Δεν πάει άλλο. Σήμερα στην πορεία δείξαμε με τη μαζικότητά μας και το πάθος μας ότι παραμένουμε άνθρωποι και δε μασάμε από τα επικοινωνιακά τρικ. Έχουμε δικαίωμα σ' εναν καλύτερο κόσμο!
Όχι fantasma, δεν έχουμε κανένα τέτοιο δικαίωμα. Όχι, πριν αναγνωρίσουμε ότι αυτά τα εγκλήματα είναι απόρροια των δικών μας οικογενειών, της δικής μας παιδείας, των δικών μας πεποιθήσεων και της δικής μας υπέρτατης υποκρισίας και απορίας, όταν κάποιος από ΕΜΑΣ κάνει το αμέσως επόμενο λογικό πράγμα που η κοινωνία μας τον έμαθε και εμμέσως απαιτεί να κάνει. Το μέλλον των 16χρονων σώζεται μόνο με δική μας ομαδική αυτοκτονία.-
Μπορούμε να καθόμαστε να γράφουμε με τις ώρες. Να συζητάμε, να διαμαρτυρόμαστε, να νιώθουμε ότι θέλουμε να τα σπάσουμε όλα, να νιώθουμε ανήμποροι, λυπημένοι, υπεύθυνοι...
´Ομως το ρημάδι το γαμώτο είναι τεράστιο όταν σκέφτεσαι ότι αυτό το ζώο ο άνθρωπος για να αλλάξει κάτι θα πρέπει να βουτήξει στο αίμα. Ιστορικά αποδεδειγμένα...
Υ.Γ. Κάποια θέματα ακόμη δεν μπορώ να τα αντιμετωπίσω και να γράψω για αυτά. Όμως,Καιρέ, προς το παρόν μπορώ να γράψω για αυτά που μετέφεραν τα media. Είναι δυνατόν όλο το απόγευμα να μην υπάρχει ούτε ένας τηλεοπτικός σταθμός (πλην του ΣΚΑΙ) που να μεταδίδει ειδήσεις; Είναι δυνατόν; Τη στιγμή που στο κέντρο γίνονται όλα αυτά, που κόσμος αγωνιά για τους δικούς του τα media να μεταδίδουν lifestyle εκπομπές και σειρές τρίτης διαλογής; Είναι δυνατόν αυτό το καθεστώς να είναι εκδεικτικό δημοκρατίας; Πιο πολύ με media καθεστώτων τύπου Μιανμάρ μοιάζει.
Να μην κρινω δε τις αναμεταδόσεις του ΣΚΑΙ και τα δελτία των καναλιών (όταν εδέησαν). Θα θεωρηθεί αρνητική διαφήμιση και δεν το θέλω.
Δεν τα γράφω όλα αυτά γιατί στηρίζομαι στην τηλεόραση για να ενημερωθώ. Για την ακρίβεια από το καλοκαίρι είχα να την ανοίξω. Τα γράφω γιατί μία μεγάλη μερίδα του πληθυσμού ακόμη πιστεύει. Σε αυτά, δυστυχώς, κι όχι στη σκέψη που γράφεις. Δύο εντελώς αντίθετοι πόλοι δηλαδή.
Συγγνώμη που το κούρασα. Νομίζω ότι μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων σήμερα νιώθουν σαν να βιάστηκαν.
Μπάτσοι, τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι και πολιτικοί δολοφόνοι
Ακούστε την ιστορία του Αλέξη Γρηγορόπουλουενός νεαρού πρίγκηπα,της ανατολήςαπόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,που νόμισε ότι μπορέι να αλλάξει τον κόσμο.αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχκαι σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων. Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρόήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερόστη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιάπικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά. Κι ενας νέος από σόι και γενιά βασιλικήαγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερήκι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ' αλλάξουν οι καιροί. Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιάξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιάαπ' τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ' τη γη στον ουρανόκυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό. Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιάκαι τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλειάμαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωίπριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή. Με δύο γέρικες καμήλες μ' ένα κόκκινο φαρίστου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιάμα της Δαμασκού τ' αστέρι τους κρατούσε συντροφιά. Σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο βλέπουν μπρός τους τον Αλλάχπου από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί» Καληνύχτα Αλέξη Γρηγορόπουλε, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ Καληνύχτα...
Κουφαλες αιμα βλεπετε και ορματε σαν τα βαμπιρ!Μα ρε πουστη μου ψυχακια τι της θελεις αυτες τις φωτο; Σου θυμιζουν την περιοδο της γκομενας ρε Γιωργακη και σε ερεθιζουν; Στον Φρουντ ρε στον Φρουντ!..
7 σχόλια:
Καιρός να τον ζητήσει, Καιρέ,
καιρός να ζητήσει και το αίμα...
ΛΥΠΑΜΑΙ ΒΑΘΙΑ....
