Την αρπαζεις,αλλιως τις αρπαζεις

Οι εκδηλώσεις για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, που κορυφώνονται, μοιάζουν περισσότερο με μια απόπειρα παρά με μια πράξη. Μοιάζουν περισσότερο με μια καρικατούρα παρά με μια πρωτοτυπία. Μοιάζουν περισσότερο με μια καπηλεία παρά με μια παρέμβαση.

Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου πυροδότησε πέρυσι μία έκρηξη, που αντίστοιχή της δεν είχε ξαναζήσει η μεταπολιτευτική Ελλάδα. Σε γειτονιές που ξεπερνούσαν τα όρια της Αθήνας, της Πάτρας και της Θεσσαλονίκης. Με μια μαζικότητα και ηλικιακή ομοιογένεια, που ξεπερνούσε τα όρια της οικονομικής και κοινωνικής τάξης. Με μια ταύτιση στις απαιτήσεις, που ξεπερνούσε τα στενά πολιτικά και κομματικά όρια.

Ο περσινός Δεκέμβρης ήταν πραγματικά η επίδειξη δύναμης μιας νεολαίας απέναντι σ' ένα αδύναμο και θρασύδειλο, υπόγειο αλλά πάνοπλο κράτος εξουσίας. Και, κυρίως, απέναντι σε μια γονεϊκή νοοτροπία γαλούχησης γενεών με απαιτήσεις, χωρίς αυτή η ίδια η γονεϊκή εξουσία να έχει υπερασπιστεί όχι το μέλλον των γεννημάτων, αλλά ούτε το παρόν το δικό της.

Ο Δεκέμβρης ήταν η φωνή μιας νεολαίας που σιχάθηκε την υποκρισία και το ψέμα καθενός που είναι από πάνω της. Στην πραγματικότητα, ήταν ένα ξέσπασμα μιας μέρας της δεκαετίας του '60. Μιας μέρας μόνο. Γιατί τη δεκαετία του '60 η νεολαία, πολιτικοποιημένη και όχι, ανέτρεψε ό,τι μέχρι εκείνη την εποχή ήταν status. Και έχτισε μια δικιά της νοοτροπία, την επέβαλε και την εξάπλωσε, και στο τέλος πούλησε σε τιμή ευκαιρίας ό,τι ιδανικό για ειρήνη, ισότητα, αδερφότητα διακήρυττε και τραγουδούσε.

Η δολοφονία του Γρηγορόπουλου αγκαλιάστηκε με τη σιχαμάρα των νέων για το ξεπούλημα των ιδεών, την υποκρισία των κατεστημένων γονέων και την αβεβαιότητα για το υπαρξιακό αύριο. Προσοχή, όχι το εργασιακό -50 ευρώ μεροκάματο βγάζεις πανεύκολα αν θες να πας να ιδρώσεις στο χωράφι και στην οικοδομή, που ψάχνουν για χέρια. Το υπαρξιακό. Δεν υπήρχαν ποτέ δίκαιες κοινωνίες για τις νεολαίες του τελευταίου αιώνα. Τα 15 και 20 χρόνια είναι από τη φύση τους σε θέση αμφισβήτησης του κάθε καθεστώτος. Και έχουν την άδολη ματιά, που ξεχωρίζει τις αδικίες και την ανισοκατανομή. Γεννημένοι σε κοινωνίες που τους έχουν ζαλίσει τον έρωτα για Δημοκρατία και Δικαιοσύνη. Τρίχες.

Αυτές τις τρίχες αντιγύρισε πίσω η νεολαία πέρυσι. Μόνο που έτσι προστατευμένη στην πλειονότητά της και επομένως ευνουχισμένη από τη γονεϊκή, όχι ουσιαστική, αλλά χειροπιαστή υπερπροστασία, σταμάτησε την εξέγερση παραμονή Χριστουγέννων για να κάνει τις διακοπές της! Πρωτοφανές; Μπορεί. Αλλά σημαντικό για να καταλάβει κανείς το σήμερα. Και να υποψιαστεί, ίσως, το αύριο.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, η νεολαία έχει επιστρέψει στις γειτονιές. Αμφισβητεί και φοβάται το αύριο. Δεν εξεγείρεται όπως πέρυσι. Επέστρεψε στα σπίτια, στα θρανία, στις καφετέριες, στην εργασία και την ανεργία. Αλλά δεν εξεγείρεται όπως πέρυσι. Παραιτήθηκε; Κάποιοι ναι, κάποιοι όχι. Οπως γίνεται πάντα. Κάποιοι απόχτησαν ταυτότητα εκείνο τον Δεκέμβρη, κάποιοι τον έζησαν σαν χαβαλέ και κάποιοι που ήξεραν συνεχίζουν ή αποχώρησαν. Οπως πάντοτε.

