ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ οι δήθεν πληροφορίες προς τα Μέσα Ενημέρωσης για τους πολιτικούς, που είναι αναμεμειγμένοι στην υπόθεση της Siemens και οι οποίοι πρόκειται να παραπεμφθούν από τους αδέκαστους και άσπιλους συναδέλφους τους της Βουλής, προκειμένου να τιμωρηθούν.
ΝΑ τιμωρηθούν, γιατί σε βάρος του δημόσιου ταμείου ωφέλησαν τη γερμανική εταιρεία και την τσέπη τους.
ΤΟ πόσο βρώμικο και υποκριτικό είναι το παιχνίδι που παίζεται από μέλη του ελληνικού Κοινοβουλίου, σε συνεργασία με μέλη του παρασκηνίου της κυβέρνησης και της ελάσσονος αντιπολίτευσης, φαίνεται από καθέναν, που έχει στα χέρια του τις δοσοληψίες της γερμανικής εταιρείας με μέλη του Ελληνικού Δημοσίου:
ΜΙΑ παρεούλα, γελάκια, δεξιώσεις, δωράκια, διευκολύνσεις, «δεν έρχεστε στο σπίτι να φάμε, θα είναι και ο Τάδε», οι δουλειές να σπρώχνονται κι άσ' το κορόιδο τον δημόσιο κορβανά να ξεκοκαλίζεται.
ΓΙΑ όλον αυτόν τον εσμό των βουλευτών και πολιτευτών, ο λαός είναι ένα ζώο, ένας κοπρίτης, ένας βλάκας για εκμετάλλευση και τίποτ' άλλο.
Μ' ΑΥΤΟ το σκεπτικό, και για να σώσει το κάθε κόμμα και κομματίδιο το τομαράκι του, βρωμίζει τις τελευταίες μέρες τις γραμμές της ενημέρωσης με εμετικές πληροφορίες, χωρίς ονόματα, αλλά με πλήθος υπονοούμενων γι' αυτούς που μέσα στο πεντακάθαρο πολιτικό σύστημα βρωμίσαν με τη διαπλοκή τους τη δημοκρατία.
ΑΥΤΟ που οι πολίτες εισπράττουν σαν πληροφόρηση για τους διεφθαρμένους πολιτικούς δεν είναι τίποτε άλλο από την απόπειρα της διεφθαρμένης πολιτικής να σώσει τον εαυτό της, θυσιάζοντας, καταδίδοντας, αυτούς που εκείνη θεωρεί καμένα πια χαρτιά. Εύκολη λεία για το λαό στο Κολοσσαίο.
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, παρ' όλα αυτά, είναι μια οικογένεια. Εχει κοινά μυστικά. Στα οποία άλλοι συμμετέχουν και άλλοι όχι, αλλά... Αλλά όλοι σχεδόν γνωρίζουν. Και γνωρίζοντας αποκρύπτουν και ανέχονται. Δεν είναι όλοι αυτοί ένοχοι απέναντι στο νόμο; Δεν έχουν αφήσει ανυπεράσπιστα το δημόσιο αγαθό και το δημόσιο χρήμα;
ΚΑΚΑ τα ψέματα. Η σημερινή πολιτική κατάσταση, οι βουλευτές και τα κόμματα δεν μπορούν να καθαρίσουν την κόπρο του Αυγείου. Είναι κομμάτια της. Και δεν μπορούν να πείσουν ούτε το λαό ότι είναι κάτι διαφορετικό.
ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, με τη φαρισαϊκή νοοτροπία, με την οποία ετοιμάζονται να ενοχοποιήσουν συντρόφους και συναδέλφους τους, που δεν είναι καθόλου πιο διεφθαρμένοι από τους ίδιους, επιβεβαιώνουν στο λαό αυτό που ήδη ξέρει:
ΟΤΙ ένας εσμός από διαπλεκόμενους πολιτικάντηδες, με κίνητρο το χρήμα, την εξουσία ή την ανάδειξη της προσωπικής ψωνάρας κυβερνάει τον τόπο. Ο οποίος εσμός είναι χωμένος μέσα στο σκανδαλώδη τρόπο που ασκείται η εξουσία εδώ και πολλές δεκαετίες.
ΜΕ το λαό εκβιαζόμενο απ' όλους αυτούς, που έχουν στα χέρια τους τα ισχυρότερα όπλα: τους διορισμούς, τη διαχείριση των κονδυλίων και τη σύνταξη των νόμων.
ΓΙΑ να ξέρουμε ποιοι είναι οι κοπρίτες μέσα στα ζώα.
Πέμπτη, Ιανουαρίου 20, 2011
Τρίτη, Ιανουαρίου 04, 2011
Η δημοσιογραφια ειναι μια πολυ σοβαρη υποθεση (2)
ΤΗ γιορτινή βδομάδα που πέρασε, το Δ.Σ. της Ενωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης συνεδρίασε και αποφάσισε να παραπέμψει στα πειθαρχικά όργανα του κλάδου επτά από τους οκτώ συντάκτες του γραφείου της «Ε» στη Θεσσαλονίκη, επειδή συμμετείχαν στην έκδοση της εφημερίδας και της «Κυριακάτικης Ε» τις μέρες που η ΕΣΗΕΑ είχε κηρύξει απεργία στα ΜΜΕ, τον περασμένο μήνα.
ΠΡΙΝ από την απόφαση, σύμφωνα με ασφαλέστατες πηγές, εκφράστηκε προβληματισμός μήπως θα έπρεπε η ΕΣΗΕΜ-Θ να περιμένει πρώτα να δει τι θα κάνει η ΕΣΗΕΑ με τους 270 (διακόσιους εβδομήντα) συντάκτες της «Ε» και της «Κ.Ε.», που σε γενική τους συνέλευση είχαν αποφασίσει ότι δεν θα συμμετάσχουν σε εκείνη την απεργία-μη απεργία, που πρακτικά στρεφόταν αποκλειστικά εναντίον της «Χ.Κ. Τεγόπουλος».
ΔΕΝ εκφράστηκε, όμως, κανένας προβληματισμός, που ο πρόεδρος και ο γραμματέας της ΕΣΜΕΜ-Θ εργάστηκαν για τα προκατασκευασμένα φύλλα άλλης εφημερίδας που κυκλοφόρησε τις μέρες της απεργίας!
ΔΕΝ έγινε, επίσης, επισήμως γνωστό προς τι η σπουδή του Οργάνου της Θεσσαλονίκης να προχωρήσει στην παραπομπή των συναδέλφων, γιορτινιάτικα, όπου τίποτε δεν λειτουργεί στη χώρα. Πολύ δε περισσότερο, που δεν λειτουργεί στην ώρα του ούτε τις μη γιορτινές περιόδους.
ΤΟ βέβαιο είναι ότι μια τέτοια απόφαση λύνει τα χέρια σε όσους από τα μέλη του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ επιθυμούν να παραπέμψουν τους 270 ομοφωνήσαντες συναδέλφους της «Ε» και της «Κ.Ε.» στα αντίστοιχα όργανα των Αθηνών, αλλά διστάζουν.
ΔΙΣΤΑΖΟΥΝ, και καλά κάνουν, γιατί στο Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ δεν ανήκουν μόνο όσοι τσαλαπατούν τη συναδελφική δεοντολογία, με αποτέλεσμα να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εκδοτών τους. Ανήκουν και Δημοσιογράφοι, που αντιλαμβάνονται ότι η απεργία, που είχε κηρύξει το όργανο, ήταν μια κοροϊδία για τη δημοσιογραφία:
* Η ίδια η ΕΣΗΕΑ είχε επιτρέψει στους εκδότες και τους δημοσιογράφους να υπερεργαστούν αμισθί, χωρίς αποζημίωση τις προηγούμενες μέρες, για να εκδώσουν φύλλα-κονσέρβα, τα οποία θα κυκλοφορούσαν στα περίπτερα τις μέρες της απεργίας! Οπως έγινε.
