Ο Πετρος,ο Γιοχαν κι ο Φραντς

Από τον επόμενο μήνα περίπου 2.000.000 εργαζόμενοι στο Δημόσιο και συνταξιούχοι θα δουν στην τσέπη τους τις αμοιβές τους να είναι λιγότερες.

Υποτίθεται ότι το προσωπικό αυτό κόστος το πληρώνουν για να μειωθεί το έλλειμμα του Δημοσίου ώστε η χώρα να ξαναγυρίσει σε μια οικονομική ευρωστία. Αν την είχε ποτέ.

Το δυστύχημα είναι ότι με το επιτόκιο που δανείζεται εδώ και ένα χρόνο η χώρα, οι μειώσεις στις αμοιβές δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων είναι ακριβώς τα χρήματα που θα χρειαστούν για να πληρωθούν οι τόκοι από τα δάνεια που παίρνουμε! Επομένως, οι αμοιβές αυτές θα πάνε στις τσέπες των τραπεζών αυτών, που με τα τζογαδόρικα παιχνίδια τους αποσταθεροποίησαν το μέχρι πέρυσι οικονομικό status και, αντί να τιμωρηθούν, κλείνοντας, θησαυρίζουν εντείνοντας την επιθετικότητά τους.

Αυτός ο φαύλος κύκλος εργασίας και κέρδους, με τόσο ευθεία σχέση, σε αντίθεση με το παρελθόν που η διαδρομή ήταν πιο πολύπλοκη, γίνεται πια πιο ασφυκτικός και -αν δεν υπάρξει δυναμική αντίδραση- μόνιμος.

Οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι, με τη ναρκωτική καλοπέραση της τελευταίας 50ετίας, στη μεγάλη τους πλειονότητα, δεν συμμετέχουν μαζικά σε καμιά κινητοποίηση κατά των εργοδοτικών και τραπεζιτικών συμφερόντων, που επιβουλεύονται τις αποδοχές πολύ περισσότερο σήμερα από παλιότερα.

Ακόμα χειρότερα, οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι θεωρούν τα εργασιακά και κοινωνικά τους δικαιώματα δεδομένα και επαναπαύονται, την ώρα που έχει αρχίσει η μεγαλύτερη επίθεση για συρρίκνωση των κατακτήσεων αυτών και από τις κυβερνήσεις - συνεταίρους του κεφαλαίου και από το ίδιο το κεφάλαιο.

Ενας ακόμα παράγοντας, που αποδυναμώνει μια πανευρωπαϊκή αντίδραση στις ορέξεις των κυβερνήσεων και κεφαλαιούχων είναι η αντιδραστική στάση των κατοίκων στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που, έχοντας ως μέτρο σύγκρισης την περίοδο του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, θεωρούν ότι βρίσκονται τώρα στον δρόμο με τις παχιές αγελάδες.

Οι μόνοι που αντιδρούν λοιπόν είναι οι Ισπανοί, οι Ελληνες, οι Γάλλοι μετανάστες και οι Πορτογάλοι. Πολύ λίγοι για να αντιμετωπίσουν το τέρας, αλλά αρκετοί για να δημιουργήσουν κλίμα, που να αφυπνίσει τα γερμανικά, κυρίως, συνδικάτα, που εκφράζουν πραγματικά τους εργαζόμενους και δεν είναι εργατοπατερικά, καλή ώρα σαν τα δύο μεγάλα δικά μας.

Τα εργατικά όμως συνδικάτα της Γερμανίας έχουν ήδη έρθει σε συμφωνία με την κυβέρνηση τους να μην ξεσηκωθούν για μερικά χρόνια, με αντάλλαγμα «λιγότερες αμοιβές για καθόλου απολύσεις». Και οι Γερμανοί εργαζόμενοι μοιάζουν ευχαριστημένοι μ' αυτή τη λύση.

Πίσω και από αυτή την κατάσταση στη γερμανική κοινωνία μπορεί κανείς να δει και γιατί οι Τεύτονες τα παίρνουν στο κρανίο με τους Ελληνες «που θέλουν να ζουν άνετα με δανεικά, ενώ εμείς εδώ κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι».

