Ανοησια και συναινεση

ΔΕΝ έχει διαφύγει την προσοχή του πληροφορημένου κομματιού του ελληνικού λαού η όψιμη εμμονή των μελών της τρόικας, αλλά και ισχυρών στελεχών της ευρωπαϊκής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, σαν τη Λαγκάρντ, τον Τρισέ, τον Σόιμπλε, τον Ολι Ρεν, για συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα.

Η ΕΜΜΟΝΗ αυτή μοιάζει ακόμα πιο μυστηριώδης, όταν εννοεί τη συναίνεση κυρίως -αν όχι αποκλειστικά- της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αδιαφορώντας για την κοινοβουλευτική Αριστερά.

ΗΔΗ ο πρωθυπουργός έχει τη συναίνεση του ΛΑΟΣ και του νεοσύστατου κόμματος της κυρίας Μπακογιάννη.

ΕΙΝΑΙ μυστηριώδης η εμμονή, γιατί εδώ και πολλά χρόνια η αντιπολίτευση που ασκεί η Ν.Δ. στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ είναι από ουσιαστικώς ανύπαρκτη έως εμπράκτως ασθενέστατη.

ΤΑ συνδικάτα, που είναι η κύρια δύναμη άσκησης αποτελεσματικής πίεσης σε μια κυβέρνηση, εξουσιάζονται από το ΠΑΣΟΚ, βαθύ ή ρηχό, στενό ή φαρδύ μικρή η διαφορά, και δευτερευόντως από την Αριστερά, παρ' όλο που η Ν.Δ. έχει ισχυρή αντιπροσώπευση σ' αυτά. Δεν έχει ούτε τον καθοριστικό λόγο ούτε τον αγωνιστικό λόγο.

ΕΤΣΙ, τουλάχιστον στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής, που είναι και το πρωτεύον θέμα της εποχής, οποιαδήποτε αντίδραση μέχρι στιγμής έχει προέλθει από τις φιλοκυβερνητικές οργανώσεις και όχι από τις οργανώσεις της Ν.Δ.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ, στη Βουλή όπου ψηφίζονται τα νομοσχέδια αλλαγής του εργασιακού και επιχειρηματικού τοπίου της χώρας με ταχύ ρυθμό τον τελευταίο χρόνο, η καταψήφιση στο σύνολο ή σε άρθρα από τη Ν.Δ. καθόλου δεν ενοχλεί στην άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής.

Η Ν.Δ. δεν ασκεί εξεγερτική ρητορική, δεν συσπειρώνει κανένα μαχητικό κομμάτι της κοινωνίας και δεν απειλεί το οικονομικό πρόγραμμα της τρόικας διά της κυβέρνησης. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής.

ΟΙ προτάσεις της, μάλιστα, αλλά και η οικονομική της τοποθέτηση από τη φύση της είναι πλησιέστερες προς την αγορά της οικονομίας, που προωθούν η τρόικα και η Ευρώπη των τραπεζικών και επιχειρηματικών συμφερόντων.

ΤΕΛΟΣ, η Ν.Δ., κατά παράδοση και σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ, δεν ασκεί ποτέ κριτική στην εξωτερική πολιτική του ΠΑΣΟΚ με τρόπο που να πυροδοτεί το εσωτερικό πολιτικό κλίμα. Συνήθως, επικαλούμενη το εθνικό συμφέρον, δεν ναρκοθετεί τις κινήσεις των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ στο εξωτερικό.

ΑΠΟ τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά αναρωτιέται κανείς: Οι άνθρωποι της τρόικας και οι λοιποί πολιτικοί και οικονομικοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι είναι εντελώς άσχετοι με την ελληνική πραγματικότητα;

ΜΗΠΩΣ είναι ηλίθιοι και νομίζουν ότι οι πανελλαδικές απεργίες, οι συγκρούσεις με την αστυνομία, η αντίδραση των συνδικάτων, ο πελατειακός εκβιασμός προς υπουργούς και κυβερνητικό κόμμα προέρχονται από τη Ν.Δ.;

ΜΗΠΩΣ νομίζουν ότι η Ν.Δ. απειλεί την πάγια κοινοβουλευτική δικτατορία των 151 ψήφων, που περνάει ό,τι να 'ναι χωρίς κανένα σεβασμό στις απόψεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης;

ΜΗΠΩΣ θέλουν να αποδυναμώσουν το κομματικό πολιτικό σύστημα της χώρας, φοβούμενοι ότι η πλήρης εφαρμογή του Μνημονίου από την κυβέρνηση, η οποία δεν έχει ξεκινήσει ακόμη (!), θα στρέψει τον λαό σ' έναν πόλο αντίστασης, που μπορεί να είναι η Ν.Δ.;

ΟΠΩΣ και να το σκεφτεί κανείς, η τρόικα αποδεικνύεται άσχετη πολιτικά και βαθιά νυχτωμένη, αντάξια των οικονομικών της συνταγών.

