Γιατρε μου,εχω μια αναγουλα

Σήμερα, μετά από κινητοποίηση των συνδικάτων, ένα μεγάλο κομμάτι της χώρας απεργεί.

Ενα μεγάλο, και όχι όλο, γιατί οι αγρότες, οι βιομηχανικοί, βιοτεχνικοί και ανασφάλιστοι εργάτες, οι άνεργοι, οι υπάλληλοι απειλητικών εργοδοτών και οι φοβισμένοι υπάλληλοι, οι καταστηματάρχες, οι βιοτέχνες, οι βιομήχανοι, οι ναυτικοί και οι πιο πολλοί ελεύθεροι επαγγελματίες, εργάζονται.

Εργάζονται μεν, αλλά είναι στην πλειονότητά τους το ίδιο εξοργισμένοι και αισθάνονται την ίδια αναγούλα με τον υπόλοιπο πληθυσμό για τα δύο κόμματα εξουσίας, που σπατάλησαν χωρίς νοιάξιμο όλο τον δημόσιο πλούτο.

Φαίνεται ότι αυτό που ο κόσμος το 'χει τούμπανο, δεν το 'χουν συνειδητοποιήσει εκείνοι που συμμετέχουν ως στελέχη στα δύο κόμματα εξουσίας. Στη χειρότερη περίπτωση, είναι τόσο μονολιθικοί και πωρωμένοι στη νοοτροπία, που δεν ξέρουν, δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο απ' αυτό που κάνουν. Αυτοί είναι. Τόσοι είναι και τίποτε περισσότερο.

Την ώρα που ο ελληνικός λαός βράζει, μπουχτισμένος στην πλειονότητά του από τα πολιτικά και κοινοβουλευτικά καραγκιοζιλίκια, που επαναλαμβάνονται μονότονα εδώ και χρόνια, η κυβέρνηση φέρνει στο Κολοσσαίο της Βουλής για πολλοστή φορά το έργο των ευθυνών, των ενόχων, της κάθαρσης και της τιμωρίας. Στα λόγια.

Μια κακοπαιγμένη παρωδία, που τη βλέπουμε να επαναλαμβάνεται μονότονα ήδη από το 1975, που η κάθαρση από τα καθάρματα της χουντικής διακυβέρνησης περιορίστηκε σε 10 πρωταίτιους και 10 αρχιβασανιστές.

Συνεχίστηκε με την κοροϊδία για την κυπριακή προδοσία, της οποίας ο φάκελος δεν άνοιξε ποτέ στη Βουλή.

Προχώρησε με τους μεγαλοβιομήχανους, που εισέπραξαν δισεκατομμύρια σε δάνεια και τα 'στειλαν στις προσωπικές τους καταθέσεις στο εξωτερικό, κλείνοντας τις ιστορικές επιχειρήσεις τους, και κορυφώθηκε με τη δήθεν κάθαρση του 1989. Οταν πια και ο τελευταίος πολίτης προσγειώθηκε στην πραγματικότητα της διεφθαρμένης κομματοκρατίας.

Δίκες επί δικών, λάσπη και καταγγελίες, δυο τρανταχτές καταδίκες, ένας μεγαλοπολιτικός νεκρός από έμφραγμα, ένας πρωθυπουργός διαπομπευόμενος και τελικώς αθωωμένος με προσυνεννοημένες ψήφους, χωρίς να έχει αποδειχθεί η ενοχή του, και τι εισέπραξε ο λαός; «Ολοι τα ίδια σκατά είναι».

Μετά, ήρθε η ληστεία του λαϊκού κομποδέματος με το Χρηματιστήριο, που έμεινε ατιμώρητη, σερνάμενη από εξεταστική σε εξεταστική, οι υποκλοπές, οι πύραυλοι, τα ελικόπτερα, ο κομιστής με τις κασέτες και τον Ζαχόπουλο, τα σιφοράι, τα Βατοπέδια, όλα απείραχτα, ατιμώρητα, αδίκαστα λες και δεν έγιναν ποτέ. Λες και δεν έφαγε κανείς.