Οι αιτίες που πυροδότησαν τα περσινά γεγονότα υπάρχουν ακόμα. Η βία, η υποκρισία, ο αυταρχισμός, η ανασφάλεια, η στρεβλή εικόνα από την υπερπροστασία ή την εγκατάλειψη είναι εδώ. Κάθε μέρα. Το κράτος, είτε είναι στο σπίτι είτε στο σχολείο είτε στο δρόμο είτε στη δουλειά, είναι εδώ. Και είναι ίδια υποκριτικά δημοκρατικό και βάναυσα αυταρχικό, όσο αντικοινωνική είναι πραγματικά η ελληνική κοινωνία. Το ζούμε σε κάθε μας βήμα.

Ο περσινός Δεκέμβρης έδωσε στη νεολαία την καλύτερη ευκαιρία να διεκδικήσει και να χτίσει ένα μέλλον πιο κοινωνικό και πιο εξημερωμένο από το παρόν, που έχουν χτίσει οι γονείς της. Την πήρε την ευκαιρία;

Αν δεν υπάρχει μια διαρκής επανάσταση της νεολαίας ενάντια σε όλες τις κατεστημένες αγκυλώσεις, ο κόσμος δεν έχει μέλλον. Δεν έχει ελπίδες να φύγει από την απανθρωπιά και να μπει σε κοινωνίες αλληλεγγύης και εξημέρωσης.

Ο χρόνος που πέρασε από πέρυσι και οι σημερινές εκδηλώσεις είναι ώριμο έδαφος για να ξεφύγει η νεολαία από τα σάπια πρότυπα της παλιάς εξαγρίωσης και να διεκδικήσει τον δικό της κόσμο.

Στο χέρι της είναι να κερδίσει αυτή τη μάχη. Για το καλό όλων μας.

Ελευθεροτυπια 07/12/2009

Ο Αθως,ο Ποθεν και η Αραμις

Μ' αρέσει, που οι ψηφοφόροι, που άλλαξαν την κυβέρνηση, ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ για να γλιτώσουν από τα σκληρά εργασιακά και φορολογικά μέτρα, που απειλούσε ο Καραμανλής.

Συμφωνα με τον υπουργο οικονομικων,ετοιμαζεται φορολογική δήλωση, για να πιαστούν οι φοροφυγάδες ελεύθεροι επαγγελματίες και κεφαλαιούχοι με ένα νέο πόθεν έσχες, που θα ισχύει για όλους τους φορολογούμενους και θα αφορά σε όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του καθενός.

Είναι μία θαυμάσια ιδέα για να συμφορηθεί εντελώς το ήδη ελλιπές σύστημα φορολογικών ελέγχων, το οποίο πάσχει και στη στελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών και στην ποιότητα της παρεχόμενης εργασίας τους. Κοινώς, εδώ δεν μπορούν να ελέγξουν -όχι να διασταυρώσουν- τις σχετικά απλές σημερινές φορολογικές δηλώσεις με τους 368 κωδικούς και θα τους ζητηθεί να ελέγξουν και, κυρίως, να διασταυρώσουν δεκάδες αν όχι εκατοντάδες περιουσιακά στοιχεία του κάθε φορολογούμενου!Διότι αν θέλεις να μάθεις το πόθεν πρέπει να μπορείς να το διασταυρώσεις κιόλας.Το κυριότερο: Αυτοί που ήδη φοροδιαφεύγουν δεν δηλώνουν τα περιουσιακά τους στοιχεία. Δηλώνουν εικονικές αποδοχές ικανές να καλύπτουν ίσα ίσα τα τεκμήρια της δαπάνης και κατοχής τους.

