Ο φανοποιος

ΕΧΕΙ ξημερώσει η 28η Μαρτίου του σωτήριου έτους 2011 και, ενώ έχουν περάσει ήδη τρεις ημέρες από την καταραμένη 25η, οπότε και θα γκρεμιζόταν σε σωρό ερειπίων η ελληνική οικονομία, εκείνη, σε πείσμα προφητών, δανειστών, χρεωμένων Ελλήνων και πολιτικών, που κάνουν ό,τι μπορούν για να τη φουντάρουν, βρίσκεται εκεί που βρισκόταν και στις 24 Μαρτίου του 2011, αλλά και του 2010.

ΕΧΕΙ τα μαύρα της τα χάλια, δεν λέω, αλλά... Αλλά, ούτε στη δραχμή γύρισε, ούτε κατέρρευσαν οι τράπεζες με όλες τις οικονομίες των κατοίκων, ούτε κανείς αρνήθηκε να ξαναδανείσει το γένος των Ελλήνων, έτσι ώστε να το 'χει χρεωμένο μέχρι που να του βγει (του γένους) το δάχτυλο από την τρύπα του παπουτσιού.

ΟΛΑ αυτά τα καταστροφικά σενάρια αναπαράγονταν αμάσητα από τη λατρεία της άρπα-κόλλα ενημέρωσης, που δεν χρειάζεται ούτε πολλά γράμματα να ξέρεις, ούτε πολλή φαιά ουσία να καταναλώνεις, ούτε να μπεις στον κόπο της διασταύρωσης των πληροφοριών. Το Διαδίκτυο προσφέρει αυτό που στην εποχή μας είναι τρόπος ζωής: Εύκολα και γρήγορα. Δηλαδή, στο πόδι.

ΤΟ καταπληκτικό δεν είναι που η καταστροφολογία μπορεί να ξεκίνησε από πέντε-δέκα πλακατζήδες και είρωνες. Είναι που έγινε τόσο εύκολα πιστευτή από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Αυτό θα έπρεπε να είναι από μόνο του ένα μεγάλο καμπανάκι για τους κυβερνήτες. Αν ήξεραν ότι πριν και από τους ίδιους τους αριθμούς, η Οικονομία είναι θέμα ψυχολογίας. Κατ' αρχήν θέμα ψυχολογίας του κόσμου.

ΑΝΤ' αυτού οι κυβερνήτες ξόδεψαν χρόνο και χρήμα και πολύτιμες ανθρωποώρες σε μια γελοία έρευνα για τον δράστη ενός κειμένου στο Διαδίκτυο.

Ο ΠΕΡΙΦΗΜΟΣ φαναρτζής από την Κρήτη, που έκανε την πλάκα του, όπως κάνει καθένας που κάθεται μπροστά στον υπολογιστή, δεν είχε υποψιαστεί ότι μπορεί και να τρομοκρατούσε την κυβέρνηση μιας χώρας! Γιατί αυτό έκανε. Πριν από 5 χρόνια, το μήνυμά του θα είχε πάει άκλαυτο μεταξύ των φίλων του. Σήμερα αναπαράχθηκε σαν τη φωτιά. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Δεν θυμαμαι να εχει διαταχθει ερευνα ή να εχει ασκηθει διωξη για την ψευδη ειδηση,οτι λεφτα υπαρχουν,ειδηση που οδηγησε ενα λαο να ψηφισει αυτον που την εσπειρε.Ουτε θυμαμαι να ασκηθηκε διωξη για την ψευδη ειδηση οτι η χωρα δεν θα ενταχθει στο ΔΝΤ,λιγο καιρο πριν η χωρα ενταχθει στο ΔΝΤ.

ΔΕΝ θυμάμαι να έχει διαταχτεί εισαγγελική έρευνα για τη δήλωση της κυβέρνησης το φθινόπωρο του 2009, ότι η χώρα μοιάζει με τον Τιτανικό, δήλωση που απογείωσε τα spreads και απέκοψε τη χώρα από τον εξωτερικό δανεισμό.

ΟΥΤΕ θυμάμαι να κινήθηκε κανένας εισαγγελέας εναντίον εκείνου που βροντοφώναζε ότι η χώρα δεν είναι χρεωμένη όσο έλεγε η Ν.Δ., αλλά τέσσερις φορές τόσο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η πεποίθηση στους δανειστές ότι ομολογείται αδυναμία εξόφλησης του χρέους.