Λες και κανείς στις κυβερνήσεις και στις αντιπολιτεύσεις, στις γραμματείες και στις προεδρίες δεκάδων οργανισμών και εταιρειών δεν πήρε μέρος στις ρεμούλες, που έγιναν με τα ΔΑΝΕΙΚΑ, που πλήρωνε και πληρώνει το ειλικρινές και απροστάτευτο κομμάτι του λαού. Γιατί το υπόλοιπο συμμετέχει στο έγκλημα.

Σαν να μην έχει αναγουλιάσει, λοιπόν, ο λαός -και ο αμέτοχος και ο συμμέτοχος- με τα καραγκιοζιλίκια των δήθεν εξεταστικών επιτροπών της Βουλής (πόσα έξτρα πληρώνονται γι' αυτές οι βουλευτές;), τα κόμματα, με πρωτοστάτη και πρωταγωνιστή την κυβέρνηση, συνεχίζουν το μοτίβο «εσύ φταις» «όχι εσύ φταις», πιστεύοντας ότι μ' αυτά θα λασπώσουν τον αντίπαλο και θα βγουν στα μάτια του κόσμου λάδι!

Χαμπάρι δεν έχουν πάρει ότι η συντριπτική πλειονότητα του κόσμου ένα αποκούμπι ψάχνει, μια εναλλακτική, για να τους πει «άντε και αυτοθείτε» και να τους στείλει όχι μόνο στην αφάνεια, αλλά και στη φυλακή, αν η εναλλακτική αποφασίσει να στείλει σε δίκη όλους όσοι φέσωσαν με δισ. τον ελληνικό λαό επί χρόνια και για χρόνια, στην κυριολεξία αδιαφορώντας γι' αυτό.

Ενδιαφερόμενοι μόνο για τον δικό τους πλουτισμό, τη διαιώνιση του διεφθαρμένου πελατειακού συστήματος με τους δημόσιους υπάλληλους, τους προμηθευτές και τους εργολάβους, για την ψωνάρα να νομίζει το μηδενικό ότι κάτι είναι. Μέχρι να έρθει -γιατί πάντα έρχεται- η ιστορική στιγμή να του το αποδείξει κιόλας ότι είναι τίποτα. Και να του πει «σκάσε τώρα».

Σφαξε μ Ερντογαν μου ν αλλαξω

Πριν από 6 μήνες ο πρωθυπουργός, με αφορμή την έλλειψη χρημάτων στο δημόσιο ταμείο, ανακοίνωσε στο πανελλήνιο -και στο παγκόσμιο- ότι η χώρα χάνει εθνική κυριαρχία.
Προφανώς, ήθελε μ' αυτό να δραματοποιήσει την κατάσταση, ώστε να πει στον ελληνικό πληθυσμό ότι όταν δεν έχεις χρήματα για να ζήσεις γίνεσαι υποχείριο των δανειστών σου και δεν αποφασίζεις εσύ για τα του οίκου σου.

Πολύ σωστά τα είπε τότε ο πρωθυπουργός και δεν τον άκουσαν μόνο οι Ελληνες πολίτες, τον άκουσαν και οι Τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί. Οι Ελληνες από την πλευρά τους άρχισαν να ανησυχούν για τις καταθέσεις τους, τους μισθούς τους, τις επιχειρήσεις τους και την εργασία τους, ενώ οι Τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί άρχισαν να εφαρμόζουν απολύτως πιεστικά στην πράξη τις απαιτήσεις τους να γίνει το Αιγαίο (και) τουρκική θάλασσα.

Εβαλα το «και» σε παρένθεση για να επισημάνω αυτό που η εκείθεν του Αιγαίου απολύτως ιμπεριαλιστική και απολύτως φεουδαρχική χώρα διεκδικεί επισήμως σθεναρά εδώ και περίπου 15 χρόνια, σε αντίθεση με τη φράση που διαβάζεται χωρίς το «και», και που είναι η σωστή, γιατί αυτή είναι η πραγματική επιδίωξή της.