Ισως θα ήταν πιο χρήσιμο βέβαια και για τους Γερμανούς εργαζόμενους και για τους Ελληνες καταφερτζήδες αν συνειδητοποιούσαν ότι ένας είναι ο εχθρός, ο ανεγκέφαλος καταναλωτισμός, προϊόν του εμπορίου των τελευταίων 200 χρόνων και του διαδόχου του, της βιομηχανίας.

Και, αφού κάνουν ένα διάλειμμα από την αποβλακωτική αγκαλιά του, να δουν ότι η μόνη λύση από τα αδιέξοδα δεν είναι ο εμφύλιος μεταξύ αναξιοπαθούντων. Η μόνη λύση -μακάρι να υπάρχει κι άλλη- είναι να γκρεμίσουν τις κυβερνήσεις και τα κόμματα, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα τής εδώ και 200 χρόνια οικονομίας του ευ-δαιμονισμού, χτίζοντας την οικονομία των αναγκών.

Μπορεί μερικοί να χάσουν τα Καγέν τους. Αλλά κανείς πια δεν θα καεί για να τα αποκτήσουν. Κι αυτό όλο δεν γίνεται με την εκ του ασφαλούς διά βίου μάθηση στο σπίτι του μπαμπά και της μαμάς, ούτε στο σπίτι της αραχτής του δημοσίου ταμείου.

Ορίστε ο δρόμος, ορίστε και ο τρόπος. Δεν είναι άνετος και είναι κι επικίνδυνος; Λυπάμαι πολύ.

Ραγιαδες,ραγιαδες

Κορυφώνεται ο πόλεμος γύρω από την ελληνική οικονομία σε δύο επίπεδα, ουσιαστικά.

Από τη μία πλευρά οι δανειστές της χώρας μαζί με το διεθνές εργοδοτικό κεφάλαιο και από την άλλη οι ροκανιστές του ελληνικού προϋπολογισμού. Στη μέση βρίσκονται όσοι συμμετέχουν στη δημιουργία κρατικού αποθεματικού. Οι αιμοδότες. Οι ευσυνείδητοι. Τα κορόιδα.

Παράλληλα, ποταμός αφελειών και άγνοιας πλημμυρίζει τις οθόνες της τηλεόρασης, τα ερτζιανά κύματα και τις σελίδες των εφημερίδων για τον δανεισμό της χώρας τον επόμενο μήνα.

Οταν έχεις άμεση επιτακτική ανάγκη από 25 δισ. ευρώ και το ξέρει ο τοκογλύφος σου, σε περιμένει στη γωνία για να σε γδύσει. Ολα τα άλλα είναι αφέλειες ή παρηγορητικές κουβέντες για να αρέσεις στο αφεντικό σου.

ΗΕλλάδα, με τις εγκληματικές στενοκομματικές εξυπνάδες πρώτα του Αλογοσκούφη και μετά του Παπακωνσταντίνου έβαλε τα δάχτυλά της και έβγαλε τα μάτια της. Τώρα πληρώνει τις επιπτώσεις τού παιχνιδιού «είμαι κλέφτης, ελάτε πιάστε με».

Το εγκληματικό για την ενημέρωση τού λαού τώρα είναι όλο το παραμύθι για δήθεν Ευρωπαϊκό Ταμείο, δήθεν στήριξη από ξένες τράπεζες υπό τη σκέπη του Σαρκοζί, δήθεν στήριξη από τον Ομπάμα και δεν έχει τέλος η εξαπάτηση.

Οπως έχουμε γράψει επανειλημμένως, και τα στοιχεία μιλάνε από μόνα τους, το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν έχει σχέση με τη διεθνή κρίση. Είναι εγγενές και πολιτικό. Οφείλεται στον στενό εναγκαλισμό επιχειρηματιών - κυβερνήσεων - δημόσιων υπαλλήλων σε βάρος του ελληνικού λαού, με τη συνενοχή και σύμπραξη εργατοπατερικών οργανώσεων και συναφών επαγγελμάτων. Αυτοί όλοι έχουν τινάξει το δημόσιο έλλειμμα με την εγκληματική αδιαφορία, με την οποία χειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα.

