Πιασε ενα βαρυ γλυκο

Η Ελλάδα έχει τα περισσότερα καφενεία στην Ευρώπη. Οχι καφέ, καφενεία. Αλλο πράγμα. Το καφενείο είναι, χώρος ελευθερίας. Ανοιχτής έκφρασης. Κάτι παραπάνω ακόμα: Εκφρασης χωρίς προηγούμενη σκέψη. Αέρα πατέρα. Εξ ου και η πατριωτική κραυγή «αέρα» στο έπος της Αλβανίας.

Στο ελληνικό καφενείο, σε αντίθεση με τα γαλλικά και γερμανικά καφέ όπου η έκφραση πρέπει μάλλον να είναι τεκμηριωμένη, να έχει προηγουμένως βαφτιστεί στη βάσανο της σκέψης -όποιας σκέψης, ο καθείς με τις δυνάμεις του- στο ελληνικό καφενείο λοιπόν, η ελευθερία είναι απόλυτη: Ο καθένας μπορεί να πει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι αβασάνιστα, με τη βεβαιότητα ότι όχι μόνο δεν θα χλευαστεί για την παπάρα που θα αμολήσει, αλλά, αντιθέτως, όλο και κάποιον αντιρρησία ή εξυπνάκια θα βρει για υποστηρικτή.

Αυτή η ελευθεριότητα, η κατ' άλλους απόλυτη δημοκρατία, που είναι μεταδοτική, δηλαδή συμμετέχει όποιος θέλει απ' όσους είναι μέσα στο καφενείο, δεν περιορίζεται στους χώρους των ελληνικών αυτών καταστημάτων. Επεκτείνεται στην ευρύτερη κοινωνική ζωή και, κυρίως, στην πολιτική.

Διαβάζοντας κανείς τις προγραμματικές δηλώσεις οποιασδήποτε κυβέρνησης διαπιστώνει ότι έχει να κάνει με έκθεση ιδεών μαθητή γυμνασίου και στην καλύτερη περίπτωση λυκείου. Εκθεση προθέσεων, οι οποίες δεν στηρίζονται σε τίποτε χειροπιαστό παρά μόνο στα ευχολόγια ή στα αερολόγια των κυβερνητών.

Χειροπιαστό παράδειγμα των τελευταίων ημερών είναι η πολύπαθη αξιοκρατία, η οποία καταποντίστηκε, πριν ακόμα προλάβει να πλεύσει, στο καραγκιοζοπαιχτήριο της επιλογής γενικών γραμματέων υπουργείων και διοικητών των εκατοντάδων Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου.

Πλημμύρισε το Διαδίκτυο από 34.840 αιτήσεις για τις 14 θέσεις γενικών γραμματέων στα υπουργεία, οι οποίες υποτίθεται ότι αξιολογούνται αξιοκρατικά για να επιλεγούν οι αξιότεροι. Με ποια πολύ συγκεκριμένα κριτήρια; Αγνωστο. Ποιες ειδικές προϋποθέσεις έπρεπε να πληρούν οι υποψήφιοι; Αγνωστο. Πώς διασφαλίζεται το αδιάβλητο της αξιολόγησης; Αγνωστο.

Μιλάμε εδώ για μια επιπόλαια άρπα-κόλλα, για έναν προπαγανδιστικό εξευτελισμό της έννοιας της αξιοκρατίας, που πρέπει να τηρεί τουλάχιστον τον κανόνα της ίσης μεταχείρισης. Τρίχες. Οι εξαιρέσεις, οι αξιολογήσεις και ο τρόπος επιλογής όχι απλώς δεν διασφαλίζουν καμιά αξιοκρατία, αλλά, αντίθετα, είναι μέθοδος ταλιμπανική και αυταρχική, που θυμίζει περισσότερο μεθόδους εθνικοσοσιαλιστικής προπαγάνδας παρά δημοκρατικής διαδικασίας.

Κερασάκι στην τούρτα ήρθε η τοποθέτηση ως γενικού γραμματέα στο υπουργείο Δικαιοσύνης του συνεργαζόμενου με τη σύζυγο του υπουργού (!) υποψήφιου, ο οποίος επιλέχτηκε, κατά τον υπουργό, «αξιοκρατικά, ανάμεσα από περίπου 700 άλλους υποψήφιους»!

