Ψευτια και εξαπατηση

ΔΕΝ υπάρχει άνθρωπος, που να συναντώ και να μη με ρωτάει: «Πού θα πάνε τα πράγματα;». Και δεν υπάρχει άνθρωπος, στον οποίο να μην απαντώ: «Στο χειρότερο σημείο που φαντάζεσαι». Και δεν εννοώ μόνο το οικονομικό. Εννοώ κυρίως το κοινωνικό.

ΤΟ χειρότερο που έχει συμβεί στη χώρα, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι η οικονομική αδυναμία της να βρει χρήματα για να πληρώνει τα χρέη της και να λειτουργεί τον κρατικό μηχανισμό. Το χειρότερο είναι ότι ο μηχανισμός που την κυβερνά, ξεκινώντας από το δημοτικό σύμβουλο και καταλήγοντας στην ανώτατη ηγεσία, δεν έχει ακουμπήσει, εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, ούτε τρίχα του διεφθαρμένου ελληνικού συστήματος ζωής, που είναι και ο κατ' εξοχήν υπαίτιος των σημερινών και αυριανών δεινών των Ελλήνων πολιτών.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ που κυβερνά σήμερα είναι ο ίδιος που έχει χτίσει το διεφθαρμένο οικοδόμημα. Είναι ο ίδιος, που συνεχίζει να φλομώνει με ψέματα τους πολίτες και τους δανειστές ταυτοχρόνως, ψηφίζοντας νόμους, που κανείς δεν εφαρμόζει, μοιράζοντας υποσχέσεις σε εργαζομένους και επιχειρηματίες, τις οποίες δεν τηρεί και δεν θα τηρήσει, και προστατεύοντας ακόμα κομματικούς πελάτες, παρασιτούντες κεφαλαιούχους και συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις φοροφυγάδων, που τους ξέρει και ο τελευταίος πολίτης.

ΔΕΝ υπάρχει πράξη που να γίνεται εδώ και χρόνια στη χώρα, πίσω από την οποία να μην κρύβεται ένας απατεωνίστικος, αναξιοκρατικός μηχανισμός. Από τον οποίο σιτίζεται πλέον τουλάχιστον ο μισός ενεργός πληθυσμός της χώρας.

ΜΕΡΙΚΑ, ίσως, παραδείγματα των πιο πάνω διαπιστώσεων θα μπορούσαν να πείσουν ακόμα και τον τελευταίο αφελή καλοπροαίρετο πολίτη:

ΤΟ μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που υπογράφηκε προβλέπει ρητώς την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, και μάλιστα σε μεγάλο αριθμό. Ο αρμόδιος υπουργός και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης αρνούνται να πουν την αλήθεια στους εργαζομένους, χρησιμοποιώντας απίθανες διαστρεβλώσεις ελληνικών λέξεων και εννοιών.

ΠΑΝΩ από 600 επαγγέλματα, που είχαν προϋποθέσεις για να ασκηθούν, ασκούνται ελεύθερα από πρώτης Ιουλίου, σύμφωνα με τον νόμο που υποχρεώθηκε να υπογράψει η κυβέρνηση στις αρχές της άνοιξης. Φυσικά, η κυβέρνηση είπε ψέματα στην τρόικα, γιατί η απελευθέρωση απαιτεί προεδρικά διατάγματα που δεν υπογράφονται. Αλλά λέει ψέματα και στους επαγγελματίες, αποκρύπτοντάς ότι κάθε προνομιακή μεταχείριση πια εκπίπτει από την ίδια την Ε.Ε.

ΕΔΩ και μήνες η κυβέρνηση μοιράζει από τηλεοράσεως και από συνεντεύξεις υπουργών εκατομμύρια σε επαγγελματίες, μέσω προγραμμάτων, στα οποία είτε δεν υπάρχει ούτε ευρώ, είτε η χορήγησή τους είναι απαγορευτική για τα εννέα δέκατα των ενδιαφερομένων.

ΕΔΩ και ένα χρόνο η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι δεν χρειάζονται νέα μέτρα, γνωρίζοντας ότι θα έρθουν και χειρότερα, επιβάλλοντάς τα κιόλας.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, αυτή και οι προηγούμενες, έχει οδηγήσει τη χώρα σε μαρασμό και γιατί αρνείται πεισματικά να πάρει τους φόρους από τους κατ' επάγγελμα φοροφυγάδες. Δεν υπάρχει πολίτης, που δεν ξέρει ακριβώς ποιοι επαγγελματίες φοροδιαφεύγουν -κατά τάξεις κιόλας- αφού οι πολίτες είναι τα πρώτα οικονομικά θύματα αυτών των τάξεων.

