Και συ λαε εκμαυλισμενε

Αρχισε και κορυφώνεται η προβολή της χιλιοπαιγμένης κωμωδίας «ψήφισέ με να σε σώσω», σε σκηνοθεσία των κομμάτων ομοθύμως, με τους ίδιους ηθοποιούς εδώ και χρόνια και με παραγωγό αυτόν που μονίμως πληρώνει: το κορόιδο, που λιβανίζεται ως εμπνευστής, ως κυρίαρχος, ως πρωταγωνιστής: τον ψηφοφόρο και τα παιδιά του.

Ας πρόσεχε, θα μου πείτε. Μα, προσέχει.

Το 1974, ακολουθώντας το ρεύμα της εποχής ψήφισε με πάνω από 50% τον Κ. Καραμανλή, τον οποίο είχε διώξει με ανάλογο ποσοστό μόλις 10 χρόνια νωρίτερα. Το 1977 του ξανάδωσε την πλειοψηφία για να βρεθεί με τον Κ. Μητσοτάκη υπουργό Συντονισμού και με απαγορευμένο το ξενύχτι! Δεν το άντεξε. Το 1981 φέρνει στην εξουσία τον Ανδρέα Παπανδρέου, που κάνει πράξη το όνειρο του μέσου Ελληνα: κλέψε πριν σε κλέψουν, κορόιδεψε πριν σε κοροϊδέψουν.

Το 1985, και ενώ ο Δημοκρατικός Στρατός του 1949 αριθμούσε ήδη πάνω από 2,5 εκατομμύρια φαντάρους σε σύνταξη και πάνω από 6.000.000 Ελληνες είχαν αντισταθεί στη χούντα, σε σημείο που να απορεί κανείς πώς άντεξε η επάρατος για εφτά (7) χρόνια, ο κι εσύ λαέ βασανισμένε, που ήδη θεωρούσε ότι μπορεί να κάνει ένα δωράκι 500.000.000 δρχ. στον εαυτό του απ' τον δημόσιο κορβανά ατιμώρητος, επιβράβευσε με μια νέα θητεία την κυβέρνηση του Λευκού Πελέ, προσδοκώντας να αλώσει και τις ελάχιστες υπηρεσίες και Αρχές του κράτους, που αντιστέκονταν ακόμα στην αυθαιρεσία, λόγω της ξεροκεφαλιάς μερικών εργαζομένων τους.

Επειδή ο πεινασμένος κλέβει άγαρμπα, το 1989 καλείται να ψηφίσει εν μέσω γενικής κατακραυγής για τα δημόσια λεφτά, που τρώγονταν ανεξέλεγκτα. Βρέθηκε με μια κυβέρνηση συνεργασίας όλων των μεγάλων κομμάτων και με μια Αριστερά για πρώτη φορά ενωμένη. Δεν το άντεξε ούτε αυτό. Ηταν τέτοιο το σοκ, που ψήφισε τον Μητσοτάκη. Αυτή τη φορά ο εξαποδώ δεν του απαγόρευσε το ξενύχτι. Του απαγόρευσε τις αυξήσεις μισθών.

Ευτυχώς, χάρη στην ανεξάρτητη συνείδηση των επιχειρηματιών, που δεν ανακατεύονται με την πολιτική εκτός αν κινδυνεύουν τα συμφέροντά τους, μια σύμβαση του ΟΤΕ πήγε στραβά και ο κυρίαρχος λαός ξανάφερε στην εξουσία το 1993 τον ήρωα του Χέρφιλντ, Ανδρέα, που μεταξύ Τήνου - Πάτμου και Παναγιάς της Καστριανής ξανάχτισε τη λαϊκή συνείδηση της αρπαχτής, που είχαν απειλήσει οι κυβερνήσεις συνεργασίας και ο μονοφαγάς πρώην πρωθυπουργός.

Στη διάρκεια των ετών 1994-1996 αποδείχτηκε περίτρανα ότι αυτή η χώρα δεν έχει ντε και καλά ανάγκη πρωθυπουργού για να κυβερνιέται, μήτε και καταστρέφεται. Ο λαός, όμως, έχει αντίθετη άποψη. Το φθινόπωρο του 1996 καλείται να ψηφίσει και προκρίνει τον σοβαρό κύριο Σημίτη, που είχε ήδη δώσει τα Ιμια και τον Οτζαλάν.

