Ιδιωτες και idiotes

Είναι περίπου δύο εβδομάδες, που με πολιορκητικό κριό συγκεκριμένους εργοδοτικούς κύκλους, τονίζονται στα ΜΜΕ βεβαιότητες -και όχι πληροφορίες- ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα ζητήσει από την Ελλάδα (αυτοπροσώπως;) να μειώσει τις αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα, για να τονωθεί η εγχώρια ανταγωνιστικότητα.

Πέρα από τον διακαή πόθο αρκετών εργοδοτών, που δεν βλέπουν την ώρα να απαλλαγούν από τον βρόχο του νόμου περί των απολύσεων, του νόμου περί των αποζημιώσεων, του νόμου για τις συλλογικές συμβάσεις, του νόμου για τις αμοιβές και τις ασφαλιστικές καλύψεις και καταβολές, υπάρχει και η αγορά.

Τι πραγματικά παράγει η Ελλάδα, που θα της τονωθεί η ανταγωνιστικότητα (της ίδιας αυτοπροσώπως) εάν μειωθεί το εργατικό κόστος στα προϊόντα;

Πριν από 50 χρόνια θα μπορούσα να απαντήσω αμέσως και με σχετική ακρίβεια: σύκα, σταφίδα, εσπεριδοειδή, καπνά, ελιές, λάδι, λιγνίτη, γούνες, μπαμπάκι ήταν τα βασικά εξαγώγιμα, με μεγάλες εισαγωγές συναλλάγματος από τα εμβάσματα των ναυτικών και των μεταναστών.

Τη 10ετία του '60 άρχισε να παράγει ηλεκτρικές συσκευές, ρούχα, μαρμελάδες, ηδύποτα και του '70 έφτασε να κατασκευάζει αυτοκίνητα για τους Γιαπωνέζους και την Alpha Romeo.

Σήμερα παράγει αντιστοίχως λεμόνια Ισραήλ, πατάτες Αιγύπτου, πορτοκάλια Χιλής, φιστίκια Ιράν, φακές Τουρκίας, υφάσματα Κίνας, λάδι Ιταλίας, ουίσκι αγνώστου πατρότητας, ενώ οι παραγωγικές της μονάδες μεταφέρονται στον γειτονικό Βορρά και τα εξαιρετικά κρασιά πουλιούνται σε τιμές Λαφίτ του 1871, λόγω του μικρού κλήρου και της παντελούς ανυπαρξίας συνεταιριστικής συνείδησης.

Σκόπιμα έχω παραλείψει δεκάδες προϊόντα και υπηρεσίες προκειμένου να υπηρετηθεί το βασικό μήνυμα: ποια ακριβώς ανταγωνιστικότητα θα τονώσει η μείωση του εργατικού κόστους στους εργοδότες;

Μήπως θα πουλάμε φθηνότερα κοσμήματα στην ανθούσα από την κρίση (!) αγορά της Γερμανίας, της Ολλανδίας, της Γαλλίας, της Σαουδικής Αραβίας, των ΗΠΑ και της ρωσικής πλουτοκρατίας;

Θα αναβαθμιστούν οι άθλιες υπηρεσίες, που παρέχουν στους ξένους και ντόπιους ταξιδιώτες οι ενοικιαστές καταλυμάτων, οι πιο πολλοί ξενοδόχοι, οι εστιάτορες, οι εφοπλιστές των φέρι μπόουτ, οι υπηρεσίες των μουσείων, οι συγκοινωνίες; Ή θα ξεριζωθεί η νοοτροπία, που θέλει τον Ελληνα επενδυτή (οποιασδήποτε επένδυσης) να κάνει απόσβεση φέτος και μάλιστα με κέρδος;