* Η ίδια η ΕΣΗΕΑ είχε κηρύξει την απεργία ακριβώς για να υπογράψουν οι εκδότες τη Συλλογική Σύμβαση, για την οποία τους είχε προσκαλέσει. Και δεν πήγε να υπογράψει το προεδρείο με τον μοναδικό εκδότη καθημερινής εφημερίδας, που είχε από πριν δεχτεί: την εκδότρια της «Ε» και της «Κ.Ε.».
* Η ίδια η ΕΣΗΕΑ καταστρατήγησε πρώτη τους όρους της απεργίας που κήρυξε, καθιστώντας την απεργία στην «Ε» και την «Κ.Ε.» απολύτως άνευ αντικειμένου, πράγμα που μπορεί να αντιληφθεί και οποιοδήποτε εργατικό δικαστήριο.
ΤΙΣ τελευταίες ημέρες διασταυρώνεται η πληροφορία ότι μέλη του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ περιφέρουν κατάλογο με ονόματα 110 συντακτών της «Ε» και της «Κ.Ε.», μελών της Ενωσης, με το ερώτημα της παραπομπής στα πειθαρχικά όργανα γι' αυτή την υπόθεση.
ΟΠΩΣ επαναλαμβάνω καθημερινά τα κοντά 40 χρόνια που εργάζομαι στις εφημερίδες, η δημοσιογραφία είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Και δεν αφορά τους δημοσιογράφους. Αφορά την καθημερινή ζωή των πολιτών.
Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ, με την καθημερινή της στάση, παράγει ήθος και πρότυπα, θέλει - δε θέλει. Δεν μπορεί να είναι ούτε κουμπωμένη μπροστά σε γενναίες αποφάσεις ούτε να τσαλαπατάει τη δεοντολογία, τη συναδελφικότητα και το συμφέρον των πολιτών για να ικανοποιήσει προσωπικά ή ξένα απωθημένα και συμφέροντα.
Η ΕΙΔΗΣΗ που μεταδόθηκε και γράφτηκε δύο φορές χωρίς να διαψευστεί είναι ότι ο εκδότης του ΔΟΛ απαίτησε (!) από το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ να τιμωρηθούν οι συντάκτες της «Ε» και της «Κ.Ε» (!). Σύμφωνα με τη μία πηγή, απείλησε ότι σε αντίθετη περίπτωση δεν υπογράφει τη Συλλογική Σύμβαση.
Ο ΙΔΙΟΣ εκδότης απέλυσε 20 συναδέλφους σε μία μέρα, πριν από την απεργία, χωρίς η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ να κουνήσει το δαχτυλάκι της!
Ο ΛΑΟΣ δεν έχει πληροφορηθεί πλήρως ότι τα δύο υπερχρεωμένα με δάνεια εκδοτικά συγκροτήματα ΔΟΛ και Πήγασος έχουν επιδοθεί σε έναν πόλεμο μέχρις εσχάτων για την επιβίωσή τους, και την αποδυνάμωση της «Ελευθεροτυπίας». Η οποία έχει τον ελάχιστο δανεισμό σε σχέση με τους άλλους και σε σχέση με την περιουσία της.
ΚΑΙ μερικοί μέσα στα συμβούλια της ΕΣΗΕΑ δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι μια φορά αποδοκίμασε την απεργία τους με κάλπη η πλειοψηφία των συναδέλφων του «Εθνους», μία των «Νέων» και μία της «Χ.Κ. Τεγόπουλος».
ΜΗΠΩΣ αντί να στρέφονται εναντίον ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ θα έπρεπε να σκεφούν ότι κάτι δεν υπηρετούν σωστά;
ΜΗΠΩΣ βλέπουν ότι οδηγούν τον κλάδο σε διασπαστικές περιπέτειες; Μήπως -το κυριότερο- απαξιώνουν με τις αποφάσεις τους αυτό που θα έπρεπε να φυλάνε ως κόρην οφθαλμού: το κύρος της ΕΣΗΕΑ;
ΜΗΠΩΣ, αντί να ετοιμάζονται να προκαλέσουν επικίνδυνη αναταραχή με τις ενέργειές τους, προτιμήσουν να κάνουν σοβαρά τη δουλειά για την οποία εκλέχτηκαν και μόνο αυτή; Αλλιώς ας παραδώσουν τη σκυτάλη σε άλλους.
Η ΕΣΗΕΑ δεν μπορεί να γίνει κερκόπορτα για εκδότες.
ΠΡΙΝ από την απόφαση, σύμφωνα με ασφαλέστατες πηγές, εκφράστηκε προβληματισμός μήπως θα έπρεπε η ΕΣΗΕΜ-Θ να περιμένει πρώτα να δει τι θα κάνει η ΕΣΗΕΑ με τους 270 (διακόσιους εβδομήντα) συντάκτες της «Ε» και της «Κ.Ε.», που σε γενική τους συνέλευση είχαν αποφασίσει ότι δεν θα συμμετάσχουν σε εκείνη την απεργία-μη απεργία, που πρακτικά στρεφόταν αποκλειστικά εναντίον της «Χ.Κ. Τεγόπουλος».
ΔΕΝ εκφράστηκε, όμως, κανένας προβληματισμός, που ο πρόεδρος και ο γραμματέας της ΕΣΜΕΜ-Θ εργάστηκαν για τα προκατασκευασμένα φύλλα άλλης εφημερίδας που κυκλοφόρησε τις μέρες της απεργίας!
ΔΕΝ έγινε, επίσης, επισήμως γνωστό προς τι η σπουδή του Οργάνου της Θεσσαλονίκης να προχωρήσει στην παραπομπή των συναδέλφων, γιορτινιάτικα, όπου τίποτε δεν λειτουργεί στη χώρα. Πολύ δε περισσότερο, που δεν λειτουργεί στην ώρα του ούτε τις μη γιορτινές περιόδους.
ΤΟ βέβαιο είναι ότι μια τέτοια απόφαση λύνει τα χέρια σε όσους από τα μέλη του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ επιθυμούν να παραπέμψουν τους 270 ομοφωνήσαντες συναδέλφους της «Ε» και της «Κ.Ε.» στα αντίστοιχα όργανα των Αθηνών, αλλά διστάζουν.
ΔΙΣΤΑΖΟΥΝ, και καλά κάνουν, γιατί στο Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ δεν ανήκουν μόνο όσοι τσαλαπατούν τη συναδελφική δεοντολογία, με αποτέλεσμα να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εκδοτών τους. Ανήκουν και Δημοσιογράφοι, που αντιλαμβάνονται ότι η απεργία, που είχε κηρύξει το όργανο, ήταν μια κοροϊδία για τη δημοσιογραφία:
* Η ίδια η ΕΣΗΕΑ είχε επιτρέψει στους εκδότες και τους δημοσιογράφους να υπερεργαστούν αμισθί, χωρίς αποζημίωση τις προηγούμενες μέρες, για να εκδώσουν φύλλα-κονσέρβα, τα οποία θα κυκλοφορούσαν στα περίπτερα τις μέρες της απεργίας! Οπως έγινε.
* Η ίδια η ΕΣΗΕΑ είχε κηρύξει την απεργία ακριβώς για να υπογράψουν οι εκδότες τη Συλλογική Σύμβαση, για την οποία τους είχε προσκαλέσει. Και δεν πήγε να υπογράψει το προεδρείο με τον μοναδικό εκδότη καθημερινής εφημερίδας, που είχε από πριν δεχτεί: την εκδότρια της «Ε» και της «Κ.Ε.».
