Αλη και τρισαλλοι

ΜΕ ανάμεικτα και ποικίλα συναισθήματα παρακολουθεί η ελληνική κοινωνία την εξέλιξη της ανάβασης των μεταναστών στη Νομική και της εκδίωξής τους (γιατί περί αυτού πρόκειται), στο μέγαρο της οδού Πατησίων.
ΤΟΝΝΟΙ μελάνης και σάλιου έχουν χυθεί για την κινητοποίησή τους, αλλά και για το λεγόμενο μεταναστευτικό ζήτημα στην Ελλάδα σήμερα, αλλά... Αλλά, οι ευθύνες επιμερίζονται εκεί που βολεύει την οπτική γωνία της κάθε πλευράς και συχνά ξεχνάνε (οι πλευρές, όχι οι ευθύνες) ότι όλα συμβαίνουν σε μια χώρα, που έχει κατοίκους.

ΤΟ κυριότερο, εκείνοι που παίρνουν μέρος, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στον δημόσιο διάλογο και στη δημόσια δράση για το θέμα, μοιάζει σαν να αγνοούν ότι όλοι ζούμε στην ίδια χώρα, έχουμε τους ίδιους γείτονες, τα ίδια χωριά, τις ίδιες γειτονιές, όσο κι αν η οικονομική ψαλίδα μεταξύ των κατοίκων ποικίλλει σε γωνία. Στην Αράχωβα, στα μπαρ της «Μεγάλης Βρεταννίας» και στα ταβερνεία της Κρήτης συνυπάρχουν τα ανώτερα με τα μεσαία βαλάντια του τόπου, που αποτελούν και τη συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων. Μέχρι στιγμής.

ΑΝΤΑΜΑ η δεξιά κεφαλαιοκρατία, η αριστερή διανόηση και η μεσαία τάξη, χωρίς υποχρεωτικά να κάθονται στα ίδια τραπέζια. Απλώς δίπλα δίπλα.

ΑΥΤΟ που τους ενώνει, όμως, είναι οι μετανάστες. Ολοι τους καταφεύγουν στην εργατική δύναμη των φτωχών, που μπαίνουν στη χώρα, ελπίζοντας (οι φτωχοί) σε μια πιο πλούσια ζωή, μια πιο ελεύθερη ζωή, μια ευκαιρία να δραπετεύσουν σε μια πιο εύπορη χώρα της Δύσης.

ΚΑΙ εδώ αρχίζει η σχιζοφρένεια. Για την ακρίβεια, η υποκρισία. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα σπίτι που να μην έχει παραδουλεύτρα ξένη. Και κανένα κτήριο, είτε είναι πολυκατοικία είτε δημόσιο.

ΔΕΝ υπάρχει σχεδόν κανείς ηλικιωμένος που να μην τον φροντίζει -όπως κι αν τον «φροντίζει»- ξένος. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα χωράφι που να μην το δουλεύει ξένος. Και ελάχιστα ζωντανά που τα φροντίζουν Ελληνες. Δεν υπάρχει καμία οικοδομή που να χτίζεται χωρίς ξένους και κανένα νοσοκομείο που να μη στηρίζεται στις ξένες αποκλειστικές νοσοκόμες.

ΓΙΑ να φτάσει ο χώρος της στήλης, είναι ελάχιστοι οι Ελληνες που δεν χρησιμοποιούν ξένους για τις ανάγκες τους. Ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των Ελλήνων. Και φυσικά, είναι ελάχιστοι οι Ελληνες που αμείβουν τους ξένους με το ισόποσο της εργασίας που προσφέρουν. Συνήθως, μάλιστα, καλύπτουν αυτή τους την κίνηση με την αιτιολογία ότι υπάρχει διαφορά στην ποιότητα εργασίας των ξένων έναντι των ντόπιων. Αν τους έβρισκαν ποτέ αυτούς τους ντόπιους...

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ κοινωνία, λοιπόν, όση εξεγείρεται με την παρουσία των ξένων και όση ενοχλείται με τις απαιτήσεις των ξένων, θα 'πρεπε πρώτα να κοιτάξει μέσα στα ίδια της τα σπίτια.

