφαλαίου κατά των εργαζομένων, με την πανάρχαια συνταγή της εκτέλεσης ενός αιχμαλώτου για παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Ο επικεφαλής του μεγαλύτερου συνδικάτου της Γερμανίας (καμιά σχέση με τα εδώ κρατικοδίαιτα και κατ' ευφημισμόν συνδικάτα), που το 'χει πιάσει το νόημα, προειδοποίησε προχθές τη Μέρκελ: «Μη διανοηθείτε να φέρετε και εδώ τα μέτρα που ετοιμάσατε για τους Ελληνες».

Ητιμωρία της Ελλάδας για παραδειγματισμό και για μοντέλο στους λαούς της Ευρώπης γίνεται ολοφάνερη και από ένα άλλο, καραμπινάτο γεγονός:

Η Ε.Ε. έχει τη δυνατότητα να σώσει μια χώρα και από τα νύχια των κερδοσκόπων, που τη δανείζουν, και από την ύφεση για να μην γκρεμιστεί: δίνοντας εντολή στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να κόψει νόμισμα και να το διαθέσει με πολύ χαμηλότοκη ρήτρα. Αυτό ακριβώς κάνουν οι ΗΠΑ εδώ και μήνες, και έχουν μπει πάλι σε ρυθμό ανάπτυξης.

Μα «θα ανέβει έτσι ο πληθωρισμός», μπορεί να αντιτείνει κάποιος. Τα 30 ή 50 δισ., που χρειάζεται η Ελλάδα για να ξελασπώσει, δεν καταγράφονται ούτε ως χιλιοστό στη γραμμή του ευρωπαϊκού πληθωρισμού.

Ουπογράφων θεωρεί ότι το ελληνικό οικονομικό, κρατικό, πελατειακό σύστημα είναι εγκληματικό, αντιπαραγωγικό και πρέπει να γκρεμιστεί χθες. Οπως είναι συμφέρον για τον λαό να εξαφανιστεί η αμαρτωλή σχέση Κοινοβουλίου - υπαλλήλων - συνδικάτων, που ροκανίζει την παραγωγικότητα της πλειονότητας του λαού και τον λερώνει με τη νοοτροπία της αρπαχτής, της αδικίας, του ρουσφετιού, της αναξιοκρατίας, του ραγιαδισμού. Σπαταλώντας, επιπλέον, και τρισεκατομμύρια από τον ευρωπαϊκό κορβανά σε απάτες.

Αυτή, όμως, η αλλαγή είναι υποχρέωση της (κάθε) κυβέρνησης, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης των κεφαλαιούχων. Υποχρέωση απέναντι στον ελληνικό λαό και σε κανέναν άλλον. Και είναι έγκλημα να χρησιμοποιείται η Ε.Ε. ως άλλοθι και να της δίνεται και το δικαίωμα να επεμβαίνει, χωρίς να έχει κανέναν μηχανισμό επιβολής ή λύσης.

Η Ελλάδα δυστυχεί εδώ και χρόνια να στερείται ηγεσίας με όρθια στάση και αξιοπρέπεια. Είναι πνιγμένη σε νοοτροπίες φοβισμένων πολιτικάντηδων. Αυτή είναι η πληγή της. Ολα τα άλλα έπονται.

Η ωρα του καθρεφτη

Η χώρα μπαίνει από σήμερα σε μια πορεία σύγκρουσης. Σύγκρουσης με τον εαυτό της.

Οι περικοπές που ανήγγειλαν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός των Οικονομικών είναι η σπίθα που βάζει φωτιά στις ελληνικές αντιθέσεις, μέσα στις οποίες γεννήθηκε το ώς τώρα. Από τη δυναμική αυτών των αντιθέσεων θα φανεί πώς θα είναι το από αύριο.

Αντίθεση πρώτη: Η άρχουσα οικονομική τάξη μέχρι τώρα ευημερούσε ανενόχλητη, στηριγμένη είτε στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου με το κεφάλαιο, είτε στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου με τις νομοθεσίες της Βουλής, είτε με τη δωροδοκία των πολιτικών και δημόσιων ελεγκτικών μηχανισμών.

