Η ρημαδα η ποιοτητα

ΥΠΑΡΧΕΙ μια εμμονή που διαστρεβλώνει τα πράγματα και που αποπροσανατολίζει και τους ανθρώπους και την πολιτική. Η εμμονή αυτή δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Εχει επικρατήσει -ή μοιάζει να έχει επικρατήσει- σε όλο σχεδόν τον κόσμο.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για την πλήρη επικράτηση της ποσότητας επί της ποιότητας. Το θέμα θα περιοριζόταν μόνο σε φιλοσοφική ή φιλολογική συζήτηση αν δεν αφορούσε σε ανθρώπους. Για την ακρίβεια, σε ανθρώπινες ζωές.

ΟΙ ΗΠΑ, η Κίνα, η Ρωσία, η Ιαπωνία, η Ε.Ε. και, φυσικά, η Ελλάδα, μετρούν εδώ και λίγα χρόνια με όλο και πιο έντονο τρόπο την παραγωγή με «κομμάτια». Η τάδε εταιρεία θα σωθεί ή θα γίνει κερδοφόρα αν απολύσει 3.000 «κομμάτια». Η δείνα υπηρεσία θα γίνει παραγωγική αν μείνει με 120 «κομμάτια».

ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΩΣ, το Ελληνικό Δημόσιο θα γίνει ανεκτό στον προϋπολογισμό αν μείνει με 300.000 ή με 400.000 «κομμάτια» ή αν απαλλαγεί από 500.000 «κομμάτια».

ΠΑΡΑΛΛΗΛΩΣ, οι Δανοί εργάζονται 40 ώρες τη βδομάδα, ενώ οι Βέλγοι 38 και οι Γερμανοί 42 (ενδεικτικοί οι αριθμοί). Φυσικά τα στοιχεία καταγράφουν ώρες παραμονής στους χώρους δουλειάς και όχι παρεχόμενο έργο.

ΟΠΩΣ τα ανθρώπινα «κομμάτια», που περιγράφονται στις εκθέσεις της τρόικας, στους υπολογισμούς της Ε.Ε., αλλά και στους σχεδιασμούς της ελληνικής κυβέρνησης, καταμετρώνται σαν κόστος, χωρίς να λαμβάνεται υπ' όψιν το σημαντικότερο: το παραγόμενο έργο.

ΜΟΙΑΖΕΙ σαν η ίδια η παραγωγή, είτε πρόκειται για τη Honda είτε για τη Siemens είτε για το Ελληνικό Δημόσιο, να αδιαφορεί για την ποιότητα του παραγόμενου έργου, στηρίζοντας τη βιωσιμότητά της μόνο στον αριθμό των εργαζομένων.

ΔΕΝ είναι τυχαίο, έτσι, που τα προϊόντα είναι όλο και πιο φτηνά, αλλά όλο και πιο φτηνιάρικα. Και που οι εταιρείες είναι όλο και πιο ευάλωτες, αφού όποιος καταφέρνει να κατέχει πιο φτηνό εργατικό δυναμικό γίνεται φτηνότερος, επομένως πιο ανταγωνιστικός! Μέχρι να βρεθεί ο επόμενος φτηνότερος δουλοκτήτης.

ΑΥΤΗ η συλλογιστική μπορεί να αντέχει όταν κατασκευάζει κανείς ψάθες για πέντε χρήσεις στο μπάνιο, αλλά δεν αντέχει όταν φτιάχνεις καράβια, ψυγεία, ηλεκτρονικό υλικό υψηλής τεχνολογίας, ιμάντες αντοχής, μέλι, μεταξωτά υφάσματα και, κυρίως, δημόσιες υπηρεσίες.

ΕΧΟΥΝ φαγωθεί η τρόικα και η κυβέρνηση με τους δήμους να μετράνε το μισθολογικό κόστος των υπαλλήλων σε κεφάλια, λες κι έχουν να κάνουν με πρόβατα.