ΦΥΣΙΚΑ, οι δανειστές επιμένουν πιεστικά προς την κυβέρνηση να αντλήσει αυτούς τους πόρους αντί να επιβαρύνει με φόρους τους ήδη φανερούς φορολογούμενους. Μάταια. Παράγοντες του ΔΝΤ εκμυστηρεύτηκαν σε δημοσιογράφους ότι είναι πεπεισμένοι πως η κυβέρνηση δεν θέλει να πιάσει τους φοροφυγάδες.

ΤΟ μεγάλο κανόνι για τη χώρα θα ακουστεί όταν ανοίξει ο φάκελος των δήμων. Ο περιλάλητος «Καλλικράτης» θα αποδειχτεί μια σαπουνόφουσκα, που όχι μόνο δεν έλυσε τα προβλήματα των δήμων, αλλά κουκούλωσε όλη την οικονομική βρωμιά τους, δεν προέβλεψε τίποτα ουσιαστικό για την επιβίωσή τους, οδήγησε σε απόλυση εκείνους που πραγματικά δούλευαν και έδωσε μια πρόσκαιρη εκλογική νίκη στο ΠΑΣΟΚ. Ελληνικά πολιτικά μικρονοϊκά κατασκευάσματα.

ΚΑΙ τώρα; Τώρα η χώρα με τους ίδιους ψεύτες, παραπλανητές και χωρίς όραμα πολιτικούς, πολύ στενών ορίων γειτονιάς, θα οδηγηθεί μοιραία σε μια εσωτερική σύγκρουση, από την οποία είτε θα καταλήξει σε μια μετατσαουσέσκου αθλιότητα είτε θα βρει μέσα από τον αμέτοχο σωρό της μια αξιόλογη ηγεσία.

ΕΙΤΕ, το πιο πιθανό, και τα δύο. Αλλά, έτσι όπως είναι τώρα, δεν θα μείνει.

Περι γλυψιματος γενικως

ΟΤΑΝ η Ελλάδα έφτασε στα πρόθυρα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ε.Ε., το δημόσιο χρέος της πλησίαζε τα 220 δισ. ευρώ. Χωρίς νέο εξωτερικό δανεισμό, καμία κυβέρνηση δεν μπορούσε να συνεχίσει να πληρώνει το ξέφραγο Δημόσιο και τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του σε παλαιότερα δάνεια.

Οι κυβερνήσεις, επί χρόνια, δεν είχαν χτίσει ένα κράτος που να παράγει κάτι, ώστε να μπορεί να πληρώνει τα χρέη του.

ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΣ, η χώρα είχε ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ για να προστατευτεί από μελλοντικές κερδοσκοπικές επιθέσεις και για να είναι πιο ανταγωνιστική.

ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ στην πράξη ότι όχι μόνο δεν απέφυγε τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, αλλά αντιθέτως τις δέχτηκε και ζει με την κερδοσκοπική βουλιμία των ίδιων των εταίρων της.

ΕΠΙΣΗΣ, αποδείχτηκε ότι όχι μόνο δεν έγινε πιο ανταγωνιστική, αλλά αντιθέτως της απαγορεύεται να είναι ανταγωνιστική, αφού το σκληρό της νόμισμα δεν της επιτρέπει να κάνει μια πιο «φτηνή» και ευέλικτη πολιτική.

ΑΚΟΜΑ χειρότερα, το σκληρό της νόμισμα της επιβάλλει να αιμοδοτεί τις ισχυρές βιομηχανικές χώρες της Ενωσης, αιμορραγώντας η ίδια.

Η ΕΛΛΑΔΑ δεν εντάχθηκε στην κηδεμονία -ο σωστός όρος είναι προστασία, με την εκτός νόμου έννοιά της- της τρόικας εξ αιτίας του χρέους της, αλλά εξ αιτίας του υπέρογκου ελλείμματός της. Αυτό επέβαλαν οι εταίροι της. Χρέος έχουν και άλλες χώρες και μάλιστα μεγαλύτερο από την Ελλάδα (Βρετανία, Ιταλία), αλλά κάτι παράγουν. Και, κυρίως, δεν έχουν άμαθους ερασιτέχνες για κυβερνήτες, οι οποίοι να είναι εύκολη λεία σε κοινούς εκβιαστές.

