Ποιος πληρωνει τις συνταξεις των βουλευτων

ΠΡΟΧΘΕΣ η κυβέρνηση αποφάσισε να περικόψει με μια μονοκονδυλιά τις συντάξεις όλων όσοι υπάγονται στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα. ΔΗΛΑΔΗ, η κυβέρνηση, που αποτελείται από βουλευτές, αποφάσισε να μειώσει όχι μόνο τις συντάξεις εκείνων που αμείβονται από τον κρατικό προϋπολογισμό και αυτόν «βαρύνουν», κατά την προσφιλή της έκφραση (λες και ο μισθωτός ή ο ξωμάχος είναι βάρη), αλλά αποφάσισε να μειώσει τις συντάξεις και όσων δεν πληρώνονται και δεν συνταξιοδοτούνται ούτε επιχορηγούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Επομένως, δεν τον «βαρύνουν» και δεν επηρεάζουν ούτε το έλλειμμα ούτε το χρέος του κράτους.

ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΑ, η κυβέρνηση προέβη σ' αυτήν την, στα όρια της νομιμότητας, κίνηση προκειμένου να μην περιοριστεί εκεί που απαιτεί η τρόικα και εξοργίσει τους δημοσίους υπαλλήλους, εξεγείροντάς τους.

Η ΣΤΗΛΗ, από θέση και ιστορία, θεωρεί χυδαίο, ξεδιάντροπο και δείγμα απόλυτης δειλίας να περικόπτει κανείς τις συντάξεις εργαζομένων. Εκτός από εκείνες που αφορούν σε εργαζόμενους μαϊμού, ανάπηρους μαϊμού, αναξιοπαθούντες μαϊμού, ανδραγαθήσαντες μαϊμού.

ΑΝΑΜΕΣΑ σ' αυτούς τους τελευταίους είναι και οι βουλευτές. Οι βουλευτές, μεταξύ των οποίων ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί, αποφάσισαν προχθές με απύθμενη ευκολία να σφαγιάσουν κατά 20% τις συντάξεις πολιτών, που τις έχουν πληρώσει μήνα μήνα, επί όσα χρόνια δούλεψαν, σαν κρατήσεις στο μισθό τους. Επί τουλάχιστον 35 χρόνια. Οι συντάξεις τους, δηλαδή, είναι ανταποδοτικές. Δεν τους χαρίστηκαν από κανέναν προϋπολογισμό. Κρατιόντουσαν κάθε μήνα από το εισόδημά τους.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, οι βουλευτές, μεταξύ των οποίων ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί, που αποφάσισαν αυτό το σφαγείο, έχουν φροντίσει για τους εαυτούς τους να συνταξιοδοτούνται από τα λεφτά των φορολογουμένων (!) μόνο με δύο εκλογές τους στη Βουλή! Δηλαδή και με 6 ή 7 χρόνια στο έδρανο! Χωρίς να έχουν τις αντίστοιχες καταβολές. Οχι μόνο αυτοί, αλλά ούτε κι εκείνοι που εκλέγονται 20 χρόνια.

ΑΥΤΟΙ οι βουλευτές, μεταξύ των οποίων ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί, που αποφάσισαν για τις συντάξεις των εργαζομένων, επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό της Βουλής, δηλαδή την τσέπη κάθε φορολογούμενου, ενώ παίρνουν και τη σύνταξη του επαγγέλματός τους, το οποίο ασκούν ή ασκούσαν! Εχοντας μάλιστα το δικαίωμα να διοριστούν στη διευθυντική υψηλότερη βαθμίδα του επαγγέλματος αυτού, αν εκπέσουν ή δεν εκλεγούν ή φύγουν απ' τη Βουλή!

ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ, που αποφάσισαν για τη σφαγή των συντάξεων, έχουν φροντίσει να παίρνουν τις δικές τους από τον προϋπολογισμό δημοσίων βαρών, χωρίς οι ίδιοι να έχουν καταβάλει τις αντίστοιχες κρατήσεις από τους παχυλούς μισθούς τους.

