Κάπνιζε σαν φουγάρο

Ηθελα να ευχαριστήσω από αυτή τη στήλη τον υπουργό Υγείας Δημήτρη Αβραμόπουλο και τον προϊστάμενό του πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, τον προϊστάμενό τους επίτροπο Μπαρόζο και την αμερικανική ηγεσία του υπουργείου Υγείας και Εμπορίου ναρκωτικών, καθώς και την πανίσχυρη Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων, που καθορίζει τι παίρνουμε, τι πίνουμε και σε ποιον πάμε και τον δίνουμε.

Επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ χρωστάω στο ελληνικό υπουργείο Οικισμού, Χωροταξίας, Περιβάλλοντος, Δημοσίων Εργων και Λόγων, όπως και στα αντίστοιχα των 28 χωρών-μελών της Ε.Ε. και των 51 Πολιτειών των ΗΠΑ.

Να μην ξεχάσω την Greenpeace, τη WWF, τη UNICEF, τη θεία μου Κωνσταντίνα, που δεν έχει καπνίσει ποτέ και τον πατέρα μου, που τρώει ό,τι του καπνίσει, ζωή να 'χει.

Μια περιοδεία στη Μεγαλόπολη, τα Οινόφυτα, τον Ασπρόπυργο, την Ελευσίνα, την Πτολεμαΐδα, τη Χαλκίδα, την Κοζάνη, τον Κάτω Παρνασσό, τη Δραπετσώνα, τον Σχιστό, τον Κουρουπητό, τη βιομηχανική περιοχή Ηρακλείου, Πάτρας, Λαυρίου θα έπειθαν και τον πιο φανατικό καπνιστή ότι το τσιγάρο όχι απλώς σκοτώνει, αλλά βγαίνοντας από τις καμινάδες των εργοστασίων και από τις σκαλιές των ορυχείων και των νταμαριών είναι δυνατό να οδηγήσει ακόμα και σε ανεργία ή δουλεία.

Επιστημονικές έρευνες έδειξαν ότι στα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα της Γαλλίας, της Μεγάάάάλης Βρετανίας, της Βόρειας Ιταλίας και των ΗΠΑ, απ' όπου άρχισε και ο πόνος για τους καημένους τούς καπνιστές και το περιβάλλον τους, οι θάνατοι από καρκίνο και κάθε αρρώστια των πνευμόνων είναι πολλαπλάσιοι του αριθμού των καπνιστών, επεκτεινόμενοι εξίσου και στους μη καπνιστές.

Είναι φανερό ότι η διεθνής κενότητα δεν θα αφήσει να συνεχιστεί αυτή η απαράδεκτη κατάσταση για τον πληθυσμό, και μετά το τσιγάρο θα κυνηγήσει κάθε υψικάμινο, είτε είναι πυρηνική είτε πυρηνελαιουργική, χωρίζοντας απαραιτήτως βιομηχανίες, ορυχεία, βιοτεχνίες και λοιπά εκκολαπτήρια καπνού σε καπνίζοντα και μη καπνίζοντα.

Καπνίζοντα θα είναι όσα βομβαρδιστούν από αέρος και μη καπνίζοντα όσα απλώς κλείσουν. Η έγνοια της διεθνούς κενότητας για την υγεία της ανθρωπότητας πρέπει να είναι καθολική και χωρίς εξαιρέσεις.

Μάλιστα, η μέση τιμή των διοξειδίων και των άλλων μολυσμάτων και ρύπων στην ατμόσφαιρα των πόλεων από τα καυσαέρια των αυτοκινήτων, των καυστήρων θέρμανσης - ψύξης και την πολεοδόμηση με το σύστημα «χτίζω κάθε χώμα για να γίνει τηγάνι», οδηγούν στη βεβαιότητα ότι δεν είναι μακριά η επιστροφή του γαϊδουριού με αραμπά -το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν επιτρέπει παρέκκλιση Τρισέ προς τον ίππο- πράγμα ευπρόσδεκτο. Γεμίσαν οι πόλεις γαϊδούρια χωρίς αραμπά.