Σε τι ακριβώς θα βοηθήσει τα εξαιρετικά και φθηνά ελληνικά φάρμακα η συρρίκνωση του προσωπικού των εγχώριων παραγωγών, όταν το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητάς τους είναι η διαπλοκή του ελληνικού Δημοσίου και πλήθους γιατρών με τις ξένες φαρμακοβιομηχανίες; Θα βάλει πλαφόν στο λάδωμα το ΔΝΤ;

Σε τι θα ωφελήσει τη βιοτεχνία και βιομηχανία χυμού και κομπόστας η συρρίκνωση των αμοιβών και των δικαιωμάτων, όταν η πολύτιμη πούλπα ταξιδεύει για τη Γερμανία και πουλιέται εκεί ως γερμανική, εισαγόμενη επίσης και στην Ελλάδα ως γερμανική;

Μπορεί να παραθέσει κανείς πλήθος παραδειγμάτων του χάους, της αισχροκέρδειας, της δημόσιας ανυπαρξίας και τροχοπέδης, της αναρχίας και του καταστροφικού φιλοτομαρισμού, που κάνει ήδη την ελληνική παραγωγή μη ανταγωνιστική σε πλήθος προϊόντων και υπηρεσιών. Είναι θέμα νοοτροπίας, κυρίως κράτους και παραγωγών, εργοδοτών και κατ' ευφημισμόν επαγγελματιών και σχεδόν καθόλου θέμα αμοιβών και δικαιωμάτων εργαζομένων. Οι οποίοι, εργαζόμενοι, είναι οι φθηνότεροι της δυτικής Ευρώπης και συνήθως οι σκληρότερα εργαζόμενοι.

Ο ιδιωτικός τομέας έχει ανάγκη ξηλώματος, όπως και ο δημόσιος. Ξηλώματος στη νοοτροπία της κρατικοδίαιτης βδέλλας, της αισχροκέρδειας στην παροχή υπηρεσιών, της φοροδιαφυγής, της κακής ποιότητας υπηρεσιών και προϊόντων (όσων),της τιμολογιακης κλοπης των πελατων και του ρουσφετολογικού προστατευτισμού των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων. Πρωτίστως, έχει ανάγκη απαλλαγής από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της κρατικής γραφειοκρατίας και από την ανυπαρξία κανόνων μακροπρόθεσμου προγραμματισμού.

Ολα αυτά μπορεί να τα κάνει μόνο μια κυβέρνηση χωρίς πελατειακό παρελθόν και παρόν είτε με το δημόσιο είτε με ιδιωτικά συμφέροντα.

Η ανάμιξη του ΔΝΤ προς την κατεύθυνση των περικοπών απλώς θα κάνει πιο φτωχούς όλους τους Ελληνες και πιο πλούσιους τους Κινέζους. Γιατί για γερμανικά προϊόντα δεν θα 'χουμε να αγοράσουμε.

Ντροπη της δημοσιογραφιας

Η Ελλάδα κορδώνεται ότι στο έδαφός της γεννήθηκε η Δημοκρατία. Αν είχε μελετήσει την «Αθηναίων Πολιτεία» θα έπαυε να κορδώνεται. Οχι γιατί η Αθηναϊκή Πολιτεία δεν είχε δημοκρατική δομή. Αλλά γιατί η σημερινή ελληνική πολιτεία δεν έχει.

Οταν μιλάει κανείς για πολιτεία δεν αναφέρεται μόνο στην κρατική εξουσία. Πολιτεία είναι το σύνολο των κατοίκων, το σύνολο της κοινωνίας. Μπορεί να μην αρέσει στους Ελληνες να το ακούν, αλλά η νοοτροπία της μεγάλης πλειοψηφίας, που τεκμηριώνεται από την 24ωρη καθημερινή συμπεριφορά της, δεν μπορεί να περηφανεύεται για τη δημοκρατικότητά της. Ξεκινώντας από τον αυταρχισμό του πατέρα και πηγαίνοντας στον αυταρχισμό καθενός που κάθεται σε μια οποιαδήποτε καρέκλα ή κάθισμα, ακόμα κι αν αυτή η καρέκλα είναι του κλητήρα μιας δημόσιας υπηρεσίας.