ΕΠΙΣΗΣ, δεν θυμάμαι σε περίοδο μεταχουντική (γιατί σε χουντική θυμάμαι) να είναι κολάσιμο για κάθε πολίτη να γράφει ό,τι του καπνίσει, από τη στιγμή που τα γραφτά του δεν προσβάλλουν ή δεν βρίζουν ευθέως άλλον πολίτη ή δεν επαινούν αποτρόπαιες πράξεις (πράγμα συζητήσιμο για το ποιος θα κρίνει τι είναι αποτρόπαιο).

Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ολόκληρου μηχανισμού για να βρεθεί και να διωχθεί ο φαναρτζής για «διασπορά ψευδών ειδήσεων» όχι μόνο παραπέμπει σε νοοτροπία Μεταξά και Παπαδόπουλου, αλλά μαρτυρά και την ανασφαλή, ασόβαρη, υστερική κατάσταση στην οποία βρίσκεται μια κυβέρνηση, με αντανακλαστικά Σαουδικής Αραβίας, Ιράν και Λευκορωσίας.

ΤΟ πιο επικίνδυνο είναι ότι κανείς από τον κατά τα άλλα ευαίσθητο Τύπο και τις οργανώσεις που σκίζουν τα ρούχα τους για τα δικαιώματα του κάθε πικραμένου, δεν έχει μέχρι στιγμής αγανακτήσει μ' αυτή τη δίωξη και τη νοοτροπία.

ΙΣΩΣ, γιατί ο φαναρτζής δεν ανήκει σε καμμία κομματική ή ιδεολογική δεξαμενή από κείνες που ξέρουν να σκούζουν μόνο για τα δικά τους παιδιά και για τα παιδιά που χρησιμοποιούν σαν κιμά για τις κρεατομηχανές τους.

ΑΥΤΟΣ ασχολείται με λαμαρίνες. Οχι με τούβλα.

Αλλο ιδιωτ,αλλο idiot

ΜΕΤΑ και την τελευταία ειδοποίηση της γερμανικής τραπεζομηχανής, αλλά και των εκπροσώπων της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για περικοπή των αποδοχών των εργαζομένων στην Ελλάδα, ορθώνεται μέσα μου ένα ερώτημα:
ΟΛΟΙ αυτοί οι μεγαλοπαράγοντες είναι οι έξυπνοι, και οι Ελληνες εργοδότες, που πληρώνουν από την τσέπη τους τις αμοιβές των εργαζομένων, είναι ηλίθιοι; Δηλαδή, δεν ξέρει ο εργοδότης, που τον πονάει η τσέπη του, στην οποία συνήθως έχει καβούρια, πόσα λεφτά θα δώσει και σε ποιον για τη δουλειά που θα του κάνει, και ξέρει η κ. Μέρκελ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Κομισιόν;

ΓΙΑ να το κάνουμε πιο λιανά, η κυρία Μέρκελ είναι δημόσιος υπάλληλος. Ο κύριος Ντερούζ, εκπρόσωπος της Κομισιόν, είναι δημόσιος υπάλληλος της κοινοτικής γραφειοκρατίας. Ο κύριος Μαζούχ, εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, είναι δημόσιος υπάλληλος του ευρωπαϊκού κοινοτικού ταμείου.

Ο ΜΟΝΟΣ που αντιπροσωπεύει ευθέως ιδιωτικά κεφάλαια είναι ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, κύριος Τόμσεν. Γράφω «ευθέως», γιατί και όλοι οι υπόλοιποι ιδιωτικά κεφάλαια αντιπροσωπεύουν. Αυτά, τα οποία κυβερνάνε τις χώρες και τους λαούς.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, για να ξαναγυρίσω στο αρχικό μου ερώτημα, ποιος είναι εκείνος που καθορίζει πόσα λεφτά θα πληρώσει ο εργοδότης τον εργαζόμενό του; Μα, φυσικά, ο ίδιος, κρυμμένος πίσω από την κυρία Μέρκελ και τους άλλους τρεις ομοτράπεζούς της κυρίους.

ΟΜΟΤΡΑΠΕΖΟΥΣ, γιατί στην πραγματικότητα τους δένουν τα συμφέροντα των ίδιων τραπεζών. Των οποίων ουσιαστικά είναι υπάλληλοι.