Αφησα για το τέλος τις αποδεδειγμένα θανατηφόρες τροφές από λίπη και ζάχαρα, που σερβίρονται παγκοσμίως στα ταχυφαγεία καθώς και τα περίφημα Ε με τις χρωστικές, ώστε το βερνίκι που ψωνίζεις στο σουπερμάρκετ για λουκάνικο να είναι κοκκινί και όχι πρασινί που θα το μπέρδευες με αγγούρι. Η γεύση, έτσι κι αλλιώς, δεν βοηθάει στην αναγνώριση των συντηρημένων τροφών.

Και αυτά, όπως τα ζώα, που τρέφονται με μολυσμένα ιχθυάλευρα, τα πτηνά -καθόλου φτηνά- που αρρωσταίνουν από το πολύ εργαστήριο κάθε τρεις και δύο, μαζί με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες καταναλωτές, είναι στα σκαριά για απαγόρευση.

Μετά την ευαισθησία των παγκοσμίως ισχυρών για την υγεία μας με την απαγόρευση του τσιγάρου, και εφόσον αυτή η ευαισθησία είναι ειλικρινής, οι καπνιστές δεν πρέπει να ανησυχούν. Επεκτεινόμενα τα μέτρα για μία πραγματικά υγιεινή ζωή θα επιστρέψουμε στην εποχή της ευτυχίας. Οπου ο καπνιστής θα μπορεί να απολαμβάνει το τσιγάρο του ελεύθερος.

Εξω από τη σπηλιά, εννοείται.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Ελευθεροτυπια 2/7/2009

Το βιζανιαρικο

Με μια τριπλή κίνηση στην Κέρκυρα η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε με τις ΗΠΑ τις συμφωνίες, που καμιά άλλη κυβέρνηση της Αθήνας δεν υπέγραφε εδώ και πολλά χρόνια.

Οι δύο αυτές συμφωνίες, που είναι τρεις, προβλέπουν την άνευ όρων παράδοση πληροφοριών από τις ελληνικές αρχές στις αμερικανικές, όχι μόνο για πράξεις τρομοκρατίας, που έγιναν, αλλά και για ύποπτους που η αμερικανική πλευρά θεωρεί ύποπτους! Αυτά, πληροφορίες και ύποπτοι, θα περνάνε στην αμερικανική πλευρά ανεξάρτητα από το πόσο πίσω πάνε σε χρονολογία!

Επίσης, η αμερικανική πλευρά αποκτά το δικαίωμα για άμεση και απόλυτη πρόσβαση στα ελληνικά αρχεία των ελληνικών διωκτικών αρχών.

Αυτή η άνευ όρων παράδοση στην πραγματικότητα είναι μια άνευ όρων παραίτηση από την άσκηση εθνικής κυριαρχίας. Μιας κυριαρχίας που έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό το δικαίωμα στην άρνηση. Στο όχι.

Το αντάλλαγμα, που δέχτηκε η ελληνική κυβέρνηση, είναι να αποφασίσουν οι αμερικανικές αρχές πότε θα δεήσουν να καταργήσουν τη βίζα για τους Ελληνες υπηκόους (τους) που θέλουν τα ταξιδέψουν στις ΗΠΑ!

Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι αξία έχει η κατάργηση της βίζας, θυμίζω ότι προ καιρού η αμερικανική κυβέρνηση είχε συμφωνήσει με τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που είναι μέλη της Ε.Ε., και με την Ελλάδα, ότι το δικαίωμα εισόδου στις ΗΠΑ χωρίς βίζα δεν σημαίνει ότι μπορείς να μπεις κιόλας στις ΗΠΑ!

Η κατάργηση της βίζας, σύμφωνα με τα υπογραφέντα, αφήνει το δικαίωμα στις αμερικανικές αρχές να απαγορεύσουν σε οποιονδήποτε φτάσει στις ΗΠΑ να μπει στη χώρα ως ανεπιθύμητος ή ύποπτος. Επίσης, αφήνει το δικαίωμα στις αρχές των ΗΠΑ να μην επιτρέψουν το ταξίδι σε όποιον θεωρούν επικίνδυνο ή ύποπτο σε απευθείας υπερατλανική πτήση με προορισμό τη Γη της Επαγγελίας και της γρίπης των χοίρων.