Η αναπαραγωγή του κεφαλαίου με το κεφάλαιο επιτυγχανόταν είτε με την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης είτε με τον χρηματοπιστωτικό τζόγο.

Απ' όλες τις παραπάνω σχέσεις της οικονομικής ολιγαρχίας καμμία δεν έχει διαταραχθεί σε βάρος της εκτός από τον τζόγο. Ενα μέρος των κεφαλαίων της παίχτηκαν από ομοτράπεζούς της και χάθηκαν. Για την ακρίβεια, δεν χάθηκαν. Γέννησαν μερικούς νέους πλούσιους.

Τώρα, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι και οι επικεφαλής του υποκόσμου, χάνοντας κάτι μικρό από τα πολλαπλώς κερδισμένα, στηλώνουν τα πόδια και επιτίθενται για να ξαναπάρουν τα χαμένα, να ξανακερδίσουν και, βεβαίως, να διατηρήσουν την ισχύ τους στην αγορά και την κοινωνία.

Αντίθεση δεύτερη: Κανείς δεν άρχει αν δεν έχει υπηρετικό μηχανισμό. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις, νομοθέτες, δικαστικοί, άνθρωποι στα ΜΜΕ, μηχανισμοί διαφήμισης κάθε είδους, προστατευόμενοι διανοούμενοι, ξένοι πράκτορες, καθηγεσίες στα πανεπιστήμια, managers, ελεγκτές κάθε είδους, μεσάζοντες, διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι και κατασταλτικοί μηχανισμοί μικροπλουτίζουν ή πουλάνε εξουσία σαν προνομιούχα μεσαία τάξη.

Ολοι αυτοί συσπειρώνονται ανήσυχοι, αλλά έτοιμοι να υπερασπιστούν τον ιστό της αράχνης, που υφαίνουν με το σάλιο τους, προκειμένου να συνεχίσουν να τρώνε από τα ζωντανά, που τους πετάει η φύση της άρχουσας τάξης.

Αντίθεση τρίτη: Κανείς δεν άρχει αν δεν υπάρχει κάποιος επί του οποίου να άρχει. Οι μισθωτοί, οι εργάτες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες (εκτός από διεφθαρμένους μεγαλογιατρούς και μεγαλοδικηγόρους) που παρασιτούν, η μαστοράτζα, οι αγρότες, οι άνεργοι, οι νοικοκυρές, οι αδήλωτοι, το κάθε είδους κοινωνικό περιθώριο, οι συνταξιούχοι, οι φτωχοί καλλιτέχνες, οι άδολοι όλης της διαστρωμάτωσης, οι Ιδεολόγοι, οι ψαράδες, οι μικροέμποροι και οι μικροεπιχειρηματίες είναι τα πιο κραυγαλέα θύματα της ληστείας.

Για την ακρίβεια είναι η μόνιμη τσέπη, που χρηματοδοτεί τις δύο προνομιούχες τάξεις: την άρχουσα και τη μεσάζουσα. Την πρώτη αντίθεση και τη δεύτερη.

Για να υπάρχει μια αντίθεση δεν αρκεί να ορίζεται. Χρειάζεται να υπάρχει έναντι μιας θέσης. Με την οποία, μάλιστα, να διαφωνεί. Και σε περίπτωση ληστείας να συγκρούεται.

Μέχρι σήμερα είχαμε μια αντίθεση μεταξύ του συμφέροντος της άρχουσας τάξης και της αρχόμενης τάξης, μόνο και μόνο από το γεγονός ότι από αυτή τη σχέση η άρχουσα κέρδισε 1.000 και η αρχόμενη ένα. Αλλά σύγκρουση δεν υπήρξε. Αντιθέτως, υπάρχει υποταγή στη ληστεία.