ΑΝ υπάρχει ένα πρόβλημα στην ελληνική δημόσια διοίκηση και στην ελληνική βιομηχανία, βιοτεχνία και γεωργία, αυτό δεν είναι το πλήθος των ανθρώπων που παρέχουν έργο. Είναι η ποιότητα του παρεχόμενου έργου.

Η ΑΝΟΗΣΙΑ αυτής της λατρείας στην ποσότητα, μάλιστα, κυριαρχεί κατ' αρχάς στη συλλογιστική των υποτιθέμενων βιομηχανικά προηγμένων χωρών Ευρώπης και Αμερικής. Οι οποίες έχουν στηρίξει το μέλλον του δυτικού οικοδομήματος στη λεγόμενη ανταγωνιστικότητα. Λεγόμενη, γιατί την προπαγανδίζουν στηρίζοντάς την στη φθηνότερη εργασία και όχι στην καλύτερη.

Η ΑΝΟΗΣΙΑ δεν έχει όριο όταν φαντασιώνεται κανείς να ανταγωνιστεί τα μεροκάματα της Ταϋλάνδης και του Σουρινάμ, κάνοντας τους Ισπανούς, τους Ιρλανδούς και τους Ελληνες, Ταϋλανδούς!

ΑΛΛΑ δεν έχει όριο και όταν μετράει το Δημόσιο με πόσα «κομμάτια» πρέπει να φύγουν, αντί να ενδιαφέρεται για το πώς ο κατ' εξοχήν αντιπαραγωγικός τομέας θα γίνει παραγωγικός. Για το καλό όλων.

Τα δυο προσωπα

ΠΕΡΑΣΕ μία εβδομάδα, που ο σκυθρωπός εκείνη την Παρασκευή πρωθυπουργός εμφανίστηκε στην κοινή συνέντευξη με τον Ρόμπαϊ και τον Μπαρόζο, προσπαθώντας δύσθυμα να απαντήσει στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων για τη συμφωνία που συνήψε με την Ε.Ε., την Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Ο ΔΥΣΠΙΣΤΟΣ αναγνώστης δεν έχει παρά να ανατρέξει στα ειδησεογραφικά αρχεία της ημέρας -με τη βοήθεια της τεχνολογίας- για να διαπιστώσει το αληθές της εικόνας, που περιγράφεται πιο πάνω.

ΔΕΝ είχε άδικο ο πρωθυπουργός, που δεν έχει το χάρισμα του πατέρα του και του παππού του να δείχνει πολύ εύκολα και γρήγορα ψεύτικα συναισθήματα, όταν το απαιτούν οι συνθήκες. Ο Γ. Παπανδρέου, ευτυχώς, έχει ειλικρινή αντανακλαστικά.

Ο ΛΟΓΟΣ της δυσθυμίας του την περασμένη Παρασκευή ήταν ότι συμφώνησε να υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας στις τράπεζες και τους ιδιώτες δανειστές για πάνω από τρεις δεκαετίες, με την Ε.Ε. να λειτουργεί ως προαγωγός αυτών των αγορών και όχι ως αλληλέγγυος της Ελλάδας. Ως τοκογλύφος και όχι ως εταίρος.

ΚΑΙ συμφώνησε να εκχωρηθεί ο πλούτος της χώρας σε ξένα κεφάλαια, με τις εμπράγματες εγγυήσεις, που προβλέπει το σχέδιο για τη νέα σχέση της διεθνούς οικονομίας με την Ελλάδα.

ΤΟ νέο δάνειο που θα πάρει η χώρα είναι μικρό. Αν αφαιρέσει κανείς τα παλαιότερα που συμπεριλαμβάνονται στα 109 δισ., τις εγγυήσεις για τις τράπεζες και τα κεφάλαια ενίσχυσής τους, τα κεφάλαια για την ανταλλαγή των ομολόγων, μένουν κάτω από 10 δισ. για να μπουν στο ταμείο του κράτους.