Η ΕΛΛΑΔΑ, λοιπόν, η οποία δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει το χρέος της, δανειοδοτήθηκε με επιπλέον 110 δισ. ευρώ, τα οποία μάλιστα εκλήθη να αποπληρώσει σε τρία (3) χρόνια (!).

ΔΕΝ ξέρω αν κάποιος από τους αναγνώστες έχει πέσει θύμα τοκογλυφικού κυκλώματος, αλλά αν έχει, ή αν έχει παρακολουθήσει ρεπορτάζ, που περιγράφουν αυτά τα κυκλώματα, δεν θα έχει καμιά απορία για το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα και για το τι θα συμβεί στο μέλλον.

ΟΠΩΣ, μάλιστα, συμβαίνει και στην καθημερινότητα, το ίδιο συμβαίνει και στη χώρα: Δεν φταίνε οι τοκογλύφοι, που εκβιάζουν, σπέρνοντας επιπλέον και ενοχές στο θύμα τους. Φταίει το θύμα, που υποκύπτει.

ΟΤΑΝ έχεις να κάνεις με απλό κοσμάκη, η παραπάνω θέση είναι πολύ αυστηρή, αν και πραγματική. Οταν έχεις να κάνεις με συγκροτημένο (;) κράτος, όμως, η θέση είναι μία: Αυτή.

ΕΑΝ το ίδιο το κράτος δεν μπορεί να σε προστατέψει από τους τοκογλύφους εκβιαστές και, αντιθέτως, τους πλασάρει ως σωτήρες, τότε ή έχεις να κάνεις με ηλίθιο κράτος ή με κράτος συνεργάτη των εκβιαστών. Σε βάρος της τσέπης σου.

ΓΙΑΤΙ, όμως, οι Ευρωπαίοι εταίροι και το ΔΝΤ είναι τοκογλύφοι εκβιαστές; Γιατί, όποιος θέλει να πάρει πίσω τα λεφτά του από αυτόν που χρωστάει και που δεν έχει να πληρώσει, δεν του δανείζει και άλλα λεφτά! Αυτό μπορεί να το καταλάβει κι ένα παιδάκι 6 χρόνων.

ΟΙ κυβερνήτες της χώρας προφανώς είναι μικρότερης ηλικίας ή είναι συμμέτοχοι στην τοκογλυφία, ή είναι εντελώς ανάλγητοι ενώπιον του λαού, που υποτίθεται ότι πληρώνονται για να τον προστατεύουν.

ΜΙΑ χώρα, λοιπόν, που αδυνατεί να εξοφλήσει τα 220 δισ. παλαιότερα χρέη και τα 110 νεότερα, προσδοκά ασμένως και πανηγυρίζοντας να δανειστεί οσονούπω με ακόμα 100 δισ. για να σωθεί!

ΜΕ τα εξοντωτικά μέτρα, που επιβάλλει η κυβέρνηση στους ειλικρινείς, και μόνο, φορολογούμενους για να μαζέψει τα λεφτά που της ζητάει η μαφία, η χώρα αποκλείεται να παραγάγει πλούτο για πολλά χρόνια ώστε να μπορέσει να ξεπληρώσει χρέη.

ΜΟΙΡΑΙΑ, οι δανειστές θα χάσουν μια μέρα το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που δάνεισαν. Δεν είναι τόσο ηλίθιοι που να μην το ξέρουν. Θα έχουν αρπάξει ώς τότε ένα φιλέτο από τον ελληνικό πλούτο και θα το αβγατίζουν. Τα χρήματα που δανείζουν έτσι κι αλλιώς είναι λογιστικοί αριθμοί και μαύρα κεφάλαια από λαθρεμπόριο όπλων, πετρελαίου, ναρκωτικών, τζόγου, πορνείας και τραπεζικής τοκογλυφίας.

ΤΑ οποία απαιτούν να πληρώσουμε εμείς από τα εισοδήματα και τις περιουσίες μας. Το απαιτούν οι εκπρόσωποί τους στο εθνικό μας κοινοβούλιο. Κι εμείς καθόμαστε και τους καμαρώνουμε.