Ωσαύτως (μια και η δημοτικιά δεν έχει ακριβέστερη λέξη), είχαμε μια αντίθεση μεταξύ της μεσάζουσας δεύτερης τάξης και της αρχόμενης, τριτης ,μόνο και μόνο γιατί από την εκμετάλλευση της αρχόμενης η μεσάζουσα έβγαζε 100, ενώ το θύμα γλίτωνε απλώς καμιά σπλήνα, κανένα μήνα φυλακή, έβαζε το παιδί στο Δημόσιο, έπαιρνε κοψοχρονιά κανένα πιστοποιητικό, κανένα οικόπεδο, καμιά φοροαπαλλαγή, εκμαυλιζόμενο (το θύμα) ότι επέτυχε το ποθούμενο, που θα 'πρεπε κανονικά να το διεκδικεί ως χρωστούμενο του μεσάζοντα. Αλλά, σύγκρουση δεν υπήρξε. Αντιθέτως, υπάρχει όχι απλώς υποταγή, αλλά συχνά και συμμετοχή στην απατεωνιά.

Η σημερινή συγκυρία είναι η ιδανική στιγμή για να δει η ελληνική κοινωνία τον εαυτό της στον καθρέφτη. Και, κοιτάζοντας αυτόν και όχι το είδωλο, να συνειδητοποιήσει ποιο είναι το συμφέρον για την επιβίωσή της και να το διεκδικήσει. Κόβοντας τη σχέση υποταγής και συνενοχής με τη μεσάζουσα τάξη, απαιτώντας και όχι επαιτώντας τα δικαιώματά της. Για να μπορέσει να ορθωθεί απέναντι στην άρχουσα τάξη ως λαός και όχι ως κοπάδι, απαιτώντας και εκεί το μερίδιο επί του πλούτου. Αλλ' αυτά σημαίνουν συγκρούσεις. Και για να βρεθεί σ' αυτή την προνομιακή θέση η κοινωνία πρέπει πρώτα να δει στον καθρέφτη τον εαυτό και όχι το είδωλο. Για να συγκρουστεί με το φοβικό, εφησυχασμένο, βολεμένο κομμάτι της. Αλλιώς, τυφλή πάλι θα συνεχίσει υποταγμένη, άξια της μοίρας της.

Στειλε το λογαριασμο αλλού

Στο σπίτι μου, όπως και στο σπίτι κάθε Ελληνα που σέβεται τον εαυτό του, υπάρχει ένα στερεοφωνικό συγκρότημα.

Από το ένα ηχείο παίζει η κυβέρνηση, που όλο ανακοινώνει εισπρακτικά μέτρα για να καλύψει το έλλειμμα του Δημοσίου, και από το άλλο ηχείο παίζει η αγορά έξω από την Ελλάδα, που όλο ζητάει πίσω τα δανεικά της και τα λεφτά μας για να ζήσουν οι κερδοσκόποι.

Ομολογώ, ότι αυτή η μουσική όχι απλώς δεν μ' αρέσει, αλλά με εξοργίζει. Με εξοργίζει γιατί έχουν πέσει σαν κοράκια μέσα στην τσέπη μου και στην τσέπη 6.000.000 Ελλήνων οι δανειστές και τοκογλύφοι, για να πάρουν πίσω και να κερδίσουν από τη σπατάλη των δικών μου χρημάτων, που έχουν κάνει μερικές τρακοσαριές βουλευτές και το κύκλωμα γύρω απ' αυτούς, σε συνεργασία και υπό τα χειροκροτήματα δεκάδων χιλιάδων συμπολιτών μου, που έχουν μπερδέψει την έννοια του εργαζόμενου με την έννοια του αργόμισθου. «Βάλε το παιδί να παίρνει ένα μισθό», έχει γίνει εθνικό σπορ.

Δεν έχουν περάσει παρά λίγα 24ωρα, που ο Επιθεωρητης Δημοσιας Διοικησης κ. Ρακιντζής έστειλε στη Δικαιοσύνη την υπόθεση της εταιρείας «Τραμ», στην οποία οι 150 εργαζόμενοι του Απριλίου έγιναν 650 τον Σεπτέμβριο, χωρίς να έχει αυξηθεί ο κύκλος εργασιών! Μάλιστα, με μαγικό τρόπο, στην επιχείρηση, που μπαίνει μέσα 30.000.000 ευρώ τον χρόνο, κάτι μέρες πριν να εξαγγελθούν οι εκλογές του Σεπτεμβρίου προσλήφθηκαν 60 άνθρωποι σε ένα 24ωρο! Θαύμα, θαύμα! Από πού πληρώνεται όλο αυτό το κόλπο; Από την τσέπη μας.