Φυσικά, τα σκήπτρα κρατάνε όσοι έχουν θέση πολιτικής, στρατιωτικής, δικαστικής, αστυνομικής, ιατρικής εξουσίας, που συμπεριφέρονται συνήθως λες και οι υπόλοιποι πολίτες είναι οι σκουπιδοντενεκέδες για να πετάνε μέσα τα απορρίμματα της ψυχής τους. Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Ενώ, λοιπόν, η κοινωνία συζούσε με όλο αυτό το πλέγμα, πριν από περίπου 15 χρόνια εμφανίστηκε στο προσκήνιο και το επόμενο φρούτο εξουσιομανούς: ο τηλεδημοσιογράφος. Δειλά στην αρχή και αχαλίνωτος τα τελευταία χρόνια, αντλεί δύναμη από την επιπολαιότητα και τη μαζικότητα, με την οποία καταπίνει πληροφορίες ο τηλεθεατής. Κυρίως, από την αίγλη που του δίνει ο θαυμασμός του πολίτη - τηλεθεατή. Θαυμασμός, που αυτός ο πολίτης - τηλεθεατής αποδίδει σε καθ' έναν που είναι γνωστός. Κοινώς star. Εξ ου και οι ίδιοι πολίτες, που βρίζουν τους τηλεδημοσιογράφους, σπρώχουν ή ονειρεύονται να γίνουν τα παιδιά τους δημοσιογράφοι!

Ηδημοσιογραφία στη χώρα δεν ήταν ποτέ καμιά ανεξάρτητη και αντιεξουσιαστική δύναμη όπως θα όφειλε. Πριν από τη χούντα ήταν δεμένη στο άρμα των κομμάτων εξουσίας και των κομματικών παρωπίδων. Μετά, με εξαίρεση συγκεκριμένες υπογραφές σε συγκεκριμένες εφημερίδες και μέσα, ακολούθησε την εξουσιολαγνεία, όπου οι δημοσιογράφοι θεωρούσαν και θεωρούν ότι τους τιμά περισσότερο να παπαγαλίζουν τις απόψεις του υπουργείου και του τομέα που καλύπτουν παρά να υπερασπίζονται τα δικαιώματα του λαού και την αντικειμενική πληροφόρηση, όπως οφείλουν αν θέλουν να σέβονται τους εαυτούς τους και τον κώδικα δεοντολογίας της Ενωσής τους. Ψιλά γράμματα.

Στο πλαίσιο αυτής της κατάντιας της δημοσιογραφίας, αλλά και όσων την υπηρετούν μ' αυτό τον τρόπο -κι είναι πολλοί- τις τελευταίες μέρες τηλεοπτικοί -κυρίως- αστέρες, διάττοντες και υπό εκκόλαψη, αναπαρήγαν κατά κόρον αμάσητα τα στοιχεία και τις απόψεις της ΕΛ.ΑΣ. για τους συλληφθέντες ως μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, σε σημείο να γελάει κάθε σοβαρός άνθρωπος για ντοκουμέντα που δεν στέκουν ούτε σε πρωτάρη ειρηνοδίκη.

Εδώ δεν είναι να κρίνει κανείς αν η αστυνομία κάνει καλά τη δουλειά της και αν με τον τρόπο που σκέφτεται και δρα ωφελεί την κοινωνία και τη δημοκρατία. Η αστυνομία δεν είναι ξέχωρο κομμάτι από την αναρχοαυταρχική ελληνική κοινωνία για να είναι κάτι διαφορετικό.