Αυτοί είναι και οι βασικοί υπεύθυνοι, που ως ελεγκτικοί μηχανισμοί είτε αδιαφόρησαν να μαζέψουν και να ελέγξουν τη φοροεισφορά, είτε συνέργησαν για να φοροδιαφεύγουν οι κάθε λογής επαγγελματίες.

Τώρα η χώρα βρίσκεται μπροστά σε δύο απειλές. Η μία προέρχεται από το διεθνές χρηματοπιστωτικό δανειστικό κεφάλαιο, που είναι έτοιμο να τη δανείσει με επιτόκιο, που θα της κάνει το δώρο - άδωρο.

Η δεύτερη, όμως, είναι χειρότερη. Από τις δηλώσεις των υπουργών προς τους ευνοούμενούς τους και από τις υποσχέσεις που μοιράζει κάθε μέρα ο κάθε πικραμένος κυβερνητικός χαρτογιακάς, αλλά και από τις πυροσβεστικές δηλώσεις των υψηλόβαθμων στελεχών της κυβέρνησης συμπεραίνει κανείς ότι η κυβέρνηση αγωνίζεται να σώσει αυτό ακριβώς που χαντακώνει τη χώρα και που πρέπει να διαλύσει: το διεφθαρμένο δημόσιο αίσθημα του φαγοποτιού χωρίς αντίστοιχη προσφορά. Κι αυτή θα είναι η μεγαλύτερη τραγωδία για την Ελλάδα: να μην αλλάξει. Να μη διαλύσει τη νοοτροπία της. Να μείνει αιχμάλωτη μιας αρπαχτικής, νεοοθωμανικής, μισοκακόμοιρης, κουτοπόνηρης, αδιαφανούς συναλλαγής από το τρίγωνο επιχειρηματίες-κυβέρνηση-δημόσιοι υπάλληλοι.

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι βαθιά πολιτικό. Εχει να κάνει με τη νοοτροπία κοτσαμπασισμού, που κληροδότησαν οι δημογέροντες στο απελευθερωμένο από τους Τούρκους γένος. Και που μέχρι σήμερα ζει στο μισοσκόταδο της ένοχης αρπαχτής κάθε είδους και στην ατιμώρητη κλοπή, αγκαλιά με την ξεδιάντροπη εκμετάλλευση από τους κάθε είδους εργοδότες.

Ετσι θα, περάσει άλλη μια ανεκπλήρωτη χρονιά, μετά 250 χρόνια η δημοτική ευχή: Ακόμα τούτη η Ανοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες, τούτο το καλοκαίρι.

Εγκλημα και προδοσια

Φυσικά και οι Γερμανοί εκτέλεσαν περίπου 125.000 Ελληνες στη διάρκεια της Κατοχής, αλλά σάμπως κι οι Ελληνες δεν σκότωσαν εκατοντάδες Ρώσους όταν εκστράτευσαν κατά της υπό σύσταση Σοβιετικής Ενωσης, υπό τις διαταγές του Ελευθέριου Βενιζέλου; Επίσης, να μην ξεχνάμε πάντα ότι και οι Αμερικανοί βασάνιζαν τους νέγρους.

Να σας πω κάτι; Εχω βαρεθεί, από τη μέρα που θυμάμαι τον εαυτό μου σ' αυτή τη χώρα, την ψευτοευαισθησία. Οι μισοί Ελληνες κλέβουν ξεδιάντροπα τους άλλους μισούς στις υπερτιμολογημένες τιμές της αισχροκέρδειας, κάθε μέρα, σε όλα σχεδόν τα καταστήματα, είτε είναι σουπερμάρκετ, είτε πουλάνε καρφίτσες, είτε φαΐ. Αλλά οι κλεμμένοι δεν ξεσηκώθηκαν ποτέ εδώ και χρόνια, δεν διαμαρτυρήθηκαν, δεν μποϊκοτάρησαν, παρά υποταγμένοι σαν τα πρόβατα συνεχίζουν να καταθέτουν τα δουλεμένα τους λεφτά στους κερδοσκόπους συμπατριώτες τους. Οι γερμανικές μίζες της Siemens τους μάραναν, που βγήκαν, λέει, από την τσέπη τους!