Εντάξει. Το ξέραμε από την αρχή ότι όλη η ιστορία είναι μια ακόμα πασοκική καλοστημένη παράσταση, αλλά στ' αλήθεια τι τη θέλει η κυβέρνηση του ήδη εκτεθειμένου Γ. Παπανδρέου; Για πόσους ηλίθιους ψάχνει μέσα στον λαό, ο οποίος έχει ζήσει στην πλάτη του τα παραμύθια και των δύο κομμάτων εξουσίας;

Για ποια αξιοκρατία μιλάει η κυβέρνηση, που δεν βρήκε ούτε έναν άξιο για υπουργό Εξωτερικών ανάμεσα σε 9.500.000 ενήλικες Ελληνες; Για ποια αξιοκρατία σε μια κυβέρνηση που τα νευραλγικά πόστα στα πέντε κρίσιμα υπουργεία ανέλαβαν στενοί οικογενειακοί φίλοι του πρωθυπουργού;

Για ποια αξιοκρατία μιλάει το κόμμα, που με τη μειοψηφία των παρόντων εξέλεξε για γραμματέα την επιλογή του προέδρου, έναν βουλευτή με κυριότερο προσόν ότι έχει στενές σχέσεις με την οικογένεια Παπανδρέου; Και έπεται συνέχεια.

Δεδομένου ότι είναι δικαίωμα της κυβέρνησης και του κόμματος να επιλέγουν τους γραμματείς, που είναι από τη φύση τους πολιτικά πρόσωπα, οι υποκρισίες και οι εξαγγελίες και οι μέθοδοι καφενείου περίττευαν.

Αλλά, δεν περιττεύουν ποτέ στα καφενεία.

Ελευθεροτυπια 26/10/2009

Οι λορδοι και η λορδα

Η στήλη επιθυμεί να χαιρετίσει τις εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης, που πήρε την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής, για τον περιορισμό της σπατάλης σε δημόσιο υλικό και έμψυχο δυναμικό.

Τα δύο πρώτα μέτρα, της αλλαγής του στόλου των δημόσιων αυτοκινήτων και του περιορισμού των φρουρών των επωνύμων, που τα ακούμε για νιοστή φορά σε εξαγγελία κυβέρνησης, χωρίς να πραγματοποιούνται, χειροκροτήθηκαν από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος και την πλειοψηφία του λαού. Κακώς.

Η εφαρμογή της παραχώρησης κρατικού αυτοκινήτου σε δημόσιους λειτουργούς ξεκίνησε την εποχή που το αυτοκίνητο ήταν μέσο για τους λίγους και λίγοι είχαν τη δυνατότητα να το αποκτήσουν. Ακόμα και οι μισθοί των βουλευτών της εποχής εκείνης έφταναν-δεν έφταναν για ένα αμάξι, αλλά όχι του prestige ενός βουλευτικού αξιώματος. Μία μερσεντές έκανε 180.000 δρχ. και ένα φολξβάγκεν 65.000 δρχ. όταν ο μηνιαίος μισθός του βουλευτή δεν ξεπερνούσε τις 8.000 δρχ.

Σήμερα, κάθε μέσος πολίτης, που γίνεται κιόλας βουλευτής, έχει τουλάχιστον δύο (2) αυτοκίνητα στην οικογένειά του. Μοιάζει, επομένως, ακατανόητο να πληρώνει ο δήμος, οι πολίτες, από το υστέρημά τους κιόλας, ένα επιπλέον αυτοκίνητο για τον κάθε βουλευτή, που παίρνει 10.000 ευρώ τον μήνα καθαρά, ενώ οι πολίτες 1.000, 2.000, άντε 3.000 ευρώ στην καλύτερη.

Να πηγαίνουν οι βουλευτές στις δουλειές τους με τ' αμάξια τους, όπως πηγαίνει κι ο κάθε πολίτης. Και να πηγαίνουν με τ' αμάξια τους στις δουλειές τους -και στην ώρα τους- και όλοι οι δημόσιοι και δημοτικοί και νομαρχιακοί και λοιποί υπάλληλοι, παράγοντες και αξιωματούχοι, που χρησιμοποιούν αυτοκίνητα πληρωμένα από τους πολίτες, τις πιο πολλές φορές μάλιστα με σοφέρ!

Αυτή η αθλιότητα σε μια δημοκρατία θα 'πρεπε να σταματήσει. Και να διατηρηθεί από ένα αυτοκίνητο για τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς, όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί πρέπει να μπορούν να διεκπεραιώσουν σοβαρές κρατικές υποθέσεις στη διάρκεια των μετακινήσεών τους. Και όταν λέμε σοβαρές εννοούμε Σοβαρές.