Αυτά βέβαια συμβαίνουν και γιατί η κυβέρνηση Σημίτη το 2003 έχασε το τρένο των υπόλοιπων δυτικοευρωπαίων της Ε.Ε., που υπέγραψαν με τις ΗΠΑ την κατάργηση της βίζας, εκδίδοντας τα διαβατήριά τους από τις αστυνομικές αρχές, χωρίς τους επαχθείς όρους που επιβλήθηκαν μετά στους ανατολικοευρωπαίους και την, ως συνήθως, καθυστερημένη -με όλη τη σημασία της λέξης- Ελλάδα.

Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, ενώ ήταν ενήμερες από νωρίς, συνέχιζαν να εκδίδουν τα διαβατήρια από τις νομαρχίες, λες και τα διαβατήρια θα ελέγχονταν διαφορετικά απ' όποια ελληνική δημόσια αρχή κι αν έβγαιναν!

Αυτή την ανεκδιήγητη βίζα παίρνει τώρα ως αντάλλαγμα η ελληνική κυβέρνηση για να παραδώσει τη λειτουργία των εγχώριων διωκτικών μηχανισμών στα αμερικανικά υπουργεία Εξωτερικών, Εσωτερικών και στις ποικιλώνυμες υπηρεσίες τού εκεί κράτους και παρακράτους.

Στην πραγματικότητα, η ελληνική κυβέρνηση, σε παροξυσμική κρίση αυτού που η ψυχιατρική ονομάζει «το κόμπλεξ του καλού παιδιού», τα δίνει όλα μπας και την αγαπήσουν πάλι οι ΗΠΑ, με την προσδοκία, ίσως, να ελεήσουν την πτωχή πλην τιμία ψωροκώσταινα με ένα νεύμα συμπάθειας προ της διαρκώς ισχυρότερης τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και της σαφώς κερδισμένης σκοπιανής.

Εκτός εάν η λεόντειος αυτή συμφωνία συνομολογείται επειδή η κυβέρνηση πιστεύει στο δίκαιο αυτού του ξεβρακώματος.

Σ' αυτή την περίπτωση δεν έχει παρά να ζητήσει να γίνει η Ελλάδα επισήμως 52η Πολιτεία των ΗΠΑ, για να έχει και το δικαίωμα να ψηφίζει τον εκάστοτε Αμερικανό πρόεδρο και την κυβέρνησή του.

Το βέβαιο είναι ότι η αμερικανική πολιτική σκηνή και η γραφειοκρατία θα σέβονται έτσι πιο πολύ αυτή τη χώρα και θα τρέχουν από πίσω της. Για τα ψηφαλάκια.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Ελευθεροτυπια 29/06/2009

Ο ελευθερος Τυπος

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε στα δημόσια πράγματα και στους αναγνώστες του η απόφαση της οικογένειας Αγγελόπουλου να οδηγήσουν τον «Ελεύθερο Τύπο» και τον ραδιοσταθμό City σε εκκαθάριση.

Οι εφημερίδες είθισται να πεθαίνουν από την ίδια πάντοτε αργόσυρτη αρρώστια, αλλά ποτέ, όπως τώρα, από έμφραγμα.

Αυτό, ο αιφνίδιος θάνατος, δεν μαρτυρά τίποτε άλλο παρά τον αυταρχισμό της ιδιοκτησίας, αυταρχισμός, που είναι και η βασική αιτία, για την οποία οδηγήθηκε σε αποτυχία το επιχειρηματικό αυτό εγχείρημα. Αυτό όμως αφορά στην εταιρεία.

Η οδήγηση της εφημερίδας σε εκκαθάριση έφερε στην επιφάνεια ένα σωρό ζητήματα, που αφορούν όχι μόνο στην ίδια, αλλά σε μεγάλο μέρος του Τύπου και της δημόσιας ζωής. Της ζωής των πολιτών.