Μ' αυτό το σκεπτικό, θα ρωτούσε κανείς γιατί να είναι κάτι διαφορετικό και η δημοσιογραφία. Γιατί η δημοσιογραφία δεν είναι κρατικοκίνητη. Γιατί η δημοσιογραφία είναι το μόνο καταφύγιο των αδύναμων. Των ανώνυμων. Των καταπιεσμένων. Γιατί η δημοσιογραφία είναι η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Και τα μάτια αυτών που δεν βλέπουν. Γιατί η δημοσιογραφία είναι η μόνη αντιεξουσία του συστήματος. Οταν γίνεται ένα με την εξουσία του συστήματος, γίνεται και συνυπεύθυνη για την αιχμαλωσία, την κατάντια, την αμορφωσιά, την εκμετάλλευση του πολίτη από την εξουσία. Και τελικά, για την εξάπλωση της αντιδημοκρατίας.

Η Ενωση Συντακτών έχει συντάξει εδώ και χρόνια έναν Κώδικα Δεοντολογίας, που όπως και όλοι οι κώδικες Δεοντολογίας σ' αυτή τη χώρα κοσμεί μόνο τα συρτάρια. Επιπλέον, έχει πειθαρχικά συμβούλια, που όπως και όλα τα πειθαρχικά συμβούλια της χώρας ασχολούνται περί όνου σκιάς, με προσωπικές αντεγκλήσεις και «συναδερφικές αλληλεγγύες».

Το χειρότερο, αντί να ξεσηκωθούν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι και να απαιτήσουν να μη γελοιοποιείται το επάγγελμά τους, το κτίριο της Ενωσης κατέλαβαν 100, που με τη βίαιη αυτή κίνηση ήθελαν (;) να επιβάλουν (!) στη δημοσιογραφία να μην είναι μπατσοδημοσιογραφία!

Γι' αυτά τα χάλια, το σώμα των δημοσιογράφων έχει τεράστια ευθύνη. Και κάνει την πάπια. Η δημοσιογραφία πάνω απ' όλα είναι καλλιέργεια. Οπως και η δημοκρατία. Μαχητική καλλιέργεια, αλλά καλλιέργεια. Και δεν φυτρώνει καμιά τους με ίνδαλμα τη βία και την εξουσιομανία. Αλλά, δεν φυτρώνει και στη σιωπή της ντροπής. Ντροπή.

Δωσ του κλωτσο να γυρισει

Πανηγυρισμοί, ανακούφιση και κλίμα αισιοδοξίας έχει απλωθεί από χθες το απόγευμα στην κυβέρνηση, τους οπαδούς της, τους δημοσιογράφους της και τους ανυποψίαστους τηλεθεατές.

Η συγκεκριμενοποίηση των κεφαλαίων, που θα δανείσουν οι 15 της ευρωζώνης την Ελλάδα με επιτόκια κερδοσκοπίας και όχι αλληλεγγύης, δείχνει πόσο μακριά βρίσκεται από την Ενωση η Ευρωπαϊκή.

Επίσης, δείχνει ότι ο κολληταλισμός, δηλαδή ο καπιταλισμός των κολλητών του κεφαλαίου και των τραπεζιτών, είναι η μόνη αξία στην οποία πιστεύουν και με την οποία κυβερνούν τους λαούς τους οι κυβερνήσεις των Ευρωπαίων.

Οι χθεσινές αποφάσεις σημαίνουν ότι οι λαοί των 15 κρατών της ευρωζώνης θα πληρώσουν 30 δισ. από το έχει τους για να πληρωθούν οι τόκοι των δανειστών της Ελλάδας! Των τραπεζών δηλαδή, που με τη σπέκουλα των οίκων αξιολόγησης και των επισφαλειών τζόγου παίρνουν 7 για το χρήμα, που τους κοστίζει 1!

Ηχθεσινή απόφαση των 15 της ευρωζώνης μπορεί να μοιάζει σαν σωσίβιο για την Ελλάδα, που θα έχει την ευκαιρία να δανείζεται με 3,7% και 5% αντί για 6% και 7% της ελεύθερης αγοράς, αλλά...

