Περι γλυψιματος γενικως

ΟΤΑΝ η Ελλάδα έφτασε στα πρόθυρα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ε.Ε., το δημόσιο χρέος της πλησίαζε τα 220 δισ. ευρώ. Χωρίς νέο εξωτερικό δανεισμό, καμία κυβέρνηση δεν μπορούσε να συνεχίσει να πληρώνει το ξέφραγο Δημόσιο και τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του σε παλαιότερα δάνεια.

Οι κυβερνήσεις, επί χρόνια, δεν είχαν χτίσει ένα κράτος που να παράγει κάτι, ώστε να μπορεί να πληρώνει τα χρέη του.

ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΣ, η χώρα είχε ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ για να προστατευτεί από μελλοντικές κερδοσκοπικές επιθέσεις και για να είναι πιο ανταγωνιστική.

ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ στην πράξη ότι όχι μόνο δεν απέφυγε τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, αλλά αντιθέτως τις δέχτηκε και ζει με την κερδοσκοπική βουλιμία των ίδιων των εταίρων της.

ΕΠΙΣΗΣ, αποδείχτηκε ότι όχι μόνο δεν έγινε πιο ανταγωνιστική, αλλά αντιθέτως της απαγορεύεται να είναι ανταγωνιστική, αφού το σκληρό της νόμισμα δεν της επιτρέπει να κάνει μια πιο «φτηνή» και ευέλικτη πολιτική.

ΑΚΟΜΑ χειρότερα, το σκληρό της νόμισμα της επιβάλλει να αιμοδοτεί τις ισχυρές βιομηχανικές χώρες της Ενωσης, αιμορραγώντας η ίδια.

Η ΕΛΛΑΔΑ δεν εντάχθηκε στην κηδεμονία -ο σωστός όρος είναι προστασία, με την εκτός νόμου έννοιά της- της τρόικας εξ αιτίας του χρέους της, αλλά εξ αιτίας του υπέρογκου ελλείμματός της. Αυτό επέβαλαν οι εταίροι της. Χρέος έχουν και άλλες χώρες και μάλιστα μεγαλύτερο από την Ελλάδα (Βρετανία, Ιταλία), αλλά κάτι παράγουν. Και, κυρίως, δεν έχουν άμαθους ερασιτέχνες για κυβερνήτες, οι οποίοι να είναι εύκολη λεία σε κοινούς εκβιαστές.

Η ΕΛΛΑΔΑ, λοιπόν, η οποία δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει το χρέος της, δανειοδοτήθηκε με επιπλέον 110 δισ. ευρώ, τα οποία μάλιστα εκλήθη να αποπληρώσει σε τρία (3) χρόνια (!).

ΔΕΝ ξέρω αν κάποιος από τους αναγνώστες έχει πέσει θύμα τοκογλυφικού κυκλώματος, αλλά αν έχει, ή αν έχει παρακολουθήσει ρεπορτάζ, που περιγράφουν αυτά τα κυκλώματα, δεν θα έχει καμιά απορία για το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα και για το τι θα συμβεί στο μέλλον.

ΟΠΩΣ, μάλιστα, συμβαίνει και στην καθημερινότητα, το ίδιο συμβαίνει και στη χώρα: Δεν φταίνε οι τοκογλύφοι, που εκβιάζουν, σπέρνοντας επιπλέον και ενοχές στο θύμα τους. Φταίει το θύμα, που υποκύπτει.

ΟΤΑΝ έχεις να κάνεις με απλό κοσμάκη, η παραπάνω θέση είναι πολύ αυστηρή, αν και πραγματική. Οταν έχεις να κάνεις με συγκροτημένο (;) κράτος, όμως, η θέση είναι μία: Αυτή.

ΕΑΝ το ίδιο το κράτος δεν μπορεί να σε προστατέψει από τους τοκογλύφους εκβιαστές και, αντιθέτως, τους πλασάρει ως σωτήρες, τότε ή έχεις να κάνεις με ηλίθιο κράτος ή με κράτος συνεργάτη των εκβιαστών. Σε βάρος της τσέπης σου.

ΓΙΑΤΙ, όμως, οι Ευρωπαίοι εταίροι και το ΔΝΤ είναι τοκογλύφοι εκβιαστές; Γιατί, όποιος θέλει να πάρει πίσω τα λεφτά του από αυτόν που χρωστάει και που δεν έχει να πληρώσει, δεν του δανείζει και άλλα λεφτά! Αυτό μπορεί να το καταλάβει κι ένα παιδάκι 6 χρόνων.

ΟΙ κυβερνήτες της χώρας προφανώς είναι μικρότερης ηλικίας ή είναι συμμέτοχοι στην τοκογλυφία, ή είναι εντελώς ανάλγητοι ενώπιον του λαού, που υποτίθεται ότι πληρώνονται για να τον προστατεύουν.

ΜΙΑ χώρα, λοιπόν, που αδυνατεί να εξοφλήσει τα 220 δισ. παλαιότερα χρέη και τα 110 νεότερα, προσδοκά ασμένως και πανηγυρίζοντας να δανειστεί οσονούπω με ακόμα 100 δισ. για να σωθεί!