Ο Τύπος στη μεγάλη του πλειονότητα -και όχι μόνο στην Ελλάδα- είναι το όχημα, ο μοχλός πίεσης, προκειμένου να εξυπηρετηθούν άλλα επιχειρηματικά ή πολιτικά συμφέροντα. Αυτή είναι η δύναμή του, αλλά και η καταδίκη του. Επειδή ο Τύπος αγοράζεται από πολίτες (δεν είναι δωρεάν σαν την τηλεόραση και το ραδιόφωνο) που ταυτίζονται μ' αυτόν, εγείρουν απαιτήσεις, τον θεωρούν κάτι σαν εκπρόσωπο των αναγκών και των ιδεών τους και δεν του συγχωρούν παρεκκλίσεις απ' αυτά, ούτε να υπηρετεί συμφέροντα ενάντια προς τα δικά τους.

Αυτή η φυσιολογική συμπεριφορά των αναγνωστών -μαζί με τη διαρκώς αυξανόμενη φυγοπονία και αγραμματοσύνη- είναι κατά τη γνώμη μου οι βασικές αιτίες, που οι εφημερίδες βλέπουν τις κυκλοφορίες τους να κατρακυλάνε.

Η ευθύνη γι' αυτή την κατάντια επιμερίζεται στους ιδιοκτήτες, τους δημοσιογράφους και τα κυκλώματα της διαφήμισης, κατ' αρχάς και δευτερευόντως στις κυβερνήσεις, τις πολιτικές δυνάμεις και το κεφάλαιο.

Οι συνέπειες από τη λειτουργία του Τύπου, όμως, είναι άμεσες στην καθημερινότητα των πολιτών. Οι κυβερνήσεις και μεγάλο κομμάτι του κεφαλαίου, όσο ισχυρά και αν είναι βρίσκονται υπό την κριτική των εφημερίδων και, εν πάση περιπτώσει, υπό τη διαρκή δυνατότητα των εφημερίδων σε κριτική και πλήρη διαλεύκανση.

Αυτή η συνθήκη, ακόμα και με την πλειονότητα του Τύπου στα χέρια ποικιλώνυμων συμφερόντων, αρκεί για να αποτρέπει ακρότητες της εξουσίας σε βάρος των αδυνάτων και αρκεί για να φοβάται το σύστημα να γίνει ακραία αυταρχικό.

Ο Τύπος στο σύνολό του δεν είναι καθαρός, με την έννοια της αγνότητας που προσδοκά κανείς από κάποιον ταγμένο σταυροφόρο. Προσφέρει, όμως, μια τεράστια ποικιλία ιδεών και απόψεων, μια πλήρη γκάμα φωνών, από τις πιο αντιδραστικές μέχρι τις πιο επαναστατικές, έτσι ώστε καθένας να μπορεί να βρει κάτι τίς που να πηγαίνει τη σκέψη του πιο πέρα ή κάτι τίς που να εκφράζει αυτούς που δεν μπορούν να εκφραστούν.

Ο Τύπος, ακόμα και έτσι όπως είναι, είναι τα μάτια αυτών που δεν έχουν να δουν και η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος, ναι. Αλλά χωρίς αυτόν η ζωή όλων των πολιτών θα ήταν πολύ χειρότερη.

Οι ίδιοι οι δημιουργοί των εφημερίδων, οι δημοσιογράφοι, θα έπρεπε να ξέρουν έτσι, ότι η δύναμή τους είναι η δημοσίευση και όχι η αποχή. Η αποχή ευνοεί κάθε εξουσία που δεν θέλει τον έλεγχο.

Οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι θα έπρεπε να ξέρουν ότι ένας επιχειρηματίας με λεφτά δεν αρκεί για να δώσει δουλειά σε 10 ανθρώπους. Η εφημερίδα πάνω από όλα είναι ψυχή. Αυτήν προσφέρει, γι' αυτήν αμείβεται ή απορρίπτεται.

Οι δημοσιογράφοι, που σήμερα μετράνε 250 άνεργους επιπλέον, δηλαδή εργαζόμενους, που δεν ξέρουν πώς θα πληρώσουν το νοίκι και τη δόση του δανείου τον ερχόμενο μήνα, είναι καιρός να σκεφτούν δύο φορές καλύτερα ποια είναι η ευθύνη τους να καλύψουν την είδηση για ένα εργοστάσιο, που έκλεισε στη Μακεδονία και άφησε στον δρόμο 500 ψυχές. Οχι σε μονόστηλο.