Αλλά, δεν ξέρουμε ακόμα ποιους όρους θα επιβάλει η κυβέρνηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην κυβέρνηση μειωμένης εθνικής κυριαρχίας της Αθήνας. Αλλά, δεν ξέρουμε από πού θα βρει το κράτος τα λεφτά να αποπληρώσει μετά τρία χρόνια αυτά τα δάνεια μαζί με τα επιπλέον, που θα πάρει, αφού η αγορά στη χώρα κατεβάζει ρολά και οι φοροφυγάδες παραμένουν φοροφυγάδες, χωρίς κανείς να τους κυνηγάει, ούτε σήμερα ούτε αύριο.

Αλλά, δεν ξέρουμε πόσα παραπάνω δισ. θα χρειαστεί να δανειστεί το κράτος τα χρόνια που έρχονται, αφού σήμερα, χωρίς να έχει μπει η χώρα σε βαθιά ύφεση και χωρίς να έχει αγγιχτεί τίποτε από τη δομή της και τις παραδοσιακές της ανάγκες, έχει ήδη φτάσει σε δανειακό βρόχο.

Ηανθρωποφάγος οικονομία της Ε.Ε., με ατμομηχανή την παγίως αυταρχική νοοτροπία της Γερμανίας, πρόσφερε χθες στην Ελλάδα μια πιο ευρύχωρη θηλιά από 'κείνη της ελεύθερης αγοράς για να κρεμαστεί.

Γιατί το πρόβλημα της Ελλάδας, όπως και το πρόβλημα της Ευρώπης, δεν είναι οικονομικό. Είναι πρόβλημα νοοτροπίας λαών και εξουσίας τους. Είναι πρόβλημα κοινωνικό, πρόβλημα συστήματος συνύπαρξης ανθρώπων.

Ακόμα και αν έφταναν τα 80 δισ. ευρώ για να ορθοποδήσει η Ελλάδα σε τρία χρόνια, τι σημαίνει να ορθοποδήσει;

Η πλήρης ανικανότητα του δημόσιου οργανισμού να αποδίδει στον πολίτη τις υπηρεσίες για τις οποίες υποτίθεται ότι εργάζεται και η διαφθορά των συνειδήσεων, που συγχέουν πια την έννοια της εργασίας με την έννοια της απλής παρουσίας και του ιδρυματισμού, είναι ορθοπόδηση;

Η διάλυση του δημόσιου ταμείου από το μονοπώλιο των δημοσίων έργων, που κοστίζει ο κούκος αηδόνι, ανεξέλεγκτα, έχοντας αφανίσει από την αγορά κάθε άλλη επιχειρηματική παρουσία, είναι ορθοπόδηση;

Η απομύζηση του δημόσιου πλούτου από τους κάθε λογής προμηθευτές της υγείας, της παιδείας, των εξοπλισμών, των συγκοινωνιών, της τεχνολογίας, της γεωργίας, είναι ορθοπόδηση;

Η διαβρωμένη από κερδοσκόπους, καιροσκόπους, ανίκανους και μέτριους παιδεία, σε όλες τις βαθμίδες, η δικαιοσύνη, η τέχνη, η πολιτική, είναι ορθοπόδηση;

Η ακαλλιέργητη δημοσιογραφία, η επιδοματική αυταρχική αστυνομία, η ραχάτικη στρατολούφα είναι ορθοπόδηση;

Ο ακριβοπληρωμένος από τους πολίτες προστατευτισμός των πάσης φύσεως ρουσφετολογικά κλειστών επαγγελμάτων, που στη συντριπτική τους πλειονότητα φοροδιαφεύγουν, είναι ορθοπόδηση;

Για να το πω όσο πιο καθαρά γίνεται: Χάρη στον καταστρεπτικό φανατισμό ενός Ελληνα υπουργού Οικονομικών, που ήθελε να διασύρει το αντίπαλο κυβερνητικό όργιο διαφθοράς, η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στα πρόθυρα της διάλυσης. Διάλυσης των μέχρι σήμερα δομών της.