Το αυριο στις πλατειες

ΓΙΑ πέμπτη συνεχή μέρα ο λαός -ένας συγκεκριμένος λαός- συγκεντρώνεται μπροστά στη Βουλή, εκεί που στις 3 Σεπτεμβρίου του 1843 ο επαναστατημένος λαός του Μακρυγιάννη υπό τον Δημήτρη Καλλέργη απαίτησε από τον Οθωνα και πήρε Σύνταγμα.

ΤΟ 1843 δεν είναι 2011 και η Ελλάδα δεν γεννάει πια Μακρυγιάννηδες. Γεννάει, όμως, λαό. Ο λαός αυτός που συγκεντρώνεται στις πλατείες δεν είναι προνομιούχος. Είναι αυτός που υφίσταται τον ζυγό μιας αλαζονικής εξουσίας, η οποία φροντίζει μόνο τους πελάτες της. Πελάτες της είναι κοντά τα δύο δέκατα του ελληνικού πληθυσμού, που ζουν και τρέφονται παρασιτώντας πάνω στον κορμό του λαού, διαφθείροντας με τη σειρά τους και άλλο ένα κομμάτι του, που αδικοπραγεί για να επιζήσει.

ΑΥΤΗ η Καμόρα, που δηλητηριάζει όλο το σώμα του λαού εδώ και χρόνια, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με αυτό ακριβώς το σώμα του λαού που γεμίζει τις πλατείες.

ΕΝΑ σώμα που σιχάθηκε εδώ και καιρό τα ρουσφέτια, τα γλειψίματα, τις παπαρολογίες των πολιτικών και των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών, την αρπαχτή των κατ' ευφημισμόν επαγγελματιών σε βάρος του, την αγένεια, την έλλειψη σεβασμού, τον αυταρχισμό τού κάθε τίποτε, που φοράει μια στολή ή κάθεται σε μια καρέκλα, το ροκάνισμα εκατομμυρίων κονδυλίων, που δικαιούνται όλοι, την κουτοπονηριά σαν κυρίαρχη νοοτροπία συναλλαγής.

ΕΝΑ σώμα, που βαρέθηκε να το διοικεί η βλακεία και η ανειλικρίνεια, η κοροϊδία και η αμορφωσιά. Ναι, η αμορφωσιά.

ΕΝΑ σώμα, που διεκδικεί τον Πολιτισμό, που πιστεύει ότι του αξίζει.

ΑΥΤΟ το σώμα του λαού, που γεμίζει την πλατεία για πέμπτη μέρα, δεν έχει καμιά σχέση με το άρρωστο, κουρασμένο, διεφθαρμένο, ραγιάδικο, τριτοκοσμικής νοοτροπίας ελληνικό κατεστημένο, που έχει καταντήσει τη χώρα νότια Αλβανία.

ΑΥΤΟ το σώμα δεν παραμυθιάζεται από τις ηλιθιότητες των ρητόρων στα «παράθυρα», στα έδρανα και στα βήματα του δήθεν λόγου. Ούτε περιμένει να ζήσει από τα ταξίματα των βου-λεφτάδων.

ΑΥΤΟ το σώμα του λαού είναι το αύριο. Το σάπιο πολιτικό σύστημα πεθαίνει και λείπει μόνο μια μικρή σπρωξιά για να πάψει να ζει.

ΑΥΤΟ το σώμα λοιδορείται ότι έχει μιαν άρνηση, αλλά όχι μια λύση. Αυτοί που το λοιδορούν θα 'πρεπε να παρακαλούν να έχει μια λύση. Κι ακόμα σημαντικότερο: Θα 'πρεπε να ξέρουν ότι αυτό το σώμα, όπως όλα τα σώματα στην ιστορία, αυτή τη στιγμή είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχει η χώρα: Είναι το χώμα, έτοιμο να υποδεχτεί το σπόρο τού αύριο. Ο σπόρος συχνά αργεί. Αλλά έρχεται και φυτρώνει όταν υπάρχουν το έδαφος και το κλίμα.

ΑΥΤΟ το σώμα, σ' αυτή την καμπή τής, όχι μόνο ελληνικής, ιστορίας είναι το ώριμο χώμα σε ένα πρόσφορο κλίμα.

Η ΕΛΛΑΔΑ, ο Τρίτος Κόσμος της Ευρώπης, έτσι όπως την κατάντησαν αυτοί που διαπαιδαγωγούν τον λαό εδώ και πολλές δεκαετίες, αντικρίζει στη γεμάτη πλατεία το μέλλον της.