Πόσους εργαζόμενους έχει η ΕΡΤ; Περίπου 7.000. Περίπου 6 φορές περισσότερους από το BBC! Θα μου πεις, τι είναι το BBC μπροστά στην ΕΡΤ. Δίκιο. Αλλά το βρετανικό Δημόσιο δεν έχει λεφτά, ενώ το ελληνικό έχει: τα δικά μας. Για την ακρίβεια, τα μελλοντικά δικά μας. Γιατί το Δημόσιο έχει υποθηκεύσει τις δικές μας εισφορές για τα επόμενα χρόνια, προκειμένου να κάνει τα κομματικά του ρουσφέτια.

Γιατί το βρετανικό δεν έχει, ενώ το ελληνικό έχει; Γιατί το βρετανικό Κοινοβούλιο ελέγχει τι ξοδεύει ο Βρετανός πολίτης. Οι βουλευτές του είναι ξεφτιλισμένοι, αλλά τους έχουν από κοντά οι ψηφοφόροι, που σαν γνήσιοι φραγκοφονιάδες δεν επιτρέπουν σπατάλες με τα λεφτά τους.

Αντιθέτως, οι Ελληνες ψηφοφόροι είναι large. Είναι κιμπάρηδες. Αντί να ελέγχουν τον βουλευτή τού χώνουν κι ένα ντενεκέ λάδι να του βρίσκεται για «το παιδί, που θα βάλει πόδι στο Δημόσιο, να του βρίσκεται ένας μισθός, μια σιγουριά».

Οχτακόσιους τέσσερις εργαζόμενους είχε η Βουλή το 2007. Σήμερα έχει 1.581 χωρίς να διπλασιαστεί ο αριθμός των βουλευτών αντιστοίχως! Πώς διάβολο διπλασιάστηκαν, χωρίς καν να περάσουν από ΑΣΕΠ και γιατί παίρνουν 16 αντί για 14 μισθούς, με αφορολόγητα έσοδα, δεν το ξέρει ακόμα κανένας πολίτης. Γιατί, για να το μάθει, πρέπει να κατέβει στο οδόφραγμα, να βουτήξει τον βουλευτή από τα πέτα και να του πει «γιατί ρε παίζεις με τα λεφτά μου;». Πού τέτοια τύχη.

Πενήντα κάτι ολυμπιακά και μη αθλήματα χρηματοδοτούνται από τον κρατικό κορβανά, με 25 ομοσπονδίες και κάτι δεκάδες σωματεία, που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους. Πώς γίνεται όλο ετούτο; Οι κρατικοί διαχειριστές των χρημάτων μας μοιράζουν λεφτά σε τύπους του ημιυποκόσμου για να κάνουν τα κομματικά τους παιχνίδια τζάμπα. Σάμπως αυτοί πληρώνουν; Πληρώνει ο μαλάκας. Πήγε ποτέ κανείς φυλακή; Ούτε γι' αστείο.

Οι στρατιωτικοί παίρνουν, λέει, «πάγια οδοιπορικά»! Πάγια; Από πού; Αν δεν ταξιδεύουν γιατί να πάρουν οδοιπορικά; Επειδή οι βαρκάρηδες της Μυκόνου παίρνουν τραβαγιάτικα επιβατών, εις ανάμνησιν των διαδρομών που έκαναν πλοίο - λιμάνι, όταν το λιμάνι δεν είχε ντόκο! Τα παίρνουν, όμως, ακόμα και το πληρώνεις στο εισιτήριο του πλοίου, κορόιδο!

