Εγκεφαλικα επεισοδια

Ο κυρ Μενέλαος εκτίει ποινή φυλάκισης στον Κορυδαλλό γιατί η ψυχοσύνθεσή του σε συνδυασμό με την οικονομική συγκυρία τον άφησαν με κάτι επιταγές ακάλυπτες, χωρίς πραγματικά να είναι απατεώνας.Επιπόλαιος, ναι.

Ο ίδιος και η οικογένειά του μετράνε τις μέρες για να αποφυλακιστεί και να επιστρέψει στη ζεστασιά ενός σπιτιού -ή τουλάχιστον στην ελπίδα μιας τέτοιας ζεστασιάς- ώστε να απαλλαγεί από το ψυχοφθόρο περιβάλλον της φυλακής. Εκεί, όπου είναι έρμαιο των διαθέσεων άλλοτε του φύλακα, άλλοτε του αρχιφύλακα, άλλοτε του νονού κρατουμένου της πτέρυγας και των τσάτσων του και άλλοτε των πρεζονιών και των νταήδων συγκρατουμένων του.

Ο κυρ Μενέλαος ζει ό,τι ζει και ο μέσος πολίτης έξω από τη φυλακή. Ο,τι ζούσε ο ίδιος πριν και ό,τι θα ζει μόλις αποφυλακιστεί: «Δούλεψε να φας και κλέψε να 'χεις». Αυτό λέγαν οι παλιοί χωριάτες, που δεν είχαν πατήσει ποτέ ούτε στις πόλεις ούτε στις φυλακές.

Μετά τη δεύτερη απόδραση του Ρετζάι και του Παλαιοκώστα από τις φυλακές Κορυδαλλού με την «Ελλαδαίρ», υπουργοί, πρωθυπουργοί, γραμματείς, φαρισαίοι και στρατηγοί σκίζαν τα ρούχα τους ότι θα πάρουν μέτρα, θα πατάξουν, θα τσακίσουν, θα φέρουν τα πάνω-κάτω. Αρλούμπες.

Με την παρέλαση των υπόπτων για την απαγωγή του εφοπλιστή Παναγόπουλου χθες και προχθές ξαναπαίχτηκε το ίδιο έργο: βαρυποινίτες κρατούμενοι μπορούν να έχουν ο,τιδήποτε επιθυμήσουν μέσα στις φυλακές, μπορούν να επικοινωνούν με όποιον τρόπο θέλουν μέσα κι έξω από τα κελιά τους και με όποιον θέλουν, όποτε θέλουν, μπορούν να εξουσιάζουν μικρούς ή μεγάλους στρατούς ποινικών, κακοποιών ή και υπαλλήλων του κράτους.

Αν άλλαξε κάτι στο σωφρονιστικό σύστημα, είναι η ευκολία με την οποία οι νονοί κρατούμενοι μπορούν να άρχουν μέσα στις φυλακές με τη βοήθεια της τεχνολογίας των όπλων, των επικοινωνιών, των ναρκωτικών. Οι ποινικοί της δεκαετίας του '50 και του '70 θα πρέπει να τους ζηλεύουν.

Επιπροσθέτως, συμβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση ο εμπλουτισμός του έμψυχου υλικού με ακραία αδίστακτους συντρόφους από τους βαλκανικούς και πρώην σοβιετικούς παράδεισους, αλλά και ο αυξανόμενος τζίρος που εκτοξευει τα καθαρα κερδη.

Αυτή η οικονομική ευμάρεια, απόρροια της τεχνολογίας και του νέου αίματος, εξαγοράζει ευκολότερα περισσότερες συνειδήσεις, περισσότερους κρατικούς υπαλλήλους, περισσότερα μέσα και, βεβαίως, εξοντώνει πιο εύκολα περισσότερους αντιπάλους και εμπόδια.

Ολα αυτά θα μπορούσαν να ακούγονται λογικά αν δεν ανέτρεχε κανείς στο ιστορικό της δεύτερης απόδρασης Ρετζάι-Παλαιοκώστα και στις βαρύγδουπες δηλώσεις που ακολούθησαν. Η κορύφωση της γελοιοποίησης των οποίων ήρθε με την περιγραφή της συνεννόησης των κατηγορουμένων για την απαγωγή Παναγόπουλου, μέσω κινητών τηλεφώνων.