Πώς θα συλλάβει το φαεινό σχέδιο την αδήλωτη περιουσία όταν αυτή είναι αόρατη;Πώς θα ελέγξει το φαεινό σχέδιο αν το ακίνητο, που δηλώνεται στο Κόκκινο Λιμανάκι ως αποθήκη 80 τετραγωνικών δεν είναι -που είναι- βίλα 350 τετραγωνικών; Με το λογαριασμό της ΔΕΗ; Και ποιος θα κάνει την αυτοψία, που έπρεπε ήδη να έχει κάνει η Πολεοδομία, ο δήμος, η νερουλού, το δασαρχείο, και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις; Οι υπάλληλοι των εφοριών, που είτε δεν φτάνουν ούτε για ζήτω, είτε αρκετοί από αυτούς δεν έχουν τις ικανότητες για ένα τέτοιο έργο; Θα γίνουν οι χιλιάδες προσλήψεις που χρειάζεται ένα τέτοιο διαρκές πρόγραμμα; Πώς θα γίνουν αφού η εξαγγελία της κυβέρνησης είναι να περιοριστούν στο ελάχιστο απαραίτητο οι προσλήψεις;

Και, άντε και διορίστηκαν οι εργαζόμενοι. Ποιος θα ελέγχει τη δουλειά τους, αφού οι επιθεωρητές έχουν καταργηθεί από το Δημόσιο, για να μην ενοχλούνται οι κυρίες και κύριοι που είναι τάχα άρρωστοι ή απόντες με ανήκουστες δικαιολογίες ένα ικανό μέρος του χρόνου;Πώς θα συλλάβει δηλαδή τον κάτοχο του πίνακα του Ακριθάκη ή του Φασιανού, που δεν τους έχουν δηλώσει οι ιδιοκτήτες τους, ο υπουργός των Οικονομικών; Θα δημιουργήσει τάγματα εφόδου εφοριακών; Και πώς θα ελέγξει τα ακίνητα που κρύβονται πίσω από offshore εταιρείες;Ακόμα ωραιότερο: Πώς θα συλλάβει (!!) τον διαφεύγοντα πλούτο από τη δήλωση των καταθέσεων στις τράπεζες; Ποια ακριβώς ημερομηνία θα δηλώνεται από τους δύστυχους φορολογούμενους (ως γνωστόν, οι μη δυστυχείς δεν έχουν κομπόδεμα στα ταμιευτήρια, αλλού το έχουν), αν στις 20 Μαρτίου έχεις 8.000 ευρώ και στις 20 Δεκεμβρίου 128 ευρώ; Αν τα σηκώσεις μία μέρα πριν την καθορισμένη ποιος θα σε ελέγξει; Θα είναι online οι τραπεζικοί λογαριασμοί (που ανοίγουν μόνο με εντολή εισαγγελέα!) με το υπουργείο;Τι ακριβώς προαναγγέλλει πομποδώς ο υπουργός μέσω των αρμόδιων δημοσιογράφων όταν λέει ότι θα δηλώνεται υποχρεωτικά στη νέα φορολογική δήλωση -πόθεν έσχες κάθε ακίνητο, αυτοκίνητο, μοτοσικλέτα, σκάφος, πισίνα, τη στιγμή που όλα αυτά δηλώνονται έτσι κι αλλιώς στις σημερινές δηλώσεις;

Τι θα κάνει αυτούς που δεν τα δήλωναν να τα δηλώσουν τώρα;Πώς διάβολο, δηλαδή, θα πιαστεί αυτό που η κυβέρνηση λέει αυτάρεσκα «ο μεγάλος πλούτος που φοροδιαφεύγει» από τους επαγγελματίες πάσης φύσεως; Θα τη στήνει το FBI έξω από την πόρτα του γιατρού, του μαραγκού, του φαναρτζή, του υδραυλικού, του μπογιατζή, του δικηγόρου, του πλακά, του ηλεκτρολόγου, του πατωματζή, του ιδιοκτήτη νυχτομάγαζου, του μπράβου, του καθηγητή που κάνει ιδιαίτερα, του υπάλληλου που λαδώνεται στη δημόσια υπηρεσία, του δημοσιογράφου που παίρνει μαύρα κάτω από το τραπέζι, του εμπόρου με τα πλαστά τιμολόγια, του εργολάβου με τις υπερτιμολογήσεις και τέλος δεν έχει ο κατάλογος, για να μην ξεχάσω και τους εκβιαστές εφοριακούς από τα κλιμάκια ελέγχου;Τι θέλει να μας πει ο υπουργός και η κυβέρνηση. Οτι δεν ξέρει ποια ακριβώς επαγγέλματα φοροδιαφεύγουν και με ποιο τρόπο, τη στιγμή που τα ξέρει γιατί τα ζει στην καθημερινότητά της όλη η Ελλάδα;Το νέο, ακόμα πιο πολύπλοκο σύστημα που προαναγγέλλεται θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε τρεις παρενέργειες:

* Θα μεγαλώσει ο όγκος της φοροδιαφυγής.

* Θα την πληρώσουν ακόμα πιο ακριβά οι μισθωτοί και συνταξιούχοι, που οι καταστάσεις πληρωμής τους πάνε απευθείας στην εφορία.

* Θα διογκωθεί το φαινόμενο εκβιασμών και χρηματισμού των -περισσότερων- ελεγκτικών μηχανισμών.Ολο αυτό θα συμβεί, γιατί πρώτα φτιάχνεις φορολογική συνείδηση και μετά αρχίζεις τον έλεγχο.

Αν είναι να ελέγξουν οι ίδιας νοοτροπίας κάτοικοι αυτής της χώρας τους ίδιας νοοτροπίας κατοίκους το πράγμα θα γίνει απλώς τρισχειρότερο.Το έλλειμμα, βέβαια, δεν περιμένει πότε η Ελλάδα θα εξημερωθεί. Απαιτεί εισπράξεις τώρα.

Το υπουργείο Οικονομικών ξέρει ακριβώς πού γίνεται η μεγάλη φοροδιαφυγή και το μόνο που του λείπει για να τη συλλάβει είναι να αμολύσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, να ελέγξουν (όχι να λαδωθούν ή να κάνουν τα στραβά μάτια), να βεβαιώσουν και να πληρωθούν. Χωρίς χαριστικές διατάξεις και κουτοπονηριές.

Αν το υπουργείο Οικονομικών έριχνε τους εφοριακούς στη μάχη κατά της φοροδιαφυγής αντί να τους σπαταλάει για να κόβουν βλακώδη γραφειοκρατικά τριπλότυπα και να βγάζουν τα μάτια τους σε δαιδαλώδεις δηλώσεις, που δεν προλαβαίνουν, και να ήθελαν, να ελέγξουν, η φορολογική αδικία θα ήταν, ίσως, μικρότερη, τα έσοδα μεγαλύτερα και το έλλειμμα του απολύτως διεφθαρμένου Δημόσιου λιγότερο έως ανύπαρκτο.

Και δεν θα δουλεύαμε και τον κόσμο με κουραφέξαλα πόθεν έσχες, σαν αυτά που στοιβάζονται ανεξέλεγκτα στη Βουλή και τον Αρειο Πάγο και τα οποία δεν είναι ούτε πόθεν ούτε έσχες.Είναι κουρελόχαρτα σε ένα ταγκό της ανοησίας με την υποκρισία

Κυρ.Ελευθεροτυπια 15/11/2009

Μαθε παιδι μου γραμματα

Μπήκαμε στον Νοέμβριο και η νέα κυβέρνηση -αλλά και ο λαός- βρίσκεται μπροστά σε μία διαρκώς αυξανόμενη βία από τις ομάδες, που αναλίσκονται σ' έναν πόλεμο με την αστυνομία, κάποιους βουλευτές, αλλά και πολίτες, είτε με όπλα είτε με βόμβες είτε με φωτιά.

Σε αντίθεση με τη γραμμή Μαρκογιαννάκη, που απειλούσε, αλλά κρατούσε την αστυνομία στα μετόπισθεν, την εποχή που καιγόταν η Αθήνα, ο σημερινός υπουργός προστασίας, αφού ξεκίνησε τη θητεία του με επιθετική φρασεολογία, έκανε πρόσφατα στροφή 180 μοιρών και δηλώνει πια σε όλους τους τόνους ότι όσο πιο επιθετική θα γίνεται η τρομοκρατία τόσο πιο δημοκρατικά θα απαντάει η κυβέρνηση!