Πόσες χιλιάδες «βάλε το παιδί να παίρνει ένα μισθό» πληρώνουμε σε ένα αντιπαραγωγικό, νεο-οθωμανικό αλισβερίσι, που χρεώνει το Δημόσιο κάθε χρόνο, μαζί με «επιδόματα απουσίας επιδόματος», μέχρι χρεοκοπίας;

Τι ακριβώς προσθέτει η αντιπροεδρία του κ. Πάγκαλου, που θα κοστίζει στον φορολογούμενο 227.000 ευρώ το 2009, 1.123.000 ευρώ το 2010 και 1.015.000 ευρώ για κάθε χρόνο μέχρι το 2014, και 20 υπαλλήλους;

Πώς κατάφερε και φέσωσε με 660.000.000 ευρώ το ΙΚΑ η παλιά Ολυμπιακή; Από πού βγαίνουν τα 600 εκατ. ευρώ έλλειμμα του κλάδου σύνταξης του ΟΤΕ μετά τις εθελούσιες και ποιος θα πληρώσει τα 85 εκατ. ευρώ της πλουσιοπάροχης εθελούσιας στον ΟΛΠ; Αυτός που καλείται να πληρώσει την κομματική φαυλότητα, χωρίς οι κομματικοί φαύλοι να επιβαρυνθούν από τα μέτρα λιτότητας.

Να πληρώσουμε όλοι για το έλλειμμα του Δημοσίου; Μωρέ τι μας λες. Να πληρώσουν αυτοί που το δημιούργησαν. Εχουν ονοματεπώνυμα.

Ελευθεροτυπια 21/01/2010

Πανδημον προσκυνημα

Μέτα την πανδημία των φαρμακευτικών εταιρειών και την άρνηση του πληθυσμού να εμβολιαστεί κατά του ιού της γρίπης των χοίρων -που είναι γρίπη των πτηνών- η χώρα μπορεί να κοιμάται ήσυχη, ότι έχει στα ψυγεία της 3,3 εκατομμύρια δόσεις εμβολίου να της βρίσκονται.

Μέχρι σήμερα έχουν εμβολιαστεί 365.000 κάτοικοι επί συνόλου περίπου 11.000.000, που προβλεπόταν, και η συμφορά από την πανδημία δεν ήρθε, παρ' όλο που ο χειμώνας σε λίγο θα φύγει. Ηρθε απλώς η συμφορά του λογαριασμού.

Το ζήτημα δεν έχει πτοήσει τις φαρμακευτικές εταιρείες. Φροντίζουν να αφήσουν να διαρρεύσει ότι μια πανδημία δεν φεύγει, έτσι, στο άψε-σβήσε. Μπορεί να ξανάρθει. Γι' αυτό κι εμείς δεν πάμε να εμβολιαστούμε με την πρώτη. Κρατάμε καβάτζα για τη δεύτερη.

Μόνο που η καβάτζα δεν είναι τα 3.300.00 εμβόλια, που έχουν μείνει αμανάτι στα ψυγεία, και τα οποία τα έχουμε χρυσοπληρώσει, χάρη στη σπουδή του καγκελάριου υπουργού Υγείας, που τα παράγγειλε μαζικά. Μια κι έξω: 15.800.000 δόσεις! Να μην μείνει ούτε γκριφόν εκτεθειμένο στον ιό.

Και τώρα; Τι θα τα κάνουμε τα εμβόλια; Ντροπή σας να σκέφτεστε τέτοιες φράσεις. Θα τα παραλάβουμε και θα τα κρατήσουμε. Μπορούμε να τα βάλουμε και σ' ένα μουσείο αφέλειας και σπατάλης δημόσιου χρήματος, με την ευκολία που παραγγέλθηκαν και πληρώθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος, ενώ άλλες προμήθειες υλικών νοσοκομείων, πρώτης ανάγκης, μένουν απλήρωτες.

Η αλήθεια είναι ότι το υπουργείο προσπαθεί να ακυρώσει την παραγγελία για τα υπόλοιπα 12.500.000 εμβόλια, προς 7 ευρώ το ένα περίπου, που δεν έχουν φτάσει στη χώρα. Δεν το βλέπω.

Εδώ, σύμφωνα με τον επικεφαλής της Επιτροπής Υγείας του Συμβουλίου της Ευρώπης, Γερμανό επιδημιολόγο Βόλφγκανγκ Βόνταργκ και 11 ευρωβουλευτές, επρόκειτο «για μια ήπια επιδημία γρίπης, η οποία μετονομάστηκε ψευδώς σε πανδημία», χάρη στις σχέσεις μελών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας με τις φαρμακευτικές εταιρείες!