ΑΥΤΟ δεν είναι μόνο πρόστυχο. Είναι η απόδειξη της αναλγησίας αυτών, που εκλέγονται από τον αφελή λαό και το αποκορύφωμα της υποκρισίας τους.

ΟΙ βουλευτές, αντί να ματώνουν την κοινωνία, θα έπρεπε οι ίδιοι πρώτοι να έχουν παραιτηθεί από τις σκανδαλώδεις συντάξεις τους τέτοια εποχή. Αν είχαν στοιχειώδη ευαισθησία και πραγματική έγνοια για τα δημόσια οικονομικά, όπως βαρετά κόπτονται.

ΘΑ όφειλαν να συνταξιοδοτούνται από τα επαγγελματικά τους ταμεία και μόνο, με καταβολές σ' αυτά στη διάρκεια της βουλευτικής τους θητείας.

ΑΥΤΗ θα έπρεπε να είναι μία από τις απαιτήσεις του λαού τώρα. Πριν ξεπεράσει τα όριά του και τους πάρει με τις πέτρες όπου τους βρίσκει.

ΓΙΑΤΙ το γλέντι της εξουσίας και των προνομίων στην πλάτη του, και μάλιστα με επίδειξη περισσού θράσους σε δηλώσεις και πράξεις, τελειώνει. Μαζί με την υπομονή του λαού.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Οι ευθυνοφοβοι

ΣΤΗ χθεσινοβραδινή του εμφάνιση από τηλεοράσεως ο υπουργός Οικονομικών, μετά την πολύωρη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, ήταν σαφής: Να σταματήσουμε να είμαστε στόχοι εκβιασμών και ταπεινώσεων.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, τίποτε ευτυχέστερο από αυτό δεν θα συνέβαινε στη χώρα, οι κάτοικοι της οποίας έχουν μετατραπεί σε σάκο του μποξ από την τρόικα και την κυβέρνηση.

ΠΩΣ, όμως, θα επιτευχθεί αυτό; Σύμφωνα με τον υπουργό, αν πετύχουμε τους δημοσιονομικούς στόχους, αν αποκτήσουμε πρωτογενή πλεονάσματα και αν πέσει το έλλειμμα κάτω από το 10% με διαρθρωτικές αλλαγές. Δηλαδή, με απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, κόψιμο μισθών και συντάξεων.

ΚΑΙ γιατί δεν γίνονται όλα ετούτα, ώστε να σταματήσει να είναι η χώρα στόχος εκβιασμών και ταπεινώσεων, όπως πιστεύει ο υπουργός Οικονομικών;

ΣΥΜΦΩΝΑ με τον ίδιο στη χθεσινοβραδινή του εμφάνιση, η τρόικα, και κυρίως οι Ευρωπαίοι, δεν αμφισβητούν την ικανότητα της κυβέρνησης! Οπως το είπε επί λέξει, «αμφισβητείται η ικανότητα της κοινωνίας να προχωρήσει στην εφαρμογή των αποφάσεων του Μεσοπρόθεσμου»!

ΠΟΙΟΣ φταίει γι' αυτό; Σύμφωνα με τον υπουργό, φταίνε οι πολιτικοί, με πρωταγωνιστή τον Αντ. Σαμαρά, οι Φωτόπουλοι, οι δημοσιογράφοι, οι ακαδημαϊκοί, οι πολίτες, που δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης και αντιδρούν.

ΓΙΑ όποιον πολίτη έχει μνήμη και καλές ιστορικές γνώσεις, οι μοναδικές προηγούμενες φορές που έφταιγαν οι πολίτες και οι παραπάνω αναφερθέντες συνοδοιπόροι τους, επειδή αντιδρούσαν σε ακραίες επιταγές μιας κυβέρνησης, ήταν επί δικτατορίας των συνταγματαρχών και επί γερμανικής κατοχής.