Θυμίζουμε στον αναγνώστη ότι μετά την απόδραση με την «Ελλαδαίρ» αποκαλύφθηκε ότι ένα σωρό κρατούμενοι είχαν κινητά τηλέφωνα παρά την απαγόρευση στις φυλακές. Τότε αποφασίστηκε από το υπουργείο Δικαιοσύνης το αυτονόητο: να μπει σύστημα φραγής κινητών, όπως έχει μπει στη Βουλή, την Ακαδημία, τη Βιβλιοθήκη κι ένα σωρό εταιρείες και υπηρεσίες στη χώρα. Αμ δε!

Οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι αντέδρασαν, με το πρόσχημα ότι το δίκτυο φραγής μπορεί να απειλήσει την εγκεφαλική υγεία, τη δική τους, αλλά και των κρατουμένων.

Δεν ξέρω ποια πρόσωπα ή ποιο σύστημα προσώπων του επίσημου κρατικού μηχανισμού έχει αποδεχτεί ουσιαστικά την κάθε μπαρούφα, που εκστομίζεται από εκπροσώπους συντεχνιών, συμφερόντων, ομάδων και λυμεώνων της τσέπης και της νοημοσύνης των φορολογουμένων.

Σ' ένα ευνομούμενο κράτος, πάντως, αυτά τα πρόσωπα και αυτό το σύστημα θα ήταν μέσα στις φυλακές, παρέα με τους βαρυποινίτες. Και ο κυρ Μενέλαος θα ήταν έξω.

Αλλά, δεν μπορεί να υπάρχει τέτοιο ευνομούμενο κράτος όταν ο μέσος φορολογούμενος επιφυλάσσει για τον εαυτό του το ρόλο του κυρ Μενέλαου. Χωρίς να αισθάνεται ότι απειλείται η εγκεφαλική του υγεία. Απ' την πολλή βλακεία.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Ελευθεροτυπια 6/7/2009

Κάπνιζε σαν φουγάρο

Ηθελα να ευχαριστήσω από αυτή τη στήλη τον υπουργό Υγείας Δημήτρη Αβραμόπουλο και τον προϊστάμενό του πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, τον προϊστάμενό τους επίτροπο Μπαρόζο και την αμερικανική ηγεσία του υπουργείου Υγείας και Εμπορίου ναρκωτικών, καθώς και την πανίσχυρη Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων, που καθορίζει τι παίρνουμε, τι πίνουμε και σε ποιον πάμε και τον δίνουμε.

Επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ χρωστάω στο ελληνικό υπουργείο Οικισμού, Χωροταξίας, Περιβάλλοντος, Δημοσίων Εργων και Λόγων, όπως και στα αντίστοιχα των 28 χωρών-μελών της Ε.Ε. και των 51 Πολιτειών των ΗΠΑ.

Να μην ξεχάσω την Greenpeace, τη WWF, τη UNICEF, τη θεία μου Κωνσταντίνα, που δεν έχει καπνίσει ποτέ και τον πατέρα μου, που τρώει ό,τι του καπνίσει, ζωή να 'χει.

Μια περιοδεία στη Μεγαλόπολη, τα Οινόφυτα, τον Ασπρόπυργο, την Ελευσίνα, την Πτολεμαΐδα, τη Χαλκίδα, την Κοζάνη, τον Κάτω Παρνασσό, τη Δραπετσώνα, τον Σχιστό, τον Κουρουπητό, τη βιομηχανική περιοχή Ηρακλείου, Πάτρας, Λαυρίου θα έπειθαν και τον πιο φανατικό καπνιστή ότι το τσιγάρο όχι απλώς σκοτώνει, αλλά βγαίνοντας από τις καμινάδες των εργοστασίων και από τις σκαλιές των ορυχείων και των νταμαριών είναι δυνατό να οδηγήσει ακόμα και σε ανεργία ή δουλεία.

Επιστημονικές έρευνες έδειξαν ότι στα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα της Γαλλίας, της Μεγάάάάλης Βρετανίας, της Βόρειας Ιταλίας και των ΗΠΑ, απ' όπου άρχισε και ο πόνος για τους καημένους τούς καπνιστές και το περιβάλλον τους, οι θάνατοι από καρκίνο και κάθε αρρώστια των πνευμόνων είναι πολλαπλάσιοι του αριθμού των καπνιστών, επεκτεινόμενοι εξίσου και στους μη καπνιστές.

