ΕΚΤΟΣ από το μικρόβιο της γρίπης σέρνεται επιθετικό τελευταία και το μικρόβιο της εξουσίας. Κορύφωσή του είναι το στάδιο, όπου ο ασθενής χάνει την αντίληψη του χώρου -σε βαρύτερες περιπτώσεις και του χρόνου- και ζει στη δική του πραγματικότητα, αγνοώντας την πραγματικότητα του κόσμου.
ΣΤΟ στάδιο αυτό φθάνουν συνήθως οι εξουσίες που μπαίνουν στο τέλος της ζωής τους, πιθανώς για να επιβεβαιωθεί το ρηθέν «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι».
ΣΤΟ τέλος της βδομάδας που πέρασε, ο κύκλος ανθρώπων περί τον πρωθυπουργό εξέφρασε την πεποίθηση ότι το έργο της κυβέρνησης δεν γίνεται γνωστό στον πολίτη. Γι' αυτό -κατά τον κύκλο- και οι πολίτες δυσανασχετούν, εναντιώνονται, απειθαρχούν.
ΙΣΩΣ θα ήταν χρήσιμο στον πρωθυπουργό να θυμηθεί ότι ακριβώς την ίδια συλλογιστική με σχεδόν ίδια φρασεολογία είχε χρησιμοποιήσει ο πρωθυπουργικός κύκλος το 1987, το 1992, από το 2000 έως το 2003 και το 2008. Δημοσίως.
ΚΑΤ' αρχήν ο πολίτης δεν χρειάζεται να μαθαίνει το έργο της κυβέρνησής του. Το υφίσταται ή το απολαμβάνει. Στην Ελλάδα, συνήθως συμβαίνει το πρώτο. Στην περίπτωση ρουσφετολογικών κινήσεων, το δεύτερο.
ΜΕΤΑ, και αυτό είναι το σπουδαιότερο, ο πολίτης ζει στο πετσί του κάθε στιγμή το έργο μιας κυβέρνησης. Η κυβερνητική προπαγάνδα δεν μπορεί να του κάνει την απαιδεψιά του σχολείου Παιδεία. Ούτε μπορεί να του κάνει την ταλαιπωρία του ΙΚΑ παράδεισο.
ΑΚΟΜΑ πιο επικίνδυνο είναι αν τα περί απληροφόρητου λαού εκστομίζονται από την κυβέρνηση, που πρώτη, μετά εκείνην του κ. Σημίτη, έχει τη συντριπτική πλειονότητα της πληροφόρησης των ΜΜΕ με το μέρος της και, κυρίως, του πλέον παιδευτικού οργάνου προπαγάνδας: της τηλεόρασης.
ΕΚΕΙ, όπου εκτός από τα κρατικά κανάλια, τα οποία θα ζήλευε στην προπαγάνδα των ειδήσεων και η κρατική τηλεόραση του Αμμάν, τα ιδιωτικά κανάλια χαριεντίζονται με την κυβέρνηση χάριν των ποικίλων συμφερόντων των ιδιοκτητών τους.
ΚΑΙ αναφέρεται κανείς στα κανάλια, γιατί αυτά μπαίνουν έτσι κι αλλιώς, υπάρχουν μέσα στα σπίτια όλων των Ελλήνων, οι οποίοι με τη σειρά τους ενημερώνονται νομίζουν -για την ακρίβεια: βολεύουν την άρπα κόλλα διάθεσή τους- για όσα συμβαίνουν ή πρόκειται να (τους) συμβούν.
ΔΕΝ αναφέρομαι στον Τύπο, γιατί τον Τύπο τον επιλέγει ο αναγνώστης του. Και τον πληρώνει. Είναι μέτοχος και συμμέτοχος. Δεν είναι ένας ανώδυνος χαβαλές παρατηρητής.
ΚΑΙ δεν αναφέρομαι στην ηλεκτρονική πληροφόρηση, τη χύδην, τη δήθεν ανεξάρτητη, γιατί ακόμα και σε παγκόσμιο επίπεδο είναι τόσο διάτρητη σε κάθε λογής ανευθυνότητα και σπέκουλα, που τρομάζει η ευκολία και η ταχύτητα, με τις οποίες το Τίποτε γίνεται Κάτι και το Ασπρο, Μαύρο.
ΤΑ αυθόρμητα παιδικού τύπου -γι' αυτό άδολα- μηνύματα στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι ικανά να παραγάγουν παρά μόνο φασαρία. Οικοδόμημα, μηδέν. Ο,τι χρειάζονται οι κυβερνήσεις, οι αντιπολιτεύσεις, οι μηχανισμοί κάθε είδους.
ΤΟ έργο της κυβέρνησης, έχουν δίκιο όσοι περί τον πρωθυπουργό το προωθούν, δεν έχει γίνει γνωστό στον λαό. Ευτυχώς.
ΓΙΑΤΙ, αν ο λαός ήξερε και τι μαγειρεύεται για το μέλλον του, μάλλον δεν θα αρκούσε η σκανδαλώδης υποστήριξη των μιντιαρχών προς την κυβερνήση.