ΜΕΧΡΙ σήμερα κανείς πολιτικός δεν είχε την αμετροέπεια, την αλαζονεία και το θράσος να κατηγορήσει τον λαό που δεν καταλαβαίνει γιατί οι πολιτικοί, οι οποίοι του έδωσαν μισθούς, συντάξεις, θέσεις εργασίας, ρευστότητα, ολίγη από παιδεία και υγεία, ολίγη από δημόσια εξυπηρέτηση, τώρα οι ίδιοι του τα παίρνουν πίσω ως λάθη! Και μάλιστα λάθη συνενοχής: «μαζί τα φάγαμε».

Η ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΑ και το θράσος δεν σταματάνε εδώ. Ο υπουργός Οικονομικών κατηγόρησε όλους τους παραπάνω χθες, ότι αντιδρώντας εξωθούν τους Ευρωπαίους να βλέπουν ότι η είσπραξη των έκτακτων χαρατσιών μπορεί να μην αποδώσει και να ζητούν νέα μέτρα.

ΤΑ ίδια ακριβώς έγραφαν στον κατοχικό και τον φιλοδικτατορικό Τύπο οι ανακοινώσεις της κυβέρνησης: Ο λαός που αντιδρά φταίει για τις εκτελέσεις, τα αντίποινα, τα πρόσθετα μέτρα περιορισμού ελευθεριών και τροφίμων.

Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ μπορεί να μοιάζει υπερβολική, αλλά δεν είναι. Γιατί, όπως τότε έτσι και τώρα μένουν στο απυρόβλητο οι φοροφυγάδες, οι λαθρέμποροι ων ουκ έστιν αριθμός σε δεκάδες επαγγέλματα, οι πραιτοριανοί υπάλληλοι υπουργών, βουλευτών, γραμματέων, δημάρχων, περιφερειαρχών και συναφών επαγγελμάτων περί την εξουσία, όπως και οι ίδιοι οι διοικούντες, των δεκάδων προνομίων.

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ των Οικονομικών μας είπε χθες ότι δεν φταίει η κυβέρνηση, που ουρλιάζοντας για το έλλειμμα, προκειμένου να δαιμονοποιήσει την αντιπολίτευση, κουβάλησε εδώ τους κερδοσκόπους, το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Της οποίας τα περισσότερα μέλη καταστρατηγούσαν χωρίς επιπτώσεις τη Συνθήκη της Λισσαβώνας.

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ μάς είπε ότι δεν φταίει η κυβέρνηση, που, αποτελούμενη από ερασιτέχνες πολιτικάντηδες, επιστημονικά ανεπαρκείς και ικανούς να διαχειρίζονται μόνο το εδώ απατεωνίστικο αλισβερίσι με τους πολίτες, είναι ανίκανη να καθίσει σ' ένα τραπέζι με δυτικούς τεχνοκράτες και πολιτικούς και να διαπραγματευτεί. Χωρίς να κοροϊδεύει κουτοπόνηρα, αναλαμβάνοντας να διοικήσει σοβαρά ένα κράτος, γνωρίζοντας οικονομία όσο και οι συνομιλητές της και -κυρίως- χωρίς να λέει ψέματα και στους συνομιλητές και στον λαό.

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ μάς είπε ότι δεν φταίει η κυβέρνηση, που δεν ξέρει ακόμα πόσους οργανισμούς και εργαζομένους έχει το Δημόσιο, που δεν ξέρει πώς να φορολογήσει τους μισούς Ελληνες -επαγγελματίες- που φοροδιαφεύγουν, που οι δαπάνες του κράτους αντί να μειωθούν αυξήθηκαν, που ταΐζει ένα σωρό ανενεργές και ζημιογόνες εταιρείες, που αντί να φτιάχνει δημιουργικές, αποδοτικές θέσεις εργασίας εκμαυλίζει κόσμο και κοσμάκη μ' έναν στείρο διορισμό, που δεν πιάνει κανένα στόχο στο έλλειμμα, στο χρέος, στην ανεργία, στην ύφεση, στα έσοδα.