Είναι φανερό ότι η διεθνής κενότητα δεν θα αφήσει να συνεχιστεί αυτή η απαράδεκτη κατάσταση για τον πληθυσμό, και μετά το τσιγάρο θα κυνηγήσει κάθε υψικάμινο, είτε είναι πυρηνική είτε πυρηνελαιουργική, χωρίζοντας απαραιτήτως βιομηχανίες, ορυχεία, βιοτεχνίες και λοιπά εκκολαπτήρια καπνού σε καπνίζοντα και μη καπνίζοντα.

Καπνίζοντα θα είναι όσα βομβαρδιστούν από αέρος και μη καπνίζοντα όσα απλώς κλείσουν. Η έγνοια της διεθνούς κενότητας για την υγεία της ανθρωπότητας πρέπει να είναι καθολική και χωρίς εξαιρέσεις.

Μάλιστα, η μέση τιμή των διοξειδίων και των άλλων μολυσμάτων και ρύπων στην ατμόσφαιρα των πόλεων από τα καυσαέρια των αυτοκινήτων, των καυστήρων θέρμανσης - ψύξης και την πολεοδόμηση με το σύστημα «χτίζω κάθε χώμα για να γίνει τηγάνι», οδηγούν στη βεβαιότητα ότι δεν είναι μακριά η επιστροφή του γαϊδουριού με αραμπά -το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν επιτρέπει παρέκκλιση Τρισέ προς τον ίππο- πράγμα ευπρόσδεκτο. Γεμίσαν οι πόλεις γαϊδούρια χωρίς αραμπά.

Αφησα για το τέλος τις αποδεδειγμένα θανατηφόρες τροφές από λίπη και ζάχαρα, που σερβίρονται παγκοσμίως στα ταχυφαγεία καθώς και τα περίφημα Ε με τις χρωστικές, ώστε το βερνίκι που ψωνίζεις στο σουπερμάρκετ για λουκάνικο να είναι κοκκινί και όχι πρασινί που θα το μπέρδευες με αγγούρι. Η γεύση, έτσι κι αλλιώς, δεν βοηθάει στην αναγνώριση των συντηρημένων τροφών.

Και αυτά, όπως τα ζώα, που τρέφονται με μολυσμένα ιχθυάλευρα, τα πτηνά -καθόλου φτηνά- που αρρωσταίνουν από το πολύ εργαστήριο κάθε τρεις και δύο, μαζί με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες καταναλωτές, είναι στα σκαριά για απαγόρευση.

Μετά την ευαισθησία των παγκοσμίως ισχυρών για την υγεία μας με την απαγόρευση του τσιγάρου, και εφόσον αυτή η ευαισθησία είναι ειλικρινής, οι καπνιστές δεν πρέπει να ανησυχούν. Επεκτεινόμενα τα μέτρα για μία πραγματικά υγιεινή ζωή θα επιστρέψουμε στην εποχή της ευτυχίας. Οπου ο καπνιστής θα μπορεί να απολαμβάνει το τσιγάρο του ελεύθερος.

Εξω από τη σπηλιά, εννοείται.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Ελευθεροτυπια 2/7/2009

Το βιζανιαρικο

Με μια τριπλή κίνηση στην Κέρκυρα η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε με τις ΗΠΑ τις συμφωνίες, που καμιά άλλη κυβέρνηση της Αθήνας δεν υπέγραφε εδώ και πολλά χρόνια.

Οι δύο αυτές συμφωνίες, που είναι τρεις, προβλέπουν την άνευ όρων παράδοση πληροφοριών από τις ελληνικές αρχές στις αμερικανικές, όχι μόνο για πράξεις τρομοκρατίας, που έγιναν, αλλά και για ύποπτους που η αμερικανική πλευρά θεωρεί ύποπτους! Αυτά, πληροφορίες και ύποπτοι, θα περνάνε στην αμερικανική πλευρά ανεξάρτητα από το πόσο πίσω πάνε σε χρονολογία!

Επίσης, η αμερικανική πλευρά αποκτά το δικαίωμα για άμεση και απόλυτη πρόσβαση στα ελληνικά αρχεία των ελληνικών διωκτικών αρχών.