Ηβία, κοινωνική ή πολιτική, μικρή η διαφορά, γεννιέται κατά κύριο λόγο από τις ανισότητες. Γεννιέται από τη βία του ισχυρού επί του ανίσχυρου, που με τη σειρά του απαντάει.

Κάποτε οι θεωρητικοί πίστευαν ότι όσο μεγαλύτερη ήταν η βία των ισχυρών τόσο σφοδρότερη ήταν η απάντηση των ανίσχυρων. Αν είχαν δίκιο, θα είχε αιματοκυλιστεί η ανθρωπότητα από τις απανωτές επαναστάσεις στη διάρκεια της περσικής, ελληνικής, αιγυπτιακής, κινεζικής δουλοκτημοσύνης, της ρωμαϊκής κυριαρχίας, της βυζαντινής και οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Αντίθετα, οι μη εθνικές επαναστάσεις πληθαίνουν όσο περισσότερη συνείδηση και γνώση αποκτούν οι αδύναμοι, όχι μόνο για τη βία που υφίστανται οι ίδιοι, αλλά και για τη βία που υφίστανται οι άλλοι αδύναμοι του πλανήτη.

Κακά τα ψέματα. Η μεγάλη ανασχετική δύναμη για τον φόβο είναι η γνώση, όταν δεν είναι η απελπισία. Και δεν είναι τυχαίο που πίσω από τις εξεγέρσεις φιγουράρει σχεδόν πάντα μια διανόηση. Ατόμων ή ομάδων. Και σχεδόν πάντα η κάθε εξέγερση έχανε το νόημά της όταν ερχόταν σε σύγκρουση με τη βάση της. Μ' αυτό που υπερασπιζόταν.

Πολύ πριν ηττηθεί το αντάρτικο πόλεων στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία, είχε χάσει την πιο σπουδαία μάχη. Με την τυφλή βία είχε στραφεί ενάντια στις μάζες, στο όνομα των οποίων υποτίθεται ότι δρούσε.

Αυτό είναι ένα μάθημα που από τις δηλώσεις του των τελευταίων ημερών -μετά τη «στροφή»- φαίνεται ότι έβαλε μπρος ο υπουργός προστασίας, ενώ το μάθημα έχει αφήσει αδιάφορους όσους έχουν πάρει τα όπλα, τις βαριοπούλες και τα στουπιά, πυροβολούν αστυφύλακες και σπάνε και καίνε μαγαζιά. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, στρέφονται εναντίον της ίδιας τους της τάξης!

Η επιλογή του «εχθρού» γίνεται με κριτήρια περισσότερο βεντέτας μεταξύ συμμοριών, όπου οι αστυνομικοί και οι καταστηματάρχες είναι οι «κακοί» βραχίονες ενός σάπιου συστήματος και οι κουμπουροφόροι, μαρκουτσοφόροι, πυρπολητές είναι οι «καλοί» τιμωροί. Από επανάσταση τίποτα! Από καθημερινή δουλειά για μόρφωση του λαού τίποτα! Από συνεισφορά, δηλαδή, στο χτίσιμο ενός καινούργιου κόσμου, τίποτα.

Υπάρχει αντίλογος: δεν μπορείς να χτίσεις έναν καινούργιο κόσμο αν δεν γκρεμίσεις τον παλιό. Φυσικά. Μόνο που τον παλιό δεν μπορείς να τον γκρεμίσεις, σκοτώνοντας αστυφύλακες και καίγοντας μαγαζιά. Αυτό είναι σίγουρο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις, έτσι, είναι να γκρεμίσεις τον δικό σου εσωτερικό κόσμο, αν σου 'χει μείνει ίχνος, και να γεμίσεις τα χέρια σου με αίμα και κλάμα ανθρώπων, που είναι από την ίδια γειτονιά με σένα και παλεύουν να πληρώσουν ένα κωλονοίκι, ενώ μπορείς να τους κάνεις συντρόφους σου με μια ιδεολογία.