ΟΧΙ για την τρόικα. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Αλλά, για ποια Ελλάδα να πονάει ένας άνθρωπος και μια κυβέρνηση; Οταν δεν έχουν καν τα κότσια να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - ΤΕΤΡΑΔΗΣ

---

Η ρημαδα η ποιοτητα

ΥΠΑΡΧΕΙ μια εμμονή που διαστρεβλώνει τα πράγματα και που αποπροσανατολίζει και τους ανθρώπους και την πολιτική. Η εμμονή αυτή δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Εχει επικρατήσει -ή μοιάζει να έχει επικρατήσει- σε όλο σχεδόν τον κόσμο.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για την πλήρη επικράτηση της ποσότητας επί της ποιότητας. Το θέμα θα περιοριζόταν μόνο σε φιλοσοφική ή φιλολογική συζήτηση αν δεν αφορούσε σε ανθρώπους. Για την ακρίβεια, σε ανθρώπινες ζωές.

ΟΙ ΗΠΑ, η Κίνα, η Ρωσία, η Ιαπωνία, η Ε.Ε. και, φυσικά, η Ελλάδα, μετρούν εδώ και λίγα χρόνια με όλο και πιο έντονο τρόπο την παραγωγή με «κομμάτια». Η τάδε εταιρεία θα σωθεί ή θα γίνει κερδοφόρα αν απολύσει 3.000 «κομμάτια». Η δείνα υπηρεσία θα γίνει παραγωγική αν μείνει με 120 «κομμάτια».

ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΩΣ, το Ελληνικό Δημόσιο θα γίνει ανεκτό στον προϋπολογισμό αν μείνει με 300.000 ή με 400.000 «κομμάτια» ή αν απαλλαγεί από 500.000 «κομμάτια».

ΠΑΡΑΛΛΗΛΩΣ, οι Δανοί εργάζονται 40 ώρες τη βδομάδα, ενώ οι Βέλγοι 38 και οι Γερμανοί 42 (ενδεικτικοί οι αριθμοί). Φυσικά τα στοιχεία καταγράφουν ώρες παραμονής στους χώρους δουλειάς και όχι παρεχόμενο έργο.

ΟΠΩΣ τα ανθρώπινα «κομμάτια», που περιγράφονται στις εκθέσεις της τρόικας, στους υπολογισμούς της Ε.Ε., αλλά και στους σχεδιασμούς της ελληνικής κυβέρνησης, καταμετρώνται σαν κόστος, χωρίς να λαμβάνεται υπ' όψιν το σημαντικότερο: το παραγόμενο έργο.

ΜΟΙΑΖΕΙ σαν η ίδια η παραγωγή, είτε πρόκειται για τη Honda είτε για τη Siemens είτε για το Ελληνικό Δημόσιο, να αδιαφορεί για την ποιότητα του παραγόμενου έργου, στηρίζοντας τη βιωσιμότητά της μόνο στον αριθμό των εργαζομένων.

ΔΕΝ είναι τυχαίο, έτσι, που τα προϊόντα είναι όλο και πιο φτηνά, αλλά όλο και πιο φτηνιάρικα. Και που οι εταιρείες είναι όλο και πιο ευάλωτες, αφού όποιος καταφέρνει να κατέχει πιο φτηνό εργατικό δυναμικό γίνεται φτηνότερος, επομένως πιο ανταγωνιστικός! Μέχρι να βρεθεί ο επόμενος φτηνότερος δουλοκτήτης.