* Η ίδια η ΕΣΗΕΑ καταστρατήγησε πρώτη τους όρους της απεργίας που κήρυξε, καθιστώντας την απεργία στην «Ε» και την «Κ.Ε.» απολύτως άνευ αντικειμένου, πράγμα που μπορεί να αντιληφθεί και οποιοδήποτε εργατικό δικαστήριο.
ΤΙΣ τελευταίες ημέρες διασταυρώνεται η πληροφορία ότι μέλη του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ περιφέρουν κατάλογο με ονόματα 110 συντακτών της «Ε» και της «Κ.Ε.», μελών της Ενωσης, με το ερώτημα της παραπομπής στα πειθαρχικά όργανα γι' αυτή την υπόθεση.
ΟΠΩΣ επαναλαμβάνω καθημερινά τα κοντά 40 χρόνια που εργάζομαι στις εφημερίδες, η δημοσιογραφία είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Και δεν αφορά τους δημοσιογράφους. Αφορά την καθημερινή ζωή των πολιτών.
Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ, με την καθημερινή της στάση, παράγει ήθος και πρότυπα, θέλει - δε θέλει. Δεν μπορεί να είναι ούτε κουμπωμένη μπροστά σε γενναίες αποφάσεις ούτε να τσαλαπατάει τη δεοντολογία, τη συναδελφικότητα και το συμφέρον των πολιτών για να ικανοποιήσει προσωπικά ή ξένα απωθημένα και συμφέροντα.
Η ΕΙΔΗΣΗ που μεταδόθηκε και γράφτηκε δύο φορές χωρίς να διαψευστεί είναι ότι ο εκδότης του ΔΟΛ απαίτησε (!) από το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ να τιμωρηθούν οι συντάκτες της «Ε» και της «Κ.Ε» (!). Σύμφωνα με τη μία πηγή, απείλησε ότι σε αντίθετη περίπτωση δεν υπογράφει τη Συλλογική Σύμβαση.
Ο ΙΔΙΟΣ εκδότης απέλυσε 20 συναδέλφους σε μία μέρα, πριν από την απεργία, χωρίς η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ να κουνήσει το δαχτυλάκι της!
Ο ΛΑΟΣ δεν έχει πληροφορηθεί πλήρως ότι τα δύο υπερχρεωμένα με δάνεια εκδοτικά συγκροτήματα ΔΟΛ και Πήγασος έχουν επιδοθεί σε έναν πόλεμο μέχρις εσχάτων για την επιβίωσή τους, και την αποδυνάμωση της «Ελευθεροτυπίας». Η οποία έχει τον ελάχιστο δανεισμό σε σχέση με τους άλλους και σε σχέση με την περιουσία της.
ΚΑΙ μερικοί μέσα στα συμβούλια της ΕΣΗΕΑ δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι μια φορά αποδοκίμασε την απεργία τους με κάλπη η πλειοψηφία των συναδέλφων του «Εθνους», μία των «Νέων» και μία της «Χ.Κ. Τεγόπουλος».
ΜΗΠΩΣ αντί να στρέφονται εναντίον ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ θα έπρεπε να σκεφούν ότι κάτι δεν υπηρετούν σωστά;
ΜΗΠΩΣ βλέπουν ότι οδηγούν τον κλάδο σε διασπαστικές περιπέτειες; Μήπως -το κυριότερο- απαξιώνουν με τις αποφάσεις τους αυτό που θα έπρεπε να φυλάνε ως κόρην οφθαλμού: το κύρος της ΕΣΗΕΑ;
ΜΗΠΩΣ, αντί να ετοιμάζονται να προκαλέσουν επικίνδυνη αναταραχή με τις ενέργειές τους, προτιμήσουν να κάνουν σοβαρά τη δουλειά για την οποία εκλέχτηκαν και μόνο αυτή; Αλλιώς ας παραδώσουν τη σκυτάλη σε άλλους.
Η ΕΣΗΕΑ δεν μπορεί να γίνει κερκόπορτα για εκδότες.
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 27, 2010
Η δημοσιογραφια ειναι μια πολυ σοβαρη υποθεση
ΜΕΡΙΚΑ πράγματα μοιάζουν αδιάφορα για τους πολίτες, στην πραγματικότητα όμως όχι απλώς τους αφορούν, αλλά καθορίζουν την καθημερινή τους ζωή.
ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ, για παράδειγμα, ενώ φαίνονται απαξιωμένες μπροστά στην παρουσία της τηλεόρασης και στη διάδοση του Internet, εξακολουθούν και είναι ο υπ' αριθμόν ένα παραγωγός και αναλυτής ειδήσεων, ο υπ' αριθμόν ένα παράγοντας που επηρεάζει την πολιτική και οικονομική σκηνή και ο σχεδόν αποκλειστικός τροφοδότης της τηλεόρασης, του ραδιοφώνου και του Internet σε ειδησεογραφικό υλικό.
ΑΔΙΑΨΕΥΣΤΟΣ μάρτυρας οι αργίες και οι απεργίες, οπότε τα ηλεκτρονικά μέσα στερούνται νέων. Οχι επειδή αργούν οι δημοσιογράφοι. Αλλά, επειδή οι δημοσιογράφοι, που παράγουν ειδήσεις, που παράγουν πρωτογενές ρεπορτάζ, που βασανίζουν την περιέργεια και την ανάλυση, βρίσκονται εκεί που υπάρχει χρόνος και κάματος γι' αυτό: Στις εφημερίδες. Οχι εδώ στην Ελλάδα. Παντού στον κόσμο.
ΑΥΤΟΣ είναι και ο λόγος που εκεί όπου η δημοσιογραφία καθοδηγείται και ασκείται από σπουδαγμένους επί τούτου επαγγελματίες και όχι από εμπαιζόμενους φοιτητές ή από «πρακτικούς» -όπως γίνεται στη χώρα μας- οι εφημερίδες ευημερούσαν δίπλα δίπλα με την τηλεόραση, χωρίς να κατρακυλήσει η κυκλοφορία τους, όπως έγινε εδώ με την εμφάνιση της ιδιωτικής Τ.V.
ΑΥΤΟΣ είναι και ο λόγος, που στη Δύση οι κυκλοφορίες στο χαρτί κατρακυλάνε, αλλά ανεβαίνουν θεαματικά οι αναγνώστες των ίδιων εφημερίδων, μέσα στα sites τους.
ΤΕΛΙΚΑ, και αυτό είναι το μυστικό για όσους ασχολούνται πραγματικά με τη δημοσιογραφία, το πιο σημαντικό είναι η σοβαρότητα και η φερεγγυότητα. Η έλλειψή τους καταδικάζεται από τους αναγνώστες στο βάθος του χρόνου και η ύπαρξή τους επιβραβεύεται.
ΤΟ κακό είναι ότι την εμπιστοσύνη τη χάνεις σε ελάχιστο χρόνο και την κερδίζεις σε πολύ.
Ο,ΤΙ συμβαίνει με τις εφημερίδες, αλλά και τα άλλα μέσα, συμβαίνει και με τους δημοσιογράφους σαν άτομα και σαν σύνολα. Ενα μέρος της απαξίωσης των αναγνωστών και τηλεακροατών προς τα Μέσα οφείλεται ακριβώς στη στάση ορισμένων δημοσιογράφων σε συγκεκριμένα θέματα, συγκεκριμένες περιόδους ή και διαρκώς.
ΕΠΕΙΔΗ ακριβώς η καθημερινή ζωή των πολιτών εν πολλοίς εξαρτάται και περνάει μέσα από την πληροφόρηση που σπέρνεται από τον Τύπο.
Ο ΤΥΠΟΣ, με την οπτική του γωνία, δεν ακολουθεί απλώς την εποχή του: Αναπαράγει ήθος και δημιουργεί ήθος. Δημιουργεί πρότυπα πολιτικά και κοινωνικά στην κοινωνία. Δεν αντιπροσωπεύει μόνο κοινωνικές ομάδες, νοοτροπίες και ιδεολογίες. Τις αναπαράγει και προωθεί άλλες.