ΜΕ τα εξοντωτικά μέτρα, που επιβάλλει η κυβέρνηση στους ειλικρινείς, και μόνο, φορολογούμενους για να μαζέψει τα λεφτά που της ζητάει η μαφία, η χώρα αποκλείεται να παραγάγει πλούτο για πολλά χρόνια ώστε να μπορέσει να ξεπληρώσει χρέη.

ΜΟΙΡΑΙΑ, οι δανειστές θα χάσουν μια μέρα το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που δάνεισαν. Δεν είναι τόσο ηλίθιοι που να μην το ξέρουν. Θα έχουν αρπάξει ώς τότε ένα φιλέτο από τον ελληνικό πλούτο και θα το αβγατίζουν. Τα χρήματα που δανείζουν έτσι κι αλλιώς είναι λογιστικοί αριθμοί και μαύρα κεφάλαια από λαθρεμπόριο όπλων, πετρελαίου, ναρκωτικών, τζόγου, πορνείας και τραπεζικής τοκογλυφίας.

ΤΑ οποία απαιτούν να πληρώσουμε εμείς από τα εισοδήματα και τις περιουσίες μας. Το απαιτούν οι εκπρόσωποί τους στο εθνικό μας κοινοβούλιο. Κι εμείς καθόμαστε και τους καμαρώνουμε.

Το αυριο στις πλατειες

ΓΙΑ πέμπτη συνεχή μέρα ο λαός -ένας συγκεκριμένος λαός- συγκεντρώνεται μπροστά στη Βουλή, εκεί που στις 3 Σεπτεμβρίου του 1843 ο επαναστατημένος λαός του Μακρυγιάννη υπό τον Δημήτρη Καλλέργη απαίτησε από τον Οθωνα και πήρε Σύνταγμα.

ΤΟ 1843 δεν είναι 2011 και η Ελλάδα δεν γεννάει πια Μακρυγιάννηδες. Γεννάει, όμως, λαό. Ο λαός αυτός που συγκεντρώνεται στις πλατείες δεν είναι προνομιούχος. Είναι αυτός που υφίσταται τον ζυγό μιας αλαζονικής εξουσίας, η οποία φροντίζει μόνο τους πελάτες της. Πελάτες της είναι κοντά τα δύο δέκατα του ελληνικού πληθυσμού, που ζουν και τρέφονται παρασιτώντας πάνω στον κορμό του λαού, διαφθείροντας με τη σειρά τους και άλλο ένα κομμάτι του, που αδικοπραγεί για να επιζήσει.

ΑΥΤΗ η Καμόρα, που δηλητηριάζει όλο το σώμα του λαού εδώ και χρόνια, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με αυτό ακριβώς το σώμα του λαού που γεμίζει τις πλατείες.

ΕΝΑ σώμα που σιχάθηκε εδώ και καιρό τα ρουσφέτια, τα γλειψίματα, τις παπαρολογίες των πολιτικών και των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών, την αρπαχτή των κατ' ευφημισμόν επαγγελματιών σε βάρος του, την αγένεια, την έλλειψη σεβασμού, τον αυταρχισμό τού κάθε τίποτε, που φοράει μια στολή ή κάθεται σε μια καρέκλα, το ροκάνισμα εκατομμυρίων κονδυλίων, που δικαιούνται όλοι, την κουτοπονηριά σαν κυρίαρχη νοοτροπία συναλλαγής.

ΕΝΑ σώμα, που βαρέθηκε να το διοικεί η βλακεία και η ανειλικρίνεια, η κοροϊδία και η αμορφωσιά. Ναι, η αμορφωσιά.

ΕΝΑ σώμα, που διεκδικεί τον Πολιτισμό, που πιστεύει ότι του αξίζει.

ΑΥΤΟ το σώμα του λαού, που γεμίζει την πλατεία για πέμπτη μέρα, δεν έχει καμιά σχέση με το άρρωστο, κουρασμένο, διεφθαρμένο, ραγιάδικο, τριτοκοσμικής νοοτροπίας ελληνικό κατεστημένο, που έχει καταντήσει τη χώρα νότια Αλβανία.

ΑΥΤΟ το σώμα δεν παραμυθιάζεται από τις ηλιθιότητες των ρητόρων στα «παράθυρα», στα έδρανα και στα βήματα του δήθεν λόγου. Ούτε περιμένει να ζήσει από τα ταξίματα των βου-λεφτάδων.

ΑΥΤΟ το σώμα του λαού είναι το αύριο. Το σάπιο πολιτικό σύστημα πεθαίνει και λείπει μόνο μια μικρή σπρωξιά για να πάψει να ζει.