Στη διεθνή πολιτική, που ασκείται με τη βία της διπλωματίας και με τη διπλωματία της βίας, η στενή συνεργασία της εξωτερικής πολιτικής με τη στρατιωτική πολιτική είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Η Ελλάδα αποτελεί ίσως μια ιδιότυπη εξαίρεση στον παγκόσμιο αυτό κανόνα, πρωτοτυπώντας σε μια ασυνεννοησία των δύο αυτών πολιτικών, εδώ και χρόνια, ανάλογα με την κυβέρνηση και τις προσωπικές σχέσεις μεταξύ υπουργών και υφυπουργών.

Σ' αυτά, να προσθέσει κανείς ότι η Ευρώπη και οι ΗΠΑ, πολύ μακριά από την ιμπεριαλιστική απειλή της Τουρκίας σε όλη τη Μέση Ανατολή, και με την ασφάλεια αυτής της απόστασης, τείνουν ευήκοον ους στην Αγκυρα ενώ οι τρεις (ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία) προωθούν κιόλας τον τουρκικό επεκτατισμό και την επιθετικότητα, πιστεύοντας (οι αφελείς) ότι οι κυβερνήσεις της Αγκυρας και οι στρατηγοί θα ασκήσουν την πολιτική των χωρών τους και όχι την οθωμανοκεντρική, που με γνώμονά της βαδίζει μονίμως η γείτων.

Στο πλαίσιο αυτό η ελληνική εξωτερική και στρατιωτική πολιτική ακολουθεί την εξής συνταγή: ο τραμπούκος της γειτονιάς απειλεί, μπαίνει στο ξένο σπίτι, ζητάει τα έπιπλά σου κι εσύ τον αντιμετωπίζεις χαμογελαστά και καρτερικά, με την ελπίδα ότι αν δεν τον αγριέψεις, το πολύ πολύ να πάρει ένα κηροπήγιο και να φύγει.

Μ' αυτήν τη ραγιάδικη νοοτροπία επιζήσαμε 400 χρόνια, αυτήν ακολουθούμε και τώρα. Γιατί αν δεν την ακολουθήσουμε, υπάρχει ο φόβος να μας πάει ο Τούρκος σε κανένα ξένο δικαστήριο και να χάσουμε δύο κηροπήγια. Για πόλεμο δεν λέω, γιατί αν τον επιχειρήσει η γείτων θα περάσουμε άλλα 400 χρόνια σκλαβιάς, έχοντας πάνω απ' το κεφάλι μας και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί μέχρι τον Φεβρουάριο τα τουρκικά πολεμικά σουλατσάριζαν ανενόχλητα μέχρι το Σούνιο και δεν αντέδρασε κανείς. Ποιον να φοβηθούν. Εδώ και λίγους μήνες γράφεται, χωρίς να διαψεύδεται, ότι η Ελλάδα θα δίνει στην Τουρκία κάθε μέρα το πρόγραμμα πτήσης των πολεμικών αεροσκαφών της στο Αιγαίο! Το ίδιο θα κάνει και η Τουρκία, με στόχο -κατά την ευφυή ελληνική πολιτική- να μειωθούν τα έξοδα από τις αναχαιτίσεις!

Μόνο που με το παραπάνω σχέδιο, το οποίο πάει για να υπογραφεί (!), τα τουρκικά δεν θα καταθέτουν τα σχέδια πτήσης που προβλέπονται από τον ICAO και έτσι καταργούνται οι αρμοδιότητες της Αθήνας στην παροχή εναέριας κυκλοφορίας του FIR! Αυτό βάζει σαν ντόμινο στο τραπέζι την ελληνική κυριαρχία, στον αέρα, την υφαλοκρηπίδα, τις βραχονησίδες και τα νησιά, που διεκδικεί η Τουρκία ως γκρίζες ζώνες.