Ζούμε εδώ και ξέρουμε πολύ καλά πώς, από ποιους και με ποια περιφρόνηση για το δημόσιο χρήμα χρησιμοποιούνται τα κρατικά αυτοκίνητα.

Το μέτρο, όπως το ανακοινώνει η κυβέρνηση, δεν είναι μόνο ημίμετρο, αλλά θα εξελιχθεί σε σκάνδαλο. Δεδομένου ότι θα ευνοηθεί ένας μόνο εισαγωγέας και το συνολικό μελλοντικό κόστος των υβριδικών -με leasing- θα αποδειχθεί μεγαλύτερο από το σημερινό με τις σακαράκες.

Αυτά συμβαίνουν όταν τα εύκολα και ανέξοδα λόγια προτρέχουν των έργων για λόγους προπαγάνδας. Και τα ίδια συμβαίνουν με τη φύλαξη προσώπων από αστυνομικούς.

Είναι έγκλημα κατά του κοινωνικού συνόλου, περίπου 10.000 όργανα της υποτιθέμενης τάξης να βολεύονται, να χειμάζουν και να χρησιμοποιούνται ευχαρίστως (!) σαν ορντινάτσες σε δημόσια πρόσωπα και ιδιώτες, ενώ οι γειτονιές έχουν γίνει ξέφραγο αμπέλι των μικροεγκληματιών.

Να ζήσει κι ο διαρρηκτάκος, δεν λέμε, παρ' ότι τον βρήκαμε στο σαλόνι του σπιτιού μας, αλλά να ζήσει σ' έναν πόλεμο επί ίσοις όροις. Οχι όλα υπέρ του.

Γιατί φυλάσσεται κατ' οίκον οποιοσδήποτε άλλος, εκτός από τον πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, άντε και τον υπουργό... Προστασίας του Πολίτη; Γιατί φυλάσσονται τα στελέχη επιχειρήσεων, οι βουλευτές και οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης; Γιατί ανέχονται οι ίδιοι να στερούν από τον λαό μονάδες φύλαξης για να τις χρησιμοποιούν στα σουπερμάρκετ;

Από τι θα γλιτώσουν αν κάποιος τους βάλει στο μάτι; Και γιατί δεν φυλάσσονται όλοι οι πολίτες αντιστοίχως;

Μπας και οι ζωές των πολιτών είναι φτηνότερης αξίας; Κυρίως αφού έχουν ήδη ψηφίσει;

Ελευθεροτυπια 19/10/2009

Στον αλλο κοσμο

Από τις πιο κοινότοπες φράσεις των τελευταίων ετών είναι η περίφημη «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία».

Αυτό που παραγνωρίζουν όσοι τη λένε είναι ότι η ελπίδα πεθαίνει προτελευταία. Τελευταίος πεθαίνει ο ελπίζων.

Σε ένα οικονομικό περιβάλλον απολύτως δεδομένο, όπου οι διεθνείς τράπεζες και οι διεθνείς κατασκευαστικές, οι παραγωγοί τεχνολογίας και οι έμποροι καθορίζουν μέσω των κυβερνήσεων τις πολιτικές που θα εφαρμοστούν, ώστε να διατηρήσουν και να αυξήσουν τα κέρδη τους, ο πολίτης μιας χώρας δεν μπορεί να ελπίζει και πολλά.

Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να πάρει ένα κοκαλάκι από τα αποφάγια των κεφαλαιούχων, τo οποίo θα πληρώσει πανάκριβα, πολύ σύντομα, όταν η κυβέρνηση θα του το πάρει πίσω με το αιτιολογικό ότι έχουν τελειώσει τα λεφτά του δημόσιου κορβανά.

Το περίεργο είναι ότι ποτέ δεν του λέει ποιος ακριβώς τα 'φαγε και πώς φαγώθηκαν τα λεφτά των πολιτών και πώς φαλίρει το κράτος την ίδια στιγμή που οι κεφαλαιούχοι εξακολουθούν και μένουν στις ίδιες βίλες, με το ίδιο υπηρετικό προσωπικό, τους ίδιους παχυλούς λογαριασμούς, τις ίδιες περιουσίες και τις ίδιες συνθέσεις στα διοικητικά συμβούλια εταιρειών, που ενίοτε απλώς αλλάζουν όνομα και διεύθυνση.