ΑΥΤΟ το σώμα λοιδορείται ότι έχει μιαν άρνηση, αλλά όχι μια λύση. Αυτοί που το λοιδορούν θα 'πρεπε να παρακαλούν να έχει μια λύση. Κι ακόμα σημαντικότερο: Θα 'πρεπε να ξέρουν ότι αυτό το σώμα, όπως όλα τα σώματα στην ιστορία, αυτή τη στιγμή είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχει η χώρα: Είναι το χώμα, έτοιμο να υποδεχτεί το σπόρο τού αύριο. Ο σπόρος συχνά αργεί. Αλλά έρχεται και φυτρώνει όταν υπάρχουν το έδαφος και το κλίμα.

ΑΥΤΟ το σώμα, σ' αυτή την καμπή τής, όχι μόνο ελληνικής, ιστορίας είναι το ώριμο χώμα σε ένα πρόσφορο κλίμα.

Η ΕΛΛΑΔΑ, ο Τρίτος Κόσμος της Ευρώπης, έτσι όπως την κατάντησαν αυτοί που διαπαιδαγωγούν τον λαό εδώ και πολλές δεκαετίες, αντικρίζει στη γεμάτη πλατεία το μέλλον της.

ΕΝΑ μέλλον, που ονειρεύεται να ζήσει αξιοσέβαστο, δημοκρατικό, αξιοκρατικό, με κοινωνική συνείδηση και όχι φιλοτομαρικό, με διεκδίκηση του δίκιου του στην καθημερινότητα και όχι με ραγιαδισμό.

ΑΥΤΟ το σώμα, που γεμίζει τις πλατείες, είναι ένα καλύτερο αύριο. Και πολλοί από τον σάπιο κόσμο θα προσπαθήσουν να το υποτάξουν, να το εκμεταλλευτούν και να το λερώσουν.

ΑΚΟΜΑ πιο επικίνδυνο: Κάποιοι μέσα σ' αυτό το σώμα θα θελήσουν να το εκμεταλλευτούν για να αρχηγέψουν.

ΑΥΤΟ το σώμα, όμως, ενός πολιτισμένου, φιλειρηνικού και δημοκρατικού ξεσηκωμού είναι το αύριο. Είτε βρίσκεται στις πλατείες είτε στο σπίτι του.

ΚΑΙ μακάρι να κυριαρχήσει.

Ελευθεροτυπια 30/05/2011

Ανοησια και συναινεση

ΔΕΝ έχει διαφύγει την προσοχή του πληροφορημένου κομματιού του ελληνικού λαού η όψιμη εμμονή των μελών της τρόικας, αλλά και ισχυρών στελεχών της ευρωπαϊκής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, σαν τη Λαγκάρντ, τον Τρισέ, τον Σόιμπλε, τον Ολι Ρεν, για συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα.

Η ΕΜΜΟΝΗ αυτή μοιάζει ακόμα πιο μυστηριώδης, όταν εννοεί τη συναίνεση κυρίως -αν όχι αποκλειστικά- της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αδιαφορώντας για την κοινοβουλευτική Αριστερά.

ΗΔΗ ο πρωθυπουργός έχει τη συναίνεση του ΛΑΟΣ και του νεοσύστατου κόμματος της κυρίας Μπακογιάννη.

ΕΙΝΑΙ μυστηριώδης η εμμονή, γιατί εδώ και πολλά χρόνια η αντιπολίτευση που ασκεί η Ν.Δ. στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ είναι από ουσιαστικώς ανύπαρκτη έως εμπράκτως ασθενέστατη.

ΤΑ συνδικάτα, που είναι η κύρια δύναμη άσκησης αποτελεσματικής πίεσης σε μια κυβέρνηση, εξουσιάζονται από το ΠΑΣΟΚ, βαθύ ή ρηχό, στενό ή φαρδύ μικρή η διαφορά, και δευτερευόντως από την Αριστερά, παρ' όλο που η Ν.Δ. έχει ισχυρή αντιπροσώπευση σ' αυτά. Δεν έχει ούτε τον καθοριστικό λόγο ούτε τον αγωνιστικό λόγο.

ΕΤΣΙ, τουλάχιστον στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής, που είναι και το πρωτεύον θέμα της εποχής, οποιαδήποτε αντίδραση μέχρι στιγμής έχει προέλθει από τις φιλοκυβερνητικές οργανώσεις και όχι από τις οργανώσεις της Ν.Δ.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ, στη Βουλή όπου ψηφίζονται τα νομοσχέδια αλλαγής του εργασιακού και επιχειρηματικού τοπίου της χώρας με ταχύ ρυθμό τον τελευταίο χρόνο, η καταψήφιση στο σύνολο ή σε άρθρα από τη Ν.Δ. καθόλου δεν ενοχλεί στην άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής.

Η Ν.Δ. δεν ασκεί εξεγερτική ρητορική, δεν συσπειρώνει κανένα μαχητικό κομμάτι της κοινωνίας και δεν απειλεί το οικονομικό πρόγραμμα της τρόικας διά της κυβέρνησης. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής.

ΟΙ προτάσεις της, μάλιστα, αλλά και η οικονομική της τοποθέτηση από τη φύση της είναι πλησιέστερες προς την αγορά της οικονομίας, που προωθούν η τρόικα και η Ευρώπη των τραπεζικών και επιχειρηματικών συμφερόντων.