ΓΙΑΤΙ μοιάζει να αγνοεί ότι το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. δεν είναι παρά οι δύο πόλοι ενός διεφθαρμένου συστήματος, που το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι η άσκηση της ίδιας εξουσίας.

ΜΠΟΡΕΙ ο Γ. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς να θέλουν να είναι κάτι διαφορετικό. Αλλά θα διοικήσουν διά του Θ. Πάγκαλου και του Γ. Γιακουμάτου. Αυτούς εξέθρεψαν.

Οι αδερφοφαδες (ΙΙ)

ΣΤΙΣ αρχές της περασμένης εβδομάδας, ο πρόεδρος της ευρωζώνης Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, υπό την πίεση των ισχυρών χωρών του group, συγκάλεσε έκτακτη συνάντηση για την Παρασκευή στο Λουξεμβούργο. Ηταν απαραίτητο, γιατί στις 16 του μηνός συνέρχεται το Eurogroup για να πάρει αποφάσεις γύρω από την κρίση των χωρών του ευρώ, με πρωταγωνίστρια την Ελλάδα.

ΤΑ οικονομικά μεγέθη της χώρας έκαναν επιτακτική τη συνάντηση, καθώς: Το χρέος προς τις ξένες τράπεζες δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί με τα σημερινά δεδομένα, το χρέος των 110 δισ. προς την τρόικα δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί γιατί δεν υπάρχουν έσοδα και η ύφεση (δηλαδή η μη παραγωγή) διογκούται.

ΟΙ δανειστές της χώρας διαπιστώνουν χειροπιαστά, ότι υπό τις παρούσες και μελλοντικές συνθήκες δεν μπορούν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους.

ΠΟΙΕΣ είναι αυτές οι συνθήκες; Για να πληρώσει κανείς τα δάνειά του πρέπει να έχει έσοδα. Το Δημόσιο έχει έσοδα είτε από φόρους είτε από παραγωγικές εργασίες. Τίποτε από τα δύο δεν αποδίδει στη χώρα.

ΟΙ παραγωγικές εργασίες (του ιδιωτικού τομέα) έχουν σκοντάψει σε τρία σημεία: Πρώτα πρώτα στον δημόσιο τομέα, πάνω στον οποίο ακουμπάει η συντριπτική πλειονότητά τους, δεύτερον στη στενότητα χρηματοδότησης από τις «κλειστές», πλέον, τράπεζες και, τρίτον, από την όλο και λιγότερη κατανάλωση του λαού.

ΟΙ παραγωγικές εργασίες του δημόσιου τομέα έχουν σκοντάψει στην πάγια αντιπαραγωγικότητά του. Αυτήν που έχει ενθαρρυνθεί και ανδρωθεί από τη διαπλοκή πολιτικών κομμάτων, συνδικαλιστών και υπαλλήλων. Με κύρια ευθύνη των κομμάτων.

ΤΟ βασικότερο πρόβλημα, που αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει η χώρα, είναι η περιφρόνηση των πολιτικών δυνάμεων για το δημόσιο χρήμα. Το χρήμα, που παράγεται από τους πολίτες.

ΑΥΤΗ η περιφρόνηση είναι μια νοοτροπία, που μεταδόθηκε σε όλον τον δημόσιο τομέα, που με τη σειρά του περιφρονεί το χρήμα που διαχειρίζεται, θεωρώντας ότι αφού δεν είναι δικό του (!) μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει και όπως θέλει.

ΑΚΟΜΑ χειρότερα, το ελληνικό Δημόσιο, με κάθε υπηρεσία του, όχι μόνο καταχράται και κατασπαταλά το δημόσιο χρήμα, χωρίς να έχει καν τη στοιχειώδη λογική να καταλάβει ότι βαδίζει στον ατομικό γκρεμό (όπερ και εγένετο), αλλά εφευρίσκει ένα σωρό τρόπους για να απομυζά (ή απομιζά) τους φορολογούμενους κακόπιστα, απατεωνίστικα και ληστρικά.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ, το Δημόσιο, οχυρωμένο πίσω από τη μονιμότητα των υπαλλήλων και τη χυδαιότητα της συγκάλυψης από τα δήθεν πειθαρχικά συμβούλια, όχι απλώς δεν εργάζεται για να παράξει το έργο για το οποίο χρυσοπληρώνεται, αλλά βάζει κάθε είδους γραφειοκρατικά εμπόδια στη ζωή των πολιτών, δημιουργώντας ανύπαρκτες ανάγκες μόνο και μόνο για να δικαιολογεί τις στρατιές των αργόμισθων μελών του.

ΚΙ ΑΝ υπάρχει μια μειοψηφία, που εργάζεται παράγοντας, δεν είναι παρά η εξαίρεση για να επιβεβαιώσει τον κανόνα. Το ξέρει κάθε πολίτης, που έχει γνωστούς, φίλους, συγγενείς, συναλλαγή με τη Λερναία Υδρα.

