Σ εχω παραγραμμενο

ΜΕ το νέο φορολογικό νομοσχέδιο προβλέπεται να καταργηθεί η 5ετής και 10ετής παραγραφή των ανέλεγκτων φορολογικών υποθέσεων, που ισχύει, ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος οποιασδήποτε χρήσης, σε οποιοδήποτε βάθος χρόνου.
ΕΚ πρώτης όψεως, μια τέτοια πρόβλεψη δεν είναι κακή αν αποβλέπει στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και στον έλεγχο των εσόδων.

ΜΕΧΡΙ στιγμής, όμως, το υπάρχον ελεγκτικό σύστημα δεν είναι ικανό εδώ και πολλές 10ετίες να ελέγξει όχι μόνο τις προ 5ετίας φορολογικές δηλώσεις, αλλά ούτε τις τρέχουσες.

ΑΝ δεν το ξέρουν οι πολίτες, ας μάθουν ότι οι φορολογικές τους δηλώσεις δεν ελέγχονται λεπτομερώς. Καταχωρίζονται. Θεωρούνται αυτοδικαίως ειλικρινείς. Δεν είναι κακό. Για την ακρίβεια, δεν θα ήταν κακό αν στη χώρα δεν φοροέκλεβαν τεκμηριωμένα οι 6 στους 10 φορολογούμενους.

ΑΥΤΗ, λοιπόν, είναι η κατάσταση στα φορολογικά των πολιτών, τα οποία η κυβέρνηση θέλει να απαλλάξει από τη 10ετή (και 5ετή) παραγραφή, που ισχύει εδώ και δεκαετίες. Ισχύει, όχι για να χαρίζεται στους φοροφυγάδες, αλλά για να μη στοιβάζονται τζάμπα και βερεσέ εκατομμύρια χαρτιά και φάκελοι σε δωμάτια και αποθήκες για να τρέφονται τα ποντίκια.

ΑΠΟ την άλλη πλευρά, η ίδια η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, με τη συμφωνία και των άλλων πολιτικών δυνάμεων, σκαρφίζονται ένα σωρό νομικίστικα κόλπα και δικαιολογίες για να προβλέπουν την παραγραφή των ενδεχόμενων παρανομιών καθενός, που έχει διατελέσει υπουργός, υφυπουργός ή υπηρεσιακός παράγων.

ΚΑΙ ο οποίος, όταν παρανομεί, καταπίνει ή χαρίζει εκατομμύρια. Οχι εκατοντάδες ή ψωροχιλιάδες σαν τους φορολογούμενους.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, για να μην ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά για τους κυβερνήτες και για τους κυβερνώμενους, και επειδή η κλοπή και η απάτη βλάπτουν εξίσου το κοινωνικό σύνολο (εξαιτίας τους σήμερα είμαστε υπό κατοχή), το δίκαιο είναι να μην ισχύει παραγραφή για τα αδικήματα κανενός. Ούτε των πολιτικών.

ΑΛΛΙΩΣ, να ισχύει η παραγραφή για όλους. Γιατί, το παρόν πολιτικό σύστημα δεν θα βρει πλέον πολλά κορόιδα, που να δεχτούν συνέχεια της διακυβέρνησης ολιγαρχικού, αριστοκρατικού ή οθωμανικού τύπου.

ΗΔΗ, τα γιούχα σε δρόμους, μαγαζιά και πλατείες έχουν πληθύνει. Μην εκτραχυνθούν κιόλας οι αντιδράσεις.

Παθε παιδι μου γραμματα

ΔΕΝ έχουν περάσει πολλά 24ωρα, από τότε που οι πρυτάνεις των δύο μεγαλύτερων Πανεπιστημίων, Αθήνας - Θεσσαλονίκης, και ο πρύτανης του Πολυτεχνείου κατέθεσαν στην Επιτροπή Διαφάνειας (τρομάρα της) της Βουλής ό,τι στοιχεία είχαν (τρομάρα τους) για την οικονομική κατάσταση των κληροδοτημάτων τους.
Των ακινήτων και περιουσιών, δηλαδή, που πολίτες έχουν κατά καιρούς δωρίσει στα ευαγή αυτά ιδρύματα.