ΤΕΛΟΣ, η Ν.Δ., κατά παράδοση και σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ, δεν ασκεί ποτέ κριτική στην εξωτερική πολιτική του ΠΑΣΟΚ με τρόπο που να πυροδοτεί το εσωτερικό πολιτικό κλίμα. Συνήθως, επικαλούμενη το εθνικό συμφέρον, δεν ναρκοθετεί τις κινήσεις των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ στο εξωτερικό.

ΑΠΟ τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά αναρωτιέται κανείς: Οι άνθρωποι της τρόικας και οι λοιποί πολιτικοί και οικονομικοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι είναι εντελώς άσχετοι με την ελληνική πραγματικότητα;

ΜΗΠΩΣ είναι ηλίθιοι και νομίζουν ότι οι πανελλαδικές απεργίες, οι συγκρούσεις με την αστυνομία, η αντίδραση των συνδικάτων, ο πελατειακός εκβιασμός προς υπουργούς και κυβερνητικό κόμμα προέρχονται από τη Ν.Δ.;

ΜΗΠΩΣ νομίζουν ότι η Ν.Δ. απειλεί την πάγια κοινοβουλευτική δικτατορία των 151 ψήφων, που περνάει ό,τι να 'ναι χωρίς κανένα σεβασμό στις απόψεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης;

ΜΗΠΩΣ θέλουν να αποδυναμώσουν το κομματικό πολιτικό σύστημα της χώρας, φοβούμενοι ότι η πλήρης εφαρμογή του Μνημονίου από την κυβέρνηση, η οποία δεν έχει ξεκινήσει ακόμη (!), θα στρέψει τον λαό σ' έναν πόλο αντίστασης, που μπορεί να είναι η Ν.Δ.;

ΟΠΩΣ και να το σκεφτεί κανείς, η τρόικα αποδεικνύεται άσχετη πολιτικά και βαθιά νυχτωμένη, αντάξια των οικονομικών της συνταγών.

ΓΙΑΤΙ μοιάζει να αγνοεί ότι το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. δεν είναι παρά οι δύο πόλοι ενός διεφθαρμένου συστήματος, που το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι η άσκηση της ίδιας εξουσίας.

ΜΠΟΡΕΙ ο Γ. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς να θέλουν να είναι κάτι διαφορετικό. Αλλά θα διοικήσουν διά του Θ. Πάγκαλου και του Γ. Γιακουμάτου. Αυτούς εξέθρεψαν.

Οι αδερφοφαδες (ΙΙ)

ΣΤΙΣ αρχές της περασμένης εβδομάδας, ο πρόεδρος της ευρωζώνης Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, υπό την πίεση των ισχυρών χωρών του group, συγκάλεσε έκτακτη συνάντηση για την Παρασκευή στο Λουξεμβούργο. Ηταν απαραίτητο, γιατί στις 16 του μηνός συνέρχεται το Eurogroup για να πάρει αποφάσεις γύρω από την κρίση των χωρών του ευρώ, με πρωταγωνίστρια την Ελλάδα.

ΤΑ οικονομικά μεγέθη της χώρας έκαναν επιτακτική τη συνάντηση, καθώς: Το χρέος προς τις ξένες τράπεζες δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί με τα σημερινά δεδομένα, το χρέος των 110 δισ. προς την τρόικα δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί γιατί δεν υπάρχουν έσοδα και η ύφεση (δηλαδή η μη παραγωγή) διογκούται.

ΟΙ δανειστές της χώρας διαπιστώνουν χειροπιαστά, ότι υπό τις παρούσες και μελλοντικές συνθήκες δεν μπορούν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους.

ΠΟΙΕΣ είναι αυτές οι συνθήκες; Για να πληρώσει κανείς τα δάνειά του πρέπει να έχει έσοδα. Το Δημόσιο έχει έσοδα είτε από φόρους είτε από παραγωγικές εργασίες. Τίποτε από τα δύο δεν αποδίδει στη χώρα.

ΟΙ παραγωγικές εργασίες (του ιδιωτικού τομέα) έχουν σκοντάψει σε τρία σημεία: Πρώτα πρώτα στον δημόσιο τομέα, πάνω στον οποίο ακουμπάει η συντριπτική πλειονότητά τους, δεύτερον στη στενότητα χρηματοδότησης από τις «κλειστές», πλέον, τράπεζες και, τρίτον, από την όλο και λιγότερη κατανάλωση του λαού.

ΟΙ παραγωγικές εργασίες του δημόσιου τομέα έχουν σκοντάψει στην πάγια αντιπαραγωγικότητά του. Αυτήν που έχει ενθαρρυνθεί και ανδρωθεί από τη διαπλοκή πολιτικών κομμάτων, συνδικαλιστών και υπαλλήλων. Με κύρια ευθύνη των κομμάτων.

ΤΟ βασικότερο πρόβλημα, που αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει η χώρα, είναι η περιφρόνηση των πολιτικών δυνάμεων για το δημόσιο χρήμα. Το χρήμα, που παράγεται από τους πολίτες.