Ο ΤΟΚΟΣ, όμως, που θα κληθεί να πληρώσει η χώρα, δηλαδή οι πολίτες, για τα παλαιά δάνεια, τα ομόλογα και τα νέα δάνεια είναι τέτοιος που στο τέλος της τριακονταετούς αιχμαλωσίας (αν φθάσουμε μέχρι εκεί) οι γενιές θα εργάζονται μόνο για να αποπληρώνεται χρέος. Ταυτόχρονα, θα έχουν χάσει εδάφη που θα έχουν πουληθεί, υπεδάφη που θα έχουν εκχωρηθεί, επιχειρήσεις που θα διώχνουν τα κέρδη τους έξω από τη χώρα και, φυσικά, την ισχύ να ασκεί η Βουλή τους ισχυρή εξωτερική πολιτική (αν ασκούσε ποτέ).

ΟΛΑ αυτά τα ήξερε ο πρωθυπουργός όταν του τα παρουσίασαν ως «take it or leave it» οι δήθεν εταίροι και οι εκπρόσωποι των διαφόρων τραπεζών και funds της οικουμένης. Και είχε να διαλέξει μεταξύ του μεγάλου «ναι» και του μεγάλου «όχι».

ΠΡΟΣΕΤΡΕΞΕ στους συμβούλους του, που τον έσπρωξαν, στην κυριολεξία, στο «ναι». Ο ίδιος δεν έχει ούτε τη γνώση, ούτε τη νοοτροπία, ούτε το σθένος για το «όχι». Αλλά είναι βέβαιο ότι έχει την ηθική να αναρωτήθηκε εντός του τι θα πει γι' αυτά στον ελληνικό λαό. Γι' αυτό και ήταν τόσο αμήχανος και σκυθρωπός ο Ελληνας πρωθυπουργός την περασμένη Παρασκευή το βράδυ.

ΑΠΟ τότε πέρασαν μέρες. Και την κατήφεια τη διαδέχτηκε σύντομα η ευωχία. Και χθες, η θριαμβολογία! Η προπαγάνδα, στην οποία υποτάχτηκαν, αν δεν συμμετείχαν κιόλας σχεδόν όλα τα ΜΜΕ, έδωσε τη θέση της στην πραγματικότητα. Και η αιχμαλωσία και η απομόνωση της χώρας για πολλά χρόνια μετατράπηκαν σε σωτηρία!

ΤΟ χειρότερο: Η «περίοδος χάριτος» των δανειστών μετατράπηκε στα αυτιά των ψηφοθηρούντων και φαυλοζωούντων βουλευτών και υπουργών σε ανάσα και ευκαιρία να συνεχίσουν να διαιωνίζουν την αισχρή, χυδαία, αντικοινωνική πελατειακή πολιτική, που έφερε τη χώρα ώς εδώ. Σ' αυτή την πολιτική, που εκχυδάισε τους Ελληνες από το 1980 και δώθε, να προστεθούν η αμάθειά τους και η αδιαφορία στα θέματα του δημόσιου (και όχι του δικού τους) συμφέροντος, για τα οποία θα όφειλαν να σκίζονται. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις μέσα και γύρω από το Κοινοβούλιο.

ΕΤΣΙ, νόμοι ψηφίζονται και ανατρέπονται με τα επόμενα προεδρικά διατάγματα. Συντεχνίες και φοροφυγάδες, μεσάζοντες και υπηρέτες τραμπούκοι εξακολουθούν να ευημερούν ανενόχλητοι. Το δημόσιο ταμείο εξακολουθεί να πεινάει, σιτιζόμενο μόνο από τα ειλικρινή κορόιδα, που κάποια στιγμή θα βρεθούν σαν τον Μακρυγιάννη στα παράθυρα της Βουλής.