ΤΟ αποτέλεσμα της κατάθεσης, όπως καταγράφεται από τα πρακτικά και τη δημοσιογραφική έρευνα, είναι η συνήθης ελληνική κλάψα.

ΟΤΙ, δηλαδή, υπάρχουν εκατοντάδες κληροδοτήματα, κυρίως ακίνητα, που μένουν ανεκμετάλλευτα ή υπό υποτυπώδη εκμετάλλευση, εδώ και δεκαετίες. Και ότι, φυσικά, για όλη αυτή την κακοδαιμονία δεν φταίνε τα ευαγή ιδρύματα, που τόσα χρόνια έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για την καλύτερη εκμετάλλευση των κληροδοτημάτων, προκειμένου να αποδώσουν στους φοιτητές τους καλύτερες σπουδές.

ΑΛΛΑ ότι φταίει ο άτιμος ο νόμος, που από το 1939, έτσι παλιός και αναχρονιστικός, δεν επιτρέπει τη σωστή εκμετάλλευση αυτής της ανιδιοτελούς και απλόχερης προσφοράς.

ΔΕΝ βρήκα πουθενά καταγραμμένη την παρέμβαση κάποιου βουλευτή, που να ρωτάει τους πρυτάνεις αν από το 1950 και μετά, άντε από το 2000 και μετά, άντε, αν κατά τη διάρκεια της δικής τους θητείας πίεσαν όσο πρέπει καμιά κυβέρνηση να αλλάξει τους νόμους, να τους εκσυγχρονίσει, να τους κάνει έτσι ώστε να βοηθάνε τους φοιτητές, αντί να τους γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια.

ΑΝ, έστω, έκαναν καμιά απεργία για τον αναχρονιστικό νόμο του 1939, που μέχρι σήμερα, 72 χρόνια μετά, στερεί από τα Πανεπιστήμια πολύτιμους πόρους, και από τους φοιτητές πολύτιμες υπηρεσίες.

ΓΙΑΤΙ το 2011 ηχεί γελοίο να επικαλείται κανείς τη νομολογία του Μεταξά για να δικαιολογήσει τη δική του απραξία στην υπεράσπιση των πόρων του ιδρύματος που προΐσταται. Που είναι υπεύθυνος. Που θέλει να είναι διαχειριστής των οικονομικών. Αυτός, ένας ακαδημαϊκός δάσκαλος, σε καθήκοντα manager, μακριά από την έδρα και τους μαθητές, χάριν των οποίων υποτίθεται ότι βρίσκεται εκεί που είναι.

ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ εκατομμύρια των φορολογουμένων, κάθε χρόνο, με κινητοποιήσεις και υπόγειες πιέσεις, συχνά βάζοντας για προκάλυμμα τους ίδιους τους φοιτητές, σ' ένα διαρκές παιχνίδι πάρε - δώσε με τις κυβερνήσεις.

ΑΝ είναι ένα πρόβλημα που έχει η Ελλάδα, σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο σ' αυτό με τα Πανεπιστήμια, είναι η εγκληματική αδιαφορία και απαξία, με την οποία οι παράγοντες της δημόσιας ζωής αντιλαμβάνονται και συμπεριφέρονται στο δημόσιο χρήμα. Δηλαδή στον ιδρώτα του λαού.

ΑΝ ήταν ένας νόμος, που θα 'πρεπε να εφαρμόζεται, είναι η κακουργηματική αντιμετώπιση της αδιαφορίας προς το δημόσιο χρήμα. Οχι μόνο της διασπάθισής του.

ΑΛΛΑ τότε δεν θα τολμούσαν και οι πρυτάνεις να εμφανιστούν έτσι ενώπιον της Βουλής. Γιατί και οι παράγοντες της Βουλής δεν θα ήταν τέτοιοι.

Βρωμα και δυσωδια

ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ οι δήθεν πληροφορίες προς τα Μέσα Ενημέρωσης για τους πολιτικούς, που είναι αναμεμειγμένοι στην υπόθεση της Siemens και οι οποίοι πρόκειται να παραπεμφθούν από τους αδέκαστους και άσπιλους συναδέλφους τους της Βουλής, προκειμένου να τιμωρηθούν.
ΝΑ τιμωρηθούν, γιατί σε βάρος του δημόσιου ταμείου ωφέλησαν τη γερμανική εταιρεία και την τσέπη τους.