ΑΥΤΗ η περιφρόνηση είναι μια νοοτροπία, που μεταδόθηκε σε όλον τον δημόσιο τομέα, που με τη σειρά του περιφρονεί το χρήμα που διαχειρίζεται, θεωρώντας ότι αφού δεν είναι δικό του (!) μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει και όπως θέλει.

ΑΚΟΜΑ χειρότερα, το ελληνικό Δημόσιο, με κάθε υπηρεσία του, όχι μόνο καταχράται και κατασπαταλά το δημόσιο χρήμα, χωρίς να έχει καν τη στοιχειώδη λογική να καταλάβει ότι βαδίζει στον ατομικό γκρεμό (όπερ και εγένετο), αλλά εφευρίσκει ένα σωρό τρόπους για να απομυζά (ή απομιζά) τους φορολογούμενους κακόπιστα, απατεωνίστικα και ληστρικά.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ, το Δημόσιο, οχυρωμένο πίσω από τη μονιμότητα των υπαλλήλων και τη χυδαιότητα της συγκάλυψης από τα δήθεν πειθαρχικά συμβούλια, όχι απλώς δεν εργάζεται για να παράξει το έργο για το οποίο χρυσοπληρώνεται, αλλά βάζει κάθε είδους γραφειοκρατικά εμπόδια στη ζωή των πολιτών, δημιουργώντας ανύπαρκτες ανάγκες μόνο και μόνο για να δικαιολογεί τις στρατιές των αργόμισθων μελών του.

ΚΙ ΑΝ υπάρχει μια μειοψηφία, που εργάζεται παράγοντας, δεν είναι παρά η εξαίρεση για να επιβεβαιώσει τον κανόνα. Το ξέρει κάθε πολίτης, που έχει γνωστούς, φίλους, συγγενείς, συναλλαγή με τη Λερναία Υδρα.

Η ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ του δημόσιου χρήματος, όμως, δεν είναι αποκλειστικότητα του δημόσιου τέρατος. Οι τεράστιες επιχειρήσεις, που σιτίζονται από το κράτος, υπερκοστολογώντας έργα και υπερτιμολογώντας υλικά, αυτό το δημόσιο χρήμα ξεκοκκαλίζουν, παρέα με απατεώνες λειτουργούς.

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ επαγγελματίες, που αρνούνται να δηλώσουν τα εισοδήματά τους, το δημόσιο χρήμα ροκανίζουν και περιφρονούν, μη συμμετέχοντας στο δημόσιο βάρος. Απολαμβάνοντας, όμως, τα δημόσια έργα!

Η ΕΛΛΑΔΑ δεν έχει οικονομικό πρόβλημα. Εχει πρόβλημα ηθικό. Εχει πρόβλημα νοοτροπίας πολιτών. Εκπαίδευσης πολιτών. Οι οποίοι διαφθείρονται μαζικά τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια από τα πρώτα τους βήματα, από τα ίδια τους τα σπίτια. Και στη συνέχεια από τον περίγυρο παντού όπου εντάσσονται.

ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕ δεν θα αλλάξει έως ότου οι πολίτες μάθουν ότι δεν τους συμφέρει τελικώς, δεν είναι έξυπνο, δεν είναι βολικό να αλληλοκλέβονται και να αλληλοκοροϊδεύονται.

ΤΙΠΟΤΕ δεν θ' αλλάξει έως ότου οι πολίτες μάθουν, ότι αν δουλεύουν για το κοινό ταμείο, παράγοντας και για τον εαυτό τους, κανένας πάτρωνας και επιτηρητής και αφέντης δεν θα μπορεί να τους υποδουλώσει, όπως θα τους υποδουλώσει τώρα.

Η ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ, η αντίσταση του καναπέ, οι αεροφιλοδοξίες και τα «μαύρα» είναι ο τάφος του μέλλοντός τους.

Προηγειται η αναδιαρθρωση του πολιτικου συστηματος

ΕΧΕΙ περάσει ακριβώς ενάμισης χρόνος που η παρούσα κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία. Εχει, δηλαδή, εξαντλήσει κάτι περισσότερο από το ένα τρίτο της θητείας της.

ΑΠΟ την πρώτη ημέρα της διακυβέρνησης γνώριζε η κορυφή της ηγεσίας της ότι αναλαμβάνει μια χώρα υπό εν δυναμει επιτήρηση των ξένων δανειστών και υπό επίθεση από τα κερδοσκοπικά κεφάλαια.

ΜΑΣ το έχουν ομολογήσει και ο επικεφαλής του ΔΝΤ Στρος-Καν, που αποκάλυψε τις συνομιλίες του με τον Γ. Παπανδρέου στις αρχές του 2009, όσο και ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, που αποκάλυψε τη σχετική ενημέρωση που έκανε στον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή και τον Γ. Παπανδρέου, το καλοκαίρι του 2009.