ΚΑΙ οι υπουργοί -πλην ελαχίστων- εξακολουθούν να συντηρούν την πεθαμένη Ελλάδα του συντεχνιακού κολεγιαδισμού, του ο,τιγουσταρωκάνω, του σεχωγραμμένο, και του άρπαξε να φας και κλέψε να 'χεις.

ΓΙΑ ποιο λόγο θριαμβολογούσε χθες στην Κοινοβουλευτική Ομάδα ο πρωθυπουργός; Και, κυρίως, σε ποιους Ελληνες απευθυνόταν; Ποιους επιβράβευε;

Ψευτια και εξαπατηση

ΔΕΝ υπάρχει άνθρωπος, που να συναντώ και να μη με ρωτάει: «Πού θα πάνε τα πράγματα;». Και δεν υπάρχει άνθρωπος, στον οποίο να μην απαντώ: «Στο χειρότερο σημείο που φαντάζεσαι». Και δεν εννοώ μόνο το οικονομικό. Εννοώ κυρίως το κοινωνικό.

ΤΟ χειρότερο που έχει συμβεί στη χώρα, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι η οικονομική αδυναμία της να βρει χρήματα για να πληρώνει τα χρέη της και να λειτουργεί τον κρατικό μηχανισμό. Το χειρότερο είναι ότι ο μηχανισμός που την κυβερνά, ξεκινώντας από το δημοτικό σύμβουλο και καταλήγοντας στην ανώτατη ηγεσία, δεν έχει ακουμπήσει, εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, ούτε τρίχα του διεφθαρμένου ελληνικού συστήματος ζωής, που είναι και ο κατ' εξοχήν υπαίτιος των σημερινών και αυριανών δεινών των Ελλήνων πολιτών.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ που κυβερνά σήμερα είναι ο ίδιος που έχει χτίσει το διεφθαρμένο οικοδόμημα. Είναι ο ίδιος, που συνεχίζει να φλομώνει με ψέματα τους πολίτες και τους δανειστές ταυτοχρόνως, ψηφίζοντας νόμους, που κανείς δεν εφαρμόζει, μοιράζοντας υποσχέσεις σε εργαζομένους και επιχειρηματίες, τις οποίες δεν τηρεί και δεν θα τηρήσει, και προστατεύοντας ακόμα κομματικούς πελάτες, παρασιτούντες κεφαλαιούχους και συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις φοροφυγάδων, που τους ξέρει και ο τελευταίος πολίτης.

ΔΕΝ υπάρχει πράξη που να γίνεται εδώ και χρόνια στη χώρα, πίσω από την οποία να μην κρύβεται ένας απατεωνίστικος, αναξιοκρατικός μηχανισμός. Από τον οποίο σιτίζεται πλέον τουλάχιστον ο μισός ενεργός πληθυσμός της χώρας.

ΜΕΡΙΚΑ, ίσως, παραδείγματα των πιο πάνω διαπιστώσεων θα μπορούσαν να πείσουν ακόμα και τον τελευταίο αφελή καλοπροαίρετο πολίτη:

ΤΟ μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που υπογράφηκε προβλέπει ρητώς την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, και μάλιστα σε μεγάλο αριθμό. Ο αρμόδιος υπουργός και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης αρνούνται να πουν την αλήθεια στους εργαζομένους, χρησιμοποιώντας απίθανες διαστρεβλώσεις ελληνικών λέξεων και εννοιών.

ΠΑΝΩ από 600 επαγγέλματα, που είχαν προϋποθέσεις για να ασκηθούν, ασκούνται ελεύθερα από πρώτης Ιουλίου, σύμφωνα με τον νόμο που υποχρεώθηκε να υπογράψει η κυβέρνηση στις αρχές της άνοιξης. Φυσικά, η κυβέρνηση είπε ψέματα στην τρόικα, γιατί η απελευθέρωση απαιτεί προεδρικά διατάγματα που δεν υπογράφονται. Αλλά λέει ψέματα και στους επαγγελματίες, αποκρύπτοντάς ότι κάθε προνομιακή μεταχείριση πια εκπίπτει από την ίδια την Ε.Ε.