Αυτή η άνευ όρων παράδοση στην πραγματικότητα είναι μια άνευ όρων παραίτηση από την άσκηση εθνικής κυριαρχίας. Μιας κυριαρχίας που έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό το δικαίωμα στην άρνηση. Στο όχι.

Το αντάλλαγμα, που δέχτηκε η ελληνική κυβέρνηση, είναι να αποφασίσουν οι αμερικανικές αρχές πότε θα δεήσουν να καταργήσουν τη βίζα για τους Ελληνες υπηκόους (τους) που θέλουν τα ταξιδέψουν στις ΗΠΑ!

Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι αξία έχει η κατάργηση της βίζας, θυμίζω ότι προ καιρού η αμερικανική κυβέρνηση είχε συμφωνήσει με τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που είναι μέλη της Ε.Ε., και με την Ελλάδα, ότι το δικαίωμα εισόδου στις ΗΠΑ χωρίς βίζα δεν σημαίνει ότι μπορείς να μπεις κιόλας στις ΗΠΑ!

Η κατάργηση της βίζας, σύμφωνα με τα υπογραφέντα, αφήνει το δικαίωμα στις αμερικανικές αρχές να απαγορεύσουν σε οποιονδήποτε φτάσει στις ΗΠΑ να μπει στη χώρα ως ανεπιθύμητος ή ύποπτος. Επίσης, αφήνει το δικαίωμα στις αρχές των ΗΠΑ να μην επιτρέψουν το ταξίδι σε όποιον θεωρούν επικίνδυνο ή ύποπτο σε απευθείας υπερατλανική πτήση με προορισμό τη Γη της Επαγγελίας και της γρίπης των χοίρων.

Αυτά βέβαια συμβαίνουν και γιατί η κυβέρνηση Σημίτη το 2003 έχασε το τρένο των υπόλοιπων δυτικοευρωπαίων της Ε.Ε., που υπέγραψαν με τις ΗΠΑ την κατάργηση της βίζας, εκδίδοντας τα διαβατήριά τους από τις αστυνομικές αρχές, χωρίς τους επαχθείς όρους που επιβλήθηκαν μετά στους ανατολικοευρωπαίους και την, ως συνήθως, καθυστερημένη -με όλη τη σημασία της λέξης- Ελλάδα.

Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, ενώ ήταν ενήμερες από νωρίς, συνέχιζαν να εκδίδουν τα διαβατήρια από τις νομαρχίες, λες και τα διαβατήρια θα ελέγχονταν διαφορετικά απ' όποια ελληνική δημόσια αρχή κι αν έβγαιναν!

Αυτή την ανεκδιήγητη βίζα παίρνει τώρα ως αντάλλαγμα η ελληνική κυβέρνηση για να παραδώσει τη λειτουργία των εγχώριων διωκτικών μηχανισμών στα αμερικανικά υπουργεία Εξωτερικών, Εσωτερικών και στις ποικιλώνυμες υπηρεσίες τού εκεί κράτους και παρακράτους.

Στην πραγματικότητα, η ελληνική κυβέρνηση, σε παροξυσμική κρίση αυτού που η ψυχιατρική ονομάζει «το κόμπλεξ του καλού παιδιού», τα δίνει όλα μπας και την αγαπήσουν πάλι οι ΗΠΑ, με την προσδοκία, ίσως, να ελεήσουν την πτωχή πλην τιμία ψωροκώσταινα με ένα νεύμα συμπάθειας προ της διαρκώς ισχυρότερης τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και της σαφώς κερδισμένης σκοπιανής.

Εκτός εάν η λεόντειος αυτή συμφωνία συνομολογείται επειδή η κυβέρνηση πιστεύει στο δίκαιο αυτού του ξεβρακώματος.

Σ' αυτή την περίπτωση δεν έχει παρά να ζητήσει να γίνει η Ελλάδα επισήμως 52η Πολιτεία των ΗΠΑ, για να έχει και το δικαίωμα να ψηφίζει τον εκάστοτε Αμερικανό πρόεδρο και την κυβέρνησή του.