Καπάκι σ' αυτή τη διαρκή πίεση για κυριαρχία της Τουρκίας στο Αιγαίο, που εκφράζεται μονίμως με στρατιωτικά μέσα (αεροπορικά και ναυτικά), η τουρκική κυβέρνηση, που έρχεται τάχα για βίζιτα φιλίας και που εμείς ξέρουμε ακριβώς τι θα πει (εμείς, όσοι δεν έχουμε ακόμα γίνει αφελείς, ούτε υπάλληλοι, ούτε ιδεολόγοι της επιβίωσης ακόμα και γονατισμένοι) από υποκρισία και ψεύτικες φιλοφρονήσεις -το Φανάρι δίδαξε και υπήρξε πρωτοπόρο στο είδος εδώ και αιώνες- η τουρκική κυβέρνηση λοιπόν την Τρίτη εγκλώβισε, πυραυλικά, σχηματισμό ελληνικών μαχητικών στα νησιά Καλόγεροι της Ανδρου και αξίωσε έλεγχο σε ελληνικό μεταγωγικό εκτός περιοχής ασκήσεων!

Ποια ήταν η επίσημη ελληνική απάντηση του υπουργείου Αμυνας σ' αυτή την άσκηση κυριαρχίας της Τουρκίας επί ελληνικού και διεθνούς χώρου; Στην κατάργηση της Ελλάδας επί του ελέγχου του FIR Αθηνών;

«Το περιστατικό δεν αξιολογείται ως ιδιαίτερης βαρύτητας»...

Σε μια χώρα που έχει χάσει την εθνική της κυριαρχία, η κυβέρνηση δεν αξιολογείται ως ιδιαίτερης βαρύτητας.

Αλλά σ' αυτό φταίνε οι άνθρωποι και όχι τα λεφτά.

Εμεις τι ειμαστε;

Η Ελλάδα σκύβει από χθες με οργή, φόβο, σκεπτικισμό και πείσμα πάνω από τα άψυχα σώματα τριών νέων, που με τη δολοφονία τους έδειξαν και στους πιο ανυποψίαστους, ότι η σαπίλα στον ιστό της κοινωνίας οδηγεί το σώμα σε γάγγραινα.

Μπορεί να μην είναι κακό! Γιατί ο θάνατος είναι η τελευταία ελπίδα για μια ανάσταση.

Η ελληνική κοινωνία, έτσι, βρίσκεται σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε μετά τον εμφύλιο, αντιμέτωπη σε απόσταση αναπνοής με όλους τους εχθρούς της.

Απέναντί της βρίσκονται οι τραπεζίτες, οι χρηματιστές, οι κερδοσκόποι εδώ και έξω από δω, που την αποκοιμίζουν με τα δανεικά του νεοπλουτισμού για να την απομυζήσουν με όλο τον δημόσιο πλούτο της.

Απέναντί της είναι οι κυβερνήσεις της, που νομοθετούν σαν πειθήνια όργανα του τοκογλυφικού κεφαλαίου, που αφήνουν απροστάτευτους τους αδύναμους στα νύχια των αρπακτικών, που πλουτίζουν τα μέλη τους -οι κυβερνήσεις-, τους φίλους τους, τους χρηματοδότες τους, τους υπηρέτες τους στις τάξεις των πολιτών.

Απέναντί της είναι οι απάτριδες φιλοτομαριστές σ' όλες τις τάξεις των επαγγελματιών, που ενώ γδέρνουν τους συμπολίτες τους ανεξέλεγκτοι, δημιουργούν πλούτο χωρίς συμμετοχή στον κοινό κορβανά και τον διώχνουν έξω από τη χώρα μόλις φοβηθούν ότι κινδυνεύει (ο πλούτος). Πλούτο αρπαγμένο από τη συμμετοχή των συμπολιτών τους στην εργασία και τη φορολογία. Απάτριδες και ανιδεολόγοι, δεξιοί, εκσυγχρονιστές, σοσιαλιστές και αριστεροί. Κατά δήλωσή τους.

Απέναντι στην ελληνική κοινωνία είναι η ευκολία και η αεριτζίδικη νοοτροπία, που η μέση οικογένεια σπέρνει σαν στάτους, υποταγμένη στη μόνη αξία που έχει αναδείξει: το χρήμα.

Απέναντί της είναι μια προπαγάνδα, που αρέσκεται να λέγεται πληροφόρηση και ψυχαγωγία και που βυθίζει την κοινωνία κάθε μέρα πιο βαθιά στην αποβλάκωση, με την ανάδειξη των πιο χυδαίων νοοτροπιών σε αξίες προς μίμηση και των πιο αμόρφωτων στοιχείων σε παραδείγματα αξιοσύνης.