Επίσης, καμιά κυβέρνηση δεν του λέει πώς εξακολουθούν, παρά την κρίση, να ζουν πλουσιοπάροχα αεριτζήδες και επαγγελματίες, που ανενόχλητοι φοροδιαφεύγουν φανερά, δεν συμμετέχουν στα βάρη καμιάς λιτότητας και κανένας ελεγκτικός μηχανισμός δεν είναι ικανός να τους αγγίξει.

Οταν ο Γ. Παπανδρέου λέει ότι θα αλλάξει τα πράγματα, προφανώς εννοεί ότι θα συγκρουστεί και θα ξηλώσει το βαθύ κράτος, που από τη μια διαπλέκεται με το ιδιωτικό κεφάλαιο και αισχροκερδεί και από την άλλη αισχροκερδεί, κόβοντας κοστούμια στους πολίτες για να τους παράσχει υπηρεσίες που θα 'πρεπε να τους παράσχει τζάμπα και από υποχρέωση.

Επίσης, όταν ο Γ. Παπανδρέου λέει ότι θα αλλάξει τα πράγματα, προφανώς εννοεί ότι θα συγκρουστεί με το βαθύ κράτος του κρατικοδίαιτου δηθενσυνδικαλισμού των αντιπαραγωγικών και αντικοινωνικών συντεχνιών, που έχουν απαξιώσει το εργασιακό κίνημα στα μάτια των πολιτών, από την κακοποίηση της ζωής των πολιτών που επιφυλάσσει προκειμένου να κερδίσει απέναντι σ' έναν ευεπίφορο σε πιέσεις εργοδότη, όπως είναι το κομματικό κράτος.

Η πραγματικότητα είναι ότι το άλλοθι της καμένης γης θα πρωταγωνιστήσει και πάλι για να δικαιολογηθούν αυτά που δεν μπορούν να γίνουν. Ακόμα κι αν δεν αμφισβητήσει κανείς την ειλικρίνεια των προθέσεων του Γ. Παπανδρέου, είναι υποχρεωμένος να δει έναν ολόκληρο κομματικό μηχανισμό και τα πρωτοκλασάτα στελέχη, που τον ακολουθούν, για να καταλάβει ότι ο πόλεμος εναντίον του βαθέος κράτους και των κεφαλαιούχων δεν είναι απλώς χαμένος. Είναι υπονομευμένος ήδη.

Δυστυχώς για τον λαό, ο Γ. Παπανδρέου θα υποχρεωθεί να κάνει ό,τι ακριβώς έκανε ή δεν έκανε ο προκάτοχός του. Μόνο που θα το σερβίρει σε πορσελάνινο πιάτο με χρυσά μαχαιροπίρουνα, με τη γνωστή συνταγή των πολιτικών, που μετονομάζουν την άγρια φορολογία σε ήπια προσαρμογή και τα χρωστούμενα σε ετεροχρονισμένα.

Οπως είχε δει ο Οργουελ δεν χρειάζεται παρά να αλλάξεις το νόημα των ίδιων λέξεων για να περάσεις την πολιτική σου.

Οψηφοφόρος βρίσκεται μεταξύ ενός Καραμανλή, που ενώ ήταν πρωθυπουργός δεν συμμάζεψε τα οικονομικά των Ελλήνων, και προκήρυξε εκλογές για να τα συμμαζέψει (!!!) και ενός Παπανδρέου, που ενώ ευαγγελίζεται μια δικαιότερη διακυβέρνηση, δεν έχει ούτε τους κατάλληλους ανθρώπους ούτε τους κατάλληλους αντιπάλους για να τα καταφέρει.

Το κυριότερο, κινείται στο οικονομικό και πολιτικό σύστημα που έχει δημιουργήσει την κρίση και πιστεύει στις τραπεζικές και επιχειρηματικές αρχές, οι οποίες παρεμπιπτόντως χρησιμοποιούν τον εργαζόμενο για να πλουτίσουν. Με δυο λέξεις, είναι κομμάτι αυτού του συστήματος, του οποίου κομμάτι είναι και ο Κ. Καραμανλής.

Ενώ η χώρα, και ο κόσμος όλος, έχει ανάγκη από ένα άλλο σύστημα συμβίωσης, που δυστυχώς δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μια μόνο χώρα και μάλιστα στην Ελλάδα.