ΑΥΤΗ η συλλογιστική μπορεί να αντέχει όταν κατασκευάζει κανείς ψάθες για πέντε χρήσεις στο μπάνιο, αλλά δεν αντέχει όταν φτιάχνεις καράβια, ψυγεία, ηλεκτρονικό υλικό υψηλής τεχνολογίας, ιμάντες αντοχής, μέλι, μεταξωτά υφάσματα και, κυρίως, δημόσιες υπηρεσίες.

ΕΧΟΥΝ φαγωθεί η τρόικα και η κυβέρνηση με τους δήμους να μετράνε το μισθολογικό κόστος των υπαλλήλων σε κεφάλια, λες κι έχουν να κάνουν με πρόβατα.

ΑΝ υπάρχει ένα πρόβλημα στην ελληνική δημόσια διοίκηση και στην ελληνική βιομηχανία, βιοτεχνία και γεωργία, αυτό δεν είναι το πλήθος των ανθρώπων που παρέχουν έργο. Είναι η ποιότητα του παρεχόμενου έργου.

Η ΑΝΟΗΣΙΑ αυτής της λατρείας στην ποσότητα, μάλιστα, κυριαρχεί κατ' αρχάς στη συλλογιστική των υποτιθέμενων βιομηχανικά προηγμένων χωρών Ευρώπης και Αμερικής. Οι οποίες έχουν στηρίξει το μέλλον του δυτικού οικοδομήματος στη λεγόμενη ανταγωνιστικότητα. Λεγόμενη, γιατί την προπαγανδίζουν στηρίζοντάς την στη φθηνότερη εργασία και όχι στην καλύτερη.

Η ΑΝΟΗΣΙΑ δεν έχει όριο όταν φαντασιώνεται κανείς να ανταγωνιστεί τα μεροκάματα της Ταϋλάνδης και του Σουρινάμ, κάνοντας τους Ισπανούς, τους Ιρλανδούς και τους Ελληνες, Ταϋλανδούς!

ΑΛΛΑ δεν έχει όριο και όταν μετράει το Δημόσιο με πόσα «κομμάτια» πρέπει να φύγουν, αντί να ενδιαφέρεται για το πώς ο κατ' εξοχήν αντιπαραγωγικός τομέας θα γίνει παραγωγικός. Για το καλό όλων.

Τα δυο προσωπα

ΠΕΡΑΣΕ μία εβδομάδα, που ο σκυθρωπός εκείνη την Παρασκευή πρωθυπουργός εμφανίστηκε στην κοινή συνέντευξη με τον Ρόμπαϊ και τον Μπαρόζο, προσπαθώντας δύσθυμα να απαντήσει στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων για τη συμφωνία που συνήψε με την Ε.Ε., την Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Ο ΔΥΣΠΙΣΤΟΣ αναγνώστης δεν έχει παρά να ανατρέξει στα ειδησεογραφικά αρχεία της ημέρας -με τη βοήθεια της τεχνολογίας- για να διαπιστώσει το αληθές της εικόνας, που περιγράφεται πιο πάνω.

ΔΕΝ είχε άδικο ο πρωθυπουργός, που δεν έχει το χάρισμα του πατέρα του και του παππού του να δείχνει πολύ εύκολα και γρήγορα ψεύτικα συναισθήματα, όταν το απαιτούν οι συνθήκες. Ο Γ. Παπανδρέου, ευτυχώς, έχει ειλικρινή αντανακλαστικά.

Ο ΛΟΓΟΣ της δυσθυμίας του την περασμένη Παρασκευή ήταν ότι συμφώνησε να υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας στις τράπεζες και τους ιδιώτες δανειστές για πάνω από τρεις δεκαετίες, με την Ε.Ε. να λειτουργεί ως προαγωγός αυτών των αγορών και όχι ως αλληλέγγυος της Ελλάδας. Ως τοκογλύφος και όχι ως εταίρος.