ΤΟ πόσο βρώμικο και υποκριτικό είναι το παιχνίδι που παίζεται από μέλη του ελληνικού Κοινοβουλίου, σε συνεργασία με μέλη του παρασκηνίου της κυβέρνησης και της ελάσσονος αντιπολίτευσης, φαίνεται από καθέναν, που έχει στα χέρια του τις δοσοληψίες της γερμανικής εταιρείας με μέλη του Ελληνικού Δημοσίου:

ΜΙΑ παρεούλα, γελάκια, δεξιώσεις, δωράκια, διευκολύνσεις, «δεν έρχεστε στο σπίτι να φάμε, θα είναι και ο Τάδε», οι δουλειές να σπρώχνονται κι άσ' το κορόιδο τον δημόσιο κορβανά να ξεκοκαλίζεται.

ΓΙΑ όλον αυτόν τον εσμό των βουλευτών και πολιτευτών, ο λαός είναι ένα ζώο, ένας κοπρίτης, ένας βλάκας για εκμετάλλευση και τίποτ' άλλο.

Μ' ΑΥΤΟ το σκεπτικό, και για να σώσει το κάθε κόμμα και κομματίδιο το τομαράκι του, βρωμίζει τις τελευταίες μέρες τις γραμμές της ενημέρωσης με εμετικές πληροφορίες, χωρίς ονόματα, αλλά με πλήθος υπονοούμενων γι' αυτούς που μέσα στο πεντακάθαρο πολιτικό σύστημα βρωμίσαν με τη διαπλοκή τους τη δημοκρατία.

ΑΥΤΟ που οι πολίτες εισπράττουν σαν πληροφόρηση για τους διεφθαρμένους πολιτικούς δεν είναι τίποτε άλλο από την απόπειρα της διεφθαρμένης πολιτικής να σώσει τον εαυτό της, θυσιάζοντας, καταδίδοντας, αυτούς που εκείνη θεωρεί καμένα πια χαρτιά. Εύκολη λεία για το λαό στο Κολοσσαίο.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, παρ' όλα αυτά, είναι μια οικογένεια. Εχει κοινά μυστικά. Στα οποία άλλοι συμμετέχουν και άλλοι όχι, αλλά... Αλλά όλοι σχεδόν γνωρίζουν. Και γνωρίζοντας αποκρύπτουν και ανέχονται. Δεν είναι όλοι αυτοί ένοχοι απέναντι στο νόμο; Δεν έχουν αφήσει ανυπεράσπιστα το δημόσιο αγαθό και το δημόσιο χρήμα;

ΚΑΚΑ τα ψέματα. Η σημερινή πολιτική κατάσταση, οι βουλευτές και τα κόμματα δεν μπορούν να καθαρίσουν την κόπρο του Αυγείου. Είναι κομμάτια της. Και δεν μπορούν να πείσουν ούτε το λαό ότι είναι κάτι διαφορετικό.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, με τη φαρισαϊκή νοοτροπία, με την οποία ετοιμάζονται να ενοχοποιήσουν συντρόφους και συναδέλφους τους, που δεν είναι καθόλου πιο διεφθαρμένοι από τους ίδιους, επιβεβαιώνουν στο λαό αυτό που ήδη ξέρει:

ΟΤΙ ένας εσμός από διαπλεκόμενους πολιτικάντηδες, με κίνητρο το χρήμα, την εξουσία ή την ανάδειξη της προσωπικής ψωνάρας κυβερνάει τον τόπο. Ο οποίος εσμός είναι χωμένος μέσα στο σκανδαλώδη τρόπο που ασκείται η εξουσία εδώ και πολλές δεκαετίες.

ΜΕ το λαό εκβιαζόμενο απ' όλους αυτούς, που έχουν στα χέρια τους τα ισχυρότερα όπλα: τους διορισμούς, τη διαχείριση των κονδυλίων και τη σύνταξη των νόμων.