ΕΚΕΙ δεν βρίσκονται μόνο οι ξένοι. Βρίσκονται και όλοι οι Ελληνες που αρνούνται να πάνε να δουλέψουν στα χωράφια, στις οικοδομές, στα ψαράδικα, στα χαμαλίκια, στα περίπτερα, στις βιοτεχνίες και στα καζάνια. Επειδή η δουλειά στη σημερινή καλαμοκαβαλημένη μεσαία τάξη είναι ντροπή. Εκτός...

ΕΚΤΟΣ αν ικανοποιεί τα συμπλέγματα μιας δήθεν κοινωνικής καταξίωσης, μιας ανωτερότητας, όπως την αντιλαμβάνεται η νέα ηθική. Στην οποία η ανωτερότητα και η κατωτερότητα μετριέται με το χρήμα που παράγει κανείς και με τη δεξιότητά του να υπηρετεί το σημερινό ανθρωποβόρο επαγγελματικό σύστημα παραγωγής κεφαλαίου και τίποτε άλλου.

ΠΡΙΝ κοιτάξει κανείς την ανυπαρξία ενός κρατικού μηχανισμού, που να υπηρετεί την κοινωνία των κατοίκων της Ελλάδας στην ιστορία της κατάληψης της Νομικής, θα ήταν χρήσιμο αν έβλεπε την ίδια την ελληνική κοινωνία και τον εαυτό του.

ΕΙΜΑΙ σίγουρος ότι σε όποια θέση κι αν βρισκόταν -του κατακριτή, του υπερασπιστή, του καθοδηγητή, του συντονιστή ή του κυβερνήτη- θα ανακάλυπτε μικρή ή μεγάλη δόση υποκρισίας. Ακόμα και σε κάποιους από τους μετανάστες

Σ εχω παραγραμμενο

ΜΕ το νέο φορολογικό νομοσχέδιο προβλέπεται να καταργηθεί η 5ετής και 10ετής παραγραφή των ανέλεγκτων φορολογικών υποθέσεων, που ισχύει, ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος οποιασδήποτε χρήσης, σε οποιοδήποτε βάθος χρόνου.
ΕΚ πρώτης όψεως, μια τέτοια πρόβλεψη δεν είναι κακή αν αποβλέπει στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και στον έλεγχο των εσόδων.

ΜΕΧΡΙ στιγμής, όμως, το υπάρχον ελεγκτικό σύστημα δεν είναι ικανό εδώ και πολλές 10ετίες να ελέγξει όχι μόνο τις προ 5ετίας φορολογικές δηλώσεις, αλλά ούτε τις τρέχουσες.

ΑΝ δεν το ξέρουν οι πολίτες, ας μάθουν ότι οι φορολογικές τους δηλώσεις δεν ελέγχονται λεπτομερώς. Καταχωρίζονται. Θεωρούνται αυτοδικαίως ειλικρινείς. Δεν είναι κακό. Για την ακρίβεια, δεν θα ήταν κακό αν στη χώρα δεν φοροέκλεβαν τεκμηριωμένα οι 6 στους 10 φορολογούμενους.

ΑΥΤΗ, λοιπόν, είναι η κατάσταση στα φορολογικά των πολιτών, τα οποία η κυβέρνηση θέλει να απαλλάξει από τη 10ετή (και 5ετή) παραγραφή, που ισχύει εδώ και δεκαετίες. Ισχύει, όχι για να χαρίζεται στους φοροφυγάδες, αλλά για να μη στοιβάζονται τζάμπα και βερεσέ εκατομμύρια χαρτιά και φάκελοι σε δωμάτια και αποθήκες για να τρέφονται τα ποντίκια.

ΑΠΟ την άλλη πλευρά, η ίδια η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, με τη συμφωνία και των άλλων πολιτικών δυνάμεων, σκαρφίζονται ένα σωρό νομικίστικα κόλπα και δικαιολογίες για να προβλέπουν την παραγραφή των ενδεχόμενων παρανομιών καθενός, που έχει διατελέσει υπουργός, υφυπουργός ή υπηρεσιακός παράγων.

ΚΑΙ ο οποίος, όταν παρανομεί, καταπίνει ή χαρίζει εκατομμύρια. Οχι εκατοντάδες ή ψωροχιλιάδες σαν τους φορολογούμενους.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, για να μην ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά για τους κυβερνήτες και για τους κυβερνώμενους, και επειδή η κλοπή και η απάτη βλάπτουν εξίσου το κοινωνικό σύνολο (εξαιτίας τους σήμερα είμαστε υπό κατοχή), το δίκαιο είναι να μην ισχύει παραγραφή για τα αδικήματα κανενός. Ούτε των πολιτικών.