Η ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ του δημόσιου χρήματος, όμως, δεν είναι αποκλειστικότητα του δημόσιου τέρατος. Οι τεράστιες επιχειρήσεις, που σιτίζονται από το κράτος, υπερκοστολογώντας έργα και υπερτιμολογώντας υλικά, αυτό το δημόσιο χρήμα ξεκοκκαλίζουν, παρέα με απατεώνες λειτουργούς.

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ επαγγελματίες, που αρνούνται να δηλώσουν τα εισοδήματά τους, το δημόσιο χρήμα ροκανίζουν και περιφρονούν, μη συμμετέχοντας στο δημόσιο βάρος. Απολαμβάνοντας, όμως, τα δημόσια έργα!

Η ΕΛΛΑΔΑ δεν έχει οικονομικό πρόβλημα. Εχει πρόβλημα ηθικό. Εχει πρόβλημα νοοτροπίας πολιτών. Εκπαίδευσης πολιτών. Οι οποίοι διαφθείρονται μαζικά τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια από τα πρώτα τους βήματα, από τα ίδια τους τα σπίτια. Και στη συνέχεια από τον περίγυρο παντού όπου εντάσσονται.

ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕ δεν θα αλλάξει έως ότου οι πολίτες μάθουν ότι δεν τους συμφέρει τελικώς, δεν είναι έξυπνο, δεν είναι βολικό να αλληλοκλέβονται και να αλληλοκοροϊδεύονται.

ΤΙΠΟΤΕ δεν θ' αλλάξει έως ότου οι πολίτες μάθουν, ότι αν δουλεύουν για το κοινό ταμείο, παράγοντας και για τον εαυτό τους, κανένας πάτρωνας και επιτηρητής και αφέντης δεν θα μπορεί να τους υποδουλώσει, όπως θα τους υποδουλώσει τώρα.

Η ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ, η αντίσταση του καναπέ, οι αεροφιλοδοξίες και τα «μαύρα» είναι ο τάφος του μέλλοντός τους.

Προηγειται η αναδιαρθρωση του πολιτικου συστηματος

ΕΧΕΙ περάσει ακριβώς ενάμισης χρόνος που η παρούσα κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία. Εχει, δηλαδή, εξαντλήσει κάτι περισσότερο από το ένα τρίτο της θητείας της.

ΑΠΟ την πρώτη ημέρα της διακυβέρνησης γνώριζε η κορυφή της ηγεσίας της ότι αναλαμβάνει μια χώρα υπό εν δυναμει επιτήρηση των ξένων δανειστών και υπό επίθεση από τα κερδοσκοπικά κεφάλαια.

ΜΑΣ το έχουν ομολογήσει και ο επικεφαλής του ΔΝΤ Στρος-Καν, που αποκάλυψε τις συνομιλίες του με τον Γ. Παπανδρέου στις αρχές του 2009, όσο και ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, που αποκάλυψε τη σχετική ενημέρωση που έκανε στον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή και τον Γ. Παπανδρέου, το καλοκαίρι του 2009.

ΕΧΕΙ περάσει ένας χρόνος από την ημέρα που η χώρα μπήκε επισήμως υπό την επίβλεψη των δανειστών της, υπογράφοντας ένα Μνημόνιο τριετούς οικονομικού προγράμματος, το οποίο θα αποπληρώσει ένα μεγάλο κομμάτι του νέου χρέους των 110 δισ. δρχ., θα περιορίσει το έλλειμμα και θα αρχίσει να αποπληρώνει το τρέχον χρέος των περιπου 260 δισ. ευρώ.

ΑΠΟ όλα όσα από τα παραπάνω έχει αναλάβει να πραγματοποιήσει η κυβέρνηση, το μόνο που έχει κάνει εδώ και ενάμιση και εδώ και ένα χρόνο είναι να περικόψει τους 13ο και 14ο μισθούς και κατά ένα ποσοστό κάποια από τα επιδόματα κάποιων υπαλλήλων του στενού δημόσιου τομέα, να κόψει τις συντάξεις όλων των συνταξιούχων με τον δήθεν κοινωνικό ΛΑΦΚΑ, να καταργήσει τις 13η και 14η συντάξεις και να απολύσει συμβασιούχους!

ΑΥΤΑ είναι τα μόνα μέτρα αλλαγής του ελληνικού κράτους που πήρε η κυβέρνηση, μαζί με έναν περιορισμένο αριθμό μετατάξεων υπαλλήλων, χωρίς να έχει καν κονδύλια για να στηρίξει αυτές τις μετατάξεις.

ΤΟ σημαντικότερο που έχει συμβεί, χωρίς να το έχει κάνει επί τούτου η κυβέρνηση, είναι ότι έχει σπείρει τον φόβο και την απόλυτη ανασφάλεια στους πολίτες για το οικονομικό τους μέλλον.