Οι μισοί Ελληνες κλέβουν τους άλλους μισούς κάθε μέρα στα ιατρεία, στα δικηγορικά γραφεία, στα συμβολαιογραφεία, στα μηχανουργεία, στις οικοδομές, στα ηλεκτρολογεία και τα υδραυλικά, στα συνεργεία, στις κάθε είδους παροχές υπηρεσιών και έργων, που είτε χρεώνονται ο κούκος αηδόνι, είτε χρεώνονται έτσι και χωρίς απόδειξη. Χωρίς συμμετοχή του δράστη στην κοινή φορολογία, δηλαδή.

Αλλά, οι κλεμμένοι και ριγμένοι δεν ξεσηκώθηκαν ποτέ και ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκαν, δεν μποϊκοτάρησαν, δεν κατάγγειλαν, παρά με σκυμμένο το κεφάλι, με το εύκολο και μοιρολατρικό «τι να κάνουμε», υποταγμένοι συνεχίζουν να είναι τα θύματα των ίδιων των συμπατριωτών τους. Οι φουσκωμένοι λογαριασμοί της Ντόιτσε Μπανκ τους μάραναν στα ομόλογα. Που ανάθεμα κι αν ξέρουν τι είναι ομόλογα.

Οι μισοί Ελληνες κλέβουν τους άλλους μισούς, κάθε μέρα, σαν βουλευτές που περνάνε νόμους αφαίμαξης πλούτου για προνομιούχους επιχειρηματίες και υπαλλήλους. Σαν υπάλληλοι (όσοι) στις δημόσιες υπηρεσίες, που λαδώνονται για να κάνουν τη δουλειά που οφείλουν να παρέχουν. Σαν αργόσχολοι υπεράριθμοι, που βουλεύτηκαν ρουσφετολογικά, κατατρώγοντας τα δημόσια έσοδα. Σαν γραφειοκρατικοί μηχανισμοί, που κάνουν ένα έργο να κοστίζει 100 αντί για 5, που κοστίζει. Σαν διαχειριστές κονδυλίων, που πηγαίνουν στις τσέπες τους και τις τσέπες των φίλων, αντί να πάνε στα έργα. Σαν πρόεδροι, παραπρόεδροι και μέλη χιλιάδων επιτροπών, συμβουλίων, οργανισμών, δημοτικών, κοινοτικών και νομαρχιακών αρχών, που ρημάζουν (όσοι) σαν τις ακρίδες όχι μόνο τα χρήματα που παίρνουν, αλλά τα κονδύλια που διαχειρίζονται, και τα μελλοντικά δάνεια, θησαυρίζοντας συχνά, αυτοί και ο περίγυρός τους, όταν δεν τα σπαταλάνε σε έργα άχρηστα, του ποδαριού, χωρίς μελέτες, χωρίς φραγμό. Γεμάτη από τις πράξεις τους η χώρα.

Αλλά, οι άλλοι μισοί Ελληνες, τους ψηφίζουν και τους χειροκροτούν και συνωστίζονται στις ουρές για ένα χαρτί, μία βεβαίωση, ένα δάνειο, ένα διορισμό και συχνά μια παρανομία, ένα ξεμπλέξιμο, καμία μικροαπάτη, αντί να τους πετροβολούν στο Σύνταγμα κι αντί να απαιτούν τα δικαιώματά τους και να 'ναι φόβητρο (ναι, φόβητρο) αυτοί οι πολίτες για κάθε επίορκο απ' όλο αυτό το συρφετό, που ευημερεί με τα λεφτά και τον ιδρώτα του λαού.

Οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις τους μάραναν, που θα πηγαίνανε στην τσέπη όλου αυτού του παρακράτους τον πρώτο χρόνο ήδη, όπως και πήγαν (κάποιες) όσες δοθήκανε μετά τη συμφωνία Καραμανλή και Ερχαρτ.

Οι μισοί Ελληνες κλέβουν τους άλλους μισούς, κάθε μέρα, φοροδιαφεύγοντας νομίμως και παράνομα σαν επαγγελματίες (όρος πρωτοφανής, λες και οι άλλοι εργαζόμενοι είναι αντιεπαγγελματίες) και υπάλληλοι και μέτοχοι και μέλη εταιρειών, με ειδικές ρυθμίσεις φόρων, μα και απαλλαγές, που όλα έχουν προβλεφθεί από νόμους της Βουλής και με την ανοχή των υπαλλήλων κυκλωμάτων.