Μια νέα εποχή ανατέλλει. Η οικονομική λιτότητα για τους εργαζόμενους, που άρχισε επί Σημίτη το 1985 και η οποία δεν αγγίζει κατά διαβολική σύμπτωση ούτε τους επιχειρηματίες ούτε τις τράπεζες, που αυξάνουν αλματωδώς τα κέρδη τους, παγιώνεται.

Κατά διαβολική σύμπτωση ο περίγυρος του πρωθυπουργού και μεγαλοϋπουργοί ενισχύουν τον Αρμάνι και την Ντόνα Κάραν. Το 2000 ο κυρίαρχος λαός κάνει λάθος για 70.000 ψήφους και ξαναφέρνει την ίδια κυβέρνηση στην εξουσία.

Ξεπατωμένος από την εκτεταμένη κλοπή κυβερνητικών και του άλλου μισού λαού, που του πουλάει τη χωριάτικη 12 ευρώ στις διακοπές του και το κινέζικο τσίτι του ενός ευρώ για 100, διορθώνει το λάθος του το 2004, φέρνοντας στην εξουσία τον νέο, άφθαρτο, πολλά υποσχόμενο Καραμανλή τον Βου, που θα ξήλωνε το κράτος της ρεμούλας και των πέντε νταβατζήδων.

Το 2007 και αφού η επανίδρυση του κράτους της ρεμούλας και των 5 νταβατήδων είδε ανίκανη την Ελλάδα να καίγεται, το τηλέφωνο του πρωθυπουργού να παρακολουθείται, την Παιδεία να πατώνει από τα μικροσυμφέροντα διδασκόντων και διδασκομένων, την Υγεία να χρηματίζεται με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο, τη δημόσια διοίκηση να κλέβει τον κόπο των ασφαλισμένων στα ταμεία, ο πρωταγωνιστής, μοναδικός, πάνσοφος, κυρίαρχος λαός ξανάδωσε μια ευκαιρία στον Βου, προκειμένου να αποφύγει μια ακόμα διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, τα ευεργετήματα της οποίας ήταν ακόμα νωπά στη μνήμη του.

Η λαϊκη εντολή δεν έγινε σεβαστή. Πριν συμπληρωθούν δύο χρόνια άγριας λιτότητας, τραπεζικού οργίου, διαπλοκής κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών με κυκλώματα πλουτισμού του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, όργιου διορισμών, δικαστικής αυθαιρεσίας, αστυνομικής βίας και ανύπαρκτης εξωτερικής πολιτικής, ο πρωθυπουργός παραιτείται απαιτώντας να ξαναψηφιστεί.

Στις δύο προηγούμενες εκλογές, που έγιναν Οκτώβριο, νικητής βγήκε το ΠΑΣΟΚ. Στις δύο που έγιναν Σεπτέμβριο νικητής βγήκε το κόμμα που ήταν ήδη κυβέρνηση. Σε καμιά αναμέτρηση νικητής δεν ήταν η Αριστερά. Βγάλε συμπέρασμα.

Σήμερα, ο κυρίαρχος λαός δεν βρίσκεται μπροστά σε δίλημμα. Θα επιλέξει να απαλλαγεί από έναν πρωθυπουργό που δεν επανίδρυσε το κράτος, δεν αποδυνάμωσε τους νταβατζήδες, δεν ελάφρυνε τους εργαζόμενους αλλά τους εργοδότες και από ένα κόμμα, που επιδόθηκε στο ίδιο όργιο ρουσφετιών, που είχε επιδοθεί και το ΠΑΣΟΚ, και στην εξάπλωση της διαφθοράς μέχρι και στην τελευταία συνείδηση πολίτη.

Το δράμα του ο λαός θα το ζήσει για πολλοστή φορά από το 1989, μετά τις εκλογές και τον νέο θρίαμβο της κυριαρχίας του. Μόλις δει στην τσέπη του τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα, αν όχι και χειρότερα, επειδή η εποχή του δανεικού και του τζάμπα πλουτισμού έχει περάσει και πρέπει να πληρωθεί ο λογαριασμός. Με τις τράπεζες αγριεμένες μετά το στραπάτσο που έπαθαν από το μαϊμού χρήμα, που έπαιζαν στο διεθνές καζίνο.