ΕΑΝ μεν είναι εξαρτημένος από τα πολιτικά, θρησκευτικά, αστυνομικά, δικαστικά, συνδικαλιστικά, οικονομικά κέντρα εξουσίας, αναπαράγει εκείνων τα πρότυπα και τις εντολές.
ΕΑΝ είναι ανεξάρτητος, αναπαράγει τις δικές του αξίες και τις αξίες των πολιτών που τον εμπιστεύονται.
ΕΙΤΕ έτσι είτε αλλιώς, ο Τύπος είναι ο καθοριστικός παράγοντας διάδοσης των πληροφοριών με τις οποίες ζουν σήμερα οι κοινωνίες.
ΑΥΤΟΣ ο ρόλος βρίσκεται σχεδόν πάντα στα χέρια επιχειρηματιών που προσδοκούν άλλα οφέλη από την άσκηση της εξουσίας της δημοσίευσης (ή της απόκρυψης), αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που βρίσκεται και στα χέρια ιδεολόγων, αγωνιστών, πεισματάρηδων ή αμετανόητων επαγγελματιών.
ΤΟ σημαντικό είναι ότι η λειτουργία του αφορά τον καθένα· και καθένας που συμμετέχει στον Τύπο έχει ένα μερίδιο ευθύνης για ό,τι συμβαίνει γύρω του.
ΑΥΤΟΙ και μόνο οι λόγοι που κατέγραψα θα αρκούσαν για να πει κανείς ότι η λειτουργία των ΜΜΕ, και ιδίως της ναυαρχίδας των ΜΜΕ που είναι η εφημερίδες, έχει ανάγκη από μια πολύ υπεύθυνη και πολύ φερέγγυα μεταχείριση. Κυρίως από τους δύο παράγοντες που τις αποτελούν: Τους εκδότες και τους εργαζομένους.
ΣΤΗΝ επαγγελματική μου ζωή εργάστηκα με εκδότες, όπως ο Αχ. Παράσχος, ο Ανδρ. Μοθωνιός, ο Ν. Μεταξάς, ο Αντ. Κρεούζης, ο Νάσος Μπότσης, ο Γ. Μπόμπολας, ο Κίτσος Τεγόπουλος, η Μάνια και η Λένα Τεγοπούλου, για να τα βάλω τα ονόματα με τη σειρά που τους γνώρισα.
ΣΤΙΣ εφημερίδες τους συνέζησα με εκατοντάδες δημοσιογράφους. Επειδή η δουλειά μας για πολλά χρόνια ήταν συμβίωση. Κυρίως, και άσχετα με τις ιδεολογικές ή προσωπικές διαφορές, η δουλειά μας ήταν, όπως θα όφειλε να είναι: Ενα πράγμα: Συλλογική δουλειά δημοσιογράφων. Και άσχετα με τις διαφορές ανάμεσα σε εφημερίδες, οι δημοσιογράφοι ήταν και θα όφειλαν να είναι συγκεντρωμένοι, προσηλωμένοι, δυνατοί, στο σπίτι τους. Σπίτι τους, εκτός από τις εφημερίδες τους, είναι το κοινό τους συμφέρον: Η Ενωση Συντακτών.
ΕΝΩ, λοιπόν, η κοινωνία απαιτεί όλο και πιο σοβαρή και όλο και πιο φερέγγυα παρουσία των δημοσιογράφων στα καθημερινά, τα λίγα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολύ, τα προσωπικά και παραταξιακά κίνητρα δυναμιτίζουν την ισχύ της Ενωσης Συντακτών. Αλλοτε από τη μειοψηφία και άλλοτε από την πλειοψηφία των διοικητικών της συμβουλίων.
ΣΕ μια εποχή μάλιστα, που κάθε εργασιακή συνθήκη απειλείται με κατάρρευση και κάθε κατακτημένο δικαίωμα ποδοπατιέται, οι δημοσιογράφοι αντί να συσπειρώνονται για να μπορέσουν να είναι όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητοι, ώστε να σταθούν σοβαροί και φερέγγυοι για τον λαό, οδηγούνται σε διάλυση. Με ευθύνη των ίδιων των εκπροσώπων τους!
ΤΟ πρώτο κρούσμα ήρθε με την απεργία που εξαγγέλθηκε το φθινόπωρο και η οποία ματαιώθηκε, αφού πρώτα σε δύο μεγάλες εφημερίδες, «Νέα» και «Εθνος», η πλειοψηφία με κάλπη ψήφισε κατά της κινητοποίησης στα «μαγαζιά τους», θεωρώντας ότι έτσι υπερασπίζεται καλύτερα τα εργασιακά της συμφέροντα.
ΤΟ δεύτερο κρούσμα ήρθε πριν από τρεις εβδομάδες, όταν η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, υπαναχωρώντας από τις έγγραφες δεσμεύσεις του, αρνήθηκε να υπογράψει συλλογική σύμβαση με την εκδότρια της «Ε» Μάνια Τεγοπούλου, που την είχε δεχτεί. Ταυτόχρονα αρνήθηκε να κηρύξει απεργία αποκλειστικά και μόνο στα συγκροτήματα, των οποίων οι εκδότες αρνούνταν να υπογράψουν τη σύμβαση (Καθημερινή, Πήγασος και ΔΟΛ), βάζοντας έτσι σε κίνδυνο τη φήμη και το ταμείο όλων των άλλων εφημερίδων αδιακρίτως!
ΤΟ χειρότερο, για να ικανοποιήσει τα μεγάλα συγκροτήματα, ανέχτηκε να κυκλοφορήσουν όλα τα φύλλα τις μέρες της απεργίας ως προκατασκευασμένα!
ΟΙ συντάκτες και οι άλλοι εργαζόμενοι για την «Ε» και την «Κ.Ε.» αρνήθηκαν να πάρουν μέρος σ' αυτή την κοροϊδία, αποφασίζοντας σχεδόν ομόφωνα να παραμείνουν δημοσιογράφοι μιας Ενωσης Συντακτών και μιας εφημερίδας που σέβεται και τιμά την ιστορία της και το ρόλο της.
ΤΟ αποκορύφωμα, όμως, ήρθε την περασμένη εβδομάδα με μια ανακοίνωση της Ενωσης Ιδιοκτητών (στην οποία δεν ανήκει η «Χ.Κ. Τεγόπουλος»), η οποία καθόριζε τις μέρες έκδοσης των εφημερίδων την περίοδο των γιορτών, όπως συνηθίζεται όσα χρόνια, τουλάχιστον, ο υποφαινόμενος εργάζεται. Ακολούθησε ταυτόσημη ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ, όπως πάντα.
ΟΙ ημερομηνίες αυτές δεν είχαν καμιά σχέση με εκείνες που τελικά εκδόθηκαν οι εφημερίδες των Χριστουγέννων, με ευθύνη της ίδιας της Ενωσης Ιδιοκτητών. Χωρίς η Ενωση Συντακτών να παρέμβει, πληροφορήσει, διευκολύνει τους συντάκτες σε όλες τις εφημερίδες, που τελικά πελαγοδρόμησαν απίστευτα και έμειναν ακάλυπτοι από την Ενωσή τους. Η οποία για μια ακόμη φορά, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα απαξιώθηκε στη συνείδησή τους. Με ευθύνη της.
ΟΠΩΣ έγραψα και στην αρχή, η δημοσιογραφία, και μάλιστα η έντυπη, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για την καθημερινή ζωή των πολιτών.