ΕΝΑ μέλλον, που ονειρεύεται να ζήσει αξιοσέβαστο, δημοκρατικό, αξιοκρατικό, με κοινωνική συνείδηση και όχι φιλοτομαρικό, με διεκδίκηση του δίκιου του στην καθημερινότητα και όχι με ραγιαδισμό.

ΑΥΤΟ το σώμα, που γεμίζει τις πλατείες, είναι ένα καλύτερο αύριο. Και πολλοί από τον σάπιο κόσμο θα προσπαθήσουν να το υποτάξουν, να το εκμεταλλευτούν και να το λερώσουν.

ΑΚΟΜΑ πιο επικίνδυνο: Κάποιοι μέσα σ' αυτό το σώμα θα θελήσουν να το εκμεταλλευτούν για να αρχηγέψουν.

ΑΥΤΟ το σώμα, όμως, ενός πολιτισμένου, φιλειρηνικού και δημοκρατικού ξεσηκωμού είναι το αύριο. Είτε βρίσκεται στις πλατείες είτε στο σπίτι του.

ΚΑΙ μακάρι να κυριαρχήσει.

Ελευθεροτυπια 30/05/2011

Ανοησια και συναινεση

ΔΕΝ έχει διαφύγει την προσοχή του πληροφορημένου κομματιού του ελληνικού λαού η όψιμη εμμονή των μελών της τρόικας, αλλά και ισχυρών στελεχών της ευρωπαϊκής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, σαν τη Λαγκάρντ, τον Τρισέ, τον Σόιμπλε, τον Ολι Ρεν, για συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα.

Η ΕΜΜΟΝΗ αυτή μοιάζει ακόμα πιο μυστηριώδης, όταν εννοεί τη συναίνεση κυρίως -αν όχι αποκλειστικά- της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αδιαφορώντας για την κοινοβουλευτική Αριστερά.

ΗΔΗ ο πρωθυπουργός έχει τη συναίνεση του ΛΑΟΣ και του νεοσύστατου κόμματος της κυρίας Μπακογιάννη.

ΕΙΝΑΙ μυστηριώδης η εμμονή, γιατί εδώ και πολλά χρόνια η αντιπολίτευση που ασκεί η Ν.Δ. στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ είναι από ουσιαστικώς ανύπαρκτη έως εμπράκτως ασθενέστατη.

ΤΑ συνδικάτα, που είναι η κύρια δύναμη άσκησης αποτελεσματικής πίεσης σε μια κυβέρνηση, εξουσιάζονται από το ΠΑΣΟΚ, βαθύ ή ρηχό, στενό ή φαρδύ μικρή η διαφορά, και δευτερευόντως από την Αριστερά, παρ' όλο που η Ν.Δ. έχει ισχυρή αντιπροσώπευση σ' αυτά. Δεν έχει ούτε τον καθοριστικό λόγο ούτε τον αγωνιστικό λόγο.

ΕΤΣΙ, τουλάχιστον στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής, που είναι και το πρωτεύον θέμα της εποχής, οποιαδήποτε αντίδραση μέχρι στιγμής έχει προέλθει από τις φιλοκυβερνητικές οργανώσεις και όχι από τις οργανώσεις της Ν.Δ.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ, στη Βουλή όπου ψηφίζονται τα νομοσχέδια αλλαγής του εργασιακού και επιχειρηματικού τοπίου της χώρας με ταχύ ρυθμό τον τελευταίο χρόνο, η καταψήφιση στο σύνολο ή σε άρθρα από τη Ν.Δ. καθόλου δεν ενοχλεί στην άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής.

Η Ν.Δ. δεν ασκεί εξεγερτική ρητορική, δεν συσπειρώνει κανένα μαχητικό κομμάτι της κοινωνίας και δεν απειλεί το οικονομικό πρόγραμμα της τρόικας διά της κυβέρνησης. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής.

ΟΙ προτάσεις της, μάλιστα, αλλά και η οικονομική της τοποθέτηση από τη φύση της είναι πλησιέστερες προς την αγορά της οικονομίας, που προωθούν η τρόικα και η Ευρώπη των τραπεζικών και επιχειρηματικών συμφερόντων.