Αλλά κανείς ως τώρα δεν έχει απεργήσει, δεν ξεσηκώθηκε, δεν επαναστάτησε γι' αυτή τη φανερή κλοπή από το κοινό ταμείο, απ' όπου χτίζονται τα σχολεία όλων, τα νοσοκομεία όλων, οι δρόμοι όλων, τα λιμάνια όλων, η ποιότητα της ζωής όλων, η ισοπολιτεία όλων. Η Δημοκρατία όλων. Πού τίποτε απ' αυτά δεν υπάρχει σωστά και όλα υπολειτουργούν και κοστίζουν πανάκριβα σε δάνεια και χρέη ακριβώς επειδή ο λαός δεν έχει ποτέ επαναστατήσει.

Και δεν έχει επαναστατήσει ούτε κατά των Τραπεζών, των κατασκευαστών, των μεσαζόντων, των αντιπροσώπων και των μεγαλεμπόρων, που μην έχοντας πατρίδα στην πλειοψηφία τους (ποτέ το χρήμα δεν είχε πατρίδα) γδέρνουν κερδοσκοπικά τους εγχώριους πελάτες τους, δουλεύοντας (!) με ποσοστό κέρδους, που δεν το έχει ονειρευτεί κανείς Γερμανός έμπορος, τραπεζίτης, βιομήχανος, αντιπρόσωπος.

Αλλά οι κλεμμένοι εδώ συρρέουν στα ταμεία αδιαμαρτύρητα σαν όλα αυτά να είναι φυσικά και της τύχης τους γραμμένα, σαν το κισμέτ, σαν μοίρα. Και ούτε μια φορά δεν μποϊκοτάρησαν, δεν εδιαδήλωσαν, δεν φώναξαν, δεν πίεσαν ποτέ τις κυβερνήσεις τους, ούτε και για τις κάμερες όπου ποζάρουν σαν τους καταδίκους, ευλαβικά, για να ανοιχτεί η πόρτα της Εθνικής, να μπουν να κάνουν τη δουλειά τους!

Δεν μ' ενδιαφέρει τι λένε οι Γερμανοί, οι Αγγλοι, οι Νορμανδοί για την Ελλάδα. Με νοιάζει τι κάνουν οι Ελληνες για την Ελλάδα. Πόσο και αν την αγαπάνε κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Στην πράξη.

Κανένα από τα δεινά της χώρας δεν έχει άλλη αιτία από τις εγκληματικές της κυβερνήσεις, σε συνεργασία με διεφθαρμένους υπαλλήλους, συνδικαλιστές, εργοδότες και κεφαλαιούχους, υπό την ανοχή, αν όχι με τη συμμετοχή, πολύ μεγάλου μέρους του λαού.

Η Ελλάδα, που αντιμετώπισε τον Αξονα ήταν μια Ελλάδα όπου ο ένας νοιαζόταν τον άλλον απείρως περισσότερο από όσο σήμερα ο κάθε Ελληνας έχει γραμμένο τον διπλανό του στα παλιά του τα παπούτσια.

Η Ελλάδα, που αντιμετώπισε τον Αξονα δεν τον προσκάλεσε να έρθει να την καταλάβει. Η σημερινή Ελλάδα, αφού έκλεψε τον πλούτο πάνω από των μισών της κατοίκων, φώναξε με την Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, τον Αξονα να έρθει να δει ότι κλέβουμε, ότι είμαστε ψεύτες, για να εξοντώσει πολιτικά ο ένας τον άλλον, προδίδοντας ουσιαστικά και πρακτικα την ίδια τους τη χώρα!

Κι αυτή την αθλιότητα κανένας Γερμανός, ή Γάλλος, ή Βρετανός, ή Ισπανός, ή Σουηδός, ή όποιος άλλος δεν διανοήθηκε να κάνει για την πατρίδα του την ίδια.

Και μάλιστα χωρίς να τον κρεμάσει ο ίδιος ο λαός στο Σύνταγμα, αλλά να τον υποστηρίζει κιόλας!

Οι Γερμανοί μάς μάραναν.