ΓΙΑΥΤΟ σήμερα έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ να είναι ισχυρή και φερέγγυα. Επειδή και η ποιότητα ζωής του λαού απειλείται και πρέπει να υπάρχουν βήματα να τον υπερασπιστούν, αλλά επειδή και τα επιχειρηματικά συγκροτήματα απειλούν τη δημοσιογραφία, απαξιώνοντάς την, στην προσπάθειά τους να κάνουν «αιματηρές οικονομίες».
Σ' ΑΥΤΕΣ τις συνθήκες, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο Τύπος είναι μια Ενωση Συντακτών απαξιωμένη στα μάτια των δημοσιογράφων, άτολμη με τους ισχυρούς και απούσα από τα καθημερινά προβλήματα του κλάδου.
Η ΕΥΘΥΝΗ όλων των δημοσιογράφων είναι μεγάλη. Γιατί αυτοί είναι η Ενωση, και αυτούς καθρεφτίζει. Καιρός να τη δουν σοβαρά. Γιατί αλλιώς θα δουν τα ακόμα πιο σοβαρά δεινά ενός κλάδου αποδυναμωμένου και απολύτως υποχείριου. Αυτό θέλουν;
ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ, για παράδειγμα, ενώ φαίνονται απαξιωμένες μπροστά στην παρουσία της τηλεόρασης και στη διάδοση του Internet, εξακολουθούν και είναι ο υπ' αριθμόν ένα παραγωγός και αναλυτής ειδήσεων, ο υπ' αριθμόν ένα παράγοντας που επηρεάζει την πολιτική και οικονομική σκηνή και ο σχεδόν αποκλειστικός τροφοδότης της τηλεόρασης, του ραδιοφώνου και του Internet σε ειδησεογραφικό υλικό.
ΑΔΙΑΨΕΥΣΤΟΣ μάρτυρας οι αργίες και οι απεργίες, οπότε τα ηλεκτρονικά μέσα στερούνται νέων. Οχι επειδή αργούν οι δημοσιογράφοι. Αλλά, επειδή οι δημοσιογράφοι, που παράγουν ειδήσεις, που παράγουν πρωτογενές ρεπορτάζ, που βασανίζουν την περιέργεια και την ανάλυση, βρίσκονται εκεί που υπάρχει χρόνος και κάματος γι' αυτό: Στις εφημερίδες. Οχι εδώ στην Ελλάδα. Παντού στον κόσμο.
ΑΥΤΟΣ είναι και ο λόγος που εκεί όπου η δημοσιογραφία καθοδηγείται και ασκείται από σπουδαγμένους επί τούτου επαγγελματίες και όχι από εμπαιζόμενους φοιτητές ή από «πρακτικούς» -όπως γίνεται στη χώρα μας- οι εφημερίδες ευημερούσαν δίπλα δίπλα με την τηλεόραση, χωρίς να κατρακυλήσει η κυκλοφορία τους, όπως έγινε εδώ με την εμφάνιση της ιδιωτικής Τ.V.
ΑΥΤΟΣ είναι και ο λόγος, που στη Δύση οι κυκλοφορίες στο χαρτί κατρακυλάνε, αλλά ανεβαίνουν θεαματικά οι αναγνώστες των ίδιων εφημερίδων, μέσα στα sites τους.
ΤΕΛΙΚΑ, και αυτό είναι το μυστικό για όσους ασχολούνται πραγματικά με τη δημοσιογραφία, το πιο σημαντικό είναι η σοβαρότητα και η φερεγγυότητα. Η έλλειψή τους καταδικάζεται από τους αναγνώστες στο βάθος του χρόνου και η ύπαρξή τους επιβραβεύεται.
ΤΟ κακό είναι ότι την εμπιστοσύνη τη χάνεις σε ελάχιστο χρόνο και την κερδίζεις σε πολύ.
Ο,ΤΙ συμβαίνει με τις εφημερίδες, αλλά και τα άλλα μέσα, συμβαίνει και με τους δημοσιογράφους σαν άτομα και σαν σύνολα. Ενα μέρος της απαξίωσης των αναγνωστών και τηλεακροατών προς τα Μέσα οφείλεται ακριβώς στη στάση ορισμένων δημοσιογράφων σε συγκεκριμένα θέματα, συγκεκριμένες περιόδους ή και διαρκώς.
ΕΠΕΙΔΗ ακριβώς η καθημερινή ζωή των πολιτών εν πολλοίς εξαρτάται και περνάει μέσα από την πληροφόρηση που σπέρνεται από τον Τύπο.
Ο ΤΥΠΟΣ, με την οπτική του γωνία, δεν ακολουθεί απλώς την εποχή του: Αναπαράγει ήθος και δημιουργεί ήθος. Δημιουργεί πρότυπα πολιτικά και κοινωνικά στην κοινωνία. Δεν αντιπροσωπεύει μόνο κοινωνικές ομάδες, νοοτροπίες και ιδεολογίες. Τις αναπαράγει και προωθεί άλλες.
ΕΑΝ μεν είναι εξαρτημένος από τα πολιτικά, θρησκευτικά, αστυνομικά, δικαστικά, συνδικαλιστικά, οικονομικά κέντρα εξουσίας, αναπαράγει εκείνων τα πρότυπα και τις εντολές.
ΕΑΝ είναι ανεξάρτητος, αναπαράγει τις δικές του αξίες και τις αξίες των πολιτών που τον εμπιστεύονται.
ΕΙΤΕ έτσι είτε αλλιώς, ο Τύπος είναι ο καθοριστικός παράγοντας διάδοσης των πληροφοριών με τις οποίες ζουν σήμερα οι κοινωνίες.
ΑΥΤΟΣ ο ρόλος βρίσκεται σχεδόν πάντα στα χέρια επιχειρηματιών που προσδοκούν άλλα οφέλη από την άσκηση της εξουσίας της δημοσίευσης (ή της απόκρυψης), αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που βρίσκεται και στα χέρια ιδεολόγων, αγωνιστών, πεισματάρηδων ή αμετανόητων επαγγελματιών.
ΤΟ σημαντικό είναι ότι η λειτουργία του αφορά τον καθένα· και καθένας που συμμετέχει στον Τύπο έχει ένα μερίδιο ευθύνης για ό,τι συμβαίνει γύρω του.
ΑΥΤΟΙ και μόνο οι λόγοι που κατέγραψα θα αρκούσαν για να πει κανείς ότι η λειτουργία των ΜΜΕ, και ιδίως της ναυαρχίδας των ΜΜΕ που είναι η εφημερίδες, έχει ανάγκη από μια πολύ υπεύθυνη και πολύ φερέγγυα μεταχείριση. Κυρίως από τους δύο παράγοντες που τις αποτελούν: Τους εκδότες και τους εργαζομένους.
ΣΤΗΝ επαγγελματική μου ζωή εργάστηκα με εκδότες, όπως ο Αχ. Παράσχος, ο Ανδρ. Μοθωνιός, ο Ν. Μεταξάς, ο Αντ. Κρεούζης, ο Νάσος Μπότσης, ο Γ. Μπόμπολας, ο Κίτσος Τεγόπουλος, η Μάνια και η Λένα Τεγοπούλου, για να τα βάλω τα ονόματα με τη σειρά που τους γνώρισα.
ΣΤΙΣ εφημερίδες τους συνέζησα με εκατοντάδες δημοσιογράφους. Επειδή η δουλειά μας για πολλά χρόνια ήταν συμβίωση. Κυρίως, και άσχετα με τις ιδεολογικές ή προσωπικές διαφορές, η δουλειά μας ήταν, όπως θα όφειλε να είναι: Ενα πράγμα: Συλλογική δουλειά δημοσιογράφων. Και άσχετα με τις διαφορές ανάμεσα σε εφημερίδες, οι δημοσιογράφοι ήταν και θα όφειλαν να είναι συγκεντρωμένοι, προσηλωμένοι, δυνατοί, στο σπίτι τους. Σπίτι τους, εκτός από τις εφημερίδες τους, είναι το κοινό τους συμφέρον: Η Ενωση Συντακτών.