ΕΔΩ και μήνες η κυβέρνηση μοιράζει από τηλεοράσεως και από συνεντεύξεις υπουργών εκατομμύρια σε επαγγελματίες, μέσω προγραμμάτων, στα οποία είτε δεν υπάρχει ούτε ευρώ, είτε η χορήγησή τους είναι απαγορευτική για τα εννέα δέκατα των ενδιαφερομένων.

ΕΔΩ και ένα χρόνο η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι δεν χρειάζονται νέα μέτρα, γνωρίζοντας ότι θα έρθουν και χειρότερα, επιβάλλοντάς τα κιόλας.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, αυτή και οι προηγούμενες, έχει οδηγήσει τη χώρα σε μαρασμό και γιατί αρνείται πεισματικά να πάρει τους φόρους από τους κατ' επάγγελμα φοροφυγάδες. Δεν υπάρχει πολίτης, που δεν ξέρει ακριβώς ποιοι επαγγελματίες φοροδιαφεύγουν -κατά τάξεις κιόλας- αφού οι πολίτες είναι τα πρώτα οικονομικά θύματα αυτών των τάξεων.

ΦΥΣΙΚΑ, οι δανειστές επιμένουν πιεστικά προς την κυβέρνηση να αντλήσει αυτούς τους πόρους αντί να επιβαρύνει με φόρους τους ήδη φανερούς φορολογούμενους. Μάταια. Παράγοντες του ΔΝΤ εκμυστηρεύτηκαν σε δημοσιογράφους ότι είναι πεπεισμένοι πως η κυβέρνηση δεν θέλει να πιάσει τους φοροφυγάδες.

ΤΟ μεγάλο κανόνι για τη χώρα θα ακουστεί όταν ανοίξει ο φάκελος των δήμων. Ο περιλάλητος «Καλλικράτης» θα αποδειχτεί μια σαπουνόφουσκα, που όχι μόνο δεν έλυσε τα προβλήματα των δήμων, αλλά κουκούλωσε όλη την οικονομική βρωμιά τους, δεν προέβλεψε τίποτα ουσιαστικό για την επιβίωσή τους, οδήγησε σε απόλυση εκείνους που πραγματικά δούλευαν και έδωσε μια πρόσκαιρη εκλογική νίκη στο ΠΑΣΟΚ. Ελληνικά πολιτικά μικρονοϊκά κατασκευάσματα.

ΚΑΙ τώρα; Τώρα η χώρα με τους ίδιους ψεύτες, παραπλανητές και χωρίς όραμα πολιτικούς, πολύ στενών ορίων γειτονιάς, θα οδηγηθεί μοιραία σε μια εσωτερική σύγκρουση, από την οποία είτε θα καταλήξει σε μια μετατσαουσέσκου αθλιότητα είτε θα βρει μέσα από τον αμέτοχο σωρό της μια αξιόλογη ηγεσία.

ΕΙΤΕ, το πιο πιθανό, και τα δύο. Αλλά, έτσι όπως είναι τώρα, δεν θα μείνει.

Περι γλυψιματος γενικως

ΟΤΑΝ η Ελλάδα έφτασε στα πρόθυρα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ε.Ε., το δημόσιο χρέος της πλησίαζε τα 220 δισ. ευρώ. Χωρίς νέο εξωτερικό δανεισμό, καμία κυβέρνηση δεν μπορούσε να συνεχίσει να πληρώνει το ξέφραγο Δημόσιο και τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του σε παλαιότερα δάνεια.

Οι κυβερνήσεις, επί χρόνια, δεν είχαν χτίσει ένα κράτος που να παράγει κάτι, ώστε να μπορεί να πληρώνει τα χρέη του.

ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΣ, η χώρα είχε ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ για να προστατευτεί από μελλοντικές κερδοσκοπικές επιθέσεις και για να είναι πιο ανταγωνιστική.

ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ στην πράξη ότι όχι μόνο δεν απέφυγε τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, αλλά αντιθέτως τις δέχτηκε και ζει με την κερδοσκοπική βουλιμία των ίδιων των εταίρων της.

ΕΠΙΣΗΣ, αποδείχτηκε ότι όχι μόνο δεν έγινε πιο ανταγωνιστική, αλλά αντιθέτως της απαγορεύεται να είναι ανταγωνιστική, αφού το σκληρό της νόμισμα δεν της επιτρέπει να κάνει μια πιο «φτηνή» και ευέλικτη πολιτική.

ΑΚΟΜΑ χειρότερα, το σκληρό της νόμισμα της επιβάλλει να αιμοδοτεί τις ισχυρές βιομηχανικές χώρες της Ενωσης, αιμορραγώντας η ίδια.

Η ΕΛΛΑΔΑ δεν εντάχθηκε στην κηδεμονία -ο σωστός όρος είναι προστασία, με την εκτός νόμου έννοιά της- της τρόικας εξ αιτίας του χρέους της, αλλά εξ αιτίας του υπέρογκου ελλείμματός της. Αυτό επέβαλαν οι εταίροι της. Χρέος έχουν και άλλες χώρες και μάλιστα μεγαλύτερο από την Ελλάδα (Βρετανία, Ιταλία), αλλά κάτι παράγουν. Και, κυρίως, δεν έχουν άμαθους ερασιτέχνες για κυβερνήτες, οι οποίοι να είναι εύκολη λεία σε κοινούς εκβιαστές.

Η ΕΛΛΑΔΑ, λοιπόν, η οποία δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει το χρέος της, δανειοδοτήθηκε με επιπλέον 110 δισ. ευρώ, τα οποία μάλιστα εκλήθη να αποπληρώσει σε τρία (3) χρόνια (!).

ΔΕΝ ξέρω αν κάποιος από τους αναγνώστες έχει πέσει θύμα τοκογλυφικού κυκλώματος, αλλά αν έχει, ή αν έχει παρακολουθήσει ρεπορτάζ, που περιγράφουν αυτά τα κυκλώματα, δεν θα έχει καμιά απορία για το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα και για το τι θα συμβεί στο μέλλον.

ΟΠΩΣ, μάλιστα, συμβαίνει και στην καθημερινότητα, το ίδιο συμβαίνει και στη χώρα: Δεν φταίνε οι τοκογλύφοι, που εκβιάζουν, σπέρνοντας επιπλέον και ενοχές στο θύμα τους. Φταίει το θύμα, που υποκύπτει.

ΟΤΑΝ έχεις να κάνεις με απλό κοσμάκη, η παραπάνω θέση είναι πολύ αυστηρή, αν και πραγματική. Οταν έχεις να κάνεις με συγκροτημένο (;) κράτος, όμως, η θέση είναι μία: Αυτή.

ΕΑΝ το ίδιο το κράτος δεν μπορεί να σε προστατέψει από τους τοκογλύφους εκβιαστές και, αντιθέτως, τους πλασάρει ως σωτήρες, τότε ή έχεις να κάνεις με ηλίθιο κράτος ή με κράτος συνεργάτη των εκβιαστών. Σε βάρος της τσέπης σου.

ΓΙΑΤΙ, όμως, οι Ευρωπαίοι εταίροι και το ΔΝΤ είναι τοκογλύφοι εκβιαστές; Γιατί, όποιος θέλει να πάρει πίσω τα λεφτά του από αυτόν που χρωστάει και που δεν έχει να πληρώσει, δεν του δανείζει και άλλα λεφτά! Αυτό μπορεί να το καταλάβει κι ένα παιδάκι 6 χρόνων.