Κρατος και παρακρατος

Οσο κι αν φαίνεται παράξενο στον αναγνώστη υπό την παρούσα συγκυρία, το πιο πολύτιμο κομμάτι μιας οργανωμένης κοινωνίας είναι η δημόσια διοίκηση.

Για την ακρίβεια, η δημόσια διεκπεραίωση, διαιτησία, διαχείριση. Δημόσια διοίκηση είναι η κατάχρηση των προηγούμενων τριών ζωτικών υποχρεώσεων και η μετατροπή τους σε αυθαίρετη και διεφθαρμένη εξουσία. Αυτό που έχουμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Εκείνοι που στρέφονται εδώ και (λίγο - πολύ) καιρό εναντίον του ελληνικού δημοσίου είναι δύο ειδών: Αυτοί που θέλουν ένα δημόσιο που να κάνει τη δουλειά του υπέρ του πολίτη και αυτοί που θεωρούν ότι η διαχείριση των κοινόχρηστων αγαθών πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί, γιατί έτσι θα αποδίδει καλύτερα.

Η στήλη είναι με τους πρώτους. Γιατί το δημόσιο, δηλαδή το κράτος, είναι -από θέση- υποχρέωση, καθήκον και όχι χώρος για κέρδος. Αν υπάρχει ένας βασικός λόγος, για τον οποίο έχει πέσει έξω η χώρα, όχι επειδή το 'παν οι Βρυξέλλες, αλλά επειδή καρκινοβατούν τα δικαιώματα των πολιτών, είναι ακριβώς γιατί από χώρος ευθύνης το δημόσιο έχει γίνει χώρος λούφας και αρπαχτής.

Ενα από τα κορυφαία δικαιώματα των πολιτών είναι να ελέγχουν την ποιότητα της ζωής τους. Η Υγεία, η Παιδεία, η Δικαιοσύνη, η νομοθετική εργασία, η αστυνόμευση, η υπεράσπιση του εδάφους και της ελευθερίας, η χρηστή διαχείριση των οικονομικών είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι στην άσκηση αυτού που λέμε λαϊκή κυριαρχία. Χωρίς τη δυνατότητα του ελέγχου αυτών των λειτουργιών οι πολίτες είναι απλώς υπήκοοι, δηλαδή υπάκουοι. Κοινώς, δούλοι.

Αυτό που έχει καταφέρει η εδώ και πολλά χρόνια δημόσια διοίκηση, υπό τη συνδυασμένη εξουσία βουλευτών και συνδικάτων, είναι να είναι παντελώς ανεξέλεγκτη από τον λαό και, αντιθέτως, να δρα, καταχρώμενη το δημόσιο χρόνο και χρήμα, εναντίον του.

Μιλώντας για ελληνικό δημόσιο, αναφερόμαστε σε περίπου 1.000.000 υπαλλήλους, επί συνόλου 11.000.000 κατοίκων, συμπεριλαμβανομένων των πάσης φύσεως μονίμων, συμβασιούχων, στενού και ευρύτερου τομέα, μαζί με τις ΔΕΚΟ και τις κατ' ευφημισμόν ιδιωτικές επιχειρήσεις, σαν την Εθνική Τράπεζα και τη ΔΕΗ.

Η σημερινή κυβέρνηση, αλλά και οι προηγούμενες, δεν έχουν να αντιμετωπίσουν κανένα δημόσιο έλλειμμα ως σοβαρότερο πρόβλημα για τη χώρα. Ακόμα και αν περιορίσουν το χρέος στα κατώτατα επίπεδα, θα κρατάνε 10.000.000 ντόπιους και μετανάστες ομήρους του επόμενου ελλείμματος, της επόμενης υποδούλωσης στην αυθαιρεσία του εφόρου, του αστυνόμου, του πρωτοκόλλου υπουργείου, του ταμία, του σμηνία, του κοινοτάρχη, του παππά, του μηχανικού της πολεοδομίας και πάει λέγοντας.

Οι οποίοι θα διαιωνίζουν την εξουσιαστική νοοτροπία, που τους έχει δώσει η ασυλία της θέσης τους ελέω νομοθετικών ρυθμίσεων (λέγε με βουλευτή), προκειμένου να διαιωνιστεί το πελατειακό κράτος επιχειρηματιών-βουλευτών και βουλευτών-υπαλλήλων στο ροκάνισμα της τσέπης των εννέα δεκάτων του λαού.