ΕΝΩ, λοιπόν, η κοινωνία απαιτεί όλο και πιο σοβαρή και όλο και πιο φερέγγυα παρουσία των δημοσιογράφων στα καθημερινά, τα λίγα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολύ, τα προσωπικά και παραταξιακά κίνητρα δυναμιτίζουν την ισχύ της Ενωσης Συντακτών. Αλλοτε από τη μειοψηφία και άλλοτε από την πλειοψηφία των διοικητικών της συμβουλίων.
ΣΕ μια εποχή μάλιστα, που κάθε εργασιακή συνθήκη απειλείται με κατάρρευση και κάθε κατακτημένο δικαίωμα ποδοπατιέται, οι δημοσιογράφοι αντί να συσπειρώνονται για να μπορέσουν να είναι όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητοι, ώστε να σταθούν σοβαροί και φερέγγυοι για τον λαό, οδηγούνται σε διάλυση. Με ευθύνη των ίδιων των εκπροσώπων τους!
ΤΟ πρώτο κρούσμα ήρθε με την απεργία που εξαγγέλθηκε το φθινόπωρο και η οποία ματαιώθηκε, αφού πρώτα σε δύο μεγάλες εφημερίδες, «Νέα» και «Εθνος», η πλειοψηφία με κάλπη ψήφισε κατά της κινητοποίησης στα «μαγαζιά τους», θεωρώντας ότι έτσι υπερασπίζεται καλύτερα τα εργασιακά της συμφέροντα.
ΤΟ δεύτερο κρούσμα ήρθε πριν από τρεις εβδομάδες, όταν η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, υπαναχωρώντας από τις έγγραφες δεσμεύσεις του, αρνήθηκε να υπογράψει συλλογική σύμβαση με την εκδότρια της «Ε» Μάνια Τεγοπούλου, που την είχε δεχτεί. Ταυτόχρονα αρνήθηκε να κηρύξει απεργία αποκλειστικά και μόνο στα συγκροτήματα, των οποίων οι εκδότες αρνούνταν να υπογράψουν τη σύμβαση (Καθημερινή, Πήγασος και ΔΟΛ), βάζοντας έτσι σε κίνδυνο τη φήμη και το ταμείο όλων των άλλων εφημερίδων αδιακρίτως!
ΤΟ χειρότερο, για να ικανοποιήσει τα μεγάλα συγκροτήματα, ανέχτηκε να κυκλοφορήσουν όλα τα φύλλα τις μέρες της απεργίας ως προκατασκευασμένα!
ΟΙ συντάκτες και οι άλλοι εργαζόμενοι για την «Ε» και την «Κ.Ε.» αρνήθηκαν να πάρουν μέρος σ' αυτή την κοροϊδία, αποφασίζοντας σχεδόν ομόφωνα να παραμείνουν δημοσιογράφοι μιας Ενωσης Συντακτών και μιας εφημερίδας που σέβεται και τιμά την ιστορία της και το ρόλο της.
ΤΟ αποκορύφωμα, όμως, ήρθε την περασμένη εβδομάδα με μια ανακοίνωση της Ενωσης Ιδιοκτητών (στην οποία δεν ανήκει η «Χ.Κ. Τεγόπουλος»), η οποία καθόριζε τις μέρες έκδοσης των εφημερίδων την περίοδο των γιορτών, όπως συνηθίζεται όσα χρόνια, τουλάχιστον, ο υποφαινόμενος εργάζεται. Ακολούθησε ταυτόσημη ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ, όπως πάντα.
ΟΙ ημερομηνίες αυτές δεν είχαν καμιά σχέση με εκείνες που τελικά εκδόθηκαν οι εφημερίδες των Χριστουγέννων, με ευθύνη της ίδιας της Ενωσης Ιδιοκτητών. Χωρίς η Ενωση Συντακτών να παρέμβει, πληροφορήσει, διευκολύνει τους συντάκτες σε όλες τις εφημερίδες, που τελικά πελαγοδρόμησαν απίστευτα και έμειναν ακάλυπτοι από την Ενωσή τους. Η οποία για μια ακόμη φορά, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα απαξιώθηκε στη συνείδησή τους. Με ευθύνη της.
ΟΠΩΣ έγραψα και στην αρχή, η δημοσιογραφία, και μάλιστα η έντυπη, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για την καθημερινή ζωή των πολιτών.
ΓΙΑΥΤΟ σήμερα έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ να είναι ισχυρή και φερέγγυα. Επειδή και η ποιότητα ζωής του λαού απειλείται και πρέπει να υπάρχουν βήματα να τον υπερασπιστούν, αλλά επειδή και τα επιχειρηματικά συγκροτήματα απειλούν τη δημοσιογραφία, απαξιώνοντάς την, στην προσπάθειά τους να κάνουν «αιματηρές οικονομίες».
Σ' ΑΥΤΕΣ τις συνθήκες, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο Τύπος είναι μια Ενωση Συντακτών απαξιωμένη στα μάτια των δημοσιογράφων, άτολμη με τους ισχυρούς και απούσα από τα καθημερινά προβλήματα του κλάδου.
Η ΕΥΘΥΝΗ όλων των δημοσιογράφων είναι μεγάλη. Γιατί αυτοί είναι η Ενωση, και αυτούς καθρεφτίζει. Καιρός να τη δουν σοβαρά. Γιατί αλλιώς θα δουν τα ακόμα πιο σοβαρά δεινά ενός κλάδου αποδυναμωμένου και απολύτως υποχείριου. Αυτό θέλουν;
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 20, 2010
Οι αναισθητοι
ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑ χθες, μέσα στην εκκλησία, το πλήθος του κόσμου, που είχε έρθει για την κανονική λειτουργία της Κυριακής, να στοιχίζεται στο τέλος αργά, σε μια μακρά ουρά, όπου ένα μέρος μεταλάβαινε και ένα άλλο, το πιο μεγάλο, έπαιρνε τα πρόσφορα από ένα ασημένιο σκεύος, στη μέση του ιερού.
ΟΛΟΙ αυτοί οι άνθρωποι, στη συντριπτική τους πλειονότητα συνταξιούχοι, φανερά πρώην εργάτες και υπάλληλοι μιας αγροτικής καταβολής, που έγιναν μικροαστοί, προχωρούσαν προσεκτικά μη σκοντάψουν, κοιτάζοντας κάτω, όπως κάνουν οι μεγάλης ηλικίας άνθρωποι.
ΑΛΛΑ, κοιτάζοντας κάτω, δεν μπορούσες να αποφύγεις τον συνειρμό, να δεις ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι αδύναμοι, μέσα στα αξιοπρεπή, φτηνά, μα όχι φτηνιάρικα ρούχα τους είναι εκείνοι, που άρπαξε το αδιάντροπο χέρι του κυβερνήτη για να διασώσει τη χαμένη τιμή των ελλειμμάτων του κράτους. Κόβοντάς τους συντάξεις και επιδόματα προκειμένου να μαζέψει απ' αυτούς τα «μαζί τα φάγαμε» του κάθε αναίσθητου διαχειριστή εξουσίας.
ΑΥΤΟΙ, λοιπόν, οι άνθρωποι, που αρκετοί έμπαιναν στην ουρά για να πάρουν απλώς ένα κομμάτι ψωμί, το πρόσφορο, και άλλοι για να πάρουν ένα κομμάτι ελπίδας, την κοινωνία, είναι εκείνοι που θα πληρώσουν με τις συντάξεις τους και με τα επιδόματά τους τα αχόρταγα στομάχια όλων των κηφήνων της εξουσίας και των επηρμένων της εξουσίας και των καβαλημένων της εξουσίας, που φροντίζουν για τις παχυλές τους συντάξεις και τα επιδόματά τους, γδύνοντας απ' αυτά τους παππούδες τους και τις γιαγιάδες τους. Οι αναίσθητοι.