ΘΑ χρειαζόταν ένα αεροπλάνο, που να χωράει τουλάχιστον 45.
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 16, 2011
Αλη και τρισαλλοι
ΜΕ ανάμεικτα και ποικίλα συναισθήματα παρακολουθεί η ελληνική κοινωνία την εξέλιξη της ανάβασης των μεταναστών στη Νομική και της εκδίωξής τους (γιατί περί αυτού πρόκειται), στο μέγαρο της οδού Πατησίων.
ΤΟΝΝΟΙ μελάνης και σάλιου έχουν χυθεί για την κινητοποίησή τους, αλλά και για το λεγόμενο μεταναστευτικό ζήτημα στην Ελλάδα σήμερα, αλλά... Αλλά, οι ευθύνες επιμερίζονται εκεί που βολεύει την οπτική γωνία της κάθε πλευράς και συχνά ξεχνάνε (οι πλευρές, όχι οι ευθύνες) ότι όλα συμβαίνουν σε μια χώρα, που έχει κατοίκους.
ΤΟ κυριότερο, εκείνοι που παίρνουν μέρος, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στον δημόσιο διάλογο και στη δημόσια δράση για το θέμα, μοιάζει σαν να αγνοούν ότι όλοι ζούμε στην ίδια χώρα, έχουμε τους ίδιους γείτονες, τα ίδια χωριά, τις ίδιες γειτονιές, όσο κι αν η οικονομική ψαλίδα μεταξύ των κατοίκων ποικίλλει σε γωνία. Στην Αράχωβα, στα μπαρ της «Μεγάλης Βρεταννίας» και στα ταβερνεία της Κρήτης συνυπάρχουν τα ανώτερα με τα μεσαία βαλάντια του τόπου, που αποτελούν και τη συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων. Μέχρι στιγμής.
ΑΝΤΑΜΑ η δεξιά κεφαλαιοκρατία, η αριστερή διανόηση και η μεσαία τάξη, χωρίς υποχρεωτικά να κάθονται στα ίδια τραπέζια. Απλώς δίπλα δίπλα.
ΑΥΤΟ που τους ενώνει, όμως, είναι οι μετανάστες. Ολοι τους καταφεύγουν στην εργατική δύναμη των φτωχών, που μπαίνουν στη χώρα, ελπίζοντας (οι φτωχοί) σε μια πιο πλούσια ζωή, μια πιο ελεύθερη ζωή, μια ευκαιρία να δραπετεύσουν σε μια πιο εύπορη χώρα της Δύσης.
ΚΑΙ εδώ αρχίζει η σχιζοφρένεια. Για την ακρίβεια, η υποκρισία. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα σπίτι που να μην έχει παραδουλεύτρα ξένη. Και κανένα κτήριο, είτε είναι πολυκατοικία είτε δημόσιο.
ΔΕΝ υπάρχει σχεδόν κανείς ηλικιωμένος που να μην τον φροντίζει -όπως κι αν τον «φροντίζει»- ξένος. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα χωράφι που να μην το δουλεύει ξένος. Και ελάχιστα ζωντανά που τα φροντίζουν Ελληνες. Δεν υπάρχει καμία οικοδομή που να χτίζεται χωρίς ξένους και κανένα νοσοκομείο που να μη στηρίζεται στις ξένες αποκλειστικές νοσοκόμες.
ΓΙΑ να φτάσει ο χώρος της στήλης, είναι ελάχιστοι οι Ελληνες που δεν χρησιμοποιούν ξένους για τις ανάγκες τους. Ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των Ελλήνων. Και φυσικά, είναι ελάχιστοι οι Ελληνες που αμείβουν τους ξένους με το ισόποσο της εργασίας που προσφέρουν. Συνήθως, μάλιστα, καλύπτουν αυτή τους την κίνηση με την αιτιολογία ότι υπάρχει διαφορά στην ποιότητα εργασίας των ξένων έναντι των ντόπιων. Αν τους έβρισκαν ποτέ αυτούς τους ντόπιους...
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ κοινωνία, λοιπόν, όση εξεγείρεται με την παρουσία των ξένων και όση ενοχλείται με τις απαιτήσεις των ξένων, θα 'πρεπε πρώτα να κοιτάξει μέσα στα ίδια της τα σπίτια.
ΕΚΕΙ δεν βρίσκονται μόνο οι ξένοι. Βρίσκονται και όλοι οι Ελληνες που αρνούνται να πάνε να δουλέψουν στα χωράφια, στις οικοδομές, στα ψαράδικα, στα χαμαλίκια, στα περίπτερα, στις βιοτεχνίες και στα καζάνια. Επειδή η δουλειά στη σημερινή καλαμοκαβαλημένη μεσαία τάξη είναι ντροπή. Εκτός...
ΕΚΤΟΣ αν ικανοποιεί τα συμπλέγματα μιας δήθεν κοινωνικής καταξίωσης, μιας ανωτερότητας, όπως την αντιλαμβάνεται η νέα ηθική. Στην οποία η ανωτερότητα και η κατωτερότητα μετριέται με το χρήμα που παράγει κανείς και με τη δεξιότητά του να υπηρετεί το σημερινό ανθρωποβόρο επαγγελματικό σύστημα παραγωγής κεφαλαίου και τίποτε άλλου.