Αυτή τη φορά, ακριβώς όπως και ο διώκτης της RAF και των Ερυθρών Ταξιαρχιών, φαίνεται ότι τον αδύναμο αυτό κρίκο τον έχει πιάσει ξαφνικά και ο υπουργός προστασίας. Γι' αυτό απαντάει στη βία με μερικό «αφοπλισμό» των αστυνομικών τμημάτων, που ονομάζει «κέντρα εξυπηρέτησης των πολιτών». Βάζει τους κουμπουροφόρους και τους επίδοξους εμπρηστές απέναντι στον ίδιο το λαό.

Πρόκειται για μια έξυπνη κίνηση σ' αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι. Μόνο που πρέπει να πειστούν οι αστυνομικοί να υπηρετήσουν τους πολίτες. Να πειστούν οι πολίτες ότι η εξουσία του τσαμπουκά σταμάτησε. Και να πειστούν τα κέντρα εξουσίας ότι το πάρτι τελειώνει. Γίνεται; Δεν γίνεται.

Αλλά δεν γίνεται ούτε με κουμπούρια.

Ελευθεροτυπια 02/11/2009

Πιασε ενα βαρυ γλυκο

Η Ελλάδα έχει τα περισσότερα καφενεία στην Ευρώπη. Οχι καφέ, καφενεία. Αλλο πράγμα. Το καφενείο είναι, χώρος ελευθερίας. Ανοιχτής έκφρασης. Κάτι παραπάνω ακόμα: Εκφρασης χωρίς προηγούμενη σκέψη. Αέρα πατέρα. Εξ ου και η πατριωτική κραυγή «αέρα» στο έπος της Αλβανίας.

Στο ελληνικό καφενείο, σε αντίθεση με τα γαλλικά και γερμανικά καφέ όπου η έκφραση πρέπει μάλλον να είναι τεκμηριωμένη, να έχει προηγουμένως βαφτιστεί στη βάσανο της σκέψης -όποιας σκέψης, ο καθείς με τις δυνάμεις του- στο ελληνικό καφενείο λοιπόν, η ελευθερία είναι απόλυτη: Ο καθένας μπορεί να πει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι αβασάνιστα, με τη βεβαιότητα ότι όχι μόνο δεν θα χλευαστεί για την παπάρα που θα αμολήσει, αλλά, αντιθέτως, όλο και κάποιον αντιρρησία ή εξυπνάκια θα βρει για υποστηρικτή.

Αυτή η ελευθεριότητα, η κατ' άλλους απόλυτη δημοκρατία, που είναι μεταδοτική, δηλαδή συμμετέχει όποιος θέλει απ' όσους είναι μέσα στο καφενείο, δεν περιορίζεται στους χώρους των ελληνικών αυτών καταστημάτων. Επεκτείνεται στην ευρύτερη κοινωνική ζωή και, κυρίως, στην πολιτική.

Διαβάζοντας κανείς τις προγραμματικές δηλώσεις οποιασδήποτε κυβέρνησης διαπιστώνει ότι έχει να κάνει με έκθεση ιδεών μαθητή γυμνασίου και στην καλύτερη περίπτωση λυκείου. Εκθεση προθέσεων, οι οποίες δεν στηρίζονται σε τίποτε χειροπιαστό παρά μόνο στα ευχολόγια ή στα αερολόγια των κυβερνητών.

Χειροπιαστό παράδειγμα των τελευταίων ημερών είναι η πολύπαθη αξιοκρατία, η οποία καταποντίστηκε, πριν ακόμα προλάβει να πλεύσει, στο καραγκιοζοπαιχτήριο της επιλογής γενικών γραμματέων υπουργείων και διοικητών των εκατοντάδων Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου.

Πλημμύρισε το Διαδίκτυο από 34.840 αιτήσεις για τις 14 θέσεις γενικών γραμματέων στα υπουργεία, οι οποίες υποτίθεται ότι αξιολογούνται αξιοκρατικά για να επιλεγούν οι αξιότεροι. Με ποια πολύ συγκεκριμένα κριτήρια; Αγνωστο. Ποιες ειδικές προϋποθέσεις έπρεπε να πληρούν οι υποψήφιοι; Αγνωστο. Πώς διασφαλίζεται το αδιάβλητο της αξιολόγησης; Αγνωστο.