Εχει εκπαιδεύσει κανείς τον κόσμο να έχει εργατική συνείδηση και συνείδηση αγοραστή; Κανείς. Το μέγα πλήθος ζει και ονειρεύεται γκλαμουριές και ξόδεμα με απαιτήσεις, μια θέση στο Δημόσιο για να πληρώνεται χωρίς να δουλεύει και μια τρύπα στον ιδιωτικό τομέα με «σιωπή μη χάσουμε τη θέση μας».

Ο κυρίαρχος έχει μολυνθεί, έχει εκμαυλιστεί, έχει διαφθαρεί απολύτως να έχει απαιτήσεις χωρίς υποχρεώσεις, όχι μόνο στη δημόσια και κοινωνική του ζωή, αλλά και στην ιδιωτική του, στο σπίτι του.

Ετσι, με μια Αριστερά στο ρόλο του γαβριά με τη σφεντόνα, αυτοαποκλεισμένη από τη διεκδίκηση της εξουσίας, επομένως από τον επωμισμό της ευθύνης των πράξεων, ο ένας, μοναδικός, υπέρλαμπρος, κυρίαρχος, παραχαϊδεμένος και παραμυθιασμένος λαός είναι έτοιμος να αλλάξει, με πανηγύρια κιόλας, αλυσίδες.

Αυτά παθαίνεις άμα είσαι η υπέρτατη εξουσία δι' αντιπροσώπων. Σαν να 'σαι μητέρα δι' αλληλογραφίας. Εχει λιγότερο κόπο, αλλά είσαι ένα τίποτα.

Κυρ.Ελευθεροτυπια 13/09/2009

Ομηρων Οδυσσεια

Η απόφαση του πρωθυπουργού και προέδρου της Ν.Δ. να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές αποδεικνύει αυτό, για το οποίο τον κατηγορούν αντίπαλοι, αλλά και οπαδοί τού κόμματός του: είναι ξεκομμένος από την πραγματικότητα.

Ο Καραμανλής, που πριν από το 2004 ήξερε ποιοι κυβερνούσαν πραγματικά τη χώρα και τι στερειτο ο λαός, έδειξε ύστερα από 6 χρόνια στο τιμόνι της διακυβέρνησης ότι δεν έχει κανένα από τα χαρίσματα, με τα οποία τον φόρτωναν εκούσιοι και ακούσιοι προπαγανδιστές του.

Πρώτα και κύρια, του λείπει η πυγμή. Υποτασσόμενος στους μηχανισμούς στρατηγικής του κόμματός του, μακριά από το λαϊκό αίσθημα και τις ανάγκες του τόπου, άφησε ανέγγιχτο όλο το κύκλωμα διαφθοράς, που άφησε πίσω του το ΠΑΣΟΚ το 2004. Φοβισμένος μήπως πέσει θύμα του από τις πρώτες μέρες, και εν όψει Ολυμπιακών Αγώνων, κατόρθωσε να αποθρασύνει τους μηχανισμούς ρεμούλας σε όλο τον δημόσιο τομέα και στους διαπλεκόμενους μαζί του.

Αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης τόλμης ήταν να αρχίσουν να συμμετέχουν στο παιχνίδι του βρώμικου πλουτισμού όλο και περισσότερα μικρά και μεγάλα στελέχη του κυβερνητικού κόμματος, αποθρασυμένα από τη διαρκή ατιμωρησία και ανοχή του εμπνευστή των σεμνών και ταπεινών. Ο Καραμανλής υποσκελίστηκε από το κομματικά διεφθαρμένο σύστημα των παρανομιών και παρατυπιών σε διορισμούς, αναθέσεις έργων, μοίρασμα κονδυλίων, παροχών επιδοτήσεων, και φυσικά της παντοκρατορίας των πέντε νταβατζήδων, τους οποίους θα κατατρόπωνε!

Ακολουθώντας, μάλιστα, την προσφιλή νοοτροπία των προκατόχων του, του ΠΑΣΟΚ, δεν τόλμησε και οδήγησε σε συγκάλυψη όλες τις υποθέσεις σκανδάλων, που αποκαλύφθηκαν, με κορυφαία εκείνη των υποκλοπών, όπου, αφού κατήγγειλε τις ΗΠΑ για την παρακολούθηση ακόμα και των πρωθυπουργικών τηλεφώνων, στο τέλος μόνο που δεν ζήτησε συγγνώμη από την υπερδύναμη και τη Vodafone, την ώρα μάλιστα που ένας εργαζόμενος είχε χάσει τη ζωή του υπό πολύ σκοτεινές συνθήκες γι' αυτήν την υπόθεση. Ακριβώς όπως και ο κ. Σημίτης, ο Καραμανλής αχρηστεύτηκε και μοιραία συνοδοιπόρησε με το διεφθαρμένο κομμάτι της παράταξής του, που ξεκοκάλισε με χρυσά κουτάλια τον δημόσιο κορβανά, καλώντας μάλιστα τους υπόλοιπους πολίτες να πληρώνουν με φορολογίες και εισφορές τα ελλείμματα, που αυτοί οι συγκεκριμένοι διεφθαρμένοι μηχανισμοί δημιούργησαν.