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ιδιωτικός τομέας, που μέχρι τώρα μπορεί να πίστευε ότι θα μείνει στο απυρόβλητο, απατάται οικτρά. Αυτός θα πληρώσει το μεγαλύτερο τίμημα της πολιτικής που επιβάλλουν οι ξένοι κυβερνήτες του. Ακόμα κι αν δεν ήταν αυτός, αλλά ο δημόσιος, που τίναξε τη χώρα στον αέρα.

ΑΥΤΟΣ θα πληρώσει τα περισσότερα γιατί, σε αντίθεση με τον δημόσιο, δεν υπάρχει κανείς να τον προστατεύσει. Κανείς υπουργός, υφυπουργός, βουλευτής, γραμματέας, διοικητής, που να περάσει μια εγκύκλιο, μια ρύθμιση, μια μεταμεσονύκτια διάταξη, που να κάνει το μαύρο άσπρο, όπως συμβαίνει με χιλιάδες πελατειακά προστατευόμενους της σαπίλας, που λέγεται ελληνικό κομματικό πελατειακό κράτος.

ΟΜΟΙΑ, δεν υπάρχει κανείς από τους παραπάνω αξιωματούχους, που να προστατεύσει τον εργάτη του εργοδότη από τη διαπλοκή τους με όλους τους ευυπόληπτους επιχειρηματίες των δημόσιων έργων και προμηθειών, που συμπληρώνουν τη μαφία, η οποία νέμεται τη χώρα.

ΤΟ χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι που το ελληνικό κομματικό πελατειακό κράτος καλλιέργησε και διατράνωσε στη συνείδηση του μισού, τουλάχιστον, πληθυσμού την ηθική τού ιδρυματισμού. Την ατράνταχτη νοοτροπία, ότι πρέπει να πιάνει θέση εργασίας κανείς και να πληρώνεται δουλεύει - δεν δουλεύει. Προσφέρει - δεν προσφέρει.

Η ΗΘΙΚΗ, που καλλιέργησε εδώ και δεκαετίες αυτό το δήθεν κοινοβουλευτικό έκτρωμα, που λυμαίνεται τη χώρα, δεν είναι η ανάγκη και η υποχρέωση για υπηρεσία στον πολίτη. Αλλά στον εαυτό.

ΔΕΝ είναι η υποχρέωση παροχής της εργασίας, για την οποία καταβάλλεται η αμοιβή. Αλλά η υποχρέωση της αμοιβής. Τελεία. Οι λίγες εξαιρέσεις δεν αναιρούν τον κανόνα.

ΑΝΑΜΕΣΑ σ' αυτά τα δύο πυρά, την επέλαση τραπεζών και εργοδοτών και την απουσία ουσιαστικής δημόσιας υπηρεσίας βρίσκεται όλος ο ιδιωτικός μικροεπαγγελματικός, υπαλληλικός και εργατικός τομέας. Δηλαδή, τα 5 από τα 7 εκατομμύρια των εργαζομένων.

ΧΩΡΙΣ την πολυτέλεια της εργασιακά ανώδυνης απεργίας. Και χωρίς να μπορεί να εκβιάσει κυβερνήσεις. Από τα καρνάγια του Περάματος μέχρι τους εργάτες στους Βωξίτες, στου Λαναρά, τους ψαράδες του Παγασητικού και τους υπαλλήλους των εταιρειών.

ΕΝΑΣ κοιμώμενος γίγαντας, γύρω από τον οποίο γίνεται πολλή φασαρία τελευταίως. Πολύ επικίνδυνο.

Τι 30,τι 40,τι 50 δις

ΣΤΟΥΣ πολίτες, που είναι απληροφόρητοι, και είναι δυστυχώς οι περισσότεροι, δημιουργήθηκε την περασμένη βδομάδα η εντύπωση ότι η χώρα βαδίζει προς την απώλεια εδάφους και επιχειρήσεων της τάξης των 50 δισ. ευρώ, τα οποία (εδάφη και επιχειρήσεις) θα περιέλθουν σε ξένη κατοχή.
ΣΤΗΝ καλύτερη περίπτωση, οι πολίτες πίστεψαν ότι η κυβέρνηση ετοιμάζεται να πουλήσει τα παραπάνω, γεγονός που για εθνικούς -αλλά και ταξικούς- λόγους πρέπει πάση θυσία να αποτραπεί.