Δεν πάει άλλο. Σήμερα στην πορεία δείξαμε με τη μαζικότητά μας και το πάθος μας ότι
παραμένουμε άνθρωποι και δε μασάμε από τα επικοινωνιακά τρικ. Έχουμε δικαίωμα σ' εναν καλύτερο κόσμο!
Όχι fantasma, δεν έχουμε κανένα τέτοιο δικαίωμα.
Όχι, πριν αναγνωρίσουμε ότι αυτά τα εγκλήματα είναι απόρροια των δικών μας οικογενειών, της δικής μας παιδείας, των δικών μας πεποιθήσεων και της δικής μας υπέρτατης υποκρισίας και απορίας, όταν κάποιος από ΕΜΑΣ κάνει το αμέσως επόμενο λογικό πράγμα που η κοινωνία μας τον έμαθε και εμμέσως απαιτεί να κάνει.
Το μέλλον των 16χρονων σώζεται μόνο με δική μας ομαδική αυτοκτονία.-
(γιώργο μου, πολλά φιλιά)
Μπορούμε να καθόμαστε να γράφουμε με τις ώρες. Να συζητάμε, να διαμαρτυρόμαστε, να νιώθουμε ότι θέλουμε να τα σπάσουμε όλα, να νιώθουμε ανήμποροι, λυπημένοι, υπεύθυνοι...
´Ομως το ρημάδι το γαμώτο είναι τεράστιο όταν σκέφτεσαι ότι αυτό το ζώο ο άνθρωπος για να αλλάξει κάτι θα πρέπει να βουτήξει στο αίμα. Ιστορικά αποδεδειγμένα...
Υ.Γ. Κάποια θέματα ακόμη δεν μπορώ να τα αντιμετωπίσω και να γράψω για αυτά. Όμως,Καιρέ, προς το παρόν μπορώ να γράψω για αυτά που μετέφεραν τα media. Είναι δυνατόν όλο το απόγευμα να μην υπάρχει ούτε ένας τηλεοπτικός σταθμός (πλην του ΣΚΑΙ) που να μεταδίδει ειδήσεις; Είναι δυνατόν; Τη στιγμή που στο κέντρο γίνονται όλα αυτά, που κόσμος αγωνιά για τους δικούς του τα media να μεταδίδουν lifestyle εκπομπές και σειρές τρίτης διαλογής; Είναι δυνατόν αυτό το καθεστώς να είναι εκδεικτικό δημοκρατίας; Πιο πολύ με media καθεστώτων τύπου Μιανμάρ μοιάζει.
Να μην κρινω δε τις αναμεταδόσεις του ΣΚΑΙ και τα δελτία των καναλιών (όταν εδέησαν). Θα θεωρηθεί αρνητική διαφήμιση και δεν το θέλω.
Δεν τα γράφω όλα αυτά γιατί στηρίζομαι στην τηλεόραση για να ενημερωθώ. Για την ακρίβεια από το καλοκαίρι είχα να την ανοίξω. Τα γράφω γιατί μία μεγάλη μερίδα του πληθυσμού ακόμη πιστεύει. Σε αυτά, δυστυχώς, κι όχι στη σκέψη που γράφεις. Δύο εντελώς αντίθετοι πόλοι δηλαδή.
Συγγνώμη που το κούρασα. Νομίζω ότι μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων σήμερα νιώθουν σαν να βιάστηκαν.
Μπάτσοι, τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι και πολιτικοί δολοφόνοι
Ακούστε την ιστορία του Αλέξη Γρηγορόπουλουενός νεαρού πρίγκηπα,της ανατολήςαπόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,που νόμισε ότι μπορέι να αλλάξει τον κόσμο.αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχκαι σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων. Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρόήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερόστη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιάπικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά. Κι ενας νέος από σόι και γενιά βασιλικήαγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερήκι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ' αλλάξουν οι καιροί. Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιάξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιάαπ' τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ' τη γη στον ουρανόκυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό. Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιάκαι τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλειάμαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωίπριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή. Με δύο γέρικες καμήλες μ' ένα κόκκινο φαρίστου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιάμα της Δαμασκού τ' αστέρι τους κρατούσε συντροφιά. Σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο βλέπουν μπρός τους τον Αλλάχπου από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί» Καληνύχτα Αλέξη Γρηγορόπουλε, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα...
Ζητάει το λόγο και ταυτόχρονα στήνεται μια τεράστια προβοκάτσια.
Κουφαλες αιμα βλεπετε και ορματε σαν τα βαμπιρ!Μα ρε πουστη μου ψυχακια τι της θελεις αυτες τις φωτο; Σου θυμιζουν την περιοδο της γκομενας ρε Γιωργακη και σε ερεθιζουν; Στον Φρουντ ρε στον Φρουντ!..
Δημοσίευση σχολίου