ΠΡΙΝ κοιτάξει κανείς την ανυπαρξία ενός κρατικού μηχανισμού, που να υπηρετεί την κοινωνία των κατοίκων της Ελλάδας στην ιστορία της κατάληψης της Νομικής, θα ήταν χρήσιμο αν έβλεπε την ίδια την ελληνική κοινωνία και τον εαυτό του.
ΕΙΜΑΙ σίγουρος ότι σε όποια θέση κι αν βρισκόταν -του κατακριτή, του υπερασπιστή, του καθοδηγητή, του συντονιστή ή του κυβερνήτη- θα ανακάλυπτε μικρή ή μεγάλη δόση υποκρισίας. Ακόμα και σε κάποιους από τους μετανάστες
ΤΟΝΝΟΙ μελάνης και σάλιου έχουν χυθεί για την κινητοποίησή τους, αλλά και για το λεγόμενο μεταναστευτικό ζήτημα στην Ελλάδα σήμερα, αλλά... Αλλά, οι ευθύνες επιμερίζονται εκεί που βολεύει την οπτική γωνία της κάθε πλευράς και συχνά ξεχνάνε (οι πλευρές, όχι οι ευθύνες) ότι όλα συμβαίνουν σε μια χώρα, που έχει κατοίκους.
ΤΟ κυριότερο, εκείνοι που παίρνουν μέρος, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στον δημόσιο διάλογο και στη δημόσια δράση για το θέμα, μοιάζει σαν να αγνοούν ότι όλοι ζούμε στην ίδια χώρα, έχουμε τους ίδιους γείτονες, τα ίδια χωριά, τις ίδιες γειτονιές, όσο κι αν η οικονομική ψαλίδα μεταξύ των κατοίκων ποικίλλει σε γωνία. Στην Αράχωβα, στα μπαρ της «Μεγάλης Βρεταννίας» και στα ταβερνεία της Κρήτης συνυπάρχουν τα ανώτερα με τα μεσαία βαλάντια του τόπου, που αποτελούν και τη συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων. Μέχρι στιγμής.
ΑΝΤΑΜΑ η δεξιά κεφαλαιοκρατία, η αριστερή διανόηση και η μεσαία τάξη, χωρίς υποχρεωτικά να κάθονται στα ίδια τραπέζια. Απλώς δίπλα δίπλα.
ΑΥΤΟ που τους ενώνει, όμως, είναι οι μετανάστες. Ολοι τους καταφεύγουν στην εργατική δύναμη των φτωχών, που μπαίνουν στη χώρα, ελπίζοντας (οι φτωχοί) σε μια πιο πλούσια ζωή, μια πιο ελεύθερη ζωή, μια ευκαιρία να δραπετεύσουν σε μια πιο εύπορη χώρα της Δύσης.
ΚΑΙ εδώ αρχίζει η σχιζοφρένεια. Για την ακρίβεια, η υποκρισία. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα σπίτι που να μην έχει παραδουλεύτρα ξένη. Και κανένα κτήριο, είτε είναι πολυκατοικία είτε δημόσιο.
ΔΕΝ υπάρχει σχεδόν κανείς ηλικιωμένος που να μην τον φροντίζει -όπως κι αν τον «φροντίζει»- ξένος. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα χωράφι που να μην το δουλεύει ξένος. Και ελάχιστα ζωντανά που τα φροντίζουν Ελληνες. Δεν υπάρχει καμία οικοδομή που να χτίζεται χωρίς ξένους και κανένα νοσοκομείο που να μη στηρίζεται στις ξένες αποκλειστικές νοσοκόμες.
ΓΙΑ να φτάσει ο χώρος της στήλης, είναι ελάχιστοι οι Ελληνες που δεν χρησιμοποιούν ξένους για τις ανάγκες τους. Ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των Ελλήνων. Και φυσικά, είναι ελάχιστοι οι Ελληνες που αμείβουν τους ξένους με το ισόποσο της εργασίας που προσφέρουν. Συνήθως, μάλιστα, καλύπτουν αυτή τους την κίνηση με την αιτιολογία ότι υπάρχει διαφορά στην ποιότητα εργασίας των ξένων έναντι των ντόπιων. Αν τους έβρισκαν ποτέ αυτούς τους ντόπιους...
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ κοινωνία, λοιπόν, όση εξεγείρεται με την παρουσία των ξένων και όση ενοχλείται με τις απαιτήσεις των ξένων, θα 'πρεπε πρώτα να κοιτάξει μέσα στα ίδια της τα σπίτια.
ΕΚΕΙ δεν βρίσκονται μόνο οι ξένοι. Βρίσκονται και όλοι οι Ελληνες που αρνούνται να πάνε να δουλέψουν στα χωράφια, στις οικοδομές, στα ψαράδικα, στα χαμαλίκια, στα περίπτερα, στις βιοτεχνίες και στα καζάνια. Επειδή η δουλειά στη σημερινή καλαμοκαβαλημένη μεσαία τάξη είναι ντροπή. Εκτός...