ΚΑΤ' ΑΡΧΗΝ, όσοι ανησυχούν πρέπει να ησυχάσουν. Το Ελληνικό Δημόσιο είναι εντελώς ανίκανο να πουλήσει ή να εκμεταλλευτεί την περιουσία του, και το αποδεικνύει εδώ και πολλές δεκαετίες.

ΕΑΝ την αξιοποιούσε, δεν θα υπήρχε οικονομική κρίση στη χώρα, ακόμα και αν φοροδιέφευγαν οι 6 στους 10 φορολογούμενοι, όπως συμβαίνει ώς σήμερα.

ΠΙΣΩ από τις λαϊκίστικες κραυγές περί ξεπουλήματος της περιουσίας του λαού, απ' αυτούς που θυμούνται το λαό μόνο όταν εκείνος πρόκειται να πληρώσει, η άρνηση αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας θα έπρεπε να διώκεται ως κακοδιαχείριση και δόλια διαχείριση. Και σε βάρος των υπεύθυνων δημόσιων λειτουργών και σε βάρος των πολιτικών τους προϊσταμένων, γραμματέων, υφυπουργών και υπουργών.

ΕΠΕΙΔΗ η αδιαφορία στην αύξηση των δημοσίων εσόδων είναι μια νοοτροπία και μια πράξη που στρέφεται ευθέως κατά της καλυτέρευσης της ζωής του λαού.

ΔΕΝ είναι η πρώτη φορά που κυβέρνηση αποπειράται να προσθέσει λεφτά στο ταμείο από τη δημόσια περιουσία. Το 1998 ιδρύθηκε η Α.Ε. Αξιοποίησης Περιουσίας ΕΟΤ. Το 2000 μετονομάστηκε σε Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα Α.Ε. Τι έκανε; Το 2004 ξαναμετονομάστηκε σε Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα, αλλά με νέα μορφή του νόμου 3270! Και λοιπόν;

ΛΟΙΠΟΝ, ήδη προγραμματίζεται η συνένωσή της με την Α.Ε, που υποτίθεται ότι διαχειρίζεται τα Ολυμπιακά Ακίνητα, αλλά και με την Κτηματική Εταιρία του Δημοσίου, για να δημιουργηθεί ένας φορέας, στον οποίο θα είναι συγκεντρωμένα όλα τα ακίνητα του Δημοσίου, ώστε να αξιοποιηθούν!

ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΣ, όταν ακούω «φορέας», είμαι σίγουρος πως πρόκειται είτε για μπαλαφάρα είτε για απάτη. Αυτό μου έχει δείξει η ζωή μου στη χώρα και η υπερτριακονταπενταετής επαγγελματική μου εμπειρία.

ΠΙΣΩ από τις πιο πολλές απ' αυτές τις εταιρείες, αλλά και τις εκατοντάδες διάσπαρτες μικρότερες, δεν υπάρχουν παρά βολέματα παχυλά αμειβόμενων ημετέρων, χαμηλά αμειβόμενων υποτιθέμενων ψηφοφόρων, διαπλεκόμενων με μεσάζοντες κολλητών και άχρηστα σχέδια, μόνο και μόνο για να δικαιολογούνται οι υπάρξεις τους.

ΦΥΣΙΚΑ το μεγαλύτερο κομμάτι της περιουσίας, που υποτίθεται ότι διαχειρίζονται οι παραπάνω φορείς, αλλά και όσοι έχουν στα χέρια τους τίτλο δημόσιο, είναι ουσιαστικά άχρηστο! Αλλοτε γιατί είναι καταπατημένο, άλλοτε γιατί απαιτεί μυθώδεις απαλλοτριώσεις, άλλοτε γιατί κολλάει στο άρθρο 24 του Συντάγματος περί προστασίας του περιβάλλοντος, άλλοτε γιατί η αξιοποίηση πάει να γίνει προς όφελος επιχειρηματιών, που χρησιμοποιώντας πολιτικές γνωριμίες και πιέσεις θησαυρίζουν ζημιώνοντας το κράτος ή απλώς κερδοσκοπούν.

ΑΛΛΟΤΕ, τέλος, γιατί ακόμα κι όταν βρίσκονται σοβαροί επενδυτές, το βάζουν στα πόδια μπροστά στη γραφειοκρατία του Δημοσίου. Γραφειοκρατία που δεν έχει στηθεί για να προστατέψει τα συμφέροντα του Δημοσίου. Αλλά για να προστατέψει τα συμφέροντα των συμμοριών, που έχουν δημιουργηθεί από πίσω της και οι οποίες ενδιαφέρονται μόνο για τη θέση τους και την τσέπη τους.