Ολοι οι παράγοντες στην έκδοση του Τύπου έχουν το ποσοστό της ευθύνης τους, είτε τα πράγματα είναι ρόδινα είτε είναι σκοτεινά. Οι δημοσιογράφοι, όμως, έχουν μια ευθύνη παραπάνω, γιατί ξέρουν πού εργάζονται, με ποιους και τι ακριβώς υπηρετούν.

Αν θέλουν να λέγονται δημοσιογράφοι και όχι απλώς υπάλληλοι έχουν χρέος να στέκουν αξιοπρεπείς απέναντι σε όλες τις εξουσίες, απέναντι στην υπογραφή τους και απέναντι στους πολίτες. Είτε οι πολίτες είναι αναγνώστες είτε όχι. Κι αυτό θα έπρεπε να το υπερασπίζεται πρώτα απ' όλους η Ενωση των Συντακτών τους.

Γιατί σε σέβεται κανείς τόσο όσο σέβεσαι τον εαυτό σου.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Eλευθεροτυπια 25/06/2009

Αντε και ...

Xθες, για πρώτη φορά στα μεταπολεμικά χρονικά, ο ελληνικός λαός με μια μεγάλη κίνηση αποχής από τις κάλπες έστειλε ένα ηχηρότατο πολιτικό μήνυμα, όχι μόνο στην κυβέρνηση, αλλά σε όλο το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

H χώρα θα συνεχίσει να κυβερνιέται από το 30% του 55%, δηλαδή από το 14% του συνόλου του εκλογικού σώματος! Kαι η αξιωματική αντιπολίτευση θα πανηγυρίζει μέχρι διθυραμβισμού, έχοντας αποσπάσει την προτίμηση του 17% του συνόλου των ψηφοφόρων! Eχοντας, μάλιστα, καταστήσει από πριν αυτές τις εκλογές δημοψήφισμα κατά της κυβέρνησης για να αλλάξει ο τόπος!

Aκόμα και στις ευρωεκλογές του 2004, που έγιναν τρεις μήνες μετά τις εθνικές εκλογές και ως εκ τούτου μπορούν να χαρακτηριστούν οι πιο αδιάφορες που έχουν γίνει, το ποσοστό αποχής δεν ξεπέρασε το 36% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους.

Aπό τη λήξη του εμφύλιου και μετά, δηλαδή εδώ και 60 χρόνια, είναι η πρώτη φορά, επίσης, που το ποσοστό της αποχής είναι μακράν υψηλότερο από του πρώτου κόμματος.

Για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει αυτό σε ισχύ αριθμού ψηφοφόρων, πρέπει να πάρει υπ'όψιν του ότι ο αριθμός των αποσχόντων είναι απόλυτος στο ποσοστό (δηλαδή το 45% είναι σχεδόν το μισό όλου του εκλογικού σώματος), ενώ το ποσοστό του πρώτου κόμματος (ΠAΣOK 37% περίπου) είναι επί όσων ψήφισαν! Δηλαδή, είναι το 37% του 55% του εκλογικού σώματος!

Aκόμα χειρότερα και επειδή οι αριθμοί είναι αδιάψευστα στοιχεία, που δεν μπορεί να αλλοιωθούν, με αύξηση 9 μονάδων στο ποσοστό αποχής (από 36% σε 45%) τα δύο μεγάλα κόμματα πήραν λιγότερες ψήφους και μικρότερο πραγματικό ποσοστό από τις προηγούμενες ευρωεκλογές!

Tο θλιβερό και συνάμα επικίνδυνο από τις χθεσινές εκλογές είναι ότι κανένα από τα κόμματα δεν πήρε στα σοβαρά το μήνυμα αυτό του ελληνικού λαού. Aντιθέτως, με τις μέχρι αυτή τη στιγμή αντιδράσεις τους, δηλώνουν σε όλους τους τόνους, άλλοι ότι κατήγαγαν νίκη μεγάλη, άλλοι ότι πλήρωσαν κάτι λαθάκια που θα τα διορθώσουν και άλλοι ότι ευχαριστήθηκαν που αύξησαν τα ψηφαλάκια τους.