Μπορεί, όμως, να αρχίσει να χτίζεται. Απ' αυτούς που ελπίζουν.

Eλευθεροτυπια 01/10/2009

Δανεικα και Δανικά

Εδώ και 60 χρόνια κυριαρχεί στον πλανήτη, όπου έχει επικρατήσει το οικονομικό σύστημα του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού, όχι απλώς η οικονομία της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς, αλλά κυρίως η οικονομία της χρεωμένης αγοράς.

Η οικονομική έκρηξη των δεκαετιών μετά το 1970 στην Ευρώπη και μετά το 1960 στις ΗΠΑ στηρίχτηκε σε μια πολύ απλή σκέψη: «Πάρε σήμερα και δώσε αύριο». Η έννοια της πιστωτικής κάρτας και των τραπεζικών δανείων, με τα οποία σήμερα οι Ελληνες στη μεγάλη τους πλειοψηφία, όπως και οι εξ' από 'δώ, έχουν αποκτήσει από το σώβρακο που φοράνε μέχρι το αυθαίρετο, το εξοχικό και το νόμιμο, είναι ακριβώς η εφαρμογή της οικονομίας της κατανάλωσης: Ολοι, από τους τραπεζίτες μέχρι τους κατασκευαστές, τους εμπόρους και τους πολίτες αγοράζουν χρόνο. Το αύριο.

Ολη αυτή η φάμπρικα γίνεται λες και το αύριο είναι δεδομένο, εξασφαλισμένο και αμετάβλητο σε σχέση με το χτες, με την κουτοπόνηρη σκέψη ότι κάθε ατυχία θα συμβεί μόνο ατομικά σε πελάτες του συστήματος, το οποίο είναι αρκετά ισχυρό για να τους τιμωρήσει, να πάρει τα λεφτά του και να τρομοκρατήσει τους υπόλοιπους.

Αυτό που δεν έχει μετρήσει η συμμορία των τραπεζικών κύκλων σε συνεργασία με τους κεφαλαιούχους μέσα στην πλεονεξία τους για μεγαλύτερα κέρδη, είναι ότι κάποτε φαλίρουν και πολλοί πολίτες μαζί, που παρασέρνουν ως ντόμινο και τράπεζες και αεριτζήδες.

Οταν όλα αυτά συμβαίνουν εξ' από 'δώ, τα πράγματα μοιάζουν μακρινά. Επειδή, όμως, η οικονομία του αέρα «πάρε σήμερα, δώσε αύριο», είναι η βασική αιτία που ο μέσος Ελληνας έχει σώβρακο, αυθαίρετο, νόμιμο, μετρητά και κομμωτή ακριβότερο από το Παρίσι -για να μη μιλήσω για υδραυλικό και ηλεκτρολόγο- όταν πάσχει το εξ' από 'δώ πάσχει και το εδώ.

Αν σ' αυτή τη διεθνή απάτη με τον χρόνο προστεθεί η πάγια ελληνική απάτη ενός διεφθαρμένου δημοσίου με τις δορυφόρους επιχειρήσεις του και μιας στρατιάς διεφθαρμένων εργολάβων πάσης φύσεως, μεσαζόντων, εμπόρων, επαγγελματιών, αλλά και πελατών, που τρέφονται από υπερτιμολογήσεις, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, ακάλυπτες επιταγές, εταιρείες-μαϊμού και εικονικές πτωχεύσεις, έχει μπροστά του το κανόνι που λέγεται ελληνική οικονομία.

Ολο αυτό δεν είναι ένα αόρατο και αόριστο σύστημα. Εχει όνομα, το λένε Γιάννη, Γιώργο, Στέφανο, Κούλα, Μάκη, Ρούλα και πάει λέγοντας. Κινείται από τα ανώτατα επιχειρηματικά και κυβερνητικά στρώματα μέχρι τις πιο λούμπεν τρύπες της ελληνικής κοινωνίας. Και όχι μόνο την κυβερνάει, αλλά της εμφυσά και τη νοοτροπία του. Αναπαράγεται. Κυριαρχεί.

Είναι εδώ σήμερα πίσω από τις απολύσεις, τα κανόνια των επιχειρήσεων, τα κλειστά μαγαζάκια, το πάγωμα μισθών και συντάξεων, τις απειλές μπράβων και τραπεζών, τη λεηλασία των δημόσιων πόρων σε έργα, υπουργεία, πανεπιστήμια, μεταφορές, προγράμματα και στην αισχρή παροχή υπηρεσιών, εξαιτίας της οποίας έχει πληγεί η βαριά βιομηχανία της χώρας, ο τουρισμός.

