Στον αλλο κοσμο

Από τις πιο κοινότοπες φράσεις των τελευταίων ετών είναι η περίφημη «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία».

Αυτό που παραγνωρίζουν όσοι τη λένε είναι ότι η ελπίδα πεθαίνει προτελευταία. Τελευταίος πεθαίνει ο ελπίζων.

Σε ένα οικονομικό περιβάλλον απολύτως δεδομένο, όπου οι διεθνείς τράπεζες και οι διεθνείς κατασκευαστικές, οι παραγωγοί τεχνολογίας και οι έμποροι καθορίζουν μέσω των κυβερνήσεων τις πολιτικές που θα εφαρμοστούν, ώστε να διατηρήσουν και να αυξήσουν τα κέρδη τους, ο πολίτης μιας χώρας δεν μπορεί να ελπίζει και πολλά.

Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να πάρει ένα κοκαλάκι από τα αποφάγια των κεφαλαιούχων, τo οποίo θα πληρώσει πανάκριβα, πολύ σύντομα, όταν η κυβέρνηση θα του το πάρει πίσω με το αιτιολογικό ότι έχουν τελειώσει τα λεφτά του δημόσιου κορβανά.

Το περίεργο είναι ότι ποτέ δεν του λέει ποιος ακριβώς τα 'φαγε και πώς φαγώθηκαν τα λεφτά των πολιτών και πώς φαλίρει το κράτος την ίδια στιγμή που οι κεφαλαιούχοι εξακολουθούν και μένουν στις ίδιες βίλες, με το ίδιο υπηρετικό προσωπικό, τους ίδιους παχυλούς λογαριασμούς, τις ίδιες περιουσίες και τις ίδιες συνθέσεις στα διοικητικά συμβούλια εταιρειών, που ενίοτε απλώς αλλάζουν όνομα και διεύθυνση.

Επίσης, καμιά κυβέρνηση δεν του λέει πώς εξακολουθούν, παρά την κρίση, να ζουν πλουσιοπάροχα αεριτζήδες και επαγγελματίες, που ανενόχλητοι φοροδιαφεύγουν φανερά, δεν συμμετέχουν στα βάρη καμιάς λιτότητας και κανένας ελεγκτικός μηχανισμός δεν είναι ικανός να τους αγγίξει.

Οταν ο Γ. Παπανδρέου λέει ότι θα αλλάξει τα πράγματα, προφανώς εννοεί ότι θα συγκρουστεί και θα ξηλώσει το βαθύ κράτος, που από τη μια διαπλέκεται με το ιδιωτικό κεφάλαιο και αισχροκερδεί και από την άλλη αισχροκερδεί, κόβοντας κοστούμια στους πολίτες για να τους παράσχει υπηρεσίες που θα 'πρεπε να τους παράσχει τζάμπα και από υποχρέωση.

Επίσης, όταν ο Γ. Παπανδρέου λέει ότι θα αλλάξει τα πράγματα, προφανώς εννοεί ότι θα συγκρουστεί με το βαθύ κράτος του κρατικοδίαιτου δηθενσυνδικαλισμού των αντιπαραγωγικών και αντικοινωνικών συντεχνιών, που έχουν απαξιώσει το εργασιακό κίνημα στα μάτια των πολιτών, από την κακοποίηση της ζωής των πολιτών που επιφυλάσσει προκειμένου να κερδίσει απέναντι σ' έναν ευεπίφορο σε πιέσεις εργοδότη, όπως είναι το κομματικό κράτος.

Η πραγματικότητα είναι ότι το άλλοθι της καμένης γης θα πρωταγωνιστήσει και πάλι για να δικαιολογηθούν αυτά που δεν μπορούν να γίνουν. Ακόμα κι αν δεν αμφισβητήσει κανείς την ειλικρίνεια των προθέσεων του Γ. Παπανδρέου, είναι υποχρεωμένος να δει έναν ολόκληρο κομματικό μηχανισμό και τα πρωτοκλασάτα στελέχη, που τον ακολουθούν, για να καταλάβει ότι ο πόλεμος εναντίον του βαθέος κράτους και των κεφαλαιούχων δεν είναι απλώς χαμένος. Είναι υπονομευμένος ήδη.

Δυστυχώς για τον λαό, ο Γ. Παπανδρέου θα υποχρεωθεί να κάνει ό,τι ακριβώς έκανε ή δεν έκανε ο προκάτοχός του. Μόνο που θα το σερβίρει σε πορσελάνινο πιάτο με χρυσά μαχαιροπίρουνα, με τη γνωστή συνταγή των πολιτικών, που μετονομάζουν την άγρια φορολογία σε ήπια προσαρμογή και τα χρωστούμενα σε ετεροχρονισμένα.

Οπως είχε δει ο Οργουελ δεν χρειάζεται παρά να αλλάξεις το νόημα των ίδιων λέξεων για να περάσεις την πολιτική σου.

Οψηφοφόρος βρίσκεται μεταξύ ενός Καραμανλή, που ενώ ήταν πρωθυπουργός δεν συμμάζεψε τα οικονομικά των Ελλήνων, και προκήρυξε εκλογές για να τα συμμαζέψει (!!!) και ενός Παπανδρέου, που ενώ ευαγγελίζεται μια δικαιότερη διακυβέρνηση, δεν έχει ούτε τους κατάλληλους ανθρώπους ούτε τους κατάλληλους αντιπάλους για να τα καταφέρει.

Το κυριότερο, κινείται στο οικονομικό και πολιτικό σύστημα που έχει δημιουργήσει την κρίση και πιστεύει στις τραπεζικές και επιχειρηματικές αρχές, οι οποίες παρεμπιπτόντως χρησιμοποιούν τον εργαζόμενο για να πλουτίσουν. Με δυο λέξεις, είναι κομμάτι αυτού του συστήματος, του οποίου κομμάτι είναι και ο Κ. Καραμανλής.

Ενώ η χώρα, και ο κόσμος όλος, έχει ανάγκη από ένα άλλο σύστημα συμβίωσης, που δυστυχώς δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μια μόνο χώρα και μάλιστα στην Ελλάδα.

Μπορεί, όμως, να αρχίσει να χτίζεται. Απ' αυτούς που ελπίζουν.

Eλευθεροτυπια 01/10/2009