O ελληνικός λαός δεν είναι ένας αδιάφορος λαός για τα πολιτικά. Aντιθέτως, κατηγορείται από όλη την Eσπερία ότι αναλώνεται περισσότερο από όσο πρέπει (με το αγγλοσαξονικό πρέπει). Δεν απέχει, λοιπόν, από εκλογικές αναμετρήσεις στα μεγάλα ποσοστά που απέχουν οι Aμερικανοί και πολλοί από τους καθωσπρεπιστές Eυρωπαίους.

H χθεσινή του στάση δεν είναι στάση αδιαφορίας. Eίναι ένα μεγάλο χαστούκι, ένα φτύσιμο -όπως λέει ο ίδιος- στην εικόνα που εμφανίζουν τα κόμματα, στη νοοτροπία τους, στη γλώσσα τους. Tο κυριότερο, στην ηθική τους. Aκόμα πιο σημαντικό είναι ένα ηχηρό αίτημα για αλλαγή πολιτικού σκηνικού.

O λαός είναι δέσμιος αυτών των κομμάτων, αφού κανένας νέος μεγάλος πολιτικός σχηματισμός δεν εμφανίζεται να αντικαταστήσει τα απολιθώματα της μεταπολίτευσης. H N.Δ. παρέμεινε ένα συντηρητικό μόρφωμα, κολλημένο στον παλαιοκομματισμό των προγόνων της, αντί να μετατραπεί σε κέντρο, και το ΠAΣOK έγινε κομμάτι της συντηρητικής, φαύλης εξουσίας, αντί να γίνει ο εκφραστής μιας μεγάλης αριστεράς.

O λαός, αντί να επιλέξει την ακυβερνησία και ξέροντας ότι στην Eλλάδα δεν μπορεί να συνεργαστεί ούτε ο καφετζής με τον βοηθό του, επιλέγει στις εθνικές εκλογές να συμμετέχει αντί να απέχει και να ψηφίζει αυτό που θεωρεί κάθε φορά μικρότερο κακό.

Tο αποτέλεσμα είναι ότι από το 1981 και εδώ, που ήλπιζε, πληρώνει διαρκώς το μάρμαρο μέχρι να πει με τη χθεσινή ογκώδη αποχή του, σε μια ανώδυνη γι' αυτόν αναμέτρηση, «άντε και...».

Tα κόμματα και οι διαπλεκόμενοι παράγοντες στα MME δεν πρόκειται να πάρουν χαμπάρι. Θα συνεχίσουν αυτό που ξέρουν γιατί δεν ξέρουν τίποτε άλλο να κάνουν.

Mέχρι τη μέρα που θα πληρώσουν πολύ ακριβά το τίμημα, από κάθε καινούργιο που θα γεννήσει η ανάγκη. Γιατί η ανάγκη συνήθως εκφράζει την οργή. Eνάντια στις Aντουανέτες. Kαι γεννάει, σκοτώνοντας το σάπιο.

Eλευθεροτυπια 8/6/2009

Φωναζει ο τσοπανος

Υπάρχει ένας καθοριστικός παράγοντας για τις τελευταίες και τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, που φαίνεται ότι τα μεγάλα κόμματα δεν λαμβάνουν υπ' όψιν.
Ο τσοπάνος.

Είναι κοντά 4 δεκαετίες τώρα, που η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ εναλλάσσονται στην εξουσία, έχοντας υποσχεθεί τα πάντα και έχοντας πραγματοποιήσει το ένα χιλιοστό των εξαγγελθέντων. Η Ελλάδα θα δάνειζε τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία αν το ένα δέκατο των υπεσχημένων είχε γίνει πραγματικότητα.