ΕΚΤΟΣ αν ικανοποιεί τα συμπλέγματα μιας δήθεν κοινωνικής καταξίωσης, μιας ανωτερότητας, όπως την αντιλαμβάνεται η νέα ηθική. Στην οποία η ανωτερότητα και η κατωτερότητα μετριέται με το χρήμα που παράγει κανείς και με τη δεξιότητά του να υπηρετεί το σημερινό ανθρωποβόρο επαγγελματικό σύστημα παραγωγής κεφαλαίου και τίποτε άλλου.
ΠΡΙΝ κοιτάξει κανείς την ανυπαρξία ενός κρατικού μηχανισμού, που να υπηρετεί την κοινωνία των κατοίκων της Ελλάδας στην ιστορία της κατάληψης της Νομικής, θα ήταν χρήσιμο αν έβλεπε την ίδια την ελληνική κοινωνία και τον εαυτό του.
ΕΙΜΑΙ σίγουρος ότι σε όποια θέση κι αν βρισκόταν -του κατακριτή, του υπερασπιστή, του καθοδηγητή, του συντονιστή ή του κυβερνήτη- θα ανακάλυπτε μικρή ή μεγάλη δόση υποκρισίας. Ακόμα και σε κάποιους από τους μετανάστες
Σ εχω παραγραμμενο
ΜΕ το νέο φορολογικό νομοσχέδιο προβλέπεται να καταργηθεί η 5ετής και 10ετής παραγραφή των ανέλεγκτων φορολογικών υποθέσεων, που ισχύει, ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος οποιασδήποτε χρήσης, σε οποιοδήποτε βάθος χρόνου.
ΕΚ πρώτης όψεως, μια τέτοια πρόβλεψη δεν είναι κακή αν αποβλέπει στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και στον έλεγχο των εσόδων.
ΜΕΧΡΙ στιγμής, όμως, το υπάρχον ελεγκτικό σύστημα δεν είναι ικανό εδώ και πολλές 10ετίες να ελέγξει όχι μόνο τις προ 5ετίας φορολογικές δηλώσεις, αλλά ούτε τις τρέχουσες.
ΑΝ δεν το ξέρουν οι πολίτες, ας μάθουν ότι οι φορολογικές τους δηλώσεις δεν ελέγχονται λεπτομερώς. Καταχωρίζονται. Θεωρούνται αυτοδικαίως ειλικρινείς. Δεν είναι κακό. Για την ακρίβεια, δεν θα ήταν κακό αν στη χώρα δεν φοροέκλεβαν τεκμηριωμένα οι 6 στους 10 φορολογούμενους.
ΑΥΤΗ, λοιπόν, είναι η κατάσταση στα φορολογικά των πολιτών, τα οποία η κυβέρνηση θέλει να απαλλάξει από τη 10ετή (και 5ετή) παραγραφή, που ισχύει εδώ και δεκαετίες. Ισχύει, όχι για να χαρίζεται στους φοροφυγάδες, αλλά για να μη στοιβάζονται τζάμπα και βερεσέ εκατομμύρια χαρτιά και φάκελοι σε δωμάτια και αποθήκες για να τρέφονται τα ποντίκια.
ΑΠΟ την άλλη πλευρά, η ίδια η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, με τη συμφωνία και των άλλων πολιτικών δυνάμεων, σκαρφίζονται ένα σωρό νομικίστικα κόλπα και δικαιολογίες για να προβλέπουν την παραγραφή των ενδεχόμενων παρανομιών καθενός, που έχει διατελέσει υπουργός, υφυπουργός ή υπηρεσιακός παράγων.
ΚΑΙ ο οποίος, όταν παρανομεί, καταπίνει ή χαρίζει εκατομμύρια. Οχι εκατοντάδες ή ψωροχιλιάδες σαν τους φορολογούμενους.
ΕΠΟΜΕΝΩΣ, για να μην ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά για τους κυβερνήτες και για τους κυβερνώμενους, και επειδή η κλοπή και η απάτη βλάπτουν εξίσου το κοινωνικό σύνολο (εξαιτίας τους σήμερα είμαστε υπό κατοχή), το δίκαιο είναι να μην ισχύει παραγραφή για τα αδικήματα κανενός. Ούτε των πολιτικών.
ΑΛΛΙΩΣ, να ισχύει η παραγραφή για όλους. Γιατί, το παρόν πολιτικό σύστημα δεν θα βρει πλέον πολλά κορόιδα, που να δεχτούν συνέχεια της διακυβέρνησης ολιγαρχικού, αριστοκρατικού ή οθωμανικού τύπου.
ΗΔΗ, τα γιούχα σε δρόμους, μαγαζιά και πλατείες έχουν πληθύνει. Μην εκτραχυνθούν κιόλας οι αντιδράσεις.
ΕΚ πρώτης όψεως, μια τέτοια πρόβλεψη δεν είναι κακή αν αποβλέπει στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και στον έλεγχο των εσόδων.