Απέναντί της είναι τα κόμματα-απολιθώματα ενός θλιβερού παρελθόντος προδοσίας, ίντριγκας, φασισμού και αμοραλισμού, που αλλάζοντας την ιστορία κατά το δοκούν αναβαπτίζονται, εμφανίζοντας τους εαυτούς τους σε άγγελους σωτήρες.

Απέναντί της είναι το λούμπεν, που, μη έχοντας καμιά ιδεολογία και ανίκανο να αρθρώσει οποιοδήποτε έννοο λόγο, σπέρνει άναρθρες κραυγές βίας και ακόμα πιο άναρθρες πράξεις βίας. Αλλοτε από αφέλεια, άλλοτε από απαιδεψιά και άλλοτε πληρωμένο από τα ταμεία του παρακράτους.

Και επειδή όλα αυτά τα κομμάτια ζουν και ανασαίνουν σ' αυτό τον τόπο και σ' αυτή την κοινωνία, η ελληνική κοινωνία έχει απέναντί της ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού της. Αυτό, και το εγχώριο και ξένο μεγαλοκεφάλαιο, που δεν έχει ούτε γειτονιά ούτε πατρίδα. Κι έφτασε ο καιρός να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να ταΐζει τα πιο αντικοινωνικά της στοιχεία ή αν θα επαναστατήσει για να χτίσει ένα σοβαρό σύστημα συμβίωσης.

Η ελληνική κοινωνία σήμερα είναι απέναντι σε μια απόπειρα του διεθνούς κεφαλαίου να αρπάξει πλούτο και τζάμπα εργατοώρες από τους λαούς της Δύσης. Και απέναντι στις πολιτικές ηγεσίες της Δύσης, που υπηρετούν αυτό το κεφάλαιο. Ο μαχητικός αγώνας της και η άρθρωση του δικού της πολιτικού λόγου θα είναι το παράδειγμα για τους άλλους λαούς, όχι μόνο του Νότου, που απειλούνται, αλλά και του Βορρά, που θα απειληθούν.

Στον ξένο Τύπο, φωνές που έχουν πάρει χαμπάρι την κομπίνα πρωτοστατούν σε μια εκστρατεία, φωνάζοντας «είμαστε όλοι Ελληνες».

Εμείς είμαστε;

Ντροπη της δημοσιογραφιας (2)

Η σημερινη - και οχι μονο - εικονα της ελληνικης καρεκλοκενταυρης και ανευθυνης δημοσιογραφιας,ετσι οπως εκφραζεται απο τις συνδικαλιστικες της ηγεσιες,με την ανοχη των μελων των ενωσεων,που δεχονται αδιαμαρτυρητα το πολιτιστικο,επαγγελματικο,ηθικο,χαλι του κλαδου τους εφτασε στο αποκορυφωμα της.
Οι δημοσιογραφοι,που η δουλεια τους,η αποστολη τους,ειναι μια και μονη,να πληροφορουν το λαο για οσα συμβαινουν στο προσκηνιο και στο παρασκηνιο,απεχουν σημερα απο το πρωι,απο την υπερτατη αυτη υποχρεωση τους,την ωρα που η Αθηνα φλεγεται και ο κοσμος ειναι στους δρομους στην πρωτη του μεγαλη διαμαρτυρια κατα των μετρων αφαιμαξης,που επεβαλε το διεθνες τοκογλυφικο συστημα στη χωρα.Με την υποταγμενη συγκατανευση της κυβερνησης.
Οι δημοσιογραφοι,καθοδηγουμενοι απο μια δημοσιοϋπαλληλικη και αντιεπαγγελματικη νοοτροπια των συνδικατων της,μεταξυ καθωσπρεπισμου,δειλιας,παλαιοκομμουνισμου και οπορτουνισμου απεργουν σημερα σε βαρος του λαου!Ο λαος πληροφορειται για το τι συμβαινει απο το πρωι- μεχρι τη στιγμη που ο ΣΚΑΙ προς τιμην του εγραψε στα παλια του τα παπουτσια τον παραλογισμο - απο τα ξενα καναλια και πρακτορεια!!
Η δυναμη της δημοσιογραφιας ειναι μια:η πληροφορηση.Η δημοσιευση.Η δημοσιογραφια μπορει να απεργει και να απεχει μονο εναντι του εργοδοτη της,για λογους επιβιωσης και μετρωντας ΥΠΕΥΘΥΝΑ το τιμημα μεταξυ σιγης και πληροφορησης.Δεν απεργει ποτε εναντι της κυβερνησης!!Εκτος αν θεωρει οτι εργοδοτης της ειναι η κυβερνηση.
Αυτη η ντροπη,που δεν ειναι η μονη,πρεπει καποια στιγμη να σταματησει.Μαζυ με τον κατηφορο,που εχει παρει ο κλαδος,γεματος απο δουλικους,αγραμματους,φραγκοφονιαδες,αναγωγους και ηθοποιους,που εχουν γεμισει τα δημοσιογραφικα γραφεια.Κι αυτη την ευθυνη για το σταματημα την εχουν μονο οι εργαζομενοι δημοσιογραφοι.Ουτε οι συνδικαλιστες τους -κυριως αυτοι - ουτε κανενας αλλος.