Από όλο αυτό το λέγε λέγε και από τα έργα που έχουν γίνει οι πολίτες θυμούνται, ανάλογα με την ηλικία τους, πολλούς πολιτικούς που εγκατέλειψαν την αρένα εκουσίως ή ακουσίως, από γήινες ή υπερκόσμιες δυνάμεις. Θυμούνται, όμως, και όσους ζουν, είναι ενεργοί και είτε ανήκουν σε κείνους που κυβερνούν τελευταίως είτε σε κείνους που κυβέρνησαν πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και ζουν -οι πολίτες- καθημερινά ή, πάντως, πολύ συχνά τα αποτελέσματα και των έργων και των λόγων των εκπροσώπων τους στο κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης.

Μένει λοιπόν κανείς άναυδος όταν και στο νέον προεκλογικό αγώνα, που μόλις ξεκίνησε, οι μεν κυβερνώντες με πρώτον και καλύτερο τον πρωθυπουργό διαφημίζουν τα έργα που έκαναν, οι δε αντιπολιτευόμενοι με πρώτον και καλύτερο τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ υπόσχονται ανατροπές και βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.

Είναι περισσότερο από σαφές ότι μας δουλεύουν και μάλιστα με θράσος. Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί διαφημίζουν μια οικονομική σταθερότητα και ακμαιότητα, την ώρα που η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας είναι στο κόκκινο, οι μικρομεσαίοι βρίσκονται σε απόγνωση, η ναυτιλία και ο τουρισμός -ναυαρχίδες της χώρας- έχουν υποστεί μεγάλο πλήγμα, το δημόσιο ταμείο δεν έχει λεφτά, όχι για να κάνει επενδύσεις, αλλά ούτε για να πληρώσει τους υπαλλήλους του.

Από την άλλη πλευρά, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπόσχεται μια οικονομική και κοινωνική ευημερία, που για να γίνουν πράξη χρειάζονται λεφτά, τα οποία ξέρει ότι δεν υπάρχουν, εκτός αν είτε καταχρεώσει με δάνεια το ταμείο είτε ξεπατώσει στη φορολογία τούς συνήθεις ύποπτους μισθωτούς και ειλικρινείς φορολογούμενους. Το χειρότερο: Οι φυσιογνωμίες που παρατάσσονται από πίσω του ως εφαρμοστές της σωτήριας αλλά και ηθικής αυτής πολιτικής -σε αντίθεση με τη διεφθαρμένη της κυβέρνησης- δεν είναι άλλοι από εκείνους που έδιωξε ο λαός το 2004 ακριβώς για τη διεφθαρμένη και αντιλαϊκή πολιτική τους.

Κερασάκι στην τούρτα αυτής της υποκριτικά αισχρής αναμέτρησης είναι ο βόθρος με τις βρωμιές και των δύο μονομάχων, που ξεχύνεται στους δρόμους, στα κανάλια, στον Τύπο από τις αποκαλύψεις αμφοτέρων. Ξέρουν δα καλά ο καθένας τα άπλυτα του άλλου μια και μένουν στο ίδιο σπίτι. Το σπίτι της εξουσίας του ελληνικού Δημοσίου και των υπεργολάβων του.

Χτες ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επανέλαβαν από άμβωνος τη διαστροφή της πραγματικότητας, την απόκρυψή της, την ωραιοποίησή της και τις ψεύτικες υποσχέσεις.

Δεν είναι ούτε η πρώτη φορά ούτε καν η δέκατη που το σκηνικό αυτό επαναλαμβάνεται. Ο κόσμος δεν ζει πια απομονωμένος στα χωριά του, έρμαιο στα ψέματα του Γκόρτσου και του Μαυρογιαλούρου. Του τρώνε το μισθό και τη σύνταξη μπροστά στα μάτια του και το λιγωμένο από την πείνα βλέμμα αυτών που έρχονται φαίνεται στο γυαλί σ' όλο το πανελλήνιο, που ακόμα κι αν αρνείται να ασκήσει την κρίση του και την αλφαβήτα του διαβάζοντας τον Τύπο, βλέπει παρ' όλα αυτά την αρένα των οχτώ στην τυφλεόραση.

Ο τσοπάνος φωνάζει για εικοστή φορά «λύκος στα πρόβατα». Τι διάολο. Πάααλι θα το χάψουμε;


Ελευθεροτυπια 25/05/2009