ΑΛΛΙΩΣ, να ισχύει η παραγραφή για όλους. Γιατί, το παρόν πολιτικό σύστημα δεν θα βρει πλέον πολλά κορόιδα, που να δεχτούν συνέχεια της διακυβέρνησης ολιγαρχικού, αριστοκρατικού ή οθωμανικού τύπου.

ΗΔΗ, τα γιούχα σε δρόμους, μαγαζιά και πλατείες έχουν πληθύνει. Μην εκτραχυνθούν κιόλας οι αντιδράσεις.

Παθε παιδι μου γραμματα

ΔΕΝ έχουν περάσει πολλά 24ωρα, από τότε που οι πρυτάνεις των δύο μεγαλύτερων Πανεπιστημίων, Αθήνας - Θεσσαλονίκης, και ο πρύτανης του Πολυτεχνείου κατέθεσαν στην Επιτροπή Διαφάνειας (τρομάρα της) της Βουλής ό,τι στοιχεία είχαν (τρομάρα τους) για την οικονομική κατάσταση των κληροδοτημάτων τους.
Των ακινήτων και περιουσιών, δηλαδή, που πολίτες έχουν κατά καιρούς δωρίσει στα ευαγή αυτά ιδρύματα.

ΤΟ αποτέλεσμα της κατάθεσης, όπως καταγράφεται από τα πρακτικά και τη δημοσιογραφική έρευνα, είναι η συνήθης ελληνική κλάψα.

ΟΤΙ, δηλαδή, υπάρχουν εκατοντάδες κληροδοτήματα, κυρίως ακίνητα, που μένουν ανεκμετάλλευτα ή υπό υποτυπώδη εκμετάλλευση, εδώ και δεκαετίες. Και ότι, φυσικά, για όλη αυτή την κακοδαιμονία δεν φταίνε τα ευαγή ιδρύματα, που τόσα χρόνια έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για την καλύτερη εκμετάλλευση των κληροδοτημάτων, προκειμένου να αποδώσουν στους φοιτητές τους καλύτερες σπουδές.

ΑΛΛΑ ότι φταίει ο άτιμος ο νόμος, που από το 1939, έτσι παλιός και αναχρονιστικός, δεν επιτρέπει τη σωστή εκμετάλλευση αυτής της ανιδιοτελούς και απλόχερης προσφοράς.

ΔΕΝ βρήκα πουθενά καταγραμμένη την παρέμβαση κάποιου βουλευτή, που να ρωτάει τους πρυτάνεις αν από το 1950 και μετά, άντε από το 2000 και μετά, άντε, αν κατά τη διάρκεια της δικής τους θητείας πίεσαν όσο πρέπει καμιά κυβέρνηση να αλλάξει τους νόμους, να τους εκσυγχρονίσει, να τους κάνει έτσι ώστε να βοηθάνε τους φοιτητές, αντί να τους γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια.

ΑΝ, έστω, έκαναν καμιά απεργία για τον αναχρονιστικό νόμο του 1939, που μέχρι σήμερα, 72 χρόνια μετά, στερεί από τα Πανεπιστήμια πολύτιμους πόρους, και από τους φοιτητές πολύτιμες υπηρεσίες.

ΓΙΑΤΙ το 2011 ηχεί γελοίο να επικαλείται κανείς τη νομολογία του Μεταξά για να δικαιολογήσει τη δική του απραξία στην υπεράσπιση των πόρων του ιδρύματος που προΐσταται. Που είναι υπεύθυνος. Που θέλει να είναι διαχειριστής των οικονομικών. Αυτός, ένας ακαδημαϊκός δάσκαλος, σε καθήκοντα manager, μακριά από την έδρα και τους μαθητές, χάριν των οποίων υποτίθεται ότι βρίσκεται εκεί που είναι.

ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ εκατομμύρια των φορολογουμένων, κάθε χρόνο, με κινητοποιήσεις και υπόγειες πιέσεις, συχνά βάζοντας για προκάλυμμα τους ίδιους τους φοιτητές, σ' ένα διαρκές παιχνίδι πάρε - δώσε με τις κυβερνήσεις.