ΓΙΑ να ξέρουμε ποιοι είναι οι κοπρίτες μέσα στα ζώα.

Η δημοσιογραφια ειναι μια πολυ σοβαρη υποθεση (2)

ΤΗ γιορτινή βδομάδα που πέρασε, το Δ.Σ. της Ενωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης συνεδρίασε και αποφάσισε να παραπέμψει στα πειθαρχικά όργανα του κλάδου επτά από τους οκτώ συντάκτες του γραφείου της «Ε» στη Θεσσαλονίκη, επειδή συμμετείχαν στην έκδοση της εφημερίδας και της «Κυριακάτικης Ε» τις μέρες που η ΕΣΗΕΑ είχε κηρύξει απεργία στα ΜΜΕ, τον περασμένο μήνα.
ΠΡΙΝ από την απόφαση, σύμφωνα με ασφαλέστατες πηγές, εκφράστηκε προβληματισμός μήπως θα έπρεπε η ΕΣΗΕΜ-Θ να περιμένει πρώτα να δει τι θα κάνει η ΕΣΗΕΑ με τους 270 (διακόσιους εβδομήντα) συντάκτες της «Ε» και της «Κ.Ε.», που σε γενική τους συνέλευση είχαν αποφασίσει ότι δεν θα συμμετάσχουν σε εκείνη την απεργία-μη απεργία, που πρακτικά στρεφόταν αποκλειστικά εναντίον της «Χ.Κ. Τεγόπουλος».

ΔΕΝ εκφράστηκε, όμως, κανένας προβληματισμός, που ο πρόεδρος και ο γραμματέας της ΕΣΜΕΜ-Θ εργάστηκαν για τα προκατασκευασμένα φύλλα άλλης εφημερίδας που κυκλοφόρησε τις μέρες της απεργίας!

ΔΕΝ έγινε, επίσης, επισήμως γνωστό προς τι η σπουδή του Οργάνου της Θεσσαλονίκης να προχωρήσει στην παραπομπή των συναδέλφων, γιορτινιάτικα, όπου τίποτε δεν λειτουργεί στη χώρα. Πολύ δε περισσότερο, που δεν λειτουργεί στην ώρα του ούτε τις μη γιορτινές περιόδους.

ΤΟ βέβαιο είναι ότι μια τέτοια απόφαση λύνει τα χέρια σε όσους από τα μέλη του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ επιθυμούν να παραπέμψουν τους 270 ομοφωνήσαντες συναδέλφους της «Ε» και της «Κ.Ε.» στα αντίστοιχα όργανα των Αθηνών, αλλά διστάζουν.

ΔΙΣΤΑΖΟΥΝ, και καλά κάνουν, γιατί στο Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ δεν ανήκουν μόνο όσοι τσαλαπατούν τη συναδελφική δεοντολογία, με αποτέλεσμα να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εκδοτών τους. Ανήκουν και Δημοσιογράφοι, που αντιλαμβάνονται ότι η απεργία, που είχε κηρύξει το όργανο, ήταν μια κοροϊδία για τη δημοσιογραφία:

* Η ίδια η ΕΣΗΕΑ είχε επιτρέψει στους εκδότες και τους δημοσιογράφους να υπερεργαστούν αμισθί, χωρίς αποζημίωση τις προηγούμενες μέρες, για να εκδώσουν φύλλα-κονσέρβα, τα οποία θα κυκλοφορούσαν στα περίπτερα τις μέρες της απεργίας! Οπως έγινε.

* Η ίδια η ΕΣΗΕΑ είχε κηρύξει την απεργία ακριβώς για να υπογράψουν οι εκδότες τη Συλλογική Σύμβαση, για την οποία τους είχε προσκαλέσει. Και δεν πήγε να υπογράψει το προεδρείο με τον μοναδικό εκδότη καθημερινής εφημερίδας, που είχε από πριν δεχτεί: την εκδότρια της «Ε» και της «Κ.Ε.».

* Η ίδια η ΕΣΗΕΑ καταστρατήγησε πρώτη τους όρους της απεργίας που κήρυξε, καθιστώντας την απεργία στην «Ε» και την «Κ.Ε.» απολύτως άνευ αντικειμένου, πράγμα που μπορεί να αντιληφθεί και οποιοδήποτε εργατικό δικαστήριο.