Τα μέτρα που προαναγγέλλει η κυβέρνηση δεν ακουμπάνε καθόλου το μείζον πρόβλημα. Αφαιμάσσουν για κάποιο διάστημα κάτι από το εισόδημα των υπαλλήλων, με επόμενα θύματα τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα προς εξυπηρέτηση των εργοδοτών, αλλά με στόχο να περάσει η μπόρα για να ορθοποδήσει το ήδη υπάρχον σύστημα. Κουτοπονηριές ως συνήθως.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, όπως και οι προηγούμενες, δεν έχουν κανένα έμπρακτο ενδιαφέρον να κάνουν το ελληνικό κράτος, κράτος δικαίου. Γιατί αυτό θα σήμαινε μετωπική σύγκρουση με τους βασικούς πελάτες και υπηρέτες τους.

Η χώρα, όμως, έχει ανάγκη από πολίτες και όχι πελάτες. Και έχει ανάγκη από ελεγκτικούς μηχανισμούς και όχι από λαμόγια.

Σε 28 δισ. ευρώ ανέρχονται οι βεβαιωμένοι ανείσπρακτοι φόροι. Τους μισούς απ' αυτούς αν εισπράξει η κυβέρνηση, το έλυσε το πρόβλημα. Δεν μπορεί. Γιατί δεν ορίζει ούτε αυτή τους εισπρακτικούς μηχανισμούς που εξέθρεψε (και αυτή) στους κόλπους της. Και για την ακρίβεια, στα κόλπα τους. Εισπράττει από τους ίδιους και τους ίδιους από ευκολία.

Το δημόσιο έλλειμμα δεν είναι το μείζον πρόβλημα της χώρας. Το μείζον πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει κυβέρνηση, που να ξηλώσει το τεράστιο αυτό παρακράτος και να φτιάξει κράτος δικαίου. Εστω, δικαιότερου.

Η απατη Αθηνας-ΕΕ

Οι Ελληνες πολίτες βασανίζονται εδώ και τέσσερις μήνες από την απειλή της περικοπής των εισοδημάτων τους. Η δικαιολογία από τα επίσημα χείλη της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης και της Ευρ. Ενωσης είναι ότι το δημόσιο χρέος είναι τόσο μεγάλο που ξεπέρασε τα επιτρεπτά όρια στην ευρωζώνη και χρειάζονται οδυνηρά μέτρα για να μετριαστεί.

Παρ' όλα αυτά, δύο στοιχεία έρχονται διαρκώς να κουρελιάσουν αυτή τη δικαιολογία. Πρώτα πρώτα, το έλλειμμα της Ελλάδας δεν είναι ούτε το μοναδικό τέτοιου μεγέθους, ούτε και το υψηλότερο. Η Ιρλανδία, η Ισλανδία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Βρετανία, η Ισπανία και η Πορτογαλία βρίσκονται περίπου στην ίδια μοίρα, και σε χειρότερη.

Δεύτερον, δεν είναι η πρώτη φορά που το δημόσιο έλλειμμα και της Ελλάδας και άλλων χωρών της ευρωζώνης περνάει κατά πολύ το επιτρεπτό όριο του 3%, που θέλει η δημοσιονομική πειθαρχία.

Επομένως, δεν είναι το δημόσιο χρέος αυτό καθ' αυτό υπεύθυνο για τη σημερινή δεινή θέση που βρίσκεται η χώρα, και με την οποία απειλούνται οι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.

Ηδικαιολογία, ότι τώρα το ποτήρι ξεχείλισε και οι δανειστές φοβούνται πλέον πως δεν θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω, έχει επίσης αποδειχτεί ένα ψέμα από τους ίδιους τους δανειστές ! Οι οποίοι (βλ. Ντόιτσε Μπανκ και οι αγγλοαμερικανικές τράπεζες) σκληρίζουν διαρκώς ότι η Ελλάδα είναι στα πρόθυρα χρεοκοπίας, όταν τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων είναι στο 1,90 ή στο 2,20, αλλά φροντίζουν και τα αγοράζουν όταν με τις στριγκλιές τους τα έχουν εκτοξεύσει στο 3,80 ή στο 6%!