ΤΟ ΕΧΕΙ καταφέρει εξ αρχής με απερίσκεπτες δηλώσεις, εξόφθαλμα ψέματα και ανίδεη διαχείριση νευραλγικών τομέων της ζωής από ανθρώπους ανίκανους να διαχειριστούν έστω και περίπτερο στον ιδιωτικό τομέα. Πώς να το διαχειριστούν, άλλωστε, όταν οι 9 στους 10 από όσους συμμετέχουν στη διακυβέρνηση, διαχρονικώς, είτε δεν έχουν εργαστεί ποτέ πραγματικά στη ζωή τους, παρά διαβιούν σιτιζόμενοι από το δημόσιο ταμείο, δήθεν απασχολούμενοι σε μια δημόσια θέση, είτε έχτισαν ένα δημοφιλές τηλεοπτικό προφίλ στην ιατρική, δικηγορική και θεατροδημοσιογραφική τους ζωή. Σ' αυτό ήταν πιο άξιοι.

ΕΝΑΜΙΣΗ χρόνο μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την παρούσα κυβέρνηση τίποτε δεν έχει πραγματικά γίνει στην πράξη για να αντιμετωπιστούν είτε η απαίτηση των ξένων για ένα ακόμα κράτος με μονεταριστική πολιτική είτε η προσπάθεια κερδοσκοπικών κεφαλαίων να βάλουν χέρι στον πλούτο της χώρας.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ούτε υλοποιεί ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα για να βγάλει τη χώρα από την κρίση από τα δεξιά ούτε επαναστατεί αμφισβητώντας το χρέος και τους πιστωτές, οδηγώντας τη χώρα σε μια περήφανη υπερλιτότητα, όπως κάνουν οι Ισλανδοί. Δεν κάνει τίποτε.

ΔΕΝ κάνει τίποτε, όχι γιατί δεν θέλει ή γιατί έχει ένα σχέδιο πίσω από το τίποτε. Δεν κάνει τίποτε γιατί είναι ανίκανη να κάνει ο,τιδήποτε.

ΣΤΗΝ πράξη, ο διεφθαρμένος μηχανισμός του Δημοσίου, που δεν παράγει τίποτε, εκτός από ελλείμματα και την ανηθικότητα να πληρώνεται για να μην εργάζεται πραγματικά -όπως ξέρει να εργάζεται ο ιδιωτικός τομέας και περιπου οι 2 (δύο) στους 10 (δέκα) δημόσιους υπαλλήλους, ώστε οι συνάδελφοί τους να τους λένε ηλίθιους-, εξακολουθεί και είναι εδώ, αλώβητος, ακόμη πιο αντιπαραγωγικός, κάνοντας μούτρα γιατί του κόπηκαν χαριστικές παροχές και απειλούνται και άλλες. Τις οποίες έχει αποκομίσει όχι σαν επιβράβευση εργασίας. Αλλά σαν δωροδοκία υπουργών και βουλευτών στα συνδικάτα, με την ελπίδα ότι θα ξαναψηφιστούν και την επομένη. Και οι βουλευτές και τα συνδικάτα.

ΤΙΠΟΤΕ απ' αυτά δεν έχει αλλάξει. Το κυριότερο: δεν έχει αλλάξει σαν νοοτροπία. Σαν ηθική.

ΑΠΟ την άλλη πλευρά, στον ιδιωτικό τομέα, η συντριπτική πλειονότητα των ελεύθερων επαγγελματιών όλων των κλάδων ευημερεί επί χρόνια εισπράττοντας μαύρα λεφτά, χωρίς ποτέ να πληρώνει φόρους. Απολαμβάνοντας τα κοινά δημόσια έργα, στα οποία δεν έχει συμμετάσχει ποτέ οικονομικά!

ΟΧΙ μόνον αυτό. Με την αδηφαγία του για κέρδος ανεβάζει κάθε χρόνο το κόστος ζωής ανεξέλεγκτα, επιβαρύνοντας την πραγματική οικονομία.

ΟΛΟΣ αυτός ο τομέας έχει μείνει ώς αυτή τη στιγμή πραγματικά ανέγγιχτος. Ακαταδίωκτος. Αμέτοχος.

ΕΙΝΑΙ περιττό να μιλήσει κανείς για τους κεφαλαιούχους επιχειρηματίες. Αυτοί, χέρι χέρι με βουλευτές και υπουργούς και γραμματείς και συμβούλους και εφοριακούς και τελωνειακούς και αεριτζήδες υπαλλήλους μεσάζοντες, δεν έχουν υποστεί καμία ουσιαστική αλλαγή στη ζωή τους, αφού καμιά μεταβολή δεν προβλέπεται γι' αυτούς στα πομπωδώς ανακοινούμενα μέτρα της κυβέρνησης. Τα οποία δήθεν περικόπτουν και πατάσσουν, χωρίς να αγγίζουν τις κάτω από το τραπέζι παροχές και συναλλαγές.

Ο ΤΟΜΕΑΣ που πλήττεται περισσότερο μετά τους συμβασιούχους είναι του εμπορίου και των υπαλλήλων του. Η ανασφάλεια των αγοραστών έχει σφίξει τις τσέπες τους και το περίσσευμα έχει γίνει κομπόδεμα. Κανείς δεν το ακουμπάει.