Ολο αυτό το πράμα με ονοματεπώνυμο, λοιπόν, δεν είναι μόνο ψηφοφόροι της Ν.Δ., αλλά ψηφοφόροι και οπαδοί όλων των κομμάτων, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Και όλο αυτό το πράμα το ταΐζουν, το δυναμώνουν και το ενστερνίζονται διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις τα τελευταία 35 χρόνια. Για να μην πω ότι αυτό το πράμα έχει εδώ και 10 χρόνια τις κυβερνήσεις υποχείριά του. Και περιμένει και την επόμενη.

Το κομμάτι των ψηφοφόρων που μεταστρέφεται δεν είναι βέβαιο αν έχει αηδιάσει από την ξεδιάντροπη διαφθορά και κοροϊδία, αν είναι απλώς απρόθυμο να πληρώσει την κακοδιαχείριση και τη σπατάλη και την αεριτζήδικη πολιτική, την οποία ανεχόταν, όταν δεν κέρδιζε κιόλας απ' αυτήν, ή και τα δύο.

Ετσι, δεν είναι βέβαιο πόσο απ' αυτό στρέφεται στον Γ. Παπανδρέου όχι για να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου, αλλά για να τη βγάλει όσο πιο φτηνά και ανώδυνα γίνεται.

Φτηνά και ανώδυνα για μια κοινωνία που ευημερεί με αέρα και δανεικά δεν υπάρχει. Και ο λαός καλείται να καταλάβει ότι είτε θα συνειδητοποιήσει πως το αεριτζήδικο σύστημα όπου ζει είναι αδιέξοδο, είτε θα πληρώσει τη νύφη της ανοχής και της συμμετοχής του σ' αυτό. Με Κώστα ή με Γιώργο, το ίδιο κάνει.

Αλλιώς πρέπει με τους άλλους λαούς να επαναστατήσει και να το αλλάξει. Πού να μπλέκεις τώρα, ε;

Ελευθεροτυπια 28/09/2009

Η Βουλη του καναλιου

Σύμφωνα με τις μετρήσεις από τα μηχανάκια, που δεν τα έχει δει κανείς από τους χιλιάδες ανθρώπους που ξέρω, οι μισοί Ελληνες είδαν στις τηλεοράσεις τους τους μονολόγους των πολιτικών αρχηγών στα ντιμπέιτ, ενώ κανείς δεν βλέπει τους διαλόγους των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή για μείζονα θέματα, που καθορίζουν την καθημερινότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας.

Απ οσο ξέρω, οι συζητήσεις της Βουλής σε επίπεδο αρχηγών μεταδίδονται ζωντανά από την τηλεόραση, όπου έχει κανείς την ευκαιρία να δει τον έναν να εγκαλεί τον άλλον με τόνο ζοχαδιακό και φράσεις οξείες, αντικρούοντας τα επιχειρήματα με επιχειρήματα ή πυροτεχνήματα, αλλά, εν πάση περιπτώσει, απευθύνοντάς του τον λόγο κι όχι κοιτάζοντας με ορθάνοιχτα μάτια στην κάμερα τον τηλεθεατή, χωρίς να τολμάει να πει του αντιπάλου του ούτε ένα «είστε ψεύτης», «εσείς εμπαίζετε τον λαό», σε άπταιστο πληθυντικό, που μου θυμίζει έναν φίλο μου, που από σεβασμό στον πατέρα του του είπε νευριασμένος, οδηγώντας από Αθήνα για Πελοπόννησο: «Πατέρα, γαμώ την Π...γία σας».

Αν στη Βουλή οι συγκρούσεις θεωρούνται από τον λαό ανιαρές γιατί «και οι δύο τα ίδια σκατά είναι», τι να πει κανείς για τους μονολόγους των ντιμπέιτ, όπου οι ομιλούσες κεφαλές λένε μηχανικά το μάθημά τους, μπας και αντλήσουν κανένα ψηφαλάκι, έχοντάς το αποστηθίσει με το σύστημα της παπαγαλίας, που έχουν εφαρμόσει και στα σχολεία μην τάχα κουράσουν τους καθηγητές, τους μαθητές και τους γονείς με την υποχρέωση να φτύσουν αίμα για να μορφώσουν υπεύθυνους και ανθεκτικούς πολίτες αντί για κουρδιστά πανομοιότυπα της ευκολίας τους (όχι των μαθητών, οι μαθητές είναι τα θύματα).