ΑΝ είναι ένα πρόβλημα που έχει η Ελλάδα, σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο σ' αυτό με τα Πανεπιστήμια, είναι η εγκληματική αδιαφορία και απαξία, με την οποία οι παράγοντες της δημόσιας ζωής αντιλαμβάνονται και συμπεριφέρονται στο δημόσιο χρήμα. Δηλαδή στον ιδρώτα του λαού.

ΑΝ ήταν ένας νόμος, που θα 'πρεπε να εφαρμόζεται, είναι η κακουργηματική αντιμετώπιση της αδιαφορίας προς το δημόσιο χρήμα. Οχι μόνο της διασπάθισής του.

ΑΛΛΑ τότε δεν θα τολμούσαν και οι πρυτάνεις να εμφανιστούν έτσι ενώπιον της Βουλής. Γιατί και οι παράγοντες της Βουλής δεν θα ήταν τέτοιοι.

Βρωμα και δυσωδια

ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ οι δήθεν πληροφορίες προς τα Μέσα Ενημέρωσης για τους πολιτικούς, που είναι αναμεμειγμένοι στην υπόθεση της Siemens και οι οποίοι πρόκειται να παραπεμφθούν από τους αδέκαστους και άσπιλους συναδέλφους τους της Βουλής, προκειμένου να τιμωρηθούν.
ΝΑ τιμωρηθούν, γιατί σε βάρος του δημόσιου ταμείου ωφέλησαν τη γερμανική εταιρεία και την τσέπη τους.

ΤΟ πόσο βρώμικο και υποκριτικό είναι το παιχνίδι που παίζεται από μέλη του ελληνικού Κοινοβουλίου, σε συνεργασία με μέλη του παρασκηνίου της κυβέρνησης και της ελάσσονος αντιπολίτευσης, φαίνεται από καθέναν, που έχει στα χέρια του τις δοσοληψίες της γερμανικής εταιρείας με μέλη του Ελληνικού Δημοσίου:

ΜΙΑ παρεούλα, γελάκια, δεξιώσεις, δωράκια, διευκολύνσεις, «δεν έρχεστε στο σπίτι να φάμε, θα είναι και ο Τάδε», οι δουλειές να σπρώχνονται κι άσ' το κορόιδο τον δημόσιο κορβανά να ξεκοκαλίζεται.

ΓΙΑ όλον αυτόν τον εσμό των βουλευτών και πολιτευτών, ο λαός είναι ένα ζώο, ένας κοπρίτης, ένας βλάκας για εκμετάλλευση και τίποτ' άλλο.

Μ' ΑΥΤΟ το σκεπτικό, και για να σώσει το κάθε κόμμα και κομματίδιο το τομαράκι του, βρωμίζει τις τελευταίες μέρες τις γραμμές της ενημέρωσης με εμετικές πληροφορίες, χωρίς ονόματα, αλλά με πλήθος υπονοούμενων γι' αυτούς που μέσα στο πεντακάθαρο πολιτικό σύστημα βρωμίσαν με τη διαπλοκή τους τη δημοκρατία.

ΑΥΤΟ που οι πολίτες εισπράττουν σαν πληροφόρηση για τους διεφθαρμένους πολιτικούς δεν είναι τίποτε άλλο από την απόπειρα της διεφθαρμένης πολιτικής να σώσει τον εαυτό της, θυσιάζοντας, καταδίδοντας, αυτούς που εκείνη θεωρεί καμένα πια χαρτιά. Εύκολη λεία για το λαό στο Κολοσσαίο.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, παρ' όλα αυτά, είναι μια οικογένεια. Εχει κοινά μυστικά. Στα οποία άλλοι συμμετέχουν και άλλοι όχι, αλλά... Αλλά όλοι σχεδόν γνωρίζουν. Και γνωρίζοντας αποκρύπτουν και ανέχονται. Δεν είναι όλοι αυτοί ένοχοι απέναντι στο νόμο; Δεν έχουν αφήσει ανυπεράσπιστα το δημόσιο αγαθό και το δημόσιο χρήμα;

ΚΑΚΑ τα ψέματα. Η σημερινή πολιτική κατάσταση, οι βουλευτές και τα κόμματα δεν μπορούν να καθαρίσουν την κόπρο του Αυγείου. Είναι κομμάτια της. Και δεν μπορούν να πείσουν ούτε το λαό ότι είναι κάτι διαφορετικό.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, με τη φαρισαϊκή νοοτροπία, με την οποία ετοιμάζονται να ενοχοποιήσουν συντρόφους και συναδέλφους τους, που δεν είναι καθόλου πιο διεφθαρμένοι από τους ίδιους, επιβεβαιώνουν στο λαό αυτό που ήδη ξέρει:

ΟΤΙ ένας εσμός από διαπλεκόμενους πολιτικάντηδες, με κίνητρο το χρήμα, την εξουσία ή την ανάδειξη της προσωπικής ψωνάρας κυβερνάει τον τόπο. Ο οποίος εσμός είναι χωμένος μέσα στο σκανδαλώδη τρόπο που ασκείται η εξουσία εδώ και πολλές δεκαετίες.