Η ΑΘΗΝΑ, και κυρίως το εμπορικό της κέντρο, αλλά και οι γειτονιές της, όλο και πιο πολύ θυμίζουν εικόνα μετασοβιετικού Βουκουρεστίου. Τα μαγαζιά κλείνουν με μεγάλη συχνότητα και μοιάζει σαν να εξοντώνεται η ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξης. Αυτής που παράγει τον πλούτο.

Σ' ΑΥΤΗΝ ακριβώς τη συγκυρία ο πρωθυπουργός εξήγγειλε την Παρασκευή το μεγαλόπνοο σχέδιό του για την καλυτέρεψη της χώρας, τουλάχιστον για την επόμενη τριετία.

Η ΣΤΗΛΗ δεν θέλει να σταθεί τώρα στην ορθότητα και την κριτική όλων των μέτρων που προγραμματίζονται. Θέλει να επισημάνει ότι η προχθεσινή εξαγγελία, ενάμιση χρόνο μετά την εκλογή της κυβέρνησης, είναι κατώτερη μιας έκθεσης μαθητή Γυμνασίου. Και για την αοριστία της και για την ατολμία της και για την ανεδαφικότητά της.

Η ΠΑΡΟΥΣΑ κυβέρνηση είναι ανίκανη να εφαρμόσει όσα εξήγγειλε ο πρωθυπουργός. Η επιχειρηματική περιουσία του Δημοσίου δεν είναι ελκυστική για κανέναν ξένο ή εγχώριο υποψήφιο αγοραστή. Ο αντιπαραγωγικός ρυθμός λειτουργίας, η νοοτροπία των διαρκών δικαιωμάτων χωρίς ταυτόχρονες υποχρεώσεις και η παντοκρατορία συνδικάτων τέτοιας νοοτροπίας, με αυταρχικές αντιλήψεις ως προς την αντιμετώπιση του συνόλου του πληθυσμού (τον οποίο θυμούνται μόνο κάθε φορά που χρειάζονται πλάτη σε μονομερείς διεκδικήσεις) συμπληρώνουν το κάδρο.

Η ΕΙΣΠΡΑΞΗ εσόδων από φόρους είναι πρακτικώς ανέφικτη, αφού ο εισπρακτικός μηχανισμός κάνει λευκή απεργία εδώ και ένα χρόνο που του κόπηκαν επιδόματα.

ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΣ, η ατμομηχανή όσων υπηρεσιών εργάζονταν, οι συμβασιούχοι, έχασαν τη δουλειά τους και διευθυντικές θέσεις-κλειδιά έχουν μείνει είτε κενές είτε με αμφίβολης αξίας υπαλλήλους. Ο φόρτος της πρόσθετης εργασίας δεν μπορεί να αναπληρωθεί από τους υπάρχοντες αριθμούς και την υπάρχουσα νοοτροπία.

Η ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ των μεγάλων τομέων της Υγείας και της Παιδείας, που είναι όμηροι κυκλωμάτων, είναι ανέφικτη, όσο τα κυκλώματα αυτά στηρίζονται από κυβερνητικά και συνδικαλιστικά δεκανίκια.

Ο ΜΟΝΟΣ τομέας που θα αποδώσει χρήματα στο δημόσιο ταμείο είναι οι εύκολες περικοπές, πάλι, συντάξεων, επιδομάτων πρόνοιας, επικουρήσεων, επιδομάτων εργασίας και φορολογικών ελαφρύνσεων σε όλο τον πληθυσμό. Δηλαδή, πάλι, η σφαγή των αδύναμων και των φορολογικώς ειλικρινών!

ΟΛΟ αυτό που σήμερα απειλείται, αλλά μένει ολοζώντανο, είναι ένα οικοδόμημα που έχτισαν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. τα τελευταία, τουλάχιστον, 30 χρόνια, με τη συνένοχη συμμετοχή των μεγάλων κομμάτων της Αριστεράς, η οποία ασχολήθηκε περισσότερο με τη λογιστική λογική, παρά με τη δημιουργία μιας άλλης νοοτροπίας πολιτών, που επαναστατικά θα έσπαγαν το απόστημα.

ΤΟ ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ., λοιπόν, είναι ανίκανοι να γκρεμίσουν τη σημερινή διεφθαρμένη Ελλάδα και να χτίσουν μιαν άλλη. Είναι σαρξ εκ της σαρκός τους. Οι βουλευτές και πολιτευτές τους αντλούν την ύπαρξή τους από το χυδαίο πελατειακό σύστημα του ρουσφετιού, του ψέματος και της αναξιοκρατίας. Το ΚΚΕ αναλίσκεται σε επαναστατικά γυμνάσια, που αν ζούσε ο Λένιν θα τα κατήγγειλε για αριστερισμό, αντί να συγκροτεί ένα Αριστερό πρόγραμμα, μιας πολιτικής εξουσίας. Το μεγαλύτερο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ ξοδεύει τον χρόνο του και τον χρόνο των πολιτών σε πετροπόλεμο λυκειακής ηλικίας, αυτοϊκανοποιούμενος με τις χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα συγκρούσεις δρόμου και χωραφιών. Ο ΛΑΟΣ, τέλος, μέσα στη γενική κατάπτωση, ευτυχώς δεν παράγει πολιτική. Γιατί η πυροτεχνική φρασεολογία του και τα λαϊκιστικά συνθήματά του θα μπορούσαν να δημιουργήσουν έναν πραγματικό ακροδεξιό κίνδυνο, με φιλολαϊκό προσωπείο.