ΤΕΛΟΣ, η Ν.Δ., κατά παράδοση και σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ, δεν ασκεί ποτέ κριτική στην εξωτερική πολιτική του ΠΑΣΟΚ με τρόπο που να πυροδοτεί το εσωτερικό πολιτικό κλίμα. Συνήθως, επικαλούμενη το εθνικό συμφέρον, δεν ναρκοθετεί τις κινήσεις των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ στο εξωτερικό.

ΑΠΟ τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά αναρωτιέται κανείς: Οι άνθρωποι της τρόικας και οι λοιποί πολιτικοί και οικονομικοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι είναι εντελώς άσχετοι με την ελληνική πραγματικότητα;

ΜΗΠΩΣ είναι ηλίθιοι και νομίζουν ότι οι πανελλαδικές απεργίες, οι συγκρούσεις με την αστυνομία, η αντίδραση των συνδικάτων, ο πελατειακός εκβιασμός προς υπουργούς και κυβερνητικό κόμμα προέρχονται από τη Ν.Δ.;

ΜΗΠΩΣ νομίζουν ότι η Ν.Δ. απειλεί την πάγια κοινοβουλευτική δικτατορία των 151 ψήφων, που περνάει ό,τι να 'ναι χωρίς κανένα σεβασμό στις απόψεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης;

ΜΗΠΩΣ θέλουν να αποδυναμώσουν το κομματικό πολιτικό σύστημα της χώρας, φοβούμενοι ότι η πλήρης εφαρμογή του Μνημονίου από την κυβέρνηση, η οποία δεν έχει ξεκινήσει ακόμη (!), θα στρέψει τον λαό σ' έναν πόλο αντίστασης, που μπορεί να είναι η Ν.Δ.;

ΟΠΩΣ και να το σκεφτεί κανείς, η τρόικα αποδεικνύεται άσχετη πολιτικά και βαθιά νυχτωμένη, αντάξια των οικονομικών της συνταγών.

ΓΙΑΤΙ μοιάζει να αγνοεί ότι το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. δεν είναι παρά οι δύο πόλοι ενός διεφθαρμένου συστήματος, που το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι η άσκηση της ίδιας εξουσίας.

ΜΠΟΡΕΙ ο Γ. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς να θέλουν να είναι κάτι διαφορετικό. Αλλά θα διοικήσουν διά του Θ. Πάγκαλου και του Γ. Γιακουμάτου. Αυτούς εξέθρεψαν.

Οι αδερφοφαδες (ΙΙ)

ΣΤΙΣ αρχές της περασμένης εβδομάδας, ο πρόεδρος της ευρωζώνης Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, υπό την πίεση των ισχυρών χωρών του group, συγκάλεσε έκτακτη συνάντηση για την Παρασκευή στο Λουξεμβούργο. Ηταν απαραίτητο, γιατί στις 16 του μηνός συνέρχεται το Eurogroup για να πάρει αποφάσεις γύρω από την κρίση των χωρών του ευρώ, με πρωταγωνίστρια την Ελλάδα.

ΤΑ οικονομικά μεγέθη της χώρας έκαναν επιτακτική τη συνάντηση, καθώς: Το χρέος προς τις ξένες τράπεζες δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί με τα σημερινά δεδομένα, το χρέος των 110 δισ. προς την τρόικα δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί γιατί δεν υπάρχουν έσοδα και η ύφεση (δηλαδή η μη παραγωγή) διογκούται.

ΟΙ δανειστές της χώρας διαπιστώνουν χειροπιαστά, ότι υπό τις παρούσες και μελλοντικές συνθήκες δεν μπορούν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους.

ΠΟΙΕΣ είναι αυτές οι συνθήκες; Για να πληρώσει κανείς τα δάνειά του πρέπει να έχει έσοδα. Το Δημόσιο έχει έσοδα είτε από φόρους είτε από παραγωγικές εργασίες. Τίποτε από τα δύο δεν αποδίδει στη χώρα.

ΟΙ παραγωγικές εργασίες (του ιδιωτικού τομέα) έχουν σκοντάψει σε τρία σημεία: Πρώτα πρώτα στον δημόσιο τομέα, πάνω στον οποίο ακουμπάει η συντριπτική πλειονότητά τους, δεύτερον στη στενότητα χρηματοδότησης από τις «κλειστές», πλέον, τράπεζες και, τρίτον, από την όλο και λιγότερη κατανάλωση του λαού.