ΚΑΙ συμφώνησε να εκχωρηθεί ο πλούτος της χώρας σε ξένα κεφάλαια, με τις εμπράγματες εγγυήσεις, που προβλέπει το σχέδιο για τη νέα σχέση της διεθνούς οικονομίας με την Ελλάδα.

ΤΟ νέο δάνειο που θα πάρει η χώρα είναι μικρό. Αν αφαιρέσει κανείς τα παλαιότερα που συμπεριλαμβάνονται στα 109 δισ., τις εγγυήσεις για τις τράπεζες και τα κεφάλαια ενίσχυσής τους, τα κεφάλαια για την ανταλλαγή των ομολόγων, μένουν κάτω από 10 δισ. για να μπουν στο ταμείο του κράτους.

Ο ΤΟΚΟΣ, όμως, που θα κληθεί να πληρώσει η χώρα, δηλαδή οι πολίτες, για τα παλαιά δάνεια, τα ομόλογα και τα νέα δάνεια είναι τέτοιος που στο τέλος της τριακονταετούς αιχμαλωσίας (αν φθάσουμε μέχρι εκεί) οι γενιές θα εργάζονται μόνο για να αποπληρώνεται χρέος. Ταυτόχρονα, θα έχουν χάσει εδάφη που θα έχουν πουληθεί, υπεδάφη που θα έχουν εκχωρηθεί, επιχειρήσεις που θα διώχνουν τα κέρδη τους έξω από τη χώρα και, φυσικά, την ισχύ να ασκεί η Βουλή τους ισχυρή εξωτερική πολιτική (αν ασκούσε ποτέ).

ΟΛΑ αυτά τα ήξερε ο πρωθυπουργός όταν του τα παρουσίασαν ως «take it or leave it» οι δήθεν εταίροι και οι εκπρόσωποι των διαφόρων τραπεζών και funds της οικουμένης. Και είχε να διαλέξει μεταξύ του μεγάλου «ναι» και του μεγάλου «όχι».

ΠΡΟΣΕΤΡΕΞΕ στους συμβούλους του, που τον έσπρωξαν, στην κυριολεξία, στο «ναι». Ο ίδιος δεν έχει ούτε τη γνώση, ούτε τη νοοτροπία, ούτε το σθένος για το «όχι». Αλλά είναι βέβαιο ότι έχει την ηθική να αναρωτήθηκε εντός του τι θα πει γι' αυτά στον ελληνικό λαό. Γι' αυτό και ήταν τόσο αμήχανος και σκυθρωπός ο Ελληνας πρωθυπουργός την περασμένη Παρασκευή το βράδυ.

ΑΠΟ τότε πέρασαν μέρες. Και την κατήφεια τη διαδέχτηκε σύντομα η ευωχία. Και χθες, η θριαμβολογία! Η προπαγάνδα, στην οποία υποτάχτηκαν, αν δεν συμμετείχαν κιόλας σχεδόν όλα τα ΜΜΕ, έδωσε τη θέση της στην πραγματικότητα. Και η αιχμαλωσία και η απομόνωση της χώρας για πολλά χρόνια μετατράπηκαν σε σωτηρία!

ΤΟ χειρότερο: Η «περίοδος χάριτος» των δανειστών μετατράπηκε στα αυτιά των ψηφοθηρούντων και φαυλοζωούντων βουλευτών και υπουργών σε ανάσα και ευκαιρία να συνεχίσουν να διαιωνίζουν την αισχρή, χυδαία, αντικοινωνική πελατειακή πολιτική, που έφερε τη χώρα ώς εδώ. Σ' αυτή την πολιτική, που εκχυδάισε τους Ελληνες από το 1980 και δώθε, να προστεθούν η αμάθειά τους και η αδιαφορία στα θέματα του δημόσιου (και όχι του δικού τους) συμφέροντος, για τα οποία θα όφειλαν να σκίζονται. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις μέσα και γύρω από το Κοινοβούλιο.