Σ' ΑΥΤΟΝ όλο τον κύκλο απαξίωσης της περιουσίας του λαού να προσθέσουμε και συντεχνιακές ομάδες, που την κρατάνε υποβαθμισμένη, υπερασπιζόμενες όχι την υπεραπόδοσή της υπέρ του λαού, αλλά τη δική τους κυριαρχία και διαιώνιση επ' αυτής.

ΕΙΝΑΙ κυρίως αυτές που κόπτονται υπέρ του λαού όταν χρειάζονται πλάτη στις διεκδικήσεις τους. Αλλά το πραγματικό τους πρόσωπο το ζει κανείς όταν σαν πολίτης έρθει σε επαφή με τις υπηρεσίες των επιχειρήσεων όπου οι συντεχνίες πρωτοστατούν.

ΑΣ μην ανησυχούν λοιπόν όσοι φοβούνται ότι θα ξεπουληθεί η χώρα στους ξένους. Εχει ηδη ξεπουληθεί σε ποικίλα συμφέροντα ντόπιων. Δυστυχώς, όχι αυτών που πραγματικά την αγαπάνε. Αυτοί, μονίμως αναμένονται.

Μωριας εγκωμιον

Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣ, κατά την άποψή μου, λόγος που η χώρα έχει φτάσει στο σημείο να κυβερνιέται από ξένους είναι η έλλειψη σοβαρότητας. Προφανώς, να πηγαίνεις προς τον τοίχο και να συνεχίζεις με την ίδια ταχύτητα, κοιτάζοντας αδιάφορα δεξιά-αριστερά, δεν είναι και το πιο έξυπνο.
ΜΟΝΟ άλλοθι αυτής της νοοτροπίας είναι ότι το λεωφορείο δεν είναι δικό σου, είναι των επιβατών, εσύ οδηγείς και έχεις τους μοναδικούς 6 αερόσακους που υπάρχουν και τη ζημιά θα την πληρώσουν οι επιβάτες.

ΜΕΡΙΚΟΙ ισχυρίζονται ότι αυτό δεν είναι έλλειψη σοβαρότητας· είναι εγκληματικό. Και η έλλειψη σοβαρότητας έγκλημα είναι.

ΕΝΑ τέτοιο έγκλημα έγινε σε βάρος, πάλι, των επιβατών τη νύχτα της Παρασκευής προς Σάββατο. Ενώ η κυβέρνηση είχε συμφωνήσει με την τρόικα την εκποίηση κομματιού της δημόσιας περιουσίας έναντι 50 δισ. ευρώ, ήρθε 9 ώρες μετά την ανακοίνωση από τους ξένους εκπροσώπους να αποδοκιμάσει αυτήν ακριβώς την ανακοίνωση (!) και όχι την εκποίηση.

ΓΙΑΤΙ έγινε αυτή η παράσταση; Ο υπουργός Οικονομικών δεν είχε αντιδράσει αρνητικά το απόγευμα της Παρασκευής, μετά τη συνέντευξη των ξένων δανειστών, όταν απάντησε με non paper σε ερωτήσεις δημοσιογράφων.

ΤΙ οδήγησε την κυβέρνηση στην κωμική μεταμεσονύκτια ανακοίνωση αντίστασης και πάλης κατά των κατακτητών, που είχαν το θράσος να υποδείξουν στην εκλεγμένη νόμιμη αντιπροσωπεία τι θα κάνει με τα οικονομικά της χώρας;

Ο ΤΥΠΟΣ. Ο Τύπος του Σαββάτου, που εκδιδόμενος νωρίς το απόγευμα της Παρασκευής φτάνει στα κυβερνητικά γραφεία το βράδυ της ίδιας μέρας. Με μια - δυο εξαιρέσεις, σύσσωμος ο υπόλοιπος είχε με πηχυαίους τίτλους το «πωλείται η Ελλάδα», ενώ οι εκπαιδευμένοι στη λαϊκή αντίδραση βουλευτές και υπουργοί έσπευδαν στο τηλεφωνικό κέντρο των ανώτατων κλιμακίων θορυβημένοι.