Το θέμα θα συζητηθεί στην Ολομέλεια της Ευρωβουλής 25-29 Ιανουαρίου στο Στρασβούργο, αλλά κανείς σώφρων άνθρωπος δεν περιμένει αποτελέσματα. Η κατηγορία των «12», ότι οι φαρμακοβιομηχανίες «προκάλεσαν την κατασπατάληση πόρων, που προορίζονταν για την υγεία, προς όφελος αναποτελεσματικών στρατηγικών εμβολιασμού, για να αποκομίσουν τεράστια κέρδη» τα λέει όλα.

Αν όλες οι κυβερνήσεις της Δύσης και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας είναι τόσο εύκολα έρμαια τριών εταιρειών, δεν θα αυτοκτονήσουν κι όλας. Γιατί μία παραδοχή ή δικαστική αποκάλυψη τέτοιου μεγέθους θα στείλει ένα κάρο κόσμο στα σπίτια του και μερικούς στη φυλακή. Με ποιούς θα γίνεται μετά η δουλειά; Ποια δουλειά;

Μα, η πληροφορία λέει ότι «ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας σε συνεργασία με ορισμένες μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες και τους επιστήμονες τους, επαναπροσδιόρισε τις πανδημίες, αφαιρώντας τη φράση "ένας τεράστιος αριθμός ατόμων κόλλησαν τη νόσο ή πέθαναν" από τον υπάρχοντα ορισμό και τον αντικατέστησε με τη φράση "πρέπει να υπάρχει ένας ιός που εξαπλώνεται εκτός συνόρων και στον οποίο οι άνθρωποι δεν έχουν ανοσία"».

Και για να μη νομίσει κανείς ότι οι Ελληνες είναι τα μαύρα πρόβατα της Ευρώπης, η βρετανική «Daily Mail» κατηγορεί με στοιχεία 11 από τα 20 μέλη της Επιτροπής Ειδικών για τη γρίπη (SAGE) ότι είχαν σχέση με φαρμακευτικές εταιρείες, που παράγουν εμβόλια και αντι-ιικά.

Μετά παραπονιέσαι που μας έχουν του κλώτσου και του μπάτσου οι Ευρωπαίοι. Μας έχουν γιατί τον έξυπνο ληστή όλοι τον σέβονται. Τον μικροαπατεώνα κλεφταράκο κανένας.

Ελευθεροτυπια 18/01/2010

Εδωδιμα-αποικιακα

Η θεία μου η Ελένη έσκυψε πάνω από το χαρτάκι της ταμειακής μηχανής του μανάβη, το ξετύλιξε, απίθωσε στη γωνία του ένα τασάκι για να μη γίνεται ρολό και να διαβάζεται, και πήγε στην εταζέρα για να πάρει τα καφέ γυαλιά της υπερμετροπίας, όπως της αρέσει να τα λέει, καθώς αποφεύγει σαν τον διάολο το λιβάνι να τα πει πρεσβυωπίας.
Με το όπλο της όρασης, γύρισε στο τραπέζι της κουζίνας, παραμέρισε τη χάρτινη σακούλα με τα πορτοκάλια, τράβηξε την καρέκλα κι έκατσε, παίρνοντας στο χέρι τη λούπα από κασσίτερο που της είχαμε κάνει δώρο πριν από κάτι Χριστούγεννα.

Εφερε τον χοντρό μεγεθυντικό φακό σχεδόν κολλητά στα επίσης χοντρά κοκάλινα γυαλιά και έσκυψε πάνω από το λευκό χαρτάκι, στολισμένο πάνω στα γράμματα με μια λαδιά από το μπουκάλι με το σαμπού, που είχε βάλει στην ίδια πλαστική τσάντα με τα πορτοκάλια.