ΕΤΣΙ, νόμοι ψηφίζονται και ανατρέπονται με τα επόμενα προεδρικά διατάγματα. Συντεχνίες και φοροφυγάδες, μεσάζοντες και υπηρέτες τραμπούκοι εξακολουθούν να ευημερούν ανενόχλητοι. Το δημόσιο ταμείο εξακολουθεί να πεινάει, σιτιζόμενο μόνο από τα ειλικρινή κορόιδα, που κάποια στιγμή θα βρεθούν σαν τον Μακρυγιάννη στα παράθυρα της Βουλής.

ΚΑΙ οι υπουργοί -πλην ελαχίστων- εξακολουθούν να συντηρούν την πεθαμένη Ελλάδα του συντεχνιακού κολεγιαδισμού, του ο,τιγουσταρωκάνω, του σεχωγραμμένο, και του άρπαξε να φας και κλέψε να 'χεις.

ΓΙΑ ποιο λόγο θριαμβολογούσε χθες στην Κοινοβουλευτική Ομάδα ο πρωθυπουργός; Και, κυρίως, σε ποιους Ελληνες απευθυνόταν; Ποιους επιβράβευε;

Ψευτια και εξαπατηση

ΔΕΝ υπάρχει άνθρωπος, που να συναντώ και να μη με ρωτάει: «Πού θα πάνε τα πράγματα;». Και δεν υπάρχει άνθρωπος, στον οποίο να μην απαντώ: «Στο χειρότερο σημείο που φαντάζεσαι». Και δεν εννοώ μόνο το οικονομικό. Εννοώ κυρίως το κοινωνικό.

ΤΟ χειρότερο που έχει συμβεί στη χώρα, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι η οικονομική αδυναμία της να βρει χρήματα για να πληρώνει τα χρέη της και να λειτουργεί τον κρατικό μηχανισμό. Το χειρότερο είναι ότι ο μηχανισμός που την κυβερνά, ξεκινώντας από το δημοτικό σύμβουλο και καταλήγοντας στην ανώτατη ηγεσία, δεν έχει ακουμπήσει, εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, ούτε τρίχα του διεφθαρμένου ελληνικού συστήματος ζωής, που είναι και ο κατ' εξοχήν υπαίτιος των σημερινών και αυριανών δεινών των Ελλήνων πολιτών.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ που κυβερνά σήμερα είναι ο ίδιος που έχει χτίσει το διεφθαρμένο οικοδόμημα. Είναι ο ίδιος, που συνεχίζει να φλομώνει με ψέματα τους πολίτες και τους δανειστές ταυτοχρόνως, ψηφίζοντας νόμους, που κανείς δεν εφαρμόζει, μοιράζοντας υποσχέσεις σε εργαζομένους και επιχειρηματίες, τις οποίες δεν τηρεί και δεν θα τηρήσει, και προστατεύοντας ακόμα κομματικούς πελάτες, παρασιτούντες κεφαλαιούχους και συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις φοροφυγάδων, που τους ξέρει και ο τελευταίος πολίτης.

ΔΕΝ υπάρχει πράξη που να γίνεται εδώ και χρόνια στη χώρα, πίσω από την οποία να μην κρύβεται ένας απατεωνίστικος, αναξιοκρατικός μηχανισμός. Από τον οποίο σιτίζεται πλέον τουλάχιστον ο μισός ενεργός πληθυσμός της χώρας.

ΜΕΡΙΚΑ, ίσως, παραδείγματα των πιο πάνω διαπιστώσεων θα μπορούσαν να πείσουν ακόμα και τον τελευταίο αφελή καλοπροαίρετο πολίτη:

ΤΟ μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που υπογράφηκε προβλέπει ρητώς την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, και μάλιστα σε μεγάλο αριθμό. Ο αρμόδιος υπουργός και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης αρνούνται να πουν την αλήθεια στους εργαζομένους, χρησιμοποιώντας απίθανες διαστρεβλώσεις ελληνικών λέξεων και εννοιών.