Κατοχη

Από την Παρασκευή το μεσημέρι η χώρα είναι και επισήμως υπό ξένη κατοχή. Δηλαδή, δεν αποφασίζει η κυβέρνησή της για τη διαχείριση της μοίρας των πολιτών, αλλά ξένες κυβερνήσεις και -το χειρότερο- ανεξέλεγκτοι οικονομικοί οργανισμοί. Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου.

Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που είναι πλέον οι επίσημοι δανειστές, διά των αντιπροσώπων τους ελεγκτών, όχι μόνο ελέγχουν κάθε μήνα την πορεία των πεπραγμένων σε όλες τις οικονομικές δραστηριότητες (σε όλα τα υπουργεία, που άπτονται της οικονομίας και της εργασίας) της χώρας, αλλά υποδεικνύουν (και όχι προτείνουν) την πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει η κυβέρνηση-μαριονέτα για να επιτευχθεί το οικονομικό αποτέλεσμα που απαιτούν εκείνες (οι χώρες και οι επενδυτές) και όχι η κυβέρνηση.

Γιατί έφτασε η χώρα σ' αυτό το σημείο να την κυβερνάνε ξένοι; Γιατί οι ντόπιοι αποδείχτηκαν ανίκανοι να κυβερνήσουν τους εαυτούς τους. Αυτή είναι η αλήθεια έξω από ωραιοποιήσεις και ανεύθυνες υπεκφυγές.

Οι ντόπιοι, στην πλειοψηφία τους, διεφθαρμένοι από τις κυβερνήσεις τους, αλλά επιρρεπείς και οι ίδιοι στην ευκολία, την επιπολαιότητα και την ανευθυνότητα (κριτήρια με τα οποία και επιλέγουν τις κυβερνήσεις τους) έμαθαν να ζουν κλέβοντας ο ένας τον άλλον στο ζύγι, ανεβάζοντας έτσι σε ύψη δυσθεώρητα το κόστος ζωής, έμαθαν να αποκτούν χρωστώντας, χωρίς να έχουν την ορατή δυνατότητα εξόφλησης -παρά μόνο ελπίδες- έμαθαν να επιδιώκουν απολαβές χωρίς αντίστοιχη προσφορά, αδιαφορώντας για τη διαχείριση του χρήματος των ίδιων και των συμπολιτών τους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ο λαός αυτής της χώρας έχει πέσει θύμα απατεώνων και ανεύθυνων πολιτικών. Αλλά, και ο ίδιος, σε ένα μεγάλο ποσοστό, τους επέλεγε με γνώμονα τη βολή του και όχι την προκοπή του. Με γνώμονα το τώρα και όχι το αύριο. Με γνώμονα την ευκολία και όχι την κοινή λογική και τη σοβαρότητα. Γι' αυτό άλλωστε αυτός ο λαός έχει αυτούς τους πολιτικούς. Αν είχε άλλη νοοτροπία, αυτούς θα τους είχε γιαουρτώσει.