ΜΕ το λαό εκβιαζόμενο απ' όλους αυτούς, που έχουν στα χέρια τους τα ισχυρότερα όπλα: τους διορισμούς, τη διαχείριση των κονδυλίων και τη σύνταξη των νόμων.

ΓΙΑ να ξέρουμε ποιοι είναι οι κοπρίτες μέσα στα ζώα.

Η δημοσιογραφια ειναι μια πολυ σοβαρη υποθεση (2)

ΤΗ γιορτινή βδομάδα που πέρασε, το Δ.Σ. της Ενωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης συνεδρίασε και αποφάσισε να παραπέμψει στα πειθαρχικά όργανα του κλάδου επτά από τους οκτώ συντάκτες του γραφείου της «Ε» στη Θεσσαλονίκη, επειδή συμμετείχαν στην έκδοση της εφημερίδας και της «Κυριακάτικης Ε» τις μέρες που η ΕΣΗΕΑ είχε κηρύξει απεργία στα ΜΜΕ, τον περασμένο μήνα.
ΠΡΙΝ από την απόφαση, σύμφωνα με ασφαλέστατες πηγές, εκφράστηκε προβληματισμός μήπως θα έπρεπε η ΕΣΗΕΜ-Θ να περιμένει πρώτα να δει τι θα κάνει η ΕΣΗΕΑ με τους 270 (διακόσιους εβδομήντα) συντάκτες της «Ε» και της «Κ.Ε.», που σε γενική τους συνέλευση είχαν αποφασίσει ότι δεν θα συμμετάσχουν σε εκείνη την απεργία-μη απεργία, που πρακτικά στρεφόταν αποκλειστικά εναντίον της «Χ.Κ. Τεγόπουλος».

ΔΕΝ εκφράστηκε, όμως, κανένας προβληματισμός, που ο πρόεδρος και ο γραμματέας της ΕΣΜΕΜ-Θ εργάστηκαν για τα προκατασκευασμένα φύλλα άλλης εφημερίδας που κυκλοφόρησε τις μέρες της απεργίας!

ΔΕΝ έγινε, επίσης, επισήμως γνωστό προς τι η σπουδή του Οργάνου της Θεσσαλονίκης να προχωρήσει στην παραπομπή των συναδέλφων, γιορτινιάτικα, όπου τίποτε δεν λειτουργεί στη χώρα. Πολύ δε περισσότερο, που δεν λειτουργεί στην ώρα του ούτε τις μη γιορτινές περιόδους.

ΤΟ βέβαιο είναι ότι μια τέτοια απόφαση λύνει τα χέρια σε όσους από τα μέλη του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ επιθυμούν να παραπέμψουν τους 270 ομοφωνήσαντες συναδέλφους της «Ε» και της «Κ.Ε.» στα αντίστοιχα όργανα των Αθηνών, αλλά διστάζουν.

ΔΙΣΤΑΖΟΥΝ, και καλά κάνουν, γιατί στο Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ δεν ανήκουν μόνο όσοι τσαλαπατούν τη συναδελφική δεοντολογία, με αποτέλεσμα να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εκδοτών τους. Ανήκουν και Δημοσιογράφοι, που αντιλαμβάνονται ότι η απεργία, που είχε κηρύξει το όργανο, ήταν μια κοροϊδία για τη δημοσιογραφία:

* Η ίδια η ΕΣΗΕΑ είχε επιτρέψει στους εκδότες και τους δημοσιογράφους να υπερεργαστούν αμισθί, χωρίς αποζημίωση τις προηγούμενες μέρες, για να εκδώσουν φύλλα-κονσέρβα, τα οποία θα κυκλοφορούσαν στα περίπτερα τις μέρες της απεργίας! Οπως έγινε.