ΠΑΝΩ από 600 επαγγέλματα, που είχαν προϋποθέσεις για να ασκηθούν, ασκούνται ελεύθερα από πρώτης Ιουλίου, σύμφωνα με τον νόμο που υποχρεώθηκε να υπογράψει η κυβέρνηση στις αρχές της άνοιξης. Φυσικά, η κυβέρνηση είπε ψέματα στην τρόικα, γιατί η απελευθέρωση απαιτεί προεδρικά διατάγματα που δεν υπογράφονται. Αλλά λέει ψέματα και στους επαγγελματίες, αποκρύπτοντάς ότι κάθε προνομιακή μεταχείριση πια εκπίπτει από την ίδια την Ε.Ε.

ΕΔΩ και μήνες η κυβέρνηση μοιράζει από τηλεοράσεως και από συνεντεύξεις υπουργών εκατομμύρια σε επαγγελματίες, μέσω προγραμμάτων, στα οποία είτε δεν υπάρχει ούτε ευρώ, είτε η χορήγησή τους είναι απαγορευτική για τα εννέα δέκατα των ενδιαφερομένων.

ΕΔΩ και ένα χρόνο η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι δεν χρειάζονται νέα μέτρα, γνωρίζοντας ότι θα έρθουν και χειρότερα, επιβάλλοντάς τα κιόλας.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, αυτή και οι προηγούμενες, έχει οδηγήσει τη χώρα σε μαρασμό και γιατί αρνείται πεισματικά να πάρει τους φόρους από τους κατ' επάγγελμα φοροφυγάδες. Δεν υπάρχει πολίτης, που δεν ξέρει ακριβώς ποιοι επαγγελματίες φοροδιαφεύγουν -κατά τάξεις κιόλας- αφού οι πολίτες είναι τα πρώτα οικονομικά θύματα αυτών των τάξεων.

ΦΥΣΙΚΑ, οι δανειστές επιμένουν πιεστικά προς την κυβέρνηση να αντλήσει αυτούς τους πόρους αντί να επιβαρύνει με φόρους τους ήδη φανερούς φορολογούμενους. Μάταια. Παράγοντες του ΔΝΤ εκμυστηρεύτηκαν σε δημοσιογράφους ότι είναι πεπεισμένοι πως η κυβέρνηση δεν θέλει να πιάσει τους φοροφυγάδες.

ΤΟ μεγάλο κανόνι για τη χώρα θα ακουστεί όταν ανοίξει ο φάκελος των δήμων. Ο περιλάλητος «Καλλικράτης» θα αποδειχτεί μια σαπουνόφουσκα, που όχι μόνο δεν έλυσε τα προβλήματα των δήμων, αλλά κουκούλωσε όλη την οικονομική βρωμιά τους, δεν προέβλεψε τίποτα ουσιαστικό για την επιβίωσή τους, οδήγησε σε απόλυση εκείνους που πραγματικά δούλευαν και έδωσε μια πρόσκαιρη εκλογική νίκη στο ΠΑΣΟΚ. Ελληνικά πολιτικά μικρονοϊκά κατασκευάσματα.

ΚΑΙ τώρα; Τώρα η χώρα με τους ίδιους ψεύτες, παραπλανητές και χωρίς όραμα πολιτικούς, πολύ στενών ορίων γειτονιάς, θα οδηγηθεί μοιραία σε μια εσωτερική σύγκρουση, από την οποία είτε θα καταλήξει σε μια μετατσαουσέσκου αθλιότητα είτε θα βρει μέσα από τον αμέτοχο σωρό της μια αξιόλογη ηγεσία.

ΕΙΤΕ, το πιο πιθανό, και τα δύο. Αλλά, έτσι όπως είναι τώρα, δεν θα μείνει.