Μιλάμε εδώ για μια επιπόλαια άρπα-κόλλα, για έναν προπαγανδιστικό εξευτελισμό της έννοιας της αξιοκρατίας, που πρέπει να τηρεί τουλάχιστον τον κανόνα της ίσης μεταχείρισης. Τρίχες. Οι εξαιρέσεις, οι αξιολογήσεις και ο τρόπος επιλογής όχι απλώς δεν διασφαλίζουν καμιά αξιοκρατία, αλλά, αντίθετα, είναι μέθοδος ταλιμπανική και αυταρχική, που θυμίζει περισσότερο μεθόδους εθνικοσοσιαλιστικής προπαγάνδας παρά δημοκρατικής διαδικασίας.

Κερασάκι στην τούρτα ήρθε η τοποθέτηση ως γενικού γραμματέα στο υπουργείο Δικαιοσύνης του συνεργαζόμενου με τη σύζυγο του υπουργού (!) υποψήφιου, ο οποίος επιλέχτηκε, κατά τον υπουργό, «αξιοκρατικά, ανάμεσα από περίπου 700 άλλους υποψήφιους»!

Εντάξει. Το ξέραμε από την αρχή ότι όλη η ιστορία είναι μια ακόμα πασοκική καλοστημένη παράσταση, αλλά στ' αλήθεια τι τη θέλει η κυβέρνηση του ήδη εκτεθειμένου Γ. Παπανδρέου; Για πόσους ηλίθιους ψάχνει μέσα στον λαό, ο οποίος έχει ζήσει στην πλάτη του τα παραμύθια και των δύο κομμάτων εξουσίας;

Για ποια αξιοκρατία μιλάει η κυβέρνηση, που δεν βρήκε ούτε έναν άξιο για υπουργό Εξωτερικών ανάμεσα σε 9.500.000 ενήλικες Ελληνες; Για ποια αξιοκρατία σε μια κυβέρνηση που τα νευραλγικά πόστα στα πέντε κρίσιμα υπουργεία ανέλαβαν στενοί οικογενειακοί φίλοι του πρωθυπουργού;

Για ποια αξιοκρατία μιλάει το κόμμα, που με τη μειοψηφία των παρόντων εξέλεξε για γραμματέα την επιλογή του προέδρου, έναν βουλευτή με κυριότερο προσόν ότι έχει στενές σχέσεις με την οικογένεια Παπανδρέου; Και έπεται συνέχεια.

Δεδομένου ότι είναι δικαίωμα της κυβέρνησης και του κόμματος να επιλέγουν τους γραμματείς, που είναι από τη φύση τους πολιτικά πρόσωπα, οι υποκρισίες και οι εξαγγελίες και οι μέθοδοι καφενείου περίττευαν.

Αλλά, δεν περιττεύουν ποτέ στα καφενεία.

Ελευθεροτυπια 26/10/2009

Οι λορδοι και η λορδα

Η στήλη επιθυμεί να χαιρετίσει τις εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης, που πήρε την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής, για τον περιορισμό της σπατάλης σε δημόσιο υλικό και έμψυχο δυναμικό.

Τα δύο πρώτα μέτρα, της αλλαγής του στόλου των δημόσιων αυτοκινήτων και του περιορισμού των φρουρών των επωνύμων, που τα ακούμε για νιοστή φορά σε εξαγγελία κυβέρνησης, χωρίς να πραγματοποιούνται, χειροκροτήθηκαν από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος και την πλειοψηφία του λαού. Κακώς.

Η εφαρμογή της παραχώρησης κρατικού αυτοκινήτου σε δημόσιους λειτουργούς ξεκίνησε την εποχή που το αυτοκίνητο ήταν μέσο για τους λίγους και λίγοι είχαν τη δυνατότητα να το αποκτήσουν. Ακόμα και οι μισθοί των βουλευτών της εποχής εκείνης έφταναν-δεν έφταναν για ένα αμάξι, αλλά όχι του prestige ενός βουλευτικού αξιώματος. Μία μερσεντές έκανε 180.000 δρχ. και ένα φολξβάγκεν 65.000 δρχ. όταν ο μηνιαίος μισθός του βουλευτή δεν ξεπερνούσε τις 8.000 δρχ.