Η ανεπάρκεια του πρωθυπουργού έγκειται σ' αυτό ακριβώς το σημείο. Ενώ διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για το καλό του λαού, ακολουθεί κατά γράμμα τη γραμμή και τις συμβουλές εκείνων, που υπηρετούν τους πιο αντιλαϊκούς και απατεωνίστικους μηχανισμούς.

Ακόμα και στον νευραλγικό τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ενώ είδε νωρίς ότι σημαντικά συμφέροντα της χώρας εξυπηρετούνται από την προσέγγιση της ρωσικής και κινέζικης πολιτικής, οπισθοχώρησε άρον άρον προ της αμερικανικής πίεσης, η οποία μάλιστα χρησιμοποιεί ως πολιορκητικό κριό την ίδια την υπουργό Εξωτερικών, που ο πρωθυπουργός έβαλε σ' αυτή τη θέση για λόγους εσωκομματικής ισορροπίας!!

Για να μην είναι ανακόλουθος με τα παραπάνω, έχει εγκαταλείψει το Κυπριακό στα νύχια της τουρκικής και αμερικανικής διπλωματίας, γκρεμίζοντας ό,τι κέρδισε η Κύπρος με την ανοχή που ο ίδιος έδωσε στον Τάσσο Παπαδόπουλο για να χτίσει μια δυνατή Κύπρο - μέλος της Ε.Ε.

Το ερώτημα που ορθώνεται μπροστά σ' έναν καλόπιστο κριτή είναι: «Εχει καλύτερους για να ασκήσει πολιτική ο πρωθυπουργός;». Η απάντηση είναι ίδια με εκείνη για την κυβέρνηση Σημίτη: «Δεν έχει, αλλά δεν έκανε τίποτε για να συμμαζέψει αυτούς που έχει».

Στις εκλογές του 2007, ο λαός έδωσε στον Κ. Καραμανλή μια λυμφατική πλειοψηφία όχι επειδή του άρεσε η πολιτική του αλλά επειδή είχε ακόμα τη γεύση στο στόμα από το ΠΑΣΟΚικό όργιο της τελευταίας τετραετίας.

Τώρα, είναι τέτοια η γεύση από το νεοδημοκρατικό όργιο της τελευταίας τριετίας, το οποίο μάλιστα καλείται ξεδιάντροπα να πληρώσει ο λαός, που η γεύση από την ΠΑΣΟΚική ρεμούλα έχει ξεθωριάσει από τη μνήμη. Τόσο πολύ, που ο κόσμος είναι έτοιμος να ξαναδώσει τη διακυβέρνηση στους πράσινους με αυτοδυναμία, προκειμένου τουλάχιστον να απαλλαγεί από αυτή την επιθετικότατη, άδικη, αντιλαϊκή, διεφθαρμένη παρέα, όπου ο υπαρχηγός υπουργός ΠΕΧΩΔΕ είναι ανερυθρίαστα ιδιοκτήτης αυθαιρέτου!

Ολαός, στην πλειονότητά του, δεν είναι κανένας άγιος. Εκμαυλίστηκε από τις κυβερνήσεις να ζει με αυθαιρεσία και παρανομία και εκπαιδεύτηκε απ' αυτές να έχει μόνο απαιτήσεις χωρίς υποχρεώσεις. Ζώντας ο μισός σε βάρος του άλλου μισού, κλέβοντας και φοροδιαφεύγοντας, δεν είναι πρόθυμος να συμμετάσχει σε τίποτε δικαιότερο. Ξέρει, άλλωστε, ότι η δικαιοσύνη είναι για τους ισχυρούς.

Ο κ. Καραμανλής δεν ξέρει ότι θα τον τιμωρήσουν και οι έντιμοι, για τα νύχια των αισχρών στα οποία τούς έχει παραδώσει, και οι αυθαίρετοι, που απειλεί τώρα ότι θα τους νοικοκυρέψει.