* Η ίδια η ΕΣΗΕΑ είχε κηρύξει την απεργία ακριβώς για να υπογράψουν οι εκδότες τη Συλλογική Σύμβαση, για την οποία τους είχε προσκαλέσει. Και δεν πήγε να υπογράψει το προεδρείο με τον μοναδικό εκδότη καθημερινής εφημερίδας, που είχε από πριν δεχτεί: την εκδότρια της «Ε» και της «Κ.Ε.».

* Η ίδια η ΕΣΗΕΑ καταστρατήγησε πρώτη τους όρους της απεργίας που κήρυξε, καθιστώντας την απεργία στην «Ε» και την «Κ.Ε.» απολύτως άνευ αντικειμένου, πράγμα που μπορεί να αντιληφθεί και οποιοδήποτε εργατικό δικαστήριο.

ΤΙΣ τελευταίες ημέρες διασταυρώνεται η πληροφορία ότι μέλη του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ περιφέρουν κατάλογο με ονόματα 110 συντακτών της «Ε» και της «Κ.Ε.», μελών της Ενωσης, με το ερώτημα της παραπομπής στα πειθαρχικά όργανα γι' αυτή την υπόθεση.

ΟΠΩΣ επαναλαμβάνω καθημερινά τα κοντά 40 χρόνια που εργάζομαι στις εφημερίδες, η δημοσιογραφία είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Και δεν αφορά τους δημοσιογράφους. Αφορά την καθημερινή ζωή των πολιτών.

Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ, με την καθημερινή της στάση, παράγει ήθος και πρότυπα, θέλει - δε θέλει. Δεν μπορεί να είναι ούτε κουμπωμένη μπροστά σε γενναίες αποφάσεις ούτε να τσαλαπατάει τη δεοντολογία, τη συναδελφικότητα και το συμφέρον των πολιτών για να ικανοποιήσει προσωπικά ή ξένα απωθημένα και συμφέροντα.

Η ΕΙΔΗΣΗ που μεταδόθηκε και γράφτηκε δύο φορές χωρίς να διαψευστεί είναι ότι ο εκδότης του ΔΟΛ απαίτησε (!) από το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ να τιμωρηθούν οι συντάκτες της «Ε» και της «Κ.Ε» (!). Σύμφωνα με τη μία πηγή, απείλησε ότι σε αντίθετη περίπτωση δεν υπογράφει τη Συλλογική Σύμβαση.

Ο ΙΔΙΟΣ εκδότης απέλυσε 20 συναδέλφους σε μία μέρα, πριν από την απεργία, χωρίς η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ να κουνήσει το δαχτυλάκι της!

Ο ΛΑΟΣ δεν έχει πληροφορηθεί πλήρως ότι τα δύο υπερχρεωμένα με δάνεια εκδοτικά συγκροτήματα ΔΟΛ και Πήγασος έχουν επιδοθεί σε έναν πόλεμο μέχρις εσχάτων για την επιβίωσή τους, και την αποδυνάμωση της «Ελευθεροτυπίας». Η οποία έχει τον ελάχιστο δανεισμό σε σχέση με τους άλλους και σε σχέση με την περιουσία της.

ΚΑΙ μερικοί μέσα στα συμβούλια της ΕΣΗΕΑ δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι μια φορά αποδοκίμασε την απεργία τους με κάλπη η πλειοψηφία των συναδέλφων του «Εθνους», μία των «Νέων» και μία της «Χ.Κ. Τεγόπουλος».

ΜΗΠΩΣ αντί να στρέφονται εναντίον ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ θα έπρεπε να σκεφούν ότι κάτι δεν υπηρετούν σωστά;

ΜΗΠΩΣ βλέπουν ότι οδηγούν τον κλάδο σε διασπαστικές περιπέτειες; Μήπως -το κυριότερο- απαξιώνουν με τις αποφάσεις τους αυτό που θα έπρεπε να φυλάνε ως κόρην οφθαλμού: το κύρος της ΕΣΗΕΑ;

ΜΗΠΩΣ, αντί να ετοιμάζονται να προκαλέσουν επικίνδυνη αναταραχή με τις ενέργειές τους, προτιμήσουν να κάνουν σοβαρά τη δουλειά για την οποία εκλέχτηκαν και μόνο αυτή; Αλλιώς ας παραδώσουν τη σκυτάλη σε άλλους.

Η ΕΣΗΕΑ δεν μπορεί να γίνει κερκόπορτα για εκδότες.