Και ο πιο άσχετος, μα και ο πιο αφελής πια καταλαβαίνουν ότι η Ελλάδα δεν απειλείται, ούτε βάλλεται για το δημόσιο χρέος της. Απειλείται από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση και τις τράπεζές της, με πρωτοστατούσα τη Γερμανία, υπό τα χειροκροτήματα της Βρετανίας και της ζώνης των σκληρών εργοδοτικών βόρειων χωρών.

Η Ελλάδα έχει υποδειχθεί από αυτή την ομάδα ως χώρα παραδειγματισμού για την εφαρμογή μιας ακόμη πιο σκληρής εργοδοτικής πολιτικής για συρρίκνωση των εργατικών δικαιωμάτων και του κόστους εργασίας. Οι εργοδότες θεωρούν πλέον τις αμοιβές των Ευρωπαίων ασύμφορες.

Πρόκειται για την πιο απροκάλυπτη επίθεση του κεφαλαίου κατά των εργαζομένων, με την πανάρχαια συνταγή της εκτέλεσης ενός αιχμαλώτου για παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Ο επικεφαλής του μεγαλύτερου συνδικάτου της Γερμανίας (καμιά σχέση με τα εδώ κρατικοδίαιτα και κατ' ευφημισμόν συνδικάτα), που το 'χει πιάσει το νόημα, προειδοποίησε προχθές τη Μέρκελ: «Μη διανοηθείτε να φέρετε και εδώ τα μέτρα που ετοιμάσατε για τους Ελληνες».

Ητιμωρία της Ελλάδας για παραδειγματισμό και για μοντέλο στους λαούς της Ευρώπης γίνεται ολοφάνερη και από ένα άλλο, καραμπινάτο γεγονός:

Η Ε.Ε. έχει τη δυνατότητα να σώσει μια χώρα και από τα νύχια των κερδοσκόπων, που τη δανείζουν, και από την ύφεση για να μην γκρεμιστεί: δίνοντας εντολή στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να κόψει νόμισμα και να το διαθέσει με πολύ χαμηλότοκη ρήτρα. Αυτό ακριβώς κάνουν οι ΗΠΑ εδώ και μήνες, και έχουν μπει πάλι σε ρυθμό ανάπτυξης.

Μα «θα ανέβει έτσι ο πληθωρισμός», μπορεί να αντιτείνει κάποιος. Τα 30 ή 50 δισ., που χρειάζεται η Ελλάδα για να ξελασπώσει, δεν καταγράφονται ούτε ως χιλιοστό στη γραμμή του ευρωπαϊκού πληθωρισμού.

Ουπογράφων θεωρεί ότι το ελληνικό οικονομικό, κρατικό, πελατειακό σύστημα είναι εγκληματικό, αντιπαραγωγικό και πρέπει να γκρεμιστεί χθες. Οπως είναι συμφέρον για τον λαό να εξαφανιστεί η αμαρτωλή σχέση Κοινοβουλίου - υπαλλήλων - συνδικάτων, που ροκανίζει την παραγωγικότητα της πλειονότητας του λαού και τον λερώνει με τη νοοτροπία της αρπαχτής, της αδικίας, του ρουσφετιού, της αναξιοκρατίας, του ραγιαδισμού. Σπαταλώντας, επιπλέον, και τρισεκατομμύρια από τον ευρωπαϊκό κορβανά σε απάτες.

Αυτή, όμως, η αλλαγή είναι υποχρέωση της (κάθε) κυβέρνησης, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης των κεφαλαιούχων. Υποχρέωση απέναντι στον ελληνικό λαό και σε κανέναν άλλον. Και είναι έγκλημα να χρησιμοποιείται η Ε.Ε. ως άλλοθι και να της δίνεται και το δικαίωμα να επεμβαίνει, χωρίς να έχει κανέναν μηχανισμό επιβολής ή λύσης.

Η Ελλάδα δυστυχεί εδώ και χρόνια να στερείται ηγεσίας με όρθια στάση και αξιοπρέπεια. Είναι πνιγμένη σε νοοτροπίες φοβισμένων πολιτικάντηδων. Αυτή είναι η πληγή της. Ολα τα άλλα έπονται.