ΟΙ παραγωγικές εργασίες του δημόσιου τομέα έχουν σκοντάψει στην πάγια αντιπαραγωγικότητά του. Αυτήν που έχει ενθαρρυνθεί και ανδρωθεί από τη διαπλοκή πολιτικών κομμάτων, συνδικαλιστών και υπαλλήλων. Με κύρια ευθύνη των κομμάτων.

ΤΟ βασικότερο πρόβλημα, που αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει η χώρα, είναι η περιφρόνηση των πολιτικών δυνάμεων για το δημόσιο χρήμα. Το χρήμα, που παράγεται από τους πολίτες.

ΑΥΤΗ η περιφρόνηση είναι μια νοοτροπία, που μεταδόθηκε σε όλον τον δημόσιο τομέα, που με τη σειρά του περιφρονεί το χρήμα που διαχειρίζεται, θεωρώντας ότι αφού δεν είναι δικό του (!) μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει και όπως θέλει.

ΑΚΟΜΑ χειρότερα, το ελληνικό Δημόσιο, με κάθε υπηρεσία του, όχι μόνο καταχράται και κατασπαταλά το δημόσιο χρήμα, χωρίς να έχει καν τη στοιχειώδη λογική να καταλάβει ότι βαδίζει στον ατομικό γκρεμό (όπερ και εγένετο), αλλά εφευρίσκει ένα σωρό τρόπους για να απομυζά (ή απομιζά) τους φορολογούμενους κακόπιστα, απατεωνίστικα και ληστρικά.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ, το Δημόσιο, οχυρωμένο πίσω από τη μονιμότητα των υπαλλήλων και τη χυδαιότητα της συγκάλυψης από τα δήθεν πειθαρχικά συμβούλια, όχι απλώς δεν εργάζεται για να παράξει το έργο για το οποίο χρυσοπληρώνεται, αλλά βάζει κάθε είδους γραφειοκρατικά εμπόδια στη ζωή των πολιτών, δημιουργώντας ανύπαρκτες ανάγκες μόνο και μόνο για να δικαιολογεί τις στρατιές των αργόμισθων μελών του.

ΚΙ ΑΝ υπάρχει μια μειοψηφία, που εργάζεται παράγοντας, δεν είναι παρά η εξαίρεση για να επιβεβαιώσει τον κανόνα. Το ξέρει κάθε πολίτης, που έχει γνωστούς, φίλους, συγγενείς, συναλλαγή με τη Λερναία Υδρα.

Η ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ του δημόσιου χρήματος, όμως, δεν είναι αποκλειστικότητα του δημόσιου τέρατος. Οι τεράστιες επιχειρήσεις, που σιτίζονται από το κράτος, υπερκοστολογώντας έργα και υπερτιμολογώντας υλικά, αυτό το δημόσιο χρήμα ξεκοκκαλίζουν, παρέα με απατεώνες λειτουργούς.

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ επαγγελματίες, που αρνούνται να δηλώσουν τα εισοδήματά τους, το δημόσιο χρήμα ροκανίζουν και περιφρονούν, μη συμμετέχοντας στο δημόσιο βάρος. Απολαμβάνοντας, όμως, τα δημόσια έργα!

Η ΕΛΛΑΔΑ δεν έχει οικονομικό πρόβλημα. Εχει πρόβλημα ηθικό. Εχει πρόβλημα νοοτροπίας πολιτών. Εκπαίδευσης πολιτών. Οι οποίοι διαφθείρονται μαζικά τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια από τα πρώτα τους βήματα, από τα ίδια τους τα σπίτια. Και στη συνέχεια από τον περίγυρο παντού όπου εντάσσονται.

ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕ δεν θα αλλάξει έως ότου οι πολίτες μάθουν ότι δεν τους συμφέρει τελικώς, δεν είναι έξυπνο, δεν είναι βολικό να αλληλοκλέβονται και να αλληλοκοροϊδεύονται.

ΤΙΠΟΤΕ δεν θ' αλλάξει έως ότου οι πολίτες μάθουν, ότι αν δουλεύουν για το κοινό ταμείο, παράγοντας και για τον εαυτό τους, κανένας πάτρωνας και επιτηρητής και αφέντης δεν θα μπορεί να τους υποδουλώσει, όπως θα τους υποδουλώσει τώρα.

Η ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ, η αντίσταση του καναπέ, οι αεροφιλοδοξίες και τα «μαύρα» είναι ο τάφος του μέλλοντός τους.