Και ο λαός δεν ξέρει ότι αυτοί τους οποίους θα ψηφίσει για σωτήρες είναι οι ίδιοι που είχε διώξει ως διεφθαρμένους. Ο αρχηγός τους δεν παίζει κανέναν ρόλο. Από την αρχή της προεδρίας του αποδείχτηκε δέσμιος των κομματικών μηχανισμών και ανίσχυρος να υπερασπιστεί τις -αμφίβολης αποτελεσματικότητας- νέες ιδέες του.

Αλλά, άμα θέλεις να είσαι κυρίαρχος λαός πρέπει να επιβάλεις και την κυριαρχία σου. Δεν μπορεί να την εξαντλείς στα παρακάλια για ένα διορισμό στο Δημόσιο ή για μια απαλλαγή του αυθαίρετου.

Ελευθεροτυπια 10/09/2009

Και στα δικα σας

Ειμαι και φαινομαι

Εμβολιο για καυσωνα εχετε;

Ας υποθέσουμε ότι ήσαστε στην Αθήνα χθες-προχθές και κυκλοφορούσατε έχοντας αρπάξει τον ιό της γρίπης.Τι πιθανότητες είχατε να επιζήσετε; Εξαρτάται. Σύμφωνα με την κοινή λογική και την επιστήμη, αν δεν παθαίνατε εκείνη τη στιγμή έμφραγμα και αν δεν σας είχαν αφαιρέσει ενάμιση από τα δύο πνευμόνια, οι πιθανότητες ήταν 999* με το μέρος σας. Αφήνω το 1* για την περίπτωση που, περνώντας απέναντι από την Ερμού στο Σύνταγμα, σάς χτυπούσε αυτοκίνητο.

Σε μια ιστορία υπάρχει πάντα και η άλλη πλευρά, ενίοτε μάλιστα και η παράλλη. Στη δική μας υπόθεση και σύμφωνα με τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, μερικούς γιατρούς και τους αντιπροσώπους των φαρμακευτικών εταιρειών, τη βγάζατε δεν τη βγάζατε. Γιατί αν γλιτώσετε από τον ιό της γρίπης, μπορεί να εκμετρήσετε το ζην από τους 39 βαθμούς θερμοκρασία, πρωτοφανή για την εποχή, δεδομένου ότι μέσα στον Ιούλιο, από τη μέρα που θυμάμαι τον κόσμο, τα 42άρια είναι ρουτίνα, με μοναδικό θύμα κανένα βασιλικό που έμεινε απότιστος.

Στη ζωή κυκλοφορούν δισεκατομμύρια ιοί, που είναι η βάση της ζωής. Ολοι έχουν εχθρούς από τους οποίους εξοντώνονται. Δύο είναι ανίκητοι: της ανοησίας και της αμάθειας.

Διαβάζοντας και ακούγοντας σχεδόν όλους τους γιατρούς, ακόμα και τους πιο φοβικούς, διαπιστώνει κανείς την ίδια διάγνωση: ο ιός της νέας γρίπης είναι ήπιος, και μάλιστα ηπιότερος από την κοινή γρίπη, που σέρνεται συνήθως μετά το φθινόπωρο.

Μάλιστα, σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, κινδυνεύει το 2% του 30% του πληθυσμού, που αναμένεται να νοσήσει. Να συνεννοηθούμε. Οταν ο γιατρός λέει «νοσήσεις» εννοεί να ψωνίσεις τον ιό, ακόμα κι αν δεν τον καταλάβεις. Οταν ο μέσος άνθρωπος λέει «νοσήσει», εννοεί να πέσει στο κρεβάτι. Συνεννόηση, περίπτερο.

Το 2% του 30% των 11.000.000 κατοίκων αυτής της χώρας είναι 60.000 άνθρωποι. Και όταν λέει η επιστήμη «κινδυνεύει» εννοεί όλους αυτούς που έχουν βαριές πνευμοπάθειες, AIDS, βαριές καρδιοπάθειες, βαριές νεφροπάθειες, προχωρημένους καρκίνους, πεσμένο ανοσοποιητικό, σπάνιες αλλεργίες και τα αντίστοιχα. Δηλαδή, πάνω από μισό εκατομμύριο ανθρώπους στην Ελλάδα! Απ' αυτούς, δεν θα πεθάνουν, αλλά κινδυνεύουν με επιπλοκές 60.000! Κινδυνεύουν περισσότερο εδώ και χρόνια, που κυκλοφορούν στη μολυσμένη ατμόσφαιρα των πόλεων και -πολύ συχνά- στα ανεπαρκή ή κακόβουλα χέρια γιατρών, ιδρυμάτων, νοσοκομείων, εξεταστικών κέντρων, αδιαφορίας συγγενών.