Σήμερα, κάθε μέσος πολίτης, που γίνεται κιόλας βουλευτής, έχει τουλάχιστον δύο (2) αυτοκίνητα στην οικογένειά του. Μοιάζει, επομένως, ακατανόητο να πληρώνει ο δήμος, οι πολίτες, από το υστέρημά τους κιόλας, ένα επιπλέον αυτοκίνητο για τον κάθε βουλευτή, που παίρνει 10.000 ευρώ τον μήνα καθαρά, ενώ οι πολίτες 1.000, 2.000, άντε 3.000 ευρώ στην καλύτερη.

Να πηγαίνουν οι βουλευτές στις δουλειές τους με τ' αμάξια τους, όπως πηγαίνει κι ο κάθε πολίτης. Και να πηγαίνουν με τ' αμάξια τους στις δουλειές τους -και στην ώρα τους- και όλοι οι δημόσιοι και δημοτικοί και νομαρχιακοί και λοιποί υπάλληλοι, παράγοντες και αξιωματούχοι, που χρησιμοποιούν αυτοκίνητα πληρωμένα από τους πολίτες, τις πιο πολλές φορές μάλιστα με σοφέρ!

Αυτή η αθλιότητα σε μια δημοκρατία θα 'πρεπε να σταματήσει. Και να διατηρηθεί από ένα αυτοκίνητο για τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς, όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί πρέπει να μπορούν να διεκπεραιώσουν σοβαρές κρατικές υποθέσεις στη διάρκεια των μετακινήσεών τους. Και όταν λέμε σοβαρές εννοούμε Σοβαρές.

Ζούμε εδώ και ξέρουμε πολύ καλά πώς, από ποιους και με ποια περιφρόνηση για το δημόσιο χρήμα χρησιμοποιούνται τα κρατικά αυτοκίνητα.

Το μέτρο, όπως το ανακοινώνει η κυβέρνηση, δεν είναι μόνο ημίμετρο, αλλά θα εξελιχθεί σε σκάνδαλο. Δεδομένου ότι θα ευνοηθεί ένας μόνο εισαγωγέας και το συνολικό μελλοντικό κόστος των υβριδικών -με leasing- θα αποδειχθεί μεγαλύτερο από το σημερινό με τις σακαράκες.

Αυτά συμβαίνουν όταν τα εύκολα και ανέξοδα λόγια προτρέχουν των έργων για λόγους προπαγάνδας. Και τα ίδια συμβαίνουν με τη φύλαξη προσώπων από αστυνομικούς.

Είναι έγκλημα κατά του κοινωνικού συνόλου, περίπου 10.000 όργανα της υποτιθέμενης τάξης να βολεύονται, να χειμάζουν και να χρησιμοποιούνται ευχαρίστως (!) σαν ορντινάτσες σε δημόσια πρόσωπα και ιδιώτες, ενώ οι γειτονιές έχουν γίνει ξέφραγο αμπέλι των μικροεγκληματιών.

Να ζήσει κι ο διαρρηκτάκος, δεν λέμε, παρ' ότι τον βρήκαμε στο σαλόνι του σπιτιού μας, αλλά να ζήσει σ' έναν πόλεμο επί ίσοις όροις. Οχι όλα υπέρ του.

Γιατί φυλάσσεται κατ' οίκον οποιοσδήποτε άλλος, εκτός από τον πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, άντε και τον υπουργό... Προστασίας του Πολίτη; Γιατί φυλάσσονται τα στελέχη επιχειρήσεων, οι βουλευτές και οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης; Γιατί ανέχονται οι ίδιοι να στερούν από τον λαό μονάδες φύλαξης για να τις χρησιμοποιούν στα σουπερμάρκετ;

Από τι θα γλιτώσουν αν κάποιος τους βάλει στο μάτι; Και γιατί δεν φυλάσσονται όλοι οι πολίτες αντιστοίχως;

Μπας και οι ζωές των πολιτών είναι φτηνότερης αξίας; Κυρίως αφού έχουν ήδη ψηφίσει;

Ελευθεροτυπια 19/10/2009