ΕΤΣΙ, μετά και τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες, η χώρα βυθίζεται σε ύφεση, ανεργία και ανασφάλεια, χωρίς κανένα φως να δείχνει έναν δρόμο. Χωρίς να υπάρχει πολιτικός φορέας με σοβαρή, φερέγγυα, χωρίς ψέματα και παρλαπίπες φωνή, που επιπροσθέτως να έχει και την απαραίτητη κατάρτιση και γνώση για να κυβερνήσει έναν λαό και να δημιουργήσει μια δημόσια, κοινωφελή διοίκηση.

ΦΟΡΕΑΣ που να εκπροσωπήσει το κομμάτι του λαού που πραγματικά πονάει τη χώρα περισσότερο από τον εαυτούλη του, που εργάζεται για το κοινωνικό σύνολο και όχι μόνο για το τομαράκι του, που διεκδικεί μια δικαιοσύνη δικαστών και όχι υπαλλήλων, μια δημόσια τάξη για τον λαό και όχι για τις συμμορίες, τους κεφαλαιούχους και τους κυβερνήτες, μια Υγεία για τους ασθενείς και όχι για τους γιατρούς, τους υπαλλήλους και τους εμπόρους.

ΚΥΡΙΩΣ, λείπει ένας πολιτικός φορέας που να κουβαλάει από μόνος του αυτό που πρωτίστως λείπει από την Ελλάδα: Παιδεία για τον λαό και όχι για τους μανδαρίνους και τους καθηγητάδες και τα κυκλώματα. Παιδεία δημοκρατικότητας και όχι του φασισμού των παρεών, των συμφερόντων και των ιδεοληψιών ή της συναλλαγής και της διαφθοράς των παιδικών και νεανικών συνειδήσεων με χυδαία πολιτικοχρηματικά ανταλλάγματα.

ΠΑΙΔΕΙΑ. Αυτό κυρίως λείπει από τον τόπο. Αλλά αυτήν μόνον ένας επαναστατημένος, αγανακτισμένος, πολιτισμένος λαός μπορεί να την διεκδικήσει και να την κερδίσει. Με τις κάλπες ή εξωθημένος σε ξέσπασμα βίας.Γιατι εκει οδηγειται.Από το σε βάρος του βιαιο σύστημα.

ΟΙ κυβερνήτες,εκτός από ηθικοί, είναι χρήσιμοι και όταν φοβούνται τον λαό. Κυρίως τότε.

Ελευθεροτυπια 18 Απριλιου 2011

Ο φανοποιος

ΕΧΕΙ ξημερώσει η 28η Μαρτίου του σωτήριου έτους 2011 και, ενώ έχουν περάσει ήδη τρεις ημέρες από την καταραμένη 25η, οπότε και θα γκρεμιζόταν σε σωρό ερειπίων η ελληνική οικονομία, εκείνη, σε πείσμα προφητών, δανειστών, χρεωμένων Ελλήνων και πολιτικών, που κάνουν ό,τι μπορούν για να τη φουντάρουν, βρίσκεται εκεί που βρισκόταν και στις 24 Μαρτίου του 2011, αλλά και του 2010.

ΕΧΕΙ τα μαύρα της τα χάλια, δεν λέω, αλλά... Αλλά, ούτε στη δραχμή γύρισε, ούτε κατέρρευσαν οι τράπεζες με όλες τις οικονομίες των κατοίκων, ούτε κανείς αρνήθηκε να ξαναδανείσει το γένος των Ελλήνων, έτσι ώστε να το 'χει χρεωμένο μέχρι που να του βγει (του γένους) το δάχτυλο από την τρύπα του παπουτσιού.

ΟΛΑ αυτά τα καταστροφικά σενάρια αναπαράγονταν αμάσητα από τη λατρεία της άρπα-κόλλα ενημέρωσης, που δεν χρειάζεται ούτε πολλά γράμματα να ξέρεις, ούτε πολλή φαιά ουσία να καταναλώνεις, ούτε να μπεις στον κόπο της διασταύρωσης των πληροφοριών. Το Διαδίκτυο προσφέρει αυτό που στην εποχή μας είναι τρόπος ζωής: Εύκολα και γρήγορα. Δηλαδή, στο πόδι.

ΤΟ καταπληκτικό δεν είναι που η καταστροφολογία μπορεί να ξεκίνησε από πέντε-δέκα πλακατζήδες και είρωνες. Είναι που έγινε τόσο εύκολα πιστευτή από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Αυτό θα έπρεπε να είναι από μόνο του ένα μεγάλο καμπανάκι για τους κυβερνήτες. Αν ήξεραν ότι πριν και από τους ίδιους τους αριθμούς, η Οικονομία είναι θέμα ψυχολογίας. Κατ' αρχήν θέμα ψυχολογίας του κόσμου.