ΟΙ κυβερνήτες της χώρας προφανώς είναι μικρότερης ηλικίας ή είναι συμμέτοχοι στην τοκογλυφία, ή είναι εντελώς ανάλγητοι ενώπιον του λαού, που υποτίθεται ότι πληρώνονται για να τον προστατεύουν.

ΜΙΑ χώρα, λοιπόν, που αδυνατεί να εξοφλήσει τα 220 δισ. παλαιότερα χρέη και τα 110 νεότερα, προσδοκά ασμένως και πανηγυρίζοντας να δανειστεί οσονούπω με ακόμα 100 δισ. για να σωθεί!

ΜΕ τα εξοντωτικά μέτρα, που επιβάλλει η κυβέρνηση στους ειλικρινείς, και μόνο, φορολογούμενους για να μαζέψει τα λεφτά που της ζητάει η μαφία, η χώρα αποκλείεται να παραγάγει πλούτο για πολλά χρόνια ώστε να μπορέσει να ξεπληρώσει χρέη.

ΜΟΙΡΑΙΑ, οι δανειστές θα χάσουν μια μέρα το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που δάνεισαν. Δεν είναι τόσο ηλίθιοι που να μην το ξέρουν. Θα έχουν αρπάξει ώς τότε ένα φιλέτο από τον ελληνικό πλούτο και θα το αβγατίζουν. Τα χρήματα που δανείζουν έτσι κι αλλιώς είναι λογιστικοί αριθμοί και μαύρα κεφάλαια από λαθρεμπόριο όπλων, πετρελαίου, ναρκωτικών, τζόγου, πορνείας και τραπεζικής τοκογλυφίας.

ΤΑ οποία απαιτούν να πληρώσουμε εμείς από τα εισοδήματα και τις περιουσίες μας. Το απαιτούν οι εκπρόσωποί τους στο εθνικό μας κοινοβούλιο. Κι εμείς καθόμαστε και τους καμαρώνουμε.

Το αυριο στις πλατειες

ΓΙΑ πέμπτη συνεχή μέρα ο λαός -ένας συγκεκριμένος λαός- συγκεντρώνεται μπροστά στη Βουλή, εκεί που στις 3 Σεπτεμβρίου του 1843 ο επαναστατημένος λαός του Μακρυγιάννη υπό τον Δημήτρη Καλλέργη απαίτησε από τον Οθωνα και πήρε Σύνταγμα.

ΤΟ 1843 δεν είναι 2011 και η Ελλάδα δεν γεννάει πια Μακρυγιάννηδες. Γεννάει, όμως, λαό. Ο λαός αυτός που συγκεντρώνεται στις πλατείες δεν είναι προνομιούχος. Είναι αυτός που υφίσταται τον ζυγό μιας αλαζονικής εξουσίας, η οποία φροντίζει μόνο τους πελάτες της. Πελάτες της είναι κοντά τα δύο δέκατα του ελληνικού πληθυσμού, που ζουν και τρέφονται παρασιτώντας πάνω στον κορμό του λαού, διαφθείροντας με τη σειρά τους και άλλο ένα κομμάτι του, που αδικοπραγεί για να επιζήσει.

ΑΥΤΗ η Καμόρα, που δηλητηριάζει όλο το σώμα του λαού εδώ και χρόνια, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με αυτό ακριβώς το σώμα του λαού που γεμίζει τις πλατείες.

ΕΝΑ σώμα που σιχάθηκε εδώ και καιρό τα ρουσφέτια, τα γλειψίματα, τις παπαρολογίες των πολιτικών και των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών, την αρπαχτή των κατ' ευφημισμόν επαγγελματιών σε βάρος του, την αγένεια, την έλλειψη σεβασμού, τον αυταρχισμό τού κάθε τίποτε, που φοράει μια στολή ή κάθεται σε μια καρέκλα, το ροκάνισμα εκατομμυρίων κονδυλίων, που δικαιούνται όλοι, την κουτοπονηριά σαν κυρίαρχη νοοτροπία συναλλαγής.