ΣΕ μια σοβαρή χώρα με σοβαρή κυβέρνηση, δανειστές και δανειζόμενοι, σε κοινή συνέντευξη, ανακοινώνουν στο λαό αυτά που έχουν συναποφασίσει. Εάν η σοβαρή κυβέρνηση διαφωνεί με τα μέτρα, παραιτείται και παραδίδει τη σκυτάλη σε άλλη. Εάν συμφωνεί, δεν παριστάνει ότι διαφωνεί.

ΣΗΜΕΡΑ ζούμε το φαινόμενο η κυβέρνηση Τσολάκογλου να συνεργάζεται απολύτως με τους Γερμανούς κατακτητές, ενώ στα επίσημα ανακοινωθέντα της διατυμπανίζει ότι κάνει αντίσταση!

ΚΑΙ ο ελάχιστα σοβαρός των ανθρώπων καταλαβαίνει ότι η εικόνα είναι γελοία. Και δεν είναι γελοία έτσι ανώδυνα.

ΑΥΤΟΙ που έχουν δανείσει τη χώρα και ζητάνε να της αρπάξουν όχι μόνο τον πλούτο της, αλλά και την ομορφιά της, όχι μόνο δεν πτοούνται έχοντας να κάνουν με τέτοιες γελοιότητες, αλλά αποθρασύνονται κιόλας. Επειδή ακριβώς βλέπουν ότι δεν αντιμετωπίζουν σοβαρούς ανθρώπους.

ΑΥΤΗ, αλλά και αρκετές άλλες πέννες, εδώ και δύο χρόνια έχουν προειδοποιήσει ότι το παγκόσμιο κερδοσκοπικό κεφάλαιο δεν ενδιαφέρεται για τα χρωστούμενα της Ελλάδας ή για τα ελλείμματά της. Σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στα χρέη και τα ελλείμματα άλλων χωρών, που δεν αγγίζονται από τους δανειστές.

Η ΕΛΛΑΔΑ υπήρξε ο αδύναμος κρίκος στον πόλεμο ευρώ - δολαρίου και επελέγη ως το κράτος προς παραδειγματισμό για την επίθεση που κάνει το μεγάλο κεφάλαιο σε όσα δικαιώματα απέκτησαν οι λαοί της Ευρώπης και της Αμερικής εδώ και 60 χρόνια.

ΕΤΣΙ, έγινε η χώρα μια εύκολη λεία στα νύχια ξένων κεφαλαιούχων, που μπορούν να αποκτήσουν σ' αυτόν το φυσικό παράδεισο ένα κομμάτι, πληρώνοντας ψίχουλα.

Η ΕΛΛΑΔΑ δεν είναι θύμα των ξένων. Είναι θύμα των κυβερνητών της και των κεφαλαιούχων της, αλλά και όσων για τα μικροσυμφέροντά τους γαλούχησαν έναν λαό με τη νοοτροπία της αρπαχτής, της κλοπής, του φιλοτομαρισμού και της έλλειψης Παιδείας.

ΑΥΤΟΙ άνοιξαν την Κερκόπορτα στους ξένους. Και αυτοί είναι οι μόνοι που δεν πληρώνουν για τα βάρη που θα πέσουν στο λαό. Το χρήσιμο σύνθημα,λοιπον,δεν είναι το «δεν πληρώνω». Είναι «πληρώνω. Γι' αυτό θα πληρώσεις κι εσύ αυτό που σου αναλογεί». Αν θέλουμε να χτίσουμε μια σοβαρή χώρα.

Μωραινει Κυριος

ΕΚΤΟΣ από το μικρόβιο της γρίπης σέρνεται επιθετικό τελευταία και το μικρόβιο της εξουσίας. Κορύφωσή του είναι το στάδιο, όπου ο ασθενής χάνει την αντίληψη του χώρου -σε βαρύτερες περιπτώσεις και του χρόνου- και ζει στη δική του πραγματικότητα, αγνοώντας την πραγματικότητα του κόσμου.
ΣΤΟ στάδιο αυτό φθάνουν συνήθως οι εξουσίες που μπαίνουν στο τέλος της ζωής τους, πιθανώς για να επιβεβαιωθεί το ρηθέν «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι».