Το δυστύχημα είναι ότι τη διάλυση έχουν αναλάβει αυτοί που έχουν στήσει αυτές τις δομές, είναι πελάτες τους και έχουν κάθε λόγο να τις σώσουν. Είναι αυτοί που διέφθειραν και φέσωσαν τη χώρα και που καλούν τους πολίτες να πληρώσουν τις δικές τους αθλιότητες. Στις οποίες κατέστησαν τους πολίτες συνένοχους.

Το δυστύχημα είναι ότι μόνο οι πολίτες μπορούν να διαλύσουν αυτό το νεοελληνικό έκτρωμα. Ετσι κι αλλιώς, αυτοί θα πληρώσουν τη νύφη. Ας την πληρώσουν τουλάχιστον με τους δικούς τους όρους.

Ο Πετρος,ο Γιοχαν κι ο Φραντς

Από τον επόμενο μήνα περίπου 2.000.000 εργαζόμενοι στο Δημόσιο και συνταξιούχοι θα δουν στην τσέπη τους τις αμοιβές τους να είναι λιγότερες.

Υποτίθεται ότι το προσωπικό αυτό κόστος το πληρώνουν για να μειωθεί το έλλειμμα του Δημοσίου ώστε η χώρα να ξαναγυρίσει σε μια οικονομική ευρωστία. Αν την είχε ποτέ.

Το δυστύχημα είναι ότι με το επιτόκιο που δανείζεται εδώ και ένα χρόνο η χώρα, οι μειώσεις στις αμοιβές δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων είναι ακριβώς τα χρήματα που θα χρειαστούν για να πληρωθούν οι τόκοι από τα δάνεια που παίρνουμε! Επομένως, οι αμοιβές αυτές θα πάνε στις τσέπες των τραπεζών αυτών, που με τα τζογαδόρικα παιχνίδια τους αποσταθεροποίησαν το μέχρι πέρυσι οικονομικό status και, αντί να τιμωρηθούν, κλείνοντας, θησαυρίζουν εντείνοντας την επιθετικότητά τους.

Αυτός ο φαύλος κύκλος εργασίας και κέρδους, με τόσο ευθεία σχέση, σε αντίθεση με το παρελθόν που η διαδρομή ήταν πιο πολύπλοκη, γίνεται πια πιο ασφυκτικός και -αν δεν υπάρξει δυναμική αντίδραση- μόνιμος.

Οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι, με τη ναρκωτική καλοπέραση της τελευταίας 50ετίας, στη μεγάλη τους πλειονότητα, δεν συμμετέχουν μαζικά σε καμιά κινητοποίηση κατά των εργοδοτικών και τραπεζιτικών συμφερόντων, που επιβουλεύονται τις αποδοχές πολύ περισσότερο σήμερα από παλιότερα.

Ακόμα χειρότερα, οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι θεωρούν τα εργασιακά και κοινωνικά τους δικαιώματα δεδομένα και επαναπαύονται, την ώρα που έχει αρχίσει η μεγαλύτερη επίθεση για συρρίκνωση των κατακτήσεων αυτών και από τις κυβερνήσεις - συνεταίρους του κεφαλαίου και από το ίδιο το κεφάλαιο.

Ενας ακόμα παράγοντας, που αποδυναμώνει μια πανευρωπαϊκή αντίδραση στις ορέξεις των κυβερνήσεων και κεφαλαιούχων είναι η αντιδραστική στάση των κατοίκων στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που, έχοντας ως μέτρο σύγκρισης την περίοδο του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, θεωρούν ότι βρίσκονται τώρα στον δρόμο με τις παχιές αγελάδες.