Προς τι λοιπόν ο ντόρος και ο βομβαρδισμός από τηλοψίας, με μουσικές υποκρούσεις που φέρνουν τον Χάνιμπαλ να μας φάει τις σάρκες, υπό την πομπώδη φωνή του τηλεπαρουσιαστή, που φοράει πάμπερς για να μη χεστεί κι ο ίδιος απ' το φόβο που σπέρνει;

Είναι το έργο τρόμου του ίδιου σκηνοθέτη, που στήνει θεατρικά καημένους μισθοσυντήρητους με τα μικρόφωνα στο χέρι για να μας περιγράψουν πώς ζούμε από θαύμα στους ανυπόφορους 39 βαθμούς, Ιούλη μήνα, και οι οποίοι -βαθμοί- πέφτουν το βράδυ στους 25!

Πραγματικά, είναι να απορεί κανείς πώς ζούμε. Με τον υπουργό Υγείας να υπόσχεται (!) ότι η χώρα θα προμηθευτεί εγκαίρως όλα τα εμβόλια που χρειάζεται (;;;), με το ΠΑΣΟΚ να κατηγορεί την κυβέρνηση ότι δεν έχει σχέδιο αντιμετώπισης της πανδημίας (!), με τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να λέει ότι η Θεία Κοινωνία (σε αντίθεση με τη θεία Αγλαΐα) είναι θεολογικό ζήτημα, με τον ακαδημαϊκό Δ. Τριχόπουλο να αναλύεται σε αριθμητικά δεδομένα για 4.000 νεκρούς σε κάθε 1.000.000 αρρώστους και με τον Andrew Witty του φαρμακευτικού γίγαντα Glaxo Smith Kline να δηλώνει: «Εχουμε παραγγελίες για 195.000.000 εμβόλια και συζητήσεις με 50 κυβερνήσεις». Η Glaxo είναι μία μόνο από τις 5 εταιρείες που... πειραματίζονται ακόμα για το εμβόλιο! Ενώ οι ασπιρίνες, τα απλά αντιβιοτικά και οι γιατροί θα αμειφθούν χωρίς να είναι σε πειραματικό στάδιο. Σίγουρες δουλειές.

Είναι πολλά τα λεφτά, Αρη. Αλλά η βλακεία, ακόμα περισσότερη.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Ελευθεροτυπια 27/07/2009

Πυρ κατα ρυπας

Με μια διθυραμβική ανακοίνωση, με την οποία περιορίζεται τάχα η ατμοσφαιρική ρύπανση στην πόλη της Αθήνας, αλλά όχι απαραιτήτως και στις άλλες μεγαλουπόλεις, και δήθεν βοηθιέται ο πολίτης να αλλάξει προς το νεότερο το αυτοκίνητό του, ο υπουργός (και) Περιβάλλοντος χθες εξήγγειλε το νέο πακέτο φορολόγησης των υπηκόων.

Τα μέτρα «για την αντιμετώπιση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης», όπως τα ονομάζει η κυβέρνηση, πάσχουν κραυγαλέα, και προδίνονται σε πολλά σημεία, τα πιο χτυπητα από τα οποία είναι:

* Η ατμοσφαιρική ρύπανση δεν αφορά μόνο στην Αθήνα και μόνο στο κέντρο της. Αφορά, επίσης, πιεστικά στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στη Λάρισα, στο Ηράκλειο και σ' ολόκληρο το πολύπαθο λεκανοπέδιο.

Τα μέτρα για τον πράσινο δακτύλιο που εξαγγέλθηκαν αφορούν μόνο στο ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας και τέσσερις γειτονιές της!

Δεν λαμβάνεται καν υπ' όψιν, ότι δεν είναι το μικρό κέντρο που μολύνει την περιφέρεια, αλλά η μεγάλη περιφέρεια που σκοτώνει όλη την πρωτεύουσα. Με τη βιομηχανική ζώνη στο Θριάσιο και στα δυτικά προάστια, από κει δηλαδή που φυσάει 200 στις 300 μέρες το χρόνο!