Το βέβαιο είναι ότι η αμερικανική πολιτική σκηνή και η γραφειοκρατία θα σέβονται έτσι πιο πολύ αυτή τη χώρα και θα τρέχουν από πίσω της. Για τα ψηφαλάκια.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Ελευθεροτυπια 29/06/2009

Ο ελευθερος Τυπος

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε στα δημόσια πράγματα και στους αναγνώστες του η απόφαση της οικογένειας Αγγελόπουλου να οδηγήσουν τον «Ελεύθερο Τύπο» και τον ραδιοσταθμό City σε εκκαθάριση.

Οι εφημερίδες είθισται να πεθαίνουν από την ίδια πάντοτε αργόσυρτη αρρώστια, αλλά ποτέ, όπως τώρα, από έμφραγμα.

Αυτό, ο αιφνίδιος θάνατος, δεν μαρτυρά τίποτε άλλο παρά τον αυταρχισμό της ιδιοκτησίας, αυταρχισμός, που είναι και η βασική αιτία, για την οποία οδηγήθηκε σε αποτυχία το επιχειρηματικό αυτό εγχείρημα. Αυτό όμως αφορά στην εταιρεία.

Η οδήγηση της εφημερίδας σε εκκαθάριση έφερε στην επιφάνεια ένα σωρό ζητήματα, που αφορούν όχι μόνο στην ίδια, αλλά σε μεγάλο μέρος του Τύπου και της δημόσιας ζωής. Της ζωής των πολιτών.

Ο Τύπος στη μεγάλη του πλειονότητα -και όχι μόνο στην Ελλάδα- είναι το όχημα, ο μοχλός πίεσης, προκειμένου να εξυπηρετηθούν άλλα επιχειρηματικά ή πολιτικά συμφέροντα. Αυτή είναι η δύναμή του, αλλά και η καταδίκη του. Επειδή ο Τύπος αγοράζεται από πολίτες (δεν είναι δωρεάν σαν την τηλεόραση και το ραδιόφωνο) που ταυτίζονται μ' αυτόν, εγείρουν απαιτήσεις, τον θεωρούν κάτι σαν εκπρόσωπο των αναγκών και των ιδεών τους και δεν του συγχωρούν παρεκκλίσεις απ' αυτά, ούτε να υπηρετεί συμφέροντα ενάντια προς τα δικά τους.

Αυτή η φυσιολογική συμπεριφορά των αναγνωστών -μαζί με τη διαρκώς αυξανόμενη φυγοπονία και αγραμματοσύνη- είναι κατά τη γνώμη μου οι βασικές αιτίες, που οι εφημερίδες βλέπουν τις κυκλοφορίες τους να κατρακυλάνε.

Η ευθύνη γι' αυτή την κατάντια επιμερίζεται στους ιδιοκτήτες, τους δημοσιογράφους και τα κυκλώματα της διαφήμισης, κατ' αρχάς και δευτερευόντως στις κυβερνήσεις, τις πολιτικές δυνάμεις και το κεφάλαιο.

Οι συνέπειες από τη λειτουργία του Τύπου, όμως, είναι άμεσες στην καθημερινότητα των πολιτών. Οι κυβερνήσεις και μεγάλο κομμάτι του κεφαλαίου, όσο ισχυρά και αν είναι βρίσκονται υπό την κριτική των εφημερίδων και, εν πάση περιπτώσει, υπό τη διαρκή δυνατότητα των εφημερίδων σε κριτική και πλήρη διαλεύκανση.

Αυτή η συνθήκη, ακόμα και με την πλειονότητα του Τύπου στα χέρια ποικιλώνυμων συμφερόντων, αρκεί για να αποτρέπει ακρότητες της εξουσίας σε βάρος των αδυνάτων και αρκεί για να φοβάται το σύστημα να γίνει ακραία αυταρχικό.

Ο Τύπος στο σύνολό του δεν είναι καθαρός, με την έννοια της αγνότητας που προσδοκά κανείς από κάποιον ταγμένο σταυροφόρο. Προσφέρει, όμως, μια τεράστια ποικιλία ιδεών και απόψεων, μια πλήρη γκάμα φωνών, από τις πιο αντιδραστικές μέχρι τις πιο επαναστατικές, έτσι ώστε καθένας να μπορεί να βρει κάτι τίς που να πηγαίνει τη σκέψη του πιο πέρα ή κάτι τίς που να εκφράζει αυτούς που δεν μπορούν να εκφραστούν.