Οι μόνοι που αντιδρούν λοιπόν είναι οι Ισπανοί, οι Ελληνες, οι Γάλλοι μετανάστες και οι Πορτογάλοι. Πολύ λίγοι για να αντιμετωπίσουν το τέρας, αλλά αρκετοί για να δημιουργήσουν κλίμα, που να αφυπνίσει τα γερμανικά, κυρίως, συνδικάτα, που εκφράζουν πραγματικά τους εργαζόμενους και δεν είναι εργατοπατερικά, καλή ώρα σαν τα δύο μεγάλα δικά μας.

Τα εργατικά όμως συνδικάτα της Γερμανίας έχουν ήδη έρθει σε συμφωνία με την κυβέρνηση τους να μην ξεσηκωθούν για μερικά χρόνια, με αντάλλαγμα «λιγότερες αμοιβές για καθόλου απολύσεις». Και οι Γερμανοί εργαζόμενοι μοιάζουν ευχαριστημένοι μ' αυτή τη λύση.

Πίσω και από αυτή την κατάσταση στη γερμανική κοινωνία μπορεί κανείς να δει και γιατί οι Τεύτονες τα παίρνουν στο κρανίο με τους Ελληνες «που θέλουν να ζουν άνετα με δανεικά, ενώ εμείς εδώ κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι».

Ισως θα ήταν πιο χρήσιμο βέβαια και για τους Γερμανούς εργαζόμενους και για τους Ελληνες καταφερτζήδες αν συνειδητοποιούσαν ότι ένας είναι ο εχθρός, ο ανεγκέφαλος καταναλωτισμός, προϊόν του εμπορίου των τελευταίων 200 χρόνων και του διαδόχου του, της βιομηχανίας.

Και, αφού κάνουν ένα διάλειμμα από την αποβλακωτική αγκαλιά του, να δουν ότι η μόνη λύση από τα αδιέξοδα δεν είναι ο εμφύλιος μεταξύ αναξιοπαθούντων. Η μόνη λύση -μακάρι να υπάρχει κι άλλη- είναι να γκρεμίσουν τις κυβερνήσεις και τα κόμματα, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα τής εδώ και 200 χρόνια οικονομίας του ευ-δαιμονισμού, χτίζοντας την οικονομία των αναγκών.

Μπορεί μερικοί να χάσουν τα Καγέν τους. Αλλά κανείς πια δεν θα καεί για να τα αποκτήσουν. Κι αυτό όλο δεν γίνεται με την εκ του ασφαλούς διά βίου μάθηση στο σπίτι του μπαμπά και της μαμάς, ούτε στο σπίτι της αραχτής του δημοσίου ταμείου.

Ορίστε ο δρόμος, ορίστε και ο τρόπος. Δεν είναι άνετος και είναι κι επικίνδυνος; Λυπάμαι πολύ.

Ραγιαδες,ραγιαδες

Κορυφώνεται ο πόλεμος γύρω από την ελληνική οικονομία σε δύο επίπεδα, ουσιαστικά.

Από τη μία πλευρά οι δανειστές της χώρας μαζί με το διεθνές εργοδοτικό κεφάλαιο και από την άλλη οι ροκανιστές του ελληνικού προϋπολογισμού. Στη μέση βρίσκονται όσοι συμμετέχουν στη δημιουργία κρατικού αποθεματικού. Οι αιμοδότες. Οι ευσυνείδητοι. Τα κορόιδα.

Παράλληλα, ποταμός αφελειών και άγνοιας πλημμυρίζει τις οθόνες της τηλεόρασης, τα ερτζιανά κύματα και τις σελίδες των εφημερίδων για τον δανεισμό της χώρας τον επόμενο μήνα.

Οταν έχεις άμεση επιτακτική ανάγκη από 25 δισ. ευρώ και το ξέρει ο τοκογλύφος σου, σε περιμένει στη γωνία για να σε γδύσει. Ολα τα άλλα είναι αφέλειες ή παρηγορητικές κουβέντες για να αρέσεις στο αφεντικό σου.