* Βαφτίζονται καθαρά και μη ρυπογόνα όλα τα τέρατα άνω των 3.000 κυβικών, που μπορεί μεν να είναι νέας τεχνολογίας, υβριδικά και τριτσικονοκαλπουζανάτα, αλλά ρίχνουν στην ατμόσφαιρα διπλάσια καύσιμα από ένα μέσο καταλυτικό αυτοκίνητο, επιβαρύνοντας έτσι κατά πολύ το τοπίο.

Αυτά, λοιπόν, τα απολύτως ρυπογόνα αγαπημένα της νεομικροαστικής επίδειξης επιβραβεύονται κιόλας με μείωση τελών κυκλοφορίας!

* Δεν λαμβάνεται καμμία μέριμνα για τα 15.000 ταξί, που κυκλοφορούν διαρκώς, διανύοντας 150.000 χιλιόμετρα το χρόνο κατά μέσο όρο (ενώ κάθε Ι.Χ. διανύει περίπου 5.000 - 15.000). Με αμφίβολης ποιότητας και προέλευσης καύσιμα, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και χωρίς κανένα σοβαρό κίνητρο ανανέωσης του στόλου τους.

* Επιβαρύνεται με τις εξαγγελίες το ισοζύγιο του κράτους. Ενθαρρύνεται η αθρόα εισαγωγή νέων ή και μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, πριμοδοτώντας ουσιαστικά μόνο τους εισαγωγείς αυτοκινήτων και τους εμπόρους, χωρίς να ωφελείται καμμία επαγγελματική τάξη, καμμία παραγωγική μονάδα, κανένα know how. Μόνο οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες.

* Μένει ανέγγιχτο το αμαρτωλό κύκλωμα των καυσίμων, για τα οποία δεν υπάρχει ακόμα και σήμερα τυποποιημένη ποιότητα, ενώ αμφίβολος είναι ο έλεγχος και για εκείνα που έρχονται απ' έξω, όπως για παράδειγμα από τη Βουλγαρία.

Μια λεπτομέρεια, που μαρτυράει σ' όλο της το μεγαλείο τη φορομπηχτική χτεσινή εξαγγελία, που βαφτίστηκε αντιρρυπαντικό μέτρο, είναι ότι διαχωρίζονται τα καταλυτικά αυτοκίνητα του 2000 και του 2004 από εκείνα του 2005 και του 2008 σε δύο κατηγορίες, από τις οποίες η πρώτη χαρατσώνεται με 50 ευρώ το χρόνο, χωρίς να έχει αλλάξει η τεχνολογία και χωρίς οι κάρτες καυσαερίων, που έχουν αυτά τα αυτοκίνητα, να δείχνουν αποκλίσεις που να δικαιολογούν τον διαχωρισμό!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα ικανό κομμάτι του στόλου των Ι.Χ. στην Ελλάδα είναι γερασμένο και πρέπει να αλλάξει.

Είναι, όμως, γερασμένο γιατί ποτέ δεν δόθηκε κίνητρο τα τελευταία 20 χρόνια στα αδύναμα οικονομικά στρώματα του πληθυσμού που το έχουν, για να το ανανεώσουν.

Σε αντίθεση με τις άλλες χώρες της Ε.Ε., ο μέσος Ελληνας εξακολουθεί και πληρώνει ακριβά για ένα καινούργιο αυτοκίνητο σε σχέση με το εισόδημά του.

Αυτό καθόλου δεν απασχολεί την κυβέρνηση, που με τη χτεσινή εξαγγελία όχι μόνο βάζει πάλι βαθύτερα το χέρι της στην τσέπη των πιο αδύνατων, αλλά σχεδόν τους υποχρεώνει να ξοδέψουν 10.000-15.000 ευρώ για να ξεφορτωθούν το οικονομικά απαξιωμένο πλέον αμάξι τους!

Δεδομένου ότι αν είχαν τα λεφτά θα το 'χαν κάνει από μόνοι τους, είτε θα φεσωθούν είτε θα κρατήσουν το «ρυπογόνο» και θα υποστούν το ετήσιο νέο χαράτσι. Μιας εξαιρετικά ρυπογόνας πολιτικής, που θα συνεχίσει να ρυπαίνει.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Ελευθεροτυπια 23/7/2009