ΑΝΤ' αυτού οι κυβερνήτες ξόδεψαν χρόνο και χρήμα και πολύτιμες ανθρωποώρες σε μια γελοία έρευνα για τον δράστη ενός κειμένου στο Διαδίκτυο.

Ο ΠΕΡΙΦΗΜΟΣ φαναρτζής από την Κρήτη, που έκανε την πλάκα του, όπως κάνει καθένας που κάθεται μπροστά στον υπολογιστή, δεν είχε υποψιαστεί ότι μπορεί και να τρομοκρατούσε την κυβέρνηση μιας χώρας! Γιατί αυτό έκανε. Πριν από 5 χρόνια, το μήνυμά του θα είχε πάει άκλαυτο μεταξύ των φίλων του. Σήμερα αναπαράχθηκε σαν τη φωτιά. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Δεν θυμαμαι να εχει διαταχθει ερευνα ή να εχει ασκηθει διωξη για την ψευδη ειδηση,οτι λεφτα υπαρχουν,ειδηση που οδηγησε ενα λαο να ψηφισει αυτον που την εσπειρε.Ουτε θυμαμαι να ασκηθηκε διωξη για την ψευδη ειδηση οτι η χωρα δεν θα ενταχθει στο ΔΝΤ,λιγο καιρο πριν η χωρα ενταχθει στο ΔΝΤ.

ΔΕΝ θυμάμαι να έχει διαταχτεί εισαγγελική έρευνα για τη δήλωση της κυβέρνησης το φθινόπωρο του 2009, ότι η χώρα μοιάζει με τον Τιτανικό, δήλωση που απογείωσε τα spreads και απέκοψε τη χώρα από τον εξωτερικό δανεισμό.

ΟΥΤΕ θυμάμαι να κινήθηκε κανένας εισαγγελέας εναντίον εκείνου που βροντοφώναζε ότι η χώρα δεν είναι χρεωμένη όσο έλεγε η Ν.Δ., αλλά τέσσερις φορές τόσο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η πεποίθηση στους δανειστές ότι ομολογείται αδυναμία εξόφλησης του χρέους.

ΕΠΙΣΗΣ, δεν θυμάμαι σε περίοδο μεταχουντική (γιατί σε χουντική θυμάμαι) να είναι κολάσιμο για κάθε πολίτη να γράφει ό,τι του καπνίσει, από τη στιγμή που τα γραφτά του δεν προσβάλλουν ή δεν βρίζουν ευθέως άλλον πολίτη ή δεν επαινούν αποτρόπαιες πράξεις (πράγμα συζητήσιμο για το ποιος θα κρίνει τι είναι αποτρόπαιο).

Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ολόκληρου μηχανισμού για να βρεθεί και να διωχθεί ο φαναρτζής για «διασπορά ψευδών ειδήσεων» όχι μόνο παραπέμπει σε νοοτροπία Μεταξά και Παπαδόπουλου, αλλά μαρτυρά και την ανασφαλή, ασόβαρη, υστερική κατάσταση στην οποία βρίσκεται μια κυβέρνηση, με αντανακλαστικά Σαουδικής Αραβίας, Ιράν και Λευκορωσίας.

ΤΟ πιο επικίνδυνο είναι ότι κανείς από τον κατά τα άλλα ευαίσθητο Τύπο και τις οργανώσεις που σκίζουν τα ρούχα τους για τα δικαιώματα του κάθε πικραμένου, δεν έχει μέχρι στιγμής αγανακτήσει μ' αυτή τη δίωξη και τη νοοτροπία.

ΙΣΩΣ, γιατί ο φαναρτζής δεν ανήκει σε καμμία κομματική ή ιδεολογική δεξαμενή από κείνες που ξέρουν να σκούζουν μόνο για τα δικά τους παιδιά και για τα παιδιά που χρησιμοποιούν σαν κιμά για τις κρεατομηχανές τους.

ΑΥΤΟΣ ασχολείται με λαμαρίνες. Οχι με τούβλα.

Αλλο ιδιωτ,αλλο idiot

ΜΕΤΑ και την τελευταία ειδοποίηση της γερμανικής τραπεζομηχανής, αλλά και των εκπροσώπων της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για περικοπή των αποδοχών των εργαζομένων στην Ελλάδα, ορθώνεται μέσα μου ένα ερώτημα:
ΟΛΟΙ αυτοί οι μεγαλοπαράγοντες είναι οι έξυπνοι, και οι Ελληνες εργοδότες, που πληρώνουν από την τσέπη τους τις αμοιβές των εργαζομένων, είναι ηλίθιοι; Δηλαδή, δεν ξέρει ο εργοδότης, που τον πονάει η τσέπη του, στην οποία συνήθως έχει καβούρια, πόσα λεφτά θα δώσει και σε ποιον για τη δουλειά που θα του κάνει, και ξέρει η κ. Μέρκελ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Κομισιόν;

ΓΙΑ να το κάνουμε πιο λιανά, η κυρία Μέρκελ είναι δημόσιος υπάλληλος. Ο κύριος Ντερούζ, εκπρόσωπος της Κομισιόν, είναι δημόσιος υπάλληλος της κοινοτικής γραφειοκρατίας. Ο κύριος Μαζούχ, εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, είναι δημόσιος υπάλληλος του ευρωπαϊκού κοινοτικού ταμείου.