ΕΧΕΙ περάσει ένας χρόνος από την ημέρα που η χώρα μπήκε επισήμως υπό την επίβλεψη των δανειστών της, υπογράφοντας ένα Μνημόνιο τριετούς οικονομικού προγράμματος, το οποίο θα αποπληρώσει ένα μεγάλο κομμάτι του νέου χρέους των 110 δισ. δρχ., θα περιορίσει το έλλειμμα και θα αρχίσει να αποπληρώνει το τρέχον χρέος των περιπου 260 δισ. ευρώ.

ΑΠΟ όλα όσα από τα παραπάνω έχει αναλάβει να πραγματοποιήσει η κυβέρνηση, το μόνο που έχει κάνει εδώ και ενάμιση και εδώ και ένα χρόνο είναι να περικόψει τους 13ο και 14ο μισθούς και κατά ένα ποσοστό κάποια από τα επιδόματα κάποιων υπαλλήλων του στενού δημόσιου τομέα, να κόψει τις συντάξεις όλων των συνταξιούχων με τον δήθεν κοινωνικό ΛΑΦΚΑ, να καταργήσει τις 13η και 14η συντάξεις και να απολύσει συμβασιούχους!

ΑΥΤΑ είναι τα μόνα μέτρα αλλαγής του ελληνικού κράτους που πήρε η κυβέρνηση, μαζί με έναν περιορισμένο αριθμό μετατάξεων υπαλλήλων, χωρίς να έχει καν κονδύλια για να στηρίξει αυτές τις μετατάξεις.

ΤΟ σημαντικότερο που έχει συμβεί, χωρίς να το έχει κάνει επί τούτου η κυβέρνηση, είναι ότι έχει σπείρει τον φόβο και την απόλυτη ανασφάλεια στους πολίτες για το οικονομικό τους μέλλον.

ΤΟ ΕΧΕΙ καταφέρει εξ αρχής με απερίσκεπτες δηλώσεις, εξόφθαλμα ψέματα και ανίδεη διαχείριση νευραλγικών τομέων της ζωής από ανθρώπους ανίκανους να διαχειριστούν έστω και περίπτερο στον ιδιωτικό τομέα. Πώς να το διαχειριστούν, άλλωστε, όταν οι 9 στους 10 από όσους συμμετέχουν στη διακυβέρνηση, διαχρονικώς, είτε δεν έχουν εργαστεί ποτέ πραγματικά στη ζωή τους, παρά διαβιούν σιτιζόμενοι από το δημόσιο ταμείο, δήθεν απασχολούμενοι σε μια δημόσια θέση, είτε έχτισαν ένα δημοφιλές τηλεοπτικό προφίλ στην ιατρική, δικηγορική και θεατροδημοσιογραφική τους ζωή. Σ' αυτό ήταν πιο άξιοι.

ΕΝΑΜΙΣΗ χρόνο μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την παρούσα κυβέρνηση τίποτε δεν έχει πραγματικά γίνει στην πράξη για να αντιμετωπιστούν είτε η απαίτηση των ξένων για ένα ακόμα κράτος με μονεταριστική πολιτική είτε η προσπάθεια κερδοσκοπικών κεφαλαίων να βάλουν χέρι στον πλούτο της χώρας.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ούτε υλοποιεί ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα για να βγάλει τη χώρα από την κρίση από τα δεξιά ούτε επαναστατεί αμφισβητώντας το χρέος και τους πιστωτές, οδηγώντας τη χώρα σε μια περήφανη υπερλιτότητα, όπως κάνουν οι Ισλανδοί. Δεν κάνει τίποτε.

ΔΕΝ κάνει τίποτε, όχι γιατί δεν θέλει ή γιατί έχει ένα σχέδιο πίσω από το τίποτε. Δεν κάνει τίποτε γιατί είναι ανίκανη να κάνει ο,τιδήποτε.

ΣΤΗΝ πράξη, ο διεφθαρμένος μηχανισμός του Δημοσίου, που δεν παράγει τίποτε, εκτός από ελλείμματα και την ανηθικότητα να πληρώνεται για να μην εργάζεται πραγματικά -όπως ξέρει να εργάζεται ο ιδιωτικός τομέας και περιπου οι 2 (δύο) στους 10 (δέκα) δημόσιους υπαλλήλους, ώστε οι συνάδελφοί τους να τους λένε ηλίθιους-, εξακολουθεί και είναι εδώ, αλώβητος, ακόμη πιο αντιπαραγωγικός, κάνοντας μούτρα γιατί του κόπηκαν χαριστικές παροχές και απειλούνται και άλλες. Τις οποίες έχει αποκομίσει όχι σαν επιβράβευση εργασίας. Αλλά σαν δωροδοκία υπουργών και βουλευτών στα συνδικάτα, με την ελπίδα ότι θα ξαναψηφιστούν και την επομένη. Και οι βουλευτές και τα συνδικάτα.

ΤΙΠΟΤΕ απ' αυτά δεν έχει αλλάξει. Το κυριότερο: δεν έχει αλλάξει σαν νοοτροπία. Σαν ηθική.