ΕΝΑ σώμα, που βαρέθηκε να το διοικεί η βλακεία και η ανειλικρίνεια, η κοροϊδία και η αμορφωσιά. Ναι, η αμορφωσιά.

ΕΝΑ σώμα, που διεκδικεί τον Πολιτισμό, που πιστεύει ότι του αξίζει.

ΑΥΤΟ το σώμα του λαού, που γεμίζει την πλατεία για πέμπτη μέρα, δεν έχει καμιά σχέση με το άρρωστο, κουρασμένο, διεφθαρμένο, ραγιάδικο, τριτοκοσμικής νοοτροπίας ελληνικό κατεστημένο, που έχει καταντήσει τη χώρα νότια Αλβανία.

ΑΥΤΟ το σώμα δεν παραμυθιάζεται από τις ηλιθιότητες των ρητόρων στα «παράθυρα», στα έδρανα και στα βήματα του δήθεν λόγου. Ούτε περιμένει να ζήσει από τα ταξίματα των βου-λεφτάδων.

ΑΥΤΟ το σώμα του λαού είναι το αύριο. Το σάπιο πολιτικό σύστημα πεθαίνει και λείπει μόνο μια μικρή σπρωξιά για να πάψει να ζει.

ΑΥΤΟ το σώμα λοιδορείται ότι έχει μιαν άρνηση, αλλά όχι μια λύση. Αυτοί που το λοιδορούν θα 'πρεπε να παρακαλούν να έχει μια λύση. Κι ακόμα σημαντικότερο: Θα 'πρεπε να ξέρουν ότι αυτό το σώμα, όπως όλα τα σώματα στην ιστορία, αυτή τη στιγμή είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχει η χώρα: Είναι το χώμα, έτοιμο να υποδεχτεί το σπόρο τού αύριο. Ο σπόρος συχνά αργεί. Αλλά έρχεται και φυτρώνει όταν υπάρχουν το έδαφος και το κλίμα.

ΑΥΤΟ το σώμα, σ' αυτή την καμπή τής, όχι μόνο ελληνικής, ιστορίας είναι το ώριμο χώμα σε ένα πρόσφορο κλίμα.

Η ΕΛΛΑΔΑ, ο Τρίτος Κόσμος της Ευρώπης, έτσι όπως την κατάντησαν αυτοί που διαπαιδαγωγούν τον λαό εδώ και πολλές δεκαετίες, αντικρίζει στη γεμάτη πλατεία το μέλλον της.

ΕΝΑ μέλλον, που ονειρεύεται να ζήσει αξιοσέβαστο, δημοκρατικό, αξιοκρατικό, με κοινωνική συνείδηση και όχι φιλοτομαρικό, με διεκδίκηση του δίκιου του στην καθημερινότητα και όχι με ραγιαδισμό.

ΑΥΤΟ το σώμα, που γεμίζει τις πλατείες, είναι ένα καλύτερο αύριο. Και πολλοί από τον σάπιο κόσμο θα προσπαθήσουν να το υποτάξουν, να το εκμεταλλευτούν και να το λερώσουν.

ΑΚΟΜΑ πιο επικίνδυνο: Κάποιοι μέσα σ' αυτό το σώμα θα θελήσουν να το εκμεταλλευτούν για να αρχηγέψουν.

ΑΥΤΟ το σώμα, όμως, ενός πολιτισμένου, φιλειρηνικού και δημοκρατικού ξεσηκωμού είναι το αύριο. Είτε βρίσκεται στις πλατείες είτε στο σπίτι του.

ΚΑΙ μακάρι να κυριαρχήσει.

Ελευθεροτυπια 30/05/2011