ΤΙΣ τελευταίες ημέρες διασταυρώνεται η πληροφορία ότι μέλη του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ περιφέρουν κατάλογο με ονόματα 110 συντακτών της «Ε» και της «Κ.Ε.», μελών της Ενωσης, με το ερώτημα της παραπομπής στα πειθαρχικά όργανα γι' αυτή την υπόθεση.

ΟΠΩΣ επαναλαμβάνω καθημερινά τα κοντά 40 χρόνια που εργάζομαι στις εφημερίδες, η δημοσιογραφία είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Και δεν αφορά τους δημοσιογράφους. Αφορά την καθημερινή ζωή των πολιτών.

Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ, με την καθημερινή της στάση, παράγει ήθος και πρότυπα, θέλει - δε θέλει. Δεν μπορεί να είναι ούτε κουμπωμένη μπροστά σε γενναίες αποφάσεις ούτε να τσαλαπατάει τη δεοντολογία, τη συναδελφικότητα και το συμφέρον των πολιτών για να ικανοποιήσει προσωπικά ή ξένα απωθημένα και συμφέροντα.

Η ΕΙΔΗΣΗ που μεταδόθηκε και γράφτηκε δύο φορές χωρίς να διαψευστεί είναι ότι ο εκδότης του ΔΟΛ απαίτησε (!) από το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ να τιμωρηθούν οι συντάκτες της «Ε» και της «Κ.Ε» (!). Σύμφωνα με τη μία πηγή, απείλησε ότι σε αντίθετη περίπτωση δεν υπογράφει τη Συλλογική Σύμβαση.

Ο ΙΔΙΟΣ εκδότης απέλυσε 20 συναδέλφους σε μία μέρα, πριν από την απεργία, χωρίς η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ να κουνήσει το δαχτυλάκι της!

Ο ΛΑΟΣ δεν έχει πληροφορηθεί πλήρως ότι τα δύο υπερχρεωμένα με δάνεια εκδοτικά συγκροτήματα ΔΟΛ και Πήγασος έχουν επιδοθεί σε έναν πόλεμο μέχρις εσχάτων για την επιβίωσή τους, και την αποδυνάμωση της «Ελευθεροτυπίας». Η οποία έχει τον ελάχιστο δανεισμό σε σχέση με τους άλλους και σε σχέση με την περιουσία της.

ΚΑΙ μερικοί μέσα στα συμβούλια της ΕΣΗΕΑ δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι μια φορά αποδοκίμασε την απεργία τους με κάλπη η πλειοψηφία των συναδέλφων του «Εθνους», μία των «Νέων» και μία της «Χ.Κ. Τεγόπουλος».

ΜΗΠΩΣ αντί να στρέφονται εναντίον ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ θα έπρεπε να σκεφούν ότι κάτι δεν υπηρετούν σωστά;

ΜΗΠΩΣ βλέπουν ότι οδηγούν τον κλάδο σε διασπαστικές περιπέτειες; Μήπως -το κυριότερο- απαξιώνουν με τις αποφάσεις τους αυτό που θα έπρεπε να φυλάνε ως κόρην οφθαλμού: το κύρος της ΕΣΗΕΑ;

ΜΗΠΩΣ, αντί να ετοιμάζονται να προκαλέσουν επικίνδυνη αναταραχή με τις ενέργειές τους, προτιμήσουν να κάνουν σοβαρά τη δουλειά για την οποία εκλέχτηκαν και μόνο αυτή; Αλλιώς ας παραδώσουν τη σκυτάλη σε άλλους.

Η ΕΣΗΕΑ δεν μπορεί να γίνει κερκόπορτα για εκδότες.

Η δημοσιογραφια ειναι μια πολυ σοβαρη υποθεση

ΜΕΡΙΚΑ πράγματα μοιάζουν αδιάφορα για τους πολίτες, στην πραγματικότητα όμως όχι απλώς τους αφορούν, αλλά καθορίζουν την καθημερινή τους ζωή.

ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ, για παράδειγμα, ενώ φαίνονται απαξιωμένες μπροστά στην παρουσία της τηλεόρασης και στη διάδοση του Internet, εξακολουθούν και είναι ο υπ' αριθμόν ένα παραγωγός και αναλυτής ειδήσεων, ο υπ' αριθμόν ένα παράγοντας που επηρεάζει την πολιτική και οικονομική σκηνή και ο σχεδόν αποκλειστικός τροφοδότης της τηλεόρασης, του ραδιοφώνου και του Internet σε ειδησεογραφικό υλικό.

ΑΔΙΑΨΕΥΣΤΟΣ μάρτυρας οι αργίες και οι απεργίες, οπότε τα ηλεκτρονικά μέσα στερούνται νέων. Οχι επειδή αργούν οι δημοσιογράφοι. Αλλά, επειδή οι δημοσιογράφοι, που παράγουν ειδήσεις, που παράγουν πρωτογενές ρεπορτάζ, που βασανίζουν την περιέργεια και την ανάλυση, βρίσκονται εκεί που υπάρχει χρόνος και κάματος γι' αυτό: Στις εφημερίδες. Οχι εδώ στην Ελλάδα. Παντού στον κόσμο.

ΑΥΤΟΣ είναι και ο λόγος που εκεί όπου η δημοσιογραφία καθοδηγείται και ασκείται από σπουδαγμένους επί τούτου επαγγελματίες και όχι από εμπαιζόμενους φοιτητές ή από «πρακτικούς» -όπως γίνεται στη χώρα μας- οι εφημερίδες ευημερούσαν δίπλα δίπλα με την τηλεόραση, χωρίς να κατρακυλήσει η κυκλοφορία τους, όπως έγινε εδώ με την εμφάνιση της ιδιωτικής Τ.V.

ΑΥΤΟΣ είναι και ο λόγος, που στη Δύση οι κυκλοφορίες στο χαρτί κατρακυλάνε, αλλά ανεβαίνουν θεαματικά οι αναγνώστες των ίδιων εφημερίδων, μέσα στα sites τους.

ΤΕΛΙΚΑ, και αυτό είναι το μυστικό για όσους ασχολούνται πραγματικά με τη δημοσιογραφία, το πιο σημαντικό είναι η σοβαρότητα και η φερεγγυότητα. Η έλλειψή τους καταδικάζεται από τους αναγνώστες στο βάθος του χρόνου και η ύπαρξή τους επιβραβεύεται.

ΤΟ κακό είναι ότι την εμπιστοσύνη τη χάνεις σε ελάχιστο χρόνο και την κερδίζεις σε πολύ.

Ο,ΤΙ συμβαίνει με τις εφημερίδες, αλλά και τα άλλα μέσα, συμβαίνει και με τους δημοσιογράφους σαν άτομα και σαν σύνολα. Ενα μέρος της απαξίωσης των αναγνωστών και τηλεακροατών προς τα Μέσα οφείλεται ακριβώς στη στάση ορισμένων δημοσιογράφων σε συγκεκριμένα θέματα, συγκεκριμένες περιόδους ή και διαρκώς.

ΕΠΕΙΔΗ ακριβώς η καθημερινή ζωή των πολιτών εν πολλοίς εξαρτάται και περνάει μέσα από την πληροφόρηση που σπέρνεται από τον Τύπο.

Ο ΤΥΠΟΣ, με την οπτική του γωνία, δεν ακολουθεί απλώς την εποχή του: Αναπαράγει ήθος και δημιουργεί ήθος. Δημιουργεί πρότυπα πολιτικά και κοινωνικά στην κοινωνία. Δεν αντιπροσωπεύει μόνο κοινωνικές ομάδες, νοοτροπίες και ιδεολογίες. Τις αναπαράγει και προωθεί άλλες.

ΕΑΝ μεν είναι εξαρτημένος από τα πολιτικά, θρησκευτικά, αστυνομικά, δικαστικά, συνδικαλιστικά, οικονομικά κέντρα εξουσίας, αναπαράγει εκείνων τα πρότυπα και τις εντολές.

ΕΑΝ είναι ανεξάρτητος, αναπαράγει τις δικές του αξίες και τις αξίες των πολιτών που τον εμπιστεύονται.