Ο ΜΟΝΟΣ που αντιπροσωπεύει ευθέως ιδιωτικά κεφάλαια είναι ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, κύριος Τόμσεν. Γράφω «ευθέως», γιατί και όλοι οι υπόλοιποι ιδιωτικά κεφάλαια αντιπροσωπεύουν. Αυτά, τα οποία κυβερνάνε τις χώρες και τους λαούς.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, για να ξαναγυρίσω στο αρχικό μου ερώτημα, ποιος είναι εκείνος που καθορίζει πόσα λεφτά θα πληρώσει ο εργοδότης τον εργαζόμενό του; Μα, φυσικά, ο ίδιος, κρυμμένος πίσω από την κυρία Μέρκελ και τους άλλους τρεις ομοτράπεζούς της κυρίους.

ΟΜΟΤΡΑΠΕΖΟΥΣ, γιατί στην πραγματικότητα τους δένουν τα συμφέροντα των ίδιων τραπεζών. Των οποίων ουσιαστικά είναι υπάλληλοι.

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ιδιωτικός τομέας, που μέχρι τώρα μπορεί να πίστευε ότι θα μείνει στο απυρόβλητο, απατάται οικτρά. Αυτός θα πληρώσει το μεγαλύτερο τίμημα της πολιτικής που επιβάλλουν οι ξένοι κυβερνήτες του. Ακόμα κι αν δεν ήταν αυτός, αλλά ο δημόσιος, που τίναξε τη χώρα στον αέρα.

ΑΥΤΟΣ θα πληρώσει τα περισσότερα γιατί, σε αντίθεση με τον δημόσιο, δεν υπάρχει κανείς να τον προστατεύσει. Κανείς υπουργός, υφυπουργός, βουλευτής, γραμματέας, διοικητής, που να περάσει μια εγκύκλιο, μια ρύθμιση, μια μεταμεσονύκτια διάταξη, που να κάνει το μαύρο άσπρο, όπως συμβαίνει με χιλιάδες πελατειακά προστατευόμενους της σαπίλας, που λέγεται ελληνικό κομματικό πελατειακό κράτος.

ΟΜΟΙΑ, δεν υπάρχει κανείς από τους παραπάνω αξιωματούχους, που να προστατεύσει τον εργάτη του εργοδότη από τη διαπλοκή τους με όλους τους ευυπόληπτους επιχειρηματίες των δημόσιων έργων και προμηθειών, που συμπληρώνουν τη μαφία, η οποία νέμεται τη χώρα.

ΤΟ χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι που το ελληνικό κομματικό πελατειακό κράτος καλλιέργησε και διατράνωσε στη συνείδηση του μισού, τουλάχιστον, πληθυσμού την ηθική τού ιδρυματισμού. Την ατράνταχτη νοοτροπία, ότι πρέπει να πιάνει θέση εργασίας κανείς και να πληρώνεται δουλεύει - δεν δουλεύει. Προσφέρει - δεν προσφέρει.

Η ΗΘΙΚΗ, που καλλιέργησε εδώ και δεκαετίες αυτό το δήθεν κοινοβουλευτικό έκτρωμα, που λυμαίνεται τη χώρα, δεν είναι η ανάγκη και η υποχρέωση για υπηρεσία στον πολίτη. Αλλά στον εαυτό.

ΔΕΝ είναι η υποχρέωση παροχής της εργασίας, για την οποία καταβάλλεται η αμοιβή. Αλλά η υποχρέωση της αμοιβής. Τελεία. Οι λίγες εξαιρέσεις δεν αναιρούν τον κανόνα.

ΑΝΑΜΕΣΑ σ' αυτά τα δύο πυρά, την επέλαση τραπεζών και εργοδοτών και την απουσία ουσιαστικής δημόσιας υπηρεσίας βρίσκεται όλος ο ιδιωτικός μικροεπαγγελματικός, υπαλληλικός και εργατικός τομέας. Δηλαδή, τα 5 από τα 7 εκατομμύρια των εργαζομένων.

ΧΩΡΙΣ την πολυτέλεια της εργασιακά ανώδυνης απεργίας. Και χωρίς να μπορεί να εκβιάσει κυβερνήσεις. Από τα καρνάγια του Περάματος μέχρι τους εργάτες στους Βωξίτες, στου Λαναρά, τους ψαράδες του Παγασητικού και τους υπαλλήλους των εταιρειών.

ΕΝΑΣ κοιμώμενος γίγαντας, γύρω από τον οποίο γίνεται πολλή φασαρία τελευταίως. Πολύ επικίνδυνο.