ΑΠΟ την άλλη πλευρά, στον ιδιωτικό τομέα, η συντριπτική πλειονότητα των ελεύθερων επαγγελματιών όλων των κλάδων ευημερεί επί χρόνια εισπράττοντας μαύρα λεφτά, χωρίς ποτέ να πληρώνει φόρους. Απολαμβάνοντας τα κοινά δημόσια έργα, στα οποία δεν έχει συμμετάσχει ποτέ οικονομικά!

ΟΧΙ μόνον αυτό. Με την αδηφαγία του για κέρδος ανεβάζει κάθε χρόνο το κόστος ζωής ανεξέλεγκτα, επιβαρύνοντας την πραγματική οικονομία.

ΟΛΟΣ αυτός ο τομέας έχει μείνει ώς αυτή τη στιγμή πραγματικά ανέγγιχτος. Ακαταδίωκτος. Αμέτοχος.

ΕΙΝΑΙ περιττό να μιλήσει κανείς για τους κεφαλαιούχους επιχειρηματίες. Αυτοί, χέρι χέρι με βουλευτές και υπουργούς και γραμματείς και συμβούλους και εφοριακούς και τελωνειακούς και αεριτζήδες υπαλλήλους μεσάζοντες, δεν έχουν υποστεί καμία ουσιαστική αλλαγή στη ζωή τους, αφού καμιά μεταβολή δεν προβλέπεται γι' αυτούς στα πομπωδώς ανακοινούμενα μέτρα της κυβέρνησης. Τα οποία δήθεν περικόπτουν και πατάσσουν, χωρίς να αγγίζουν τις κάτω από το τραπέζι παροχές και συναλλαγές.

Ο ΤΟΜΕΑΣ που πλήττεται περισσότερο μετά τους συμβασιούχους είναι του εμπορίου και των υπαλλήλων του. Η ανασφάλεια των αγοραστών έχει σφίξει τις τσέπες τους και το περίσσευμα έχει γίνει κομπόδεμα. Κανείς δεν το ακουμπάει.

Η ΑΘΗΝΑ, και κυρίως το εμπορικό της κέντρο, αλλά και οι γειτονιές της, όλο και πιο πολύ θυμίζουν εικόνα μετασοβιετικού Βουκουρεστίου. Τα μαγαζιά κλείνουν με μεγάλη συχνότητα και μοιάζει σαν να εξοντώνεται η ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξης. Αυτής που παράγει τον πλούτο.

Σ' ΑΥΤΗΝ ακριβώς τη συγκυρία ο πρωθυπουργός εξήγγειλε την Παρασκευή το μεγαλόπνοο σχέδιό του για την καλυτέρεψη της χώρας, τουλάχιστον για την επόμενη τριετία.

Η ΣΤΗΛΗ δεν θέλει να σταθεί τώρα στην ορθότητα και την κριτική όλων των μέτρων που προγραμματίζονται. Θέλει να επισημάνει ότι η προχθεσινή εξαγγελία, ενάμιση χρόνο μετά την εκλογή της κυβέρνησης, είναι κατώτερη μιας έκθεσης μαθητή Γυμνασίου. Και για την αοριστία της και για την ατολμία της και για την ανεδαφικότητά της.

Η ΠΑΡΟΥΣΑ κυβέρνηση είναι ανίκανη να εφαρμόσει όσα εξήγγειλε ο πρωθυπουργός. Η επιχειρηματική περιουσία του Δημοσίου δεν είναι ελκυστική για κανέναν ξένο ή εγχώριο υποψήφιο αγοραστή. Ο αντιπαραγωγικός ρυθμός λειτουργίας, η νοοτροπία των διαρκών δικαιωμάτων χωρίς ταυτόχρονες υποχρεώσεις και η παντοκρατορία συνδικάτων τέτοιας νοοτροπίας, με αυταρχικές αντιλήψεις ως προς την αντιμετώπιση του συνόλου του πληθυσμού (τον οποίο θυμούνται μόνο κάθε φορά που χρειάζονται πλάτη σε μονομερείς διεκδικήσεις) συμπληρώνουν το κάδρο.

Η ΕΙΣΠΡΑΞΗ εσόδων από φόρους είναι πρακτικώς ανέφικτη, αφού ο εισπρακτικός μηχανισμός κάνει λευκή απεργία εδώ και ένα χρόνο που του κόπηκαν επιδόματα.

ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΣ, η ατμομηχανή όσων υπηρεσιών εργάζονταν, οι συμβασιούχοι, έχασαν τη δουλειά τους και διευθυντικές θέσεις-κλειδιά έχουν μείνει είτε κενές είτε με αμφίβολης αξίας υπαλλήλους. Ο φόρτος της πρόσθετης εργασίας δεν μπορεί να αναπληρωθεί από τους υπάρχοντες αριθμούς και την υπάρχουσα νοοτροπία.

Η ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ των μεγάλων τομέων της Υγείας και της Παιδείας, που είναι όμηροι κυκλωμάτων, είναι ανέφικτη, όσο τα κυκλώματα αυτά στηρίζονται από κυβερνητικά και συνδικαλιστικά δεκανίκια.