ΜΕΧΡΙ στιγμής, όμως, το υπάρχον ελεγκτικό σύστημα δεν είναι ικανό εδώ και πολλές 10ετίες να ελέγξει όχι μόνο τις προ 5ετίας φορολογικές δηλώσεις, αλλά ούτε τις τρέχουσες.
ΑΝ δεν το ξέρουν οι πολίτες, ας μάθουν ότι οι φορολογικές τους δηλώσεις δεν ελέγχονται λεπτομερώς. Καταχωρίζονται. Θεωρούνται αυτοδικαίως ειλικρινείς. Δεν είναι κακό. Για την ακρίβεια, δεν θα ήταν κακό αν στη χώρα δεν φοροέκλεβαν τεκμηριωμένα οι 6 στους 10 φορολογούμενους.
ΑΥΤΗ, λοιπόν, είναι η κατάσταση στα φορολογικά των πολιτών, τα οποία η κυβέρνηση θέλει να απαλλάξει από τη 10ετή (και 5ετή) παραγραφή, που ισχύει εδώ και δεκαετίες. Ισχύει, όχι για να χαρίζεται στους φοροφυγάδες, αλλά για να μη στοιβάζονται τζάμπα και βερεσέ εκατομμύρια χαρτιά και φάκελοι σε δωμάτια και αποθήκες για να τρέφονται τα ποντίκια.
ΑΠΟ την άλλη πλευρά, η ίδια η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, με τη συμφωνία και των άλλων πολιτικών δυνάμεων, σκαρφίζονται ένα σωρό νομικίστικα κόλπα και δικαιολογίες για να προβλέπουν την παραγραφή των ενδεχόμενων παρανομιών καθενός, που έχει διατελέσει υπουργός, υφυπουργός ή υπηρεσιακός παράγων.
ΚΑΙ ο οποίος, όταν παρανομεί, καταπίνει ή χαρίζει εκατομμύρια. Οχι εκατοντάδες ή ψωροχιλιάδες σαν τους φορολογούμενους.
ΕΠΟΜΕΝΩΣ, για να μην ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά για τους κυβερνήτες και για τους κυβερνώμενους, και επειδή η κλοπή και η απάτη βλάπτουν εξίσου το κοινωνικό σύνολο (εξαιτίας τους σήμερα είμαστε υπό κατοχή), το δίκαιο είναι να μην ισχύει παραγραφή για τα αδικήματα κανενός. Ούτε των πολιτικών.
ΑΛΛΙΩΣ, να ισχύει η παραγραφή για όλους. Γιατί, το παρόν πολιτικό σύστημα δεν θα βρει πλέον πολλά κορόιδα, που να δεχτούν συνέχεια της διακυβέρνησης ολιγαρχικού, αριστοκρατικού ή οθωμανικού τύπου.
ΗΔΗ, τα γιούχα σε δρόμους, μαγαζιά και πλατείες έχουν πληθύνει. Μην εκτραχυνθούν κιόλας οι αντιδράσεις.
Παθε παιδι μου γραμματα
ΔΕΝ έχουν περάσει πολλά 24ωρα, από τότε που οι πρυτάνεις των δύο μεγαλύτερων Πανεπιστημίων, Αθήνας - Θεσσαλονίκης, και ο πρύτανης του Πολυτεχνείου κατέθεσαν στην Επιτροπή Διαφάνειας (τρομάρα της) της Βουλής ό,τι στοιχεία είχαν (τρομάρα τους) για την οικονομική κατάσταση των κληροδοτημάτων τους.
Των ακινήτων και περιουσιών, δηλαδή, που πολίτες έχουν κατά καιρούς δωρίσει στα ευαγή αυτά ιδρύματα.
ΤΟ αποτέλεσμα της κατάθεσης, όπως καταγράφεται από τα πρακτικά και τη δημοσιογραφική έρευνα, είναι η συνήθης ελληνική κλάψα.
ΟΤΙ, δηλαδή, υπάρχουν εκατοντάδες κληροδοτήματα, κυρίως ακίνητα, που μένουν ανεκμετάλλευτα ή υπό υποτυπώδη εκμετάλλευση, εδώ και δεκαετίες. Και ότι, φυσικά, για όλη αυτή την κακοδαιμονία δεν φταίνε τα ευαγή ιδρύματα, που τόσα χρόνια έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για την καλύτερη εκμετάλλευση των κληροδοτημάτων, προκειμένου να αποδώσουν στους φοιτητές τους καλύτερες σπουδές.
ΑΛΛΑ ότι φταίει ο άτιμος ο νόμος, που από το 1939, έτσι παλιός και αναχρονιστικός, δεν επιτρέπει τη σωστή εκμετάλλευση αυτής της ανιδιοτελούς και απλόχερης προσφοράς.