Θα πει κανείς ότι οι πολιτικοί φτιάχνουν τα σχολεία που παιδεύουν τις γενιές. Λάθος. Ηδη από τη δεκαετία του '80 οι Σύλλογοι Γονέων τρομοκρατούν την παιδεία στα σχολεία, θεοποιώντας μέσω των βλασταριών τους την ύπαρξή τους. Ηδη από τα σπίτια τους.

Κι αυτό είναι ένα μικρό αλλά όχι αμελητέο παράδειγμα για να συνειδητοποιήσει κανείς το μερίδιο ευθύνης που έχει καθένας για τη σημερινή κατοχή.

Η κατοχή, που ξεκίνησε από του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, πρόκειται να στρωθεί με φτώχεια και αδικία, για την οποία φυσικά δεν θα ευθύνεται η κυβέρνηση Κουίσλινγκ, αλλά η προηγούμενη! Λες και η σημερινή δεν είναι προηγούμενη.

Αν θέλει κανείς να χαϊδέψει τ' αφτιά του λαού, κι αν θέλει έναν λαό κατευθυνόμενο, ανεύθυνο και μειωμένης αντίληψης, μπορεί να δικαιολογήσει τη στάση του και να ρίξει στο πυρ το εξώτερο τους κακούς πολιτικούς, που είναι μίσθαρνα όργανα και συνεργάτες του πλούτου, ο οποίος δεν έχει ούτε συμμετοχή στα κοινά βάρη, ούτε συμμετοχή στις επιπτώσεις. Ζει δωροδοκώντας, με την επωδό ότι προσφέρει θέσεις εργασίας! Τις οποίες και στερεί, όποτε δεν τον συμφέρει.

Από προχθές η χώρα είναι επισήμως υπό κατοχή. Και είναι επικίνδυνο αυτό και για την ήδη ανύπαρκτη εξωτερική της πολιτική, όπου χάνει θέσεις και στο Κυπρικό, και στο Αιγαίο, και στη Θράκη, και στη Β. Ηπειρο και στο Μακεδονικό και στην επέκταση της συμμετοχής της στις Ζώνες Οικονομικής Συνεργασίας στη Μεσόγειο, τη Μαύρη Θάλασσα και την Τυρηνική.

Η Ελλάδα έπιασε πάτο. Και από αύριο, σιγά σιγά θα αρχίσει να αισθάνεται στο πετσί της την οπισθοδρόμηση στην ποιότητα της ζωής της. Αν αυτό το με κλανιές βάφαμε αυγά μπορεί να ονομαστεί ποιότητα. Αν η χαζοχαρουμενιά μπορεί να ονομαστεί ποιότητα. Αν το λάδωμα, η απατεωνιά, η γαϊδουριά και η αυθαιρεσία μπορεί να ονομαστεί ποιότητα.

Υπάρχουν Ελληνες, που ζουν επί χρόνια σε καθεστώς κατοχής. Κατοχή απ' όλη αυτή τη λέρα, που κυβερνάει και συγκυβερνά σιγοντάροντας σ' αυτή τη χώρα. Ελληνες και ξένοι και μετανάστες, που ασφυκτιούν στις συνθήκες φτηνού κατσαπλιάδικου. Και οι οποίοι θα πληρώσουν πάλι το τίμημα του κατσαπλιαδισμού, αυτή τη φορά μαζί με το λούμπεν της μικροαστικής τάξης, που συγκυβερνά, σιγοντάροντας το σύστημα διακυβέρνησης.

Και λοιπόν; Τι να κάνουμε; Τι μπορούμε να κάνουμε τώρα, σ' αυτό το σημείο που φτάσαμε; Να δούμε τους εαυτούς μας κατάφατσα, στον καθρέφτη. Μπορεί να μοιάζει λίγο σ' αυτούς που δεν μπορούν να δουν, ότι αυτή είναι η μήτρα που γεννάει το αύριο.

Αν τον αντέχεις τον καθρέφτη.