Ο Τύπος, ακόμα και έτσι όπως είναι, είναι τα μάτια αυτών που δεν έχουν να δουν και η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος, ναι. Αλλά χωρίς αυτόν η ζωή όλων των πολιτών θα ήταν πολύ χειρότερη.

Οι ίδιοι οι δημιουργοί των εφημερίδων, οι δημοσιογράφοι, θα έπρεπε να ξέρουν έτσι, ότι η δύναμή τους είναι η δημοσίευση και όχι η αποχή. Η αποχή ευνοεί κάθε εξουσία που δεν θέλει τον έλεγχο.

Οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι θα έπρεπε να ξέρουν ότι ένας επιχειρηματίας με λεφτά δεν αρκεί για να δώσει δουλειά σε 10 ανθρώπους. Η εφημερίδα πάνω από όλα είναι ψυχή. Αυτήν προσφέρει, γι' αυτήν αμείβεται ή απορρίπτεται.

Οι δημοσιογράφοι, που σήμερα μετράνε 250 άνεργους επιπλέον, δηλαδή εργαζόμενους, που δεν ξέρουν πώς θα πληρώσουν το νοίκι και τη δόση του δανείου τον ερχόμενο μήνα, είναι καιρός να σκεφτούν δύο φορές καλύτερα ποια είναι η ευθύνη τους να καλύψουν την είδηση για ένα εργοστάσιο, που έκλεισε στη Μακεδονία και άφησε στον δρόμο 500 ψυχές. Οχι σε μονόστηλο.

Ολοι οι παράγοντες στην έκδοση του Τύπου έχουν το ποσοστό της ευθύνης τους, είτε τα πράγματα είναι ρόδινα είτε είναι σκοτεινά. Οι δημοσιογράφοι, όμως, έχουν μια ευθύνη παραπάνω, γιατί ξέρουν πού εργάζονται, με ποιους και τι ακριβώς υπηρετούν.

Αν θέλουν να λέγονται δημοσιογράφοι και όχι απλώς υπάλληλοι έχουν χρέος να στέκουν αξιοπρεπείς απέναντι σε όλες τις εξουσίες, απέναντι στην υπογραφή τους και απέναντι στους πολίτες. Είτε οι πολίτες είναι αναγνώστες είτε όχι. Κι αυτό θα έπρεπε να το υπερασπίζεται πρώτα απ' όλους η Ενωση των Συντακτών τους.

Γιατί σε σέβεται κανείς τόσο όσο σέβεσαι τον εαυτό σου.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Eλευθεροτυπια 25/06/2009

Αντε και ...

Xθες, για πρώτη φορά στα μεταπολεμικά χρονικά, ο ελληνικός λαός με μια μεγάλη κίνηση αποχής από τις κάλπες έστειλε ένα ηχηρότατο πολιτικό μήνυμα, όχι μόνο στην κυβέρνηση, αλλά σε όλο το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

H χώρα θα συνεχίσει να κυβερνιέται από το 30% του 55%, δηλαδή από το 14% του συνόλου του εκλογικού σώματος! Kαι η αξιωματική αντιπολίτευση θα πανηγυρίζει μέχρι διθυραμβισμού, έχοντας αποσπάσει την προτίμηση του 17% του συνόλου των ψηφοφόρων! Eχοντας, μάλιστα, καταστήσει από πριν αυτές τις εκλογές δημοψήφισμα κατά της κυβέρνησης για να αλλάξει ο τόπος!

Aκόμα και στις ευρωεκλογές του 2004, που έγιναν τρεις μήνες μετά τις εθνικές εκλογές και ως εκ τούτου μπορούν να χαρακτηριστούν οι πιο αδιάφορες που έχουν γίνει, το ποσοστό αποχής δεν ξεπέρασε το 36% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους.

Aπό τη λήξη του εμφύλιου και μετά, δηλαδή εδώ και 60 χρόνια, είναι η πρώτη φορά, επίσης, που το ποσοστό της αποχής είναι μακράν υψηλότερο από του πρώτου κόμματος.

Για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει αυτό σε ισχύ αριθμού ψηφοφόρων, πρέπει να πάρει υπ'όψιν του ότι ο αριθμός των αποσχόντων είναι απόλυτος στο ποσοστό (δηλαδή το 45% είναι σχεδόν το μισό όλου του εκλογικού σώματος), ενώ το ποσοστό του πρώτου κόμματος (ΠAΣOK 37% περίπου) είναι επί όσων ψήφισαν! Δηλαδή, είναι το 37% του 55% του εκλογικού σώματος!