ΔΕΝ βρήκα πουθενά καταγραμμένη την παρέμβαση κάποιου βουλευτή, που να ρωτάει τους πρυτάνεις αν από το 1950 και μετά, άντε από το 2000 και μετά, άντε, αν κατά τη διάρκεια της δικής τους θητείας πίεσαν όσο πρέπει καμιά κυβέρνηση να αλλάξει τους νόμους, να τους εκσυγχρονίσει, να τους κάνει έτσι ώστε να βοηθάνε τους φοιτητές, αντί να τους γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια.
ΑΝ, έστω, έκαναν καμιά απεργία για τον αναχρονιστικό νόμο του 1939, που μέχρι σήμερα, 72 χρόνια μετά, στερεί από τα Πανεπιστήμια πολύτιμους πόρους, και από τους φοιτητές πολύτιμες υπηρεσίες.
ΓΙΑΤΙ το 2011 ηχεί γελοίο να επικαλείται κανείς τη νομολογία του Μεταξά για να δικαιολογήσει τη δική του απραξία στην υπεράσπιση των πόρων του ιδρύματος που προΐσταται. Που είναι υπεύθυνος. Που θέλει να είναι διαχειριστής των οικονομικών. Αυτός, ένας ακαδημαϊκός δάσκαλος, σε καθήκοντα manager, μακριά από την έδρα και τους μαθητές, χάριν των οποίων υποτίθεται ότι βρίσκεται εκεί που είναι.
ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ εκατομμύρια των φορολογουμένων, κάθε χρόνο, με κινητοποιήσεις και υπόγειες πιέσεις, συχνά βάζοντας για προκάλυμμα τους ίδιους τους φοιτητές, σ' ένα διαρκές παιχνίδι πάρε - δώσε με τις κυβερνήσεις.
ΑΝ είναι ένα πρόβλημα που έχει η Ελλάδα, σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο σ' αυτό με τα Πανεπιστήμια, είναι η εγκληματική αδιαφορία και απαξία, με την οποία οι παράγοντες της δημόσιας ζωής αντιλαμβάνονται και συμπεριφέρονται στο δημόσιο χρήμα. Δηλαδή στον ιδρώτα του λαού.
ΑΝ ήταν ένας νόμος, που θα 'πρεπε να εφαρμόζεται, είναι η κακουργηματική αντιμετώπιση της αδιαφορίας προς το δημόσιο χρήμα. Οχι μόνο της διασπάθισής του.
ΑΛΛΑ τότε δεν θα τολμούσαν και οι πρυτάνεις να εμφανιστούν έτσι ενώπιον της Βουλής. Γιατί και οι παράγοντες της Βουλής δεν θα ήταν τέτοιοι.
Των ακινήτων και περιουσιών, δηλαδή, που πολίτες έχουν κατά καιρούς δωρίσει στα ευαγή αυτά ιδρύματα.
ΤΟ αποτέλεσμα της κατάθεσης, όπως καταγράφεται από τα πρακτικά και τη δημοσιογραφική έρευνα, είναι η συνήθης ελληνική κλάψα.
ΟΤΙ, δηλαδή, υπάρχουν εκατοντάδες κληροδοτήματα, κυρίως ακίνητα, που μένουν ανεκμετάλλευτα ή υπό υποτυπώδη εκμετάλλευση, εδώ και δεκαετίες. Και ότι, φυσικά, για όλη αυτή την κακοδαιμονία δεν φταίνε τα ευαγή ιδρύματα, που τόσα χρόνια έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για την καλύτερη εκμετάλλευση των κληροδοτημάτων, προκειμένου να αποδώσουν στους φοιτητές τους καλύτερες σπουδές.
ΑΛΛΑ ότι φταίει ο άτιμος ο νόμος, που από το 1939, έτσι παλιός και αναχρονιστικός, δεν επιτρέπει τη σωστή εκμετάλλευση αυτής της ανιδιοτελούς και απλόχερης προσφοράς.
ΔΕΝ βρήκα πουθενά καταγραμμένη την παρέμβαση κάποιου βουλευτή, που να ρωτάει τους πρυτάνεις αν από το 1950 και μετά, άντε από το 2000 και μετά, άντε, αν κατά τη διάρκεια της δικής τους θητείας πίεσαν όσο πρέπει καμιά κυβέρνηση να αλλάξει τους νόμους, να τους εκσυγχρονίσει, να τους κάνει έτσι ώστε να βοηθάνε τους φοιτητές, αντί να τους γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια.
ΑΝ, έστω, έκαναν καμιά απεργία για τον αναχρονιστικό νόμο του 1939, που μέχρι σήμερα, 72 χρόνια μετά, στερεί από τα Πανεπιστήμια πολύτιμους πόρους, και από τους φοιτητές πολύτιμες υπηρεσίες.
ΓΙΑΤΙ το 2011 ηχεί γελοίο να επικαλείται κανείς τη νομολογία του Μεταξά για να δικαιολογήσει τη δική του απραξία στην υπεράσπιση των πόρων του ιδρύματος που προΐσταται. Που είναι υπεύθυνος. Που θέλει να είναι διαχειριστής των οικονομικών. Αυτός, ένας ακαδημαϊκός δάσκαλος, σε καθήκοντα manager, μακριά από την έδρα και τους μαθητές, χάριν των οποίων υποτίθεται ότι βρίσκεται εκεί που είναι.
ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ εκατομμύρια των φορολογουμένων, κάθε χρόνο, με κινητοποιήσεις και υπόγειες πιέσεις, συχνά βάζοντας για προκάλυμμα τους ίδιους τους φοιτητές, σ' ένα διαρκές παιχνίδι πάρε - δώσε με τις κυβερνήσεις.
ΑΝ είναι ένα πρόβλημα που έχει η Ελλάδα, σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο σ' αυτό με τα Πανεπιστήμια, είναι η εγκληματική αδιαφορία και απαξία, με την οποία οι παράγοντες της δημόσιας ζωής αντιλαμβάνονται και συμπεριφέρονται στο δημόσιο χρήμα. Δηλαδή στον ιδρώτα του λαού.
ΑΝ ήταν ένας νόμος, που θα 'πρεπε να εφαρμόζεται, είναι η κακουργηματική αντιμετώπιση της αδιαφορίας προς το δημόσιο χρήμα. Οχι μόνο της διασπάθισής του.
ΑΛΛΑ τότε δεν θα τολμούσαν και οι πρυτάνεις να εμφανιστούν έτσι ενώπιον της Βουλής. Γιατί και οι παράγοντες της Βουλής δεν θα ήταν τέτοιοι.
Πέμπτη, Ιανουαρίου 20, 2011
Βρωμα και δυσωδια
ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ οι δήθεν πληροφορίες προς τα Μέσα Ενημέρωσης για τους πολιτικούς, που είναι αναμεμειγμένοι στην υπόθεση της Siemens και οι οποίοι πρόκειται να παραπεμφθούν από τους αδέκαστους και άσπιλους συναδέλφους τους της Βουλής, προκειμένου να τιμωρηθούν.
ΝΑ τιμωρηθούν, γιατί σε βάρος του δημόσιου ταμείου ωφέλησαν τη γερμανική εταιρεία και την τσέπη τους.
ΤΟ πόσο βρώμικο και υποκριτικό είναι το παιχνίδι που παίζεται από μέλη του ελληνικού Κοινοβουλίου, σε συνεργασία με μέλη του παρασκηνίου της κυβέρνησης και της ελάσσονος αντιπολίτευσης, φαίνεται από καθέναν, που έχει στα χέρια του τις δοσοληψίες της γερμανικής εταιρείας με μέλη του Ελληνικού Δημοσίου:
ΜΙΑ παρεούλα, γελάκια, δεξιώσεις, δωράκια, διευκολύνσεις, «δεν έρχεστε στο σπίτι να φάμε, θα είναι και ο Τάδε», οι δουλειές να σπρώχνονται κι άσ' το κορόιδο τον δημόσιο κορβανά να ξεκοκαλίζεται.
ΓΙΑ όλον αυτόν τον εσμό των βουλευτών και πολιτευτών, ο λαός είναι ένα ζώο, ένας κοπρίτης, ένας βλάκας για εκμετάλλευση και τίποτ' άλλο.
Μ' ΑΥΤΟ το σκεπτικό, και για να σώσει το κάθε κόμμα και κομματίδιο το τομαράκι του, βρωμίζει τις τελευταίες μέρες τις γραμμές της ενημέρωσης με εμετικές πληροφορίες, χωρίς ονόματα, αλλά με πλήθος υπονοούμενων γι' αυτούς που μέσα στο πεντακάθαρο πολιτικό σύστημα βρωμίσαν με τη διαπλοκή τους τη δημοκρατία.
ΑΥΤΟ που οι πολίτες εισπράττουν σαν πληροφόρηση για τους διεφθαρμένους πολιτικούς δεν είναι τίποτε άλλο από την απόπειρα της διεφθαρμένης πολιτικής να σώσει τον εαυτό της, θυσιάζοντας, καταδίδοντας, αυτούς που εκείνη θεωρεί καμένα πια χαρτιά. Εύκολη λεία για το λαό στο Κολοσσαίο.
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, παρ' όλα αυτά, είναι μια οικογένεια. Εχει κοινά μυστικά. Στα οποία άλλοι συμμετέχουν και άλλοι όχι, αλλά... Αλλά όλοι σχεδόν γνωρίζουν. Και γνωρίζοντας αποκρύπτουν και ανέχονται. Δεν είναι όλοι αυτοί ένοχοι απέναντι στο νόμο; Δεν έχουν αφήσει ανυπεράσπιστα το δημόσιο αγαθό και το δημόσιο χρήμα;
ΚΑΚΑ τα ψέματα. Η σημερινή πολιτική κατάσταση, οι βουλευτές και τα κόμματα δεν μπορούν να καθαρίσουν την κόπρο του Αυγείου. Είναι κομμάτια της. Και δεν μπορούν να πείσουν ούτε το λαό ότι είναι κάτι διαφορετικό.
ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, με τη φαρισαϊκή νοοτροπία, με την οποία ετοιμάζονται να ενοχοποιήσουν συντρόφους και συναδέλφους τους, που δεν είναι καθόλου πιο διεφθαρμένοι από τους ίδιους, επιβεβαιώνουν στο λαό αυτό που ήδη ξέρει:
ΟΤΙ ένας εσμός από διαπλεκόμενους πολιτικάντηδες, με κίνητρο το χρήμα, την εξουσία ή την ανάδειξη της προσωπικής ψωνάρας κυβερνάει τον τόπο. Ο οποίος εσμός είναι χωμένος μέσα στο σκανδαλώδη τρόπο που ασκείται η εξουσία εδώ και πολλές δεκαετίες.
ΜΕ το λαό εκβιαζόμενο απ' όλους αυτούς, που έχουν στα χέρια τους τα ισχυρότερα όπλα: τους διορισμούς, τη διαχείριση των κονδυλίων και τη σύνταξη των νόμων.
ΓΙΑ να ξέρουμε ποιοι είναι οι κοπρίτες μέσα στα ζώα.
ΝΑ τιμωρηθούν, γιατί σε βάρος του δημόσιου ταμείου ωφέλησαν τη γερμανική εταιρεία και την τσέπη τους.
ΤΟ πόσο βρώμικο και υποκριτικό είναι το παιχνίδι που παίζεται από μέλη του ελληνικού Κοινοβουλίου, σε συνεργασία με μέλη του παρασκηνίου της κυβέρνησης και της ελάσσονος αντιπολίτευσης, φαίνεται από καθέναν, που έχει στα χέρια του τις δοσοληψίες της γερμανικής εταιρείας με μέλη του Ελληνικού Δημοσίου:
ΜΙΑ παρεούλα, γελάκια, δεξιώσεις, δωράκια, διευκολύνσεις, «δεν έρχεστε στο σπίτι να φάμε, θα είναι και ο Τάδε», οι δουλειές να σπρώχνονται κι άσ' το κορόιδο τον δημόσιο κορβανά να ξεκοκαλίζεται.
ΓΙΑ όλον αυτόν τον εσμό των βουλευτών και πολιτευτών, ο λαός είναι ένα ζώο, ένας κοπρίτης, ένας βλάκας για εκμετάλλευση και τίποτ' άλλο.
Μ' ΑΥΤΟ το σκεπτικό, και για να σώσει το κάθε κόμμα και κομματίδιο το τομαράκι του, βρωμίζει τις τελευταίες μέρες τις γραμμές της ενημέρωσης με εμετικές πληροφορίες, χωρίς ονόματα, αλλά με πλήθος υπονοούμενων γι' αυτούς που μέσα στο πεντακάθαρο πολιτικό σύστημα βρωμίσαν με τη διαπλοκή τους τη δημοκρατία.
ΑΥΤΟ που οι πολίτες εισπράττουν σαν πληροφόρηση για τους διεφθαρμένους πολιτικούς δεν είναι τίποτε άλλο από την απόπειρα της διεφθαρμένης πολιτικής να σώσει τον εαυτό της, θυσιάζοντας, καταδίδοντας, αυτούς που εκείνη θεωρεί καμένα πια χαρτιά. Εύκολη λεία για το λαό στο Κολοσσαίο.
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, παρ' όλα αυτά, είναι μια οικογένεια. Εχει κοινά μυστικά. Στα οποία άλλοι συμμετέχουν και άλλοι όχι, αλλά... Αλλά όλοι σχεδόν γνωρίζουν. Και γνωρίζοντας αποκρύπτουν και ανέχονται. Δεν είναι όλοι αυτοί ένοχοι απέναντι στο νόμο; Δεν έχουν αφήσει ανυπεράσπιστα το δημόσιο αγαθό και το δημόσιο χρήμα;
ΚΑΚΑ τα ψέματα. Η σημερινή πολιτική κατάσταση, οι βουλευτές και τα κόμματα δεν μπορούν να καθαρίσουν την κόπρο του Αυγείου. Είναι κομμάτια της. Και δεν μπορούν να πείσουν ούτε το λαό ότι είναι κάτι διαφορετικό.
ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, με τη φαρισαϊκή νοοτροπία, με την οποία ετοιμάζονται να ενοχοποιήσουν συντρόφους και συναδέλφους τους, που δεν είναι καθόλου πιο διεφθαρμένοι από τους ίδιους, επιβεβαιώνουν στο λαό αυτό που ήδη ξέρει:
ΟΤΙ ένας εσμός από διαπλεκόμενους πολιτικάντηδες, με κίνητρο το χρήμα, την εξουσία ή την ανάδειξη της προσωπικής ψωνάρας κυβερνάει τον τόπο. Ο οποίος εσμός είναι χωμένος μέσα στο σκανδαλώδη τρόπο που ασκείται η εξουσία εδώ και πολλές δεκαετίες.
ΜΕ το λαό εκβιαζόμενο απ' όλους αυτούς, που έχουν στα χέρια τους τα ισχυρότερα όπλα: τους διορισμούς, τη διαχείριση των κονδυλίων και τη σύνταξη των νόμων.
ΓΙΑ να ξέρουμε ποιοι είναι οι κοπρίτες μέσα στα ζώα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)