ΕΙΤΕ έτσι είτε αλλιώς, ο Τύπος είναι ο καθοριστικός παράγοντας διάδοσης των πληροφοριών με τις οποίες ζουν σήμερα οι κοινωνίες.

ΑΥΤΟΣ ο ρόλος βρίσκεται σχεδόν πάντα στα χέρια επιχειρηματιών που προσδοκούν άλλα οφέλη από την άσκηση της εξουσίας της δημοσίευσης (ή της απόκρυψης), αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που βρίσκεται και στα χέρια ιδεολόγων, αγωνιστών, πεισματάρηδων ή αμετανόητων επαγγελματιών.

ΤΟ σημαντικό είναι ότι η λειτουργία του αφορά τον καθένα· και καθένας που συμμετέχει στον Τύπο έχει ένα μερίδιο ευθύνης για ό,τι συμβαίνει γύρω του.

ΑΥΤΟΙ και μόνο οι λόγοι που κατέγραψα θα αρκούσαν για να πει κανείς ότι η λειτουργία των ΜΜΕ, και ιδίως της ναυαρχίδας των ΜΜΕ που είναι η εφημερίδες, έχει ανάγκη από μια πολύ υπεύθυνη και πολύ φερέγγυα μεταχείριση. Κυρίως από τους δύο παράγοντες που τις αποτελούν: Τους εκδότες και τους εργαζομένους.

ΣΤΗΝ επαγγελματική μου ζωή εργάστηκα με εκδότες, όπως ο Αχ. Παράσχος, ο Ανδρ. Μοθωνιός, ο Ν. Μεταξάς, ο Αντ. Κρεούζης, ο Νάσος Μπότσης, ο Γ. Μπόμπολας, ο Κίτσος Τεγόπουλος, η Μάνια και η Λένα Τεγοπούλου, για να τα βάλω τα ονόματα με τη σειρά που τους γνώρισα.

ΣΤΙΣ εφημερίδες τους συνέζησα με εκατοντάδες δημοσιογράφους. Επειδή η δουλειά μας για πολλά χρόνια ήταν συμβίωση. Κυρίως, και άσχετα με τις ιδεολογικές ή προσωπικές διαφορές, η δουλειά μας ήταν, όπως θα όφειλε να είναι: Ενα πράγμα: Συλλογική δουλειά δημοσιογράφων. Και άσχετα με τις διαφορές ανάμεσα σε εφημερίδες, οι δημοσιογράφοι ήταν και θα όφειλαν να είναι συγκεντρωμένοι, προσηλωμένοι, δυνατοί, στο σπίτι τους. Σπίτι τους, εκτός από τις εφημερίδες τους, είναι το κοινό τους συμφέρον: Η Ενωση Συντακτών.

ΕΝΩ, λοιπόν, η κοινωνία απαιτεί όλο και πιο σοβαρή και όλο και πιο φερέγγυα παρουσία των δημοσιογράφων στα καθημερινά, τα λίγα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολύ, τα προσωπικά και παραταξιακά κίνητρα δυναμιτίζουν την ισχύ της Ενωσης Συντακτών. Αλλοτε από τη μειοψηφία και άλλοτε από την πλειοψηφία των διοικητικών της συμβουλίων.

ΣΕ μια εποχή μάλιστα, που κάθε εργασιακή συνθήκη απειλείται με κατάρρευση και κάθε κατακτημένο δικαίωμα ποδοπατιέται, οι δημοσιογράφοι αντί να συσπειρώνονται για να μπορέσουν να είναι όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητοι, ώστε να σταθούν σοβαροί και φερέγγυοι για τον λαό, οδηγούνται σε διάλυση. Με ευθύνη των ίδιων των εκπροσώπων τους!

ΤΟ πρώτο κρούσμα ήρθε με την απεργία που εξαγγέλθηκε το φθινόπωρο και η οποία ματαιώθηκε, αφού πρώτα σε δύο μεγάλες εφημερίδες, «Νέα» και «Εθνος», η πλειοψηφία με κάλπη ψήφισε κατά της κινητοποίησης στα «μαγαζιά τους», θεωρώντας ότι έτσι υπερασπίζεται καλύτερα τα εργασιακά της συμφέροντα.