Ο ΜΟΝΟΣ τομέας που θα αποδώσει χρήματα στο δημόσιο ταμείο είναι οι εύκολες περικοπές, πάλι, συντάξεων, επιδομάτων πρόνοιας, επικουρήσεων, επιδομάτων εργασίας και φορολογικών ελαφρύνσεων σε όλο τον πληθυσμό. Δηλαδή, πάλι, η σφαγή των αδύναμων και των φορολογικώς ειλικρινών!

ΟΛΟ αυτό που σήμερα απειλείται, αλλά μένει ολοζώντανο, είναι ένα οικοδόμημα που έχτισαν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. τα τελευταία, τουλάχιστον, 30 χρόνια, με τη συνένοχη συμμετοχή των μεγάλων κομμάτων της Αριστεράς, η οποία ασχολήθηκε περισσότερο με τη λογιστική λογική, παρά με τη δημιουργία μιας άλλης νοοτροπίας πολιτών, που επαναστατικά θα έσπαγαν το απόστημα.

ΤΟ ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ., λοιπόν, είναι ανίκανοι να γκρεμίσουν τη σημερινή διεφθαρμένη Ελλάδα και να χτίσουν μιαν άλλη. Είναι σαρξ εκ της σαρκός τους. Οι βουλευτές και πολιτευτές τους αντλούν την ύπαρξή τους από το χυδαίο πελατειακό σύστημα του ρουσφετιού, του ψέματος και της αναξιοκρατίας. Το ΚΚΕ αναλίσκεται σε επαναστατικά γυμνάσια, που αν ζούσε ο Λένιν θα τα κατήγγειλε για αριστερισμό, αντί να συγκροτεί ένα Αριστερό πρόγραμμα, μιας πολιτικής εξουσίας. Το μεγαλύτερο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ ξοδεύει τον χρόνο του και τον χρόνο των πολιτών σε πετροπόλεμο λυκειακής ηλικίας, αυτοϊκανοποιούμενος με τις χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα συγκρούσεις δρόμου και χωραφιών. Ο ΛΑΟΣ, τέλος, μέσα στη γενική κατάπτωση, ευτυχώς δεν παράγει πολιτική. Γιατί η πυροτεχνική φρασεολογία του και τα λαϊκιστικά συνθήματά του θα μπορούσαν να δημιουργήσουν έναν πραγματικό ακροδεξιό κίνδυνο, με φιλολαϊκό προσωπείο.

ΕΤΣΙ, μετά και τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες, η χώρα βυθίζεται σε ύφεση, ανεργία και ανασφάλεια, χωρίς κανένα φως να δείχνει έναν δρόμο. Χωρίς να υπάρχει πολιτικός φορέας με σοβαρή, φερέγγυα, χωρίς ψέματα και παρλαπίπες φωνή, που επιπροσθέτως να έχει και την απαραίτητη κατάρτιση και γνώση για να κυβερνήσει έναν λαό και να δημιουργήσει μια δημόσια, κοινωφελή διοίκηση.

ΦΟΡΕΑΣ που να εκπροσωπήσει το κομμάτι του λαού που πραγματικά πονάει τη χώρα περισσότερο από τον εαυτούλη του, που εργάζεται για το κοινωνικό σύνολο και όχι μόνο για το τομαράκι του, που διεκδικεί μια δικαιοσύνη δικαστών και όχι υπαλλήλων, μια δημόσια τάξη για τον λαό και όχι για τις συμμορίες, τους κεφαλαιούχους και τους κυβερνήτες, μια Υγεία για τους ασθενείς και όχι για τους γιατρούς, τους υπαλλήλους και τους εμπόρους.

ΚΥΡΙΩΣ, λείπει ένας πολιτικός φορέας που να κουβαλάει από μόνος του αυτό που πρωτίστως λείπει από την Ελλάδα: Παιδεία για τον λαό και όχι για τους μανδαρίνους και τους καθηγητάδες και τα κυκλώματα. Παιδεία δημοκρατικότητας και όχι του φασισμού των παρεών, των συμφερόντων και των ιδεοληψιών ή της συναλλαγής και της διαφθοράς των παιδικών και νεανικών συνειδήσεων με χυδαία πολιτικοχρηματικά ανταλλάγματα.

ΠΑΙΔΕΙΑ. Αυτό κυρίως λείπει από τον τόπο. Αλλά αυτήν μόνον ένας επαναστατημένος, αγανακτισμένος, πολιτισμένος λαός μπορεί να την διεκδικήσει και να την κερδίσει. Με τις κάλπες ή εξωθημένος σε ξέσπασμα βίας.Γιατι εκει οδηγειται.Από το σε βάρος του βιαιο σύστημα.

ΟΙ κυβερνήτες,εκτός από ηθικοί, είναι χρήσιμοι και όταν φοβούνται τον λαό. Κυρίως τότε.

Ελευθεροτυπια 18 Απριλιου 2011