ΣΤΟ τέλος της βδομάδας που πέρασε, ο κύκλος ανθρώπων περί τον πρωθυπουργό εξέφρασε την πεποίθηση ότι το έργο της κυβέρνησης δεν γίνεται γνωστό στον πολίτη. Γι' αυτό -κατά τον κύκλο- και οι πολίτες δυσανασχετούν, εναντιώνονται, απειθαρχούν.

ΙΣΩΣ θα ήταν χρήσιμο στον πρωθυπουργό να θυμηθεί ότι ακριβώς την ίδια συλλογιστική με σχεδόν ίδια φρασεολογία είχε χρησιμοποιήσει ο πρωθυπουργικός κύκλος το 1987, το 1992, από το 2000 έως το 2003 και το 2008. Δημοσίως.

ΚΑΤ' αρχήν ο πολίτης δεν χρειάζεται να μαθαίνει το έργο της κυβέρνησής του. Το υφίσταται ή το απολαμβάνει. Στην Ελλάδα, συνήθως συμβαίνει το πρώτο. Στην περίπτωση ρουσφετολογικών κινήσεων, το δεύτερο.

ΜΕΤΑ, και αυτό είναι το σπουδαιότερο, ο πολίτης ζει στο πετσί του κάθε στιγμή το έργο μιας κυβέρνησης. Η κυβερνητική προπαγάνδα δεν μπορεί να του κάνει την απαιδεψιά του σχολείου Παιδεία. Ούτε μπορεί να του κάνει την ταλαιπωρία του ΙΚΑ παράδεισο.

ΑΚΟΜΑ πιο επικίνδυνο είναι αν τα περί απληροφόρητου λαού εκστομίζονται από την κυβέρνηση, που πρώτη, μετά εκείνην του κ. Σημίτη, έχει τη συντριπτική πλειονότητα της πληροφόρησης των ΜΜΕ με το μέρος της και, κυρίως, του πλέον παιδευτικού οργάνου προπαγάνδας: της τηλεόρασης.

ΕΚΕΙ, όπου εκτός από τα κρατικά κανάλια, τα οποία θα ζήλευε στην προπαγάνδα των ειδήσεων και η κρατική τηλεόραση του Αμμάν, τα ιδιωτικά κανάλια χαριεντίζονται με την κυβέρνηση χάριν των ποικίλων συμφερόντων των ιδιοκτητών τους.

ΚΑΙ αναφέρεται κανείς στα κανάλια, γιατί αυτά μπαίνουν έτσι κι αλλιώς, υπάρχουν μέσα στα σπίτια όλων των Ελλήνων, οι οποίοι με τη σειρά τους ενημερώνονται νομίζουν -για την ακρίβεια: βολεύουν την άρπα κόλλα διάθεσή τους- για όσα συμβαίνουν ή πρόκειται να (τους) συμβούν.

ΔΕΝ αναφέρομαι στον Τύπο, γιατί τον Τύπο τον επιλέγει ο αναγνώστης του. Και τον πληρώνει. Είναι μέτοχος και συμμέτοχος. Δεν είναι ένας ανώδυνος χαβαλές παρατηρητής.

ΚΑΙ δεν αναφέρομαι στην ηλεκτρονική πληροφόρηση, τη χύδην, τη δήθεν ανεξάρτητη, γιατί ακόμα και σε παγκόσμιο επίπεδο είναι τόσο διάτρητη σε κάθε λογής ανευθυνότητα και σπέκουλα, που τρομάζει η ευκολία και η ταχύτητα, με τις οποίες το Τίποτε γίνεται Κάτι και το Ασπρο, Μαύρο.

ΤΑ αυθόρμητα παιδικού τύπου -γι' αυτό άδολα- μηνύματα στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι ικανά να παραγάγουν παρά μόνο φασαρία. Οικοδόμημα, μηδέν. Ο,τι χρειάζονται οι κυβερνήσεις, οι αντιπολιτεύσεις, οι μηχανισμοί κάθε είδους.

ΤΟ έργο της κυβέρνησης, έχουν δίκιο όσοι περί τον πρωθυπουργό το προωθούν, δεν έχει γίνει γνωστό στον λαό. Ευτυχώς.

ΓΙΑΤΙ, αν ο λαός ήξερε και τι μαγειρεύεται για το μέλλον του, μάλλον δεν θα αρκούσε η σκανδαλώδης υποστήριξη των μιντιαρχών προς την κυβερνήση.

ΘΑ χρειαζόταν ένα αεροπλάνο, που να χωράει τουλάχιστον 45.