Aκόμα χειρότερα και επειδή οι αριθμοί είναι αδιάψευστα στοιχεία, που δεν μπορεί να αλλοιωθούν, με αύξηση 9 μονάδων στο ποσοστό αποχής (από 36% σε 45%) τα δύο μεγάλα κόμματα πήραν λιγότερες ψήφους και μικρότερο πραγματικό ποσοστό από τις προηγούμενες ευρωεκλογές!

Tο θλιβερό και συνάμα επικίνδυνο από τις χθεσινές εκλογές είναι ότι κανένα από τα κόμματα δεν πήρε στα σοβαρά το μήνυμα αυτό του ελληνικού λαού. Aντιθέτως, με τις μέχρι αυτή τη στιγμή αντιδράσεις τους, δηλώνουν σε όλους τους τόνους, άλλοι ότι κατήγαγαν νίκη μεγάλη, άλλοι ότι πλήρωσαν κάτι λαθάκια που θα τα διορθώσουν και άλλοι ότι ευχαριστήθηκαν που αύξησαν τα ψηφαλάκια τους.

O ελληνικός λαός δεν είναι ένας αδιάφορος λαός για τα πολιτικά. Aντιθέτως, κατηγορείται από όλη την Eσπερία ότι αναλώνεται περισσότερο από όσο πρέπει (με το αγγλοσαξονικό πρέπει). Δεν απέχει, λοιπόν, από εκλογικές αναμετρήσεις στα μεγάλα ποσοστά που απέχουν οι Aμερικανοί και πολλοί από τους καθωσπρεπιστές Eυρωπαίους.

H χθεσινή του στάση δεν είναι στάση αδιαφορίας. Eίναι ένα μεγάλο χαστούκι, ένα φτύσιμο -όπως λέει ο ίδιος- στην εικόνα που εμφανίζουν τα κόμματα, στη νοοτροπία τους, στη γλώσσα τους. Tο κυριότερο, στην ηθική τους. Aκόμα πιο σημαντικό είναι ένα ηχηρό αίτημα για αλλαγή πολιτικού σκηνικού.

O λαός είναι δέσμιος αυτών των κομμάτων, αφού κανένας νέος μεγάλος πολιτικός σχηματισμός δεν εμφανίζεται να αντικαταστήσει τα απολιθώματα της μεταπολίτευσης. H N.Δ. παρέμεινε ένα συντηρητικό μόρφωμα, κολλημένο στον παλαιοκομματισμό των προγόνων της, αντί να μετατραπεί σε κέντρο, και το ΠAΣOK έγινε κομμάτι της συντηρητικής, φαύλης εξουσίας, αντί να γίνει ο εκφραστής μιας μεγάλης αριστεράς.

O λαός, αντί να επιλέξει την ακυβερνησία και ξέροντας ότι στην Eλλάδα δεν μπορεί να συνεργαστεί ούτε ο καφετζής με τον βοηθό του, επιλέγει στις εθνικές εκλογές να συμμετέχει αντί να απέχει και να ψηφίζει αυτό που θεωρεί κάθε φορά μικρότερο κακό.

Tο αποτέλεσμα είναι ότι από το 1981 και εδώ, που ήλπιζε, πληρώνει διαρκώς το μάρμαρο μέχρι να πει με τη χθεσινή ογκώδη αποχή του, σε μια ανώδυνη γι' αυτόν αναμέτρηση, «άντε και...».

Tα κόμματα και οι διαπλεκόμενοι παράγοντες στα MME δεν πρόκειται να πάρουν χαμπάρι. Θα συνεχίσουν αυτό που ξέρουν γιατί δεν ξέρουν τίποτε άλλο να κάνουν.

Mέχρι τη μέρα που θα πληρώσουν πολύ ακριβά το τίμημα, από κάθε καινούργιο που θα γεννήσει η ανάγκη. Γιατί η ανάγκη συνήθως εκφράζει την οργή. Eνάντια στις Aντουανέτες. Kαι γεννάει, σκοτώνοντας το σάπιο.

Eλευθεροτυπια 8/6/2009