ΤΟ δεύτερο κρούσμα ήρθε πριν από τρεις εβδομάδες, όταν η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, υπαναχωρώντας από τις έγγραφες δεσμεύσεις του, αρνήθηκε να υπογράψει συλλογική σύμβαση με την εκδότρια της «Ε» Μάνια Τεγοπούλου, που την είχε δεχτεί. Ταυτόχρονα αρνήθηκε να κηρύξει απεργία αποκλειστικά και μόνο στα συγκροτήματα, των οποίων οι εκδότες αρνούνταν να υπογράψουν τη σύμβαση (Καθημερινή, Πήγασος και ΔΟΛ), βάζοντας έτσι σε κίνδυνο τη φήμη και το ταμείο όλων των άλλων εφημερίδων αδιακρίτως!

ΤΟ χειρότερο, για να ικανοποιήσει τα μεγάλα συγκροτήματα, ανέχτηκε να κυκλοφορήσουν όλα τα φύλλα τις μέρες της απεργίας ως προκατασκευασμένα!

ΟΙ συντάκτες και οι άλλοι εργαζόμενοι για την «Ε» και την «Κ.Ε.» αρνήθηκαν να πάρουν μέρος σ' αυτή την κοροϊδία, αποφασίζοντας σχεδόν ομόφωνα να παραμείνουν δημοσιογράφοι μιας Ενωσης Συντακτών και μιας εφημερίδας που σέβεται και τιμά την ιστορία της και το ρόλο της.

ΤΟ αποκορύφωμα, όμως, ήρθε την περασμένη εβδομάδα με μια ανακοίνωση της Ενωσης Ιδιοκτητών (στην οποία δεν ανήκει η «Χ.Κ. Τεγόπουλος»), η οποία καθόριζε τις μέρες έκδοσης των εφημερίδων την περίοδο των γιορτών, όπως συνηθίζεται όσα χρόνια, τουλάχιστον, ο υποφαινόμενος εργάζεται. Ακολούθησε ταυτόσημη ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ, όπως πάντα.

ΟΙ ημερομηνίες αυτές δεν είχαν καμιά σχέση με εκείνες που τελικά εκδόθηκαν οι εφημερίδες των Χριστουγέννων, με ευθύνη της ίδιας της Ενωσης Ιδιοκτητών. Χωρίς η Ενωση Συντακτών να παρέμβει, πληροφορήσει, διευκολύνει τους συντάκτες σε όλες τις εφημερίδες, που τελικά πελαγοδρόμησαν απίστευτα και έμειναν ακάλυπτοι από την Ενωσή τους. Η οποία για μια ακόμη φορά, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα απαξιώθηκε στη συνείδησή τους. Με ευθύνη της.

ΟΠΩΣ έγραψα και στην αρχή, η δημοσιογραφία, και μάλιστα η έντυπη, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για την καθημερινή ζωή των πολιτών.

ΓΙΑΥΤΟ σήμερα έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ να είναι ισχυρή και φερέγγυα. Επειδή και η ποιότητα ζωής του λαού απειλείται και πρέπει να υπάρχουν βήματα να τον υπερασπιστούν, αλλά επειδή και τα επιχειρηματικά συγκροτήματα απειλούν τη δημοσιογραφία, απαξιώνοντάς την, στην προσπάθειά τους να κάνουν «αιματηρές οικονομίες».

Σ' ΑΥΤΕΣ τις συνθήκες, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο Τύπος είναι μια Ενωση Συντακτών απαξιωμένη στα μάτια των δημοσιογράφων, άτολμη με τους ισχυρούς και απούσα από τα καθημερινά προβλήματα του κλάδου.

Η ΕΥΘΥΝΗ όλων των δημοσιογράφων είναι μεγάλη. Γιατί αυτοί είναι η Ενωση, και αυτούς καθρεφτίζει. Καιρός να τη δουν σοβαρά. Γιατί αλλιώς θα δουν τα ακόμα πιο σοβαρά δεινά ενός κλάδου αποδυναμωμένου και απολύτως υποχείριου. Αυτό θέλουν;