ΗΕλλάδα, με τις εγκληματικές στενοκομματικές εξυπνάδες πρώτα του Αλογοσκούφη και μετά του Παπακωνσταντίνου έβαλε τα δάχτυλά της και έβγαλε τα μάτια της. Τώρα πληρώνει τις επιπτώσεις τού παιχνιδιού «είμαι κλέφτης, ελάτε πιάστε με».

Το εγκληματικό για την ενημέρωση τού λαού τώρα είναι όλο το παραμύθι για δήθεν Ευρωπαϊκό Ταμείο, δήθεν στήριξη από ξένες τράπεζες υπό τη σκέπη του Σαρκοζί, δήθεν στήριξη από τον Ομπάμα και δεν έχει τέλος η εξαπάτηση.

Οπως έχουμε γράψει επανειλημμένως, και τα στοιχεία μιλάνε από μόνα τους, το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν έχει σχέση με τη διεθνή κρίση. Είναι εγγενές και πολιτικό. Οφείλεται στον στενό εναγκαλισμό επιχειρηματιών - κυβερνήσεων - δημόσιων υπαλλήλων σε βάρος του ελληνικού λαού, με τη συνενοχή και σύμπραξη εργατοπατερικών οργανώσεων και συναφών επαγγελμάτων. Αυτοί όλοι έχουν τινάξει το δημόσιο έλλειμμα με την εγκληματική αδιαφορία, με την οποία χειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα.

Αυτοί είναι και οι βασικοί υπεύθυνοι, που ως ελεγκτικοί μηχανισμοί είτε αδιαφόρησαν να μαζέψουν και να ελέγξουν τη φοροεισφορά, είτε συνέργησαν για να φοροδιαφεύγουν οι κάθε λογής επαγγελματίες.

Τώρα η χώρα βρίσκεται μπροστά σε δύο απειλές. Η μία προέρχεται από το διεθνές χρηματοπιστωτικό δανειστικό κεφάλαιο, που είναι έτοιμο να τη δανείσει με επιτόκιο, που θα της κάνει το δώρο - άδωρο.

Η δεύτερη, όμως, είναι χειρότερη. Από τις δηλώσεις των υπουργών προς τους ευνοούμενούς τους και από τις υποσχέσεις που μοιράζει κάθε μέρα ο κάθε πικραμένος κυβερνητικός χαρτογιακάς, αλλά και από τις πυροσβεστικές δηλώσεις των υψηλόβαθμων στελεχών της κυβέρνησης συμπεραίνει κανείς ότι η κυβέρνηση αγωνίζεται να σώσει αυτό ακριβώς που χαντακώνει τη χώρα και που πρέπει να διαλύσει: το διεφθαρμένο δημόσιο αίσθημα του φαγοποτιού χωρίς αντίστοιχη προσφορά. Κι αυτή θα είναι η μεγαλύτερη τραγωδία για την Ελλάδα: να μην αλλάξει. Να μη διαλύσει τη νοοτροπία της. Να μείνει αιχμάλωτη μιας αρπαχτικής, νεοοθωμανικής, μισοκακόμοιρης, κουτοπόνηρης, αδιαφανούς συναλλαγής από το τρίγωνο επιχειρηματίες-κυβέρνηση-δημόσιοι υπάλληλοι.

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι βαθιά πολιτικό. Εχει να κάνει με τη νοοτροπία κοτσαμπασισμού, που κληροδότησαν οι δημογέροντες στο απελευθερωμένο από τους Τούρκους γένος. Και που μέχρι σήμερα ζει στο μισοσκόταδο της ένοχης αρπαχτής κάθε είδους και στην ατιμώρητη κλοπή, αγκαλιά με την ξεδιάντροπη εκμετάλλευση από τους κάθε είδους εργοδότες.

Ετσι θα, περάσει άλλη μια ανεκπλήρωτη χρονιά, μετά 250 χρόνια η δημοτική ευχή: Ακόμα τούτη η Ανοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες, τούτο το καλοκαίρι.