ΑΛΛΑ γύρω απ' αυτούς τους παππούδες και τις γιαγιάδες περίσσευαν τα απαστράπτοντα αντικείμενα των ναών και τα παγκάρια και τα δωρήματα και τα αρπάγματα από ένα ολόκληρο εμπόριο θεών και αγίων και δοξασιών. Στηριγμένο πάνω σε αρχέγονους φόβους και ατέλειες, όχι μόνο των γερόντων, αλλά του κόσμου σύμπαντος.
ΑΥΤΟΙ όλοι οι στοιχισμένοι για ένα αντίδωρο και μια κοινωνία, όπως και οι άλλοι που απλώς ήταν παρόντες, μετείχαν σ' ένα άλλο δούναι-λαβείν, πανάρχαιο, από καταβολής ανθρώπου. Οπου ένα άλλο μνημόνιο παίζεται, όχι μόνο σε επίπεδο οικονομικό, αλλά και απόλυτης εξουσίας: στη ζωή και στο θάνατο.
ΑΝΑΜΕΣΑ σ' αυτές τις δύο εξουσίες, την κοσμική των κυβερνητών και την κοσμική με μανδύα θεών, στοιχίζονται ο ένας πίσω από τον άλλον, όχι μόνο οι παππούδες και οι γιαγιάδες, αλλά αι γενεαί πάσαι.
ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ κι εδώ κι εκεί για να σώσουν το σώμα και την ψυχή τους, από την ίδια απειλή τρομοκρατούμενοι: Και κάτω οι καλοί και οι κακοί, και πάνω οι καλοί και οι κακοί. Και κάτω τρομοκράτες και πάνω τρομοκράτες.
ΚΑΘΩΣ απόσωναν οι στοιχισμένοι στις δυο ουρές και έφευγε το εκκλησίασμα, μία οικεία και αγαπημένη φωνή με ρώτησε: «Υπάρχει ελπίδα;» «Οχι», απάντησα.
«ΚΑΙ αν αντισταθούμε, και αν δεν υπακούσουμε, μπορούμε κάτι να αλλάξουμε;», επέμεινε η νηφάλια φωνή.
«ΙΣΩΣ, τους εαυτούς μας», είπα.
ΟΛΟΙ αυτοί οι άνθρωποι, στη συντριπτική τους πλειονότητα συνταξιούχοι, φανερά πρώην εργάτες και υπάλληλοι μιας αγροτικής καταβολής, που έγιναν μικροαστοί, προχωρούσαν προσεκτικά μη σκοντάψουν, κοιτάζοντας κάτω, όπως κάνουν οι μεγάλης ηλικίας άνθρωποι.
ΑΛΛΑ, κοιτάζοντας κάτω, δεν μπορούσες να αποφύγεις τον συνειρμό, να δεις ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι αδύναμοι, μέσα στα αξιοπρεπή, φτηνά, μα όχι φτηνιάρικα ρούχα τους είναι εκείνοι, που άρπαξε το αδιάντροπο χέρι του κυβερνήτη για να διασώσει τη χαμένη τιμή των ελλειμμάτων του κράτους. Κόβοντάς τους συντάξεις και επιδόματα προκειμένου να μαζέψει απ' αυτούς τα «μαζί τα φάγαμε» του κάθε αναίσθητου διαχειριστή εξουσίας.
ΑΥΤΟΙ, λοιπόν, οι άνθρωποι, που αρκετοί έμπαιναν στην ουρά για να πάρουν απλώς ένα κομμάτι ψωμί, το πρόσφορο, και άλλοι για να πάρουν ένα κομμάτι ελπίδας, την κοινωνία, είναι εκείνοι που θα πληρώσουν με τις συντάξεις τους και με τα επιδόματά τους τα αχόρταγα στομάχια όλων των κηφήνων της εξουσίας και των επηρμένων της εξουσίας και των καβαλημένων της εξουσίας, που φροντίζουν για τις παχυλές τους συντάξεις και τα επιδόματά τους, γδύνοντας απ' αυτά τους παππούδες τους και τις γιαγιάδες τους. Οι αναίσθητοι.
ΑΛΛΑ γύρω απ' αυτούς τους παππούδες και τις γιαγιάδες περίσσευαν τα απαστράπτοντα αντικείμενα των ναών και τα παγκάρια και τα δωρήματα και τα αρπάγματα από ένα ολόκληρο εμπόριο θεών και αγίων και δοξασιών. Στηριγμένο πάνω σε αρχέγονους φόβους και ατέλειες, όχι μόνο των γερόντων, αλλά του κόσμου σύμπαντος.
ΑΥΤΟΙ όλοι οι στοιχισμένοι για ένα αντίδωρο και μια κοινωνία, όπως και οι άλλοι που απλώς ήταν παρόντες, μετείχαν σ' ένα άλλο δούναι-λαβείν, πανάρχαιο, από καταβολής ανθρώπου. Οπου ένα άλλο μνημόνιο παίζεται, όχι μόνο σε επίπεδο οικονομικό, αλλά και απόλυτης εξουσίας: στη ζωή και στο θάνατο.
ΑΝΑΜΕΣΑ σ' αυτές τις δύο εξουσίες, την κοσμική των κυβερνητών και την κοσμική με μανδύα θεών, στοιχίζονται ο ένας πίσω από τον άλλον, όχι μόνο οι παππούδες και οι γιαγιάδες, αλλά αι γενεαί πάσαι.
ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ κι εδώ κι εκεί για να σώσουν το σώμα και την ψυχή τους, από την ίδια απειλή τρομοκρατούμενοι: Και κάτω οι καλοί και οι κακοί, και πάνω οι καλοί και οι κακοί. Και κάτω τρομοκράτες και πάνω τρομοκράτες.
ΚΑΘΩΣ απόσωναν οι στοιχισμένοι στις δυο ουρές και έφευγε το εκκλησίασμα, μία οικεία και αγαπημένη φωνή με ρώτησε: «Υπάρχει ελπίδα;» «Οχι», απάντησα.
«ΚΑΙ αν αντισταθούμε, και αν δεν υπακούσουμε, μπορούμε κάτι να αλλάξουμε;», επέμεινε η νηφάλια φωνή.
«ΙΣΩΣ, τους εαυτούς μας», είπα.
Τρίτη, Δεκεμβρίου 07, 2010
Για τα παιδια
ΠΡΙΝ από δύο χρόνια, σαν σήμερα, μια σφαίρα πυροδοτούσε τον ξεσηκωμό του πιο άδολου, του πιο αδιάφθορου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας: της νεολαίας της.
Ο ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ εκείνος, αυθόρμητος και ανοργάνωτος, αντλώντας ορμή από την αστραπιαία μετάδοση συναισθημάτων και συνθημάτων μέσα από τα τηλέφωνα και τα κομπιούτερ, ταρακούνησε τις μεγάλες πόλεις και την πρωτεύουσα, κυρίως, για μέρες, μέχρι τις παραμονές των Χριστουγέννων.
ΕΚΕΙ, εντελώς ξαφνικά, έτσι ακριβώς όπως εξερράγη, ξεφούσκωσε. Εξαφανίστηκε. Χάθηκε μέσα στις αργίες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς σαν σχολική χρονιά, σαν εκδρομή, σαν διάττων αστέρας.
ΠΙΣΩ της είχε αφήσει ερειπωμένα μαγαζιά, καμένα αυτοκίνητα, εμπρηστικά συνθήματα, τρομοκρατημένους φύλακες και πρώην διώκτες, μισοκακόμοιρους εξουσιαστές, που ψέλλιζαν συγγνώμες, γονείς που καμάρωναν τα παιδάκια τους και καταριόντουσαν την κάθε είδους εξουσία και μια χώρα ολοφυρόμενη, που ανακάλυπτε σε πόσο άδικα χέρια είχε αφήσει την τύχη της ζωής της.