«Κο-ρλί-ρη-ς - και - Σσσία - Ο.Ε. - ο-πω-ρο...» συλλάβιζε η θεία μέχρι εκεί που η λαδιά από το σαμπού δεν επέτρεπε στις οπώρες να γίνουν και παντοπωλείο, ώστε να συμπληρωθεί το ποθητό όνομα του μανάβικου, όπως απαιτούσαν ο κύριος υπουργός και ο κύριος έφορας για να εκπέσουν τα 2,5 ευρώ των «πο-ρτο-κα-λια-Μέ-ρ-λιν - Λα-κω-νί-ας, βββ-βά-ρος-κι-λά-2» από το εισόδημα των 800 ευρώ μηνιαίως της σύνταξης του μακαρίτη του θείου Στέλιου, όπως όριζε το φορολογικό νομοσχέδιο.

Ηαγωνία της θείας κορυφώθηκε όταν μετά τα κιλά και το «σύ-νο-λο-ευ-ρώ-2,5» και σε απόσταση τουλάχιστον δύο λευκών αράδων προς τα κάτω, το με αχνά γράμματα ιερογλυφικού βάρους «ΑΦΜ 01713...» έμοιαζε δυσανάγνωστο, από την αναθεματισμένη μικρή σταγόνα του σαμπού, που περιπαικτικά ανταγωνιζόταν τη μεγάλη αδερφή της πιο πάνω, στο επίσης μισακό «οπωροπαντοπωλείο».

Ενας βαθύς αναστεναγμός κούνησε το λευκό, ρολαριστό χαρτάκι του εδωδιμεμπόρου -κοινώς μανάβη- που απελευθερωμένο από το βάρος του σταχτοδοχείου, λόγω ωστικού κύματος, αναπήδησε στο πλαστικό πολύχρωμο τραπεζομάντιλο και αιωρούμενο επί κάποια βασανιστικά δευτερόλεπτα προσγειώθηκε στο λευκοπράσινο μωσαϊκό της κουζίνας, τελευταίο δείγμα μιας τέχνης που απαιτούσε περισσότερο μεράκι παρά οικονομοτεχνική μελέτη για να γίνει.

Η θεία Ελένη έσπρωξε προς τα πίσω έντρομη τη μεταλλική καρέκλα, δώρο της ανεψιάς της για να μη βάζει δύναμη στο τράβα-σήκωνε με τις παλιές ξύλινες με την ανατομική πλάτη, που πουλήθηκαν μπιρ παρά σ' έναν γύφτο για τα παλιατζίδικα, και έσκυψε έτσι όπως ήταν καθισμένη ακόμα, με απλωμένο το χέρι, για να πιάσει το ρολαριστό άσπρο χαρτί του μανάβη απ' το περίτεχνο μωσαϊκό. Μόνο που το λευκό αυτό έξοδο των 2,5 ευρώ, που φάνταζε ώς τώρα έσοδο εάν αντιγραφόταν στη λευκή κόλλα με τις γραμμές, που κάθε μέρα γέμιζε με ευλάβεια και τρεμάμενο χέρι η θεία Ελένη, όπως την είχε ορμηνέψει ο ανεψιός και όπως την είχαν διατάξει ο υπουργός των Οικονομικών και ο έφορας είχε, φευ, γίνει διάφανο από τη σατανική σταγόνα νερού, που πάνω του σημάδεψε να πάει να πέσει!

«Αϊ στα κομμάτια», βλαστήμησε με τη χειρότερη βρισιά που είχε στη φαρέτρα της η αγαθή γερόντισσα και, παίρνοντας από την άκρη προσεκτικά το αποδεικτικό στοιχείο της φορολογικής της έκπτωσης, σηκώθηκε ορθή και το ακούμπησε στο μεταλλικό καπάκι της ηλεκτρικής κουζίνας, όπου, ανάβοντας το ένα μάτι στο 1 συνήθιζε να στεγνώνει τα μικρά, λευκά, ρολαριστά φορολογικά στοιχεία, που θα αποδείκνυαν στον κύριο υπουργό και στον έφορα ότι μήτε ο εδώδιμας-αποικιακάς, μήτε η θεία Ελένη ήσαν φοροφυγάδες.

Ησαν απλώς υποτελείς προχειροτήτων.

Ελευθεροτυπια 02/01/2010