ΤΙ απογίναν όλα αυτά; Πού πήγαν τόσο πάθος, τόση πίστη, τόση ορμή, τόση ρητορεία; Πού πήγαν τόσα συνθήματα και ελπίδες; Σε τι εξελίχθηκε η εξέγερση εκείνου του Δεκέμβρη για όλους εκείνους που μετείχαν και όλους εκείνους που καμαρώναν από πίσω απ' τις κουρτίνες;
ΟΙ τράπεζες κλέβουν τον ίδιο τόκο και με τους ίδιους όρους όσους έχουν γραπώσει για τα καλά απ' τους πολίτες. Ολους μας δηλαδή. Κι οι αστυνόμοι δέρνουν με το ίδιο μένος μικρά παιδιά και συνταξιούχους, καθηγητές, εργάτες και υπαλλήλους. Οι μεγαλέμποροι αισχροκερδούν το ίδιο κι οι βιομήχανοι κινούν τις μηχανές με το διπλάσιο και τριπλάσιο περιθώριο κέρδους από τους Γερμανούς και Σουηδούς ομολόγους τους.
ΟΙ ανάξιοι κι οι ράθυμοι και οι επιπλέοντες φελλοί επικρατούν στο ίδιο ποσοστό μες στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις υπηρεσίες, τα δημόσια πράγματα και τους κοινωφελείς οργανισμούς, όπως και πριν, εντεταγμένοι τώρα και σε κινήματα αντίστασης κατά του Μνημονίου και της ξενόφερτης ακρίδας.
ΚΑΙ οι πολιτικοί, που αρχικά φοβόντουσαν και να κυκλοφορήσουν ανοιχτά, τώρα ξεθάρρεψαν και μας κουνάν το δαχτυλάκι δασκαλίστικα, αυτοπωλούμενοι ως σωτήρες κι αντιστασιακοί στις τρόικες και τα μεγάλα funds, που απειλούν να καταπιούν τη χώρα.
ΤΟΤΕ, πριν από δύο χρόνια, η πλήρης οπισθοχώρηση του κράτους, μπροστά στο έγκλημα που είχε κάνει, άφησε την ορμή των νέων να παρασύρει σαν ποτάμι ό,τι πιο σάπιο είχε να επιδείξει. Ισαμε τις γιορτές των Χριστουγέννων. Γιατί μετά, η ίδια η σαπίλα ξανασκαρφάλωσε στο θρόνο και κυβερνά από παντού, κουνώντας με θράσος το δαχτυλάκι δασκαλίστικα.
ΤΟ ερώτημα δεν είναι πού πήγαν τα παιδιά, που ήτανε ήδη οργανωμένα, ούτε εκείνα, τα λίγα, που διάλεξαν το δρόμο του αντάρτικου. Το ερώτημα είναι πού πήγαν οι δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, που έλεγαν ή ήλπιζαν ή εμείς ελπίζαμε ότι μια μέρα θα γίνονταν κάποιοι άλλοι. Καλύτεροι από αυτούς που σιωπούν, κλέβουν, λουφάρουν και κυβερνάνε. Και προπαντός, καλύτεροι από μας.
Ο ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ εκείνος, αυθόρμητος και ανοργάνωτος, αντλώντας ορμή από την αστραπιαία μετάδοση συναισθημάτων και συνθημάτων μέσα από τα τηλέφωνα και τα κομπιούτερ, ταρακούνησε τις μεγάλες πόλεις και την πρωτεύουσα, κυρίως, για μέρες, μέχρι τις παραμονές των Χριστουγέννων.
ΕΚΕΙ, εντελώς ξαφνικά, έτσι ακριβώς όπως εξερράγη, ξεφούσκωσε. Εξαφανίστηκε. Χάθηκε μέσα στις αργίες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς σαν σχολική χρονιά, σαν εκδρομή, σαν διάττων αστέρας.
ΠΙΣΩ της είχε αφήσει ερειπωμένα μαγαζιά, καμένα αυτοκίνητα, εμπρηστικά συνθήματα, τρομοκρατημένους φύλακες και πρώην διώκτες, μισοκακόμοιρους εξουσιαστές, που ψέλλιζαν συγγνώμες, γονείς που καμάρωναν τα παιδάκια τους και καταριόντουσαν την κάθε είδους εξουσία και μια χώρα ολοφυρόμενη, που ανακάλυπτε σε πόσο άδικα χέρια είχε αφήσει την τύχη της ζωής της.
ΤΙ απογίναν όλα αυτά; Πού πήγαν τόσο πάθος, τόση πίστη, τόση ορμή, τόση ρητορεία; Πού πήγαν τόσα συνθήματα και ελπίδες; Σε τι εξελίχθηκε η εξέγερση εκείνου του Δεκέμβρη για όλους εκείνους που μετείχαν και όλους εκείνους που καμαρώναν από πίσω απ' τις κουρτίνες;
ΟΙ τράπεζες κλέβουν τον ίδιο τόκο και με τους ίδιους όρους όσους έχουν γραπώσει για τα καλά απ' τους πολίτες. Ολους μας δηλαδή. Κι οι αστυνόμοι δέρνουν με το ίδιο μένος μικρά παιδιά και συνταξιούχους, καθηγητές, εργάτες και υπαλλήλους. Οι μεγαλέμποροι αισχροκερδούν το ίδιο κι οι βιομήχανοι κινούν τις μηχανές με το διπλάσιο και τριπλάσιο περιθώριο κέρδους από τους Γερμανούς και Σουηδούς ομολόγους τους.
ΟΙ ανάξιοι κι οι ράθυμοι και οι επιπλέοντες φελλοί επικρατούν στο ίδιο ποσοστό μες στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις υπηρεσίες, τα δημόσια πράγματα και τους κοινωφελείς οργανισμούς, όπως και πριν, εντεταγμένοι τώρα και σε κινήματα αντίστασης κατά του Μνημονίου και της ξενόφερτης ακρίδας.
ΚΑΙ οι πολιτικοί, που αρχικά φοβόντουσαν και να κυκλοφορήσουν ανοιχτά, τώρα ξεθάρρεψαν και μας κουνάν το δαχτυλάκι δασκαλίστικα, αυτοπωλούμενοι ως σωτήρες κι αντιστασιακοί στις τρόικες και τα μεγάλα funds, που απειλούν να καταπιούν τη χώρα.
ΤΟΤΕ, πριν από δύο χρόνια, η πλήρης οπισθοχώρηση του κράτους, μπροστά στο έγκλημα που είχε κάνει, άφησε την ορμή των νέων να παρασύρει σαν ποτάμι ό,τι πιο σάπιο είχε να επιδείξει. Ισαμε τις γιορτές των Χριστουγέννων. Γιατί μετά, η ίδια η σαπίλα ξανασκαρφάλωσε στο θρόνο και κυβερνά από παντού, κουνώντας με θράσος το δαχτυλάκι δασκαλίστικα.
ΤΟ ερώτημα δεν είναι πού πήγαν τα παιδιά, που ήτανε ήδη οργανωμένα, ούτε εκείνα, τα λίγα, που διάλεξαν το δρόμο του αντάρτικου. Το ερώτημα είναι πού πήγαν οι δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, που έλεγαν ή ήλπιζαν ή εμείς ελπίζαμε ότι μια μέρα θα γίνονταν κάποιοι άλλοι. Καλύτεροι από αυτούς που σιωπούν, κλέβουν, λουφάρουν και κυβερνάνε. Και προπαντός, καλύτεροι από μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)