Παρ' όλα αυτά, όμως, ενώ ο λαός βαριέται και δεν παρακολουθεί τη Βουλή, παρ' όλο που γι' αυτήν ψηφίζει και αυτήν έπρεπε να ελέγχει, πέφτει με τα μούτρα στην τηλεόραση να δει τη στημένη και ψεύτικη μάχη του ντιμπέιτ, γιατί του σερβίρεται σαν ματς, σαν ντέρμπι, σαν κάτι σημαντικό. Και το τρώει.

Ευτυχώς, ο φυσικός νόμος που διέπει τον μέσο νου σώζει την κατάσταση. Γιατί ο μέσος νους δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν ενδιαφέρεται να αποστασιοποιηθεί και να διαπιστώσει τι πραγματικά γίνεται και να κρίνει, συγκρίνοντας ανεπηρέαστος από τις προσωπικές του επιθυμίες. Αντιθέτως, συμμετέχει με εσωτερικό πάθος για να δικαιώσει τη δική του οπτική γωνία, τη δική του νοοτροπία, την ύπαρξή του, υποκείμενος στον υπέρτατο νόμο της ανάγκης της αναπαραγωγής, όπου τα όμοια επιθυμούν να αναπαράγουν όμοια.

Ετσι, σχεδόν κανείς δεν θέλει να γίνει κάτι πιο χρήσιμο για τον εαυτό του ή κάτι πιο βελτιωμένο απ' αυτό που είναι, διαδικασία που απαιτεί να αμφισβητήσει προς στιγμήν τη βεβαιότητα γι' αυτά που ξέρει και να δει τον κόσμο από μια θέση πιο αποστασιοποιημένη και λιγότερο επιδερμική.

Με το ισχύον σύστημα αναπαραγωγής ομοίων, όμως, ο οπαδός του Σαρκοζί θέλει να βλέπει καλύτερο τον Σαρκοζί, του Καραμανλή τον Καραμανλή, του Τσάβες τον Τσάβες και του Ολυμπιακού τον Ολυμπιακό. (Αν και το τελευταίο δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί).

Το καλό, λοιπόν, είναι ότι με αυτό τον μηχανισμό κανείς σχεδόν δεν επηρεάζεται να αποφασίσει τι θα ψηφίσει με γνώμονα το ντιμπέιτ. Οι οπαδοί βλέπουν τον αρχηγό τους ως τον καλύτερο. Δεν ακούν, δεν βλέπουν.

Το κακό είναι ότι το ίδιο συμβαίνει με το 90% του συνόλου των πολιτών ψηφοφόρων εδώ και 35 χρόνια. Αν δει κανείς τα αποτελέσματα των εκλογών διαχρονικά, θα διαπιστώσει ότι ένα 10% των ψηφοφόρων μετακινείται δώθε κείθε και αλλάζει τους συσχετισμούς των δυνάμεων κάθε φορά, αλλάζει τις κυβερνήσεις και τη σύνθεση των άλλων κομμάτων. Πρέπει να γίνει κάποιο ιστορικό γεγονός, που θα διαρρήξει τη συνέχεια του σώματος, σαν τον Β' Παγκόσμιο, τον Εμφύλιο, τη χούντα, για ν' αλλάξει η ματιά. Αλλά κι αυτή πάλι θα υπαχθεί στην άλλη ανθρώπινη αδυναμία, που θέλει να φοβάται πιο πολύ όσο περισσότερα κατέχει.

Δεν είναι τυχαίο που, τις εποχές που κυριαρχούσε η πραγματική φτωχογειτονιά, η Αριστερά συγκέντρωνε το 25% των ψήφων. Και δεν είναι τυχαίο που εφευρέθηκαν δήθεν δημοκρατικοί μεσσίες για να απορροφήσουν τεχνηέντως αυτή την απειλή για το εθνικό και διεθνές κεφάλαιο. Και να το υπηρετήσουν· και εδώ, και στην Ιταλία, και στη Γαλλία την ώρα που η Ισπανία και η Πορτογαλία ήταν αιχμάλωτες του Φράνκο και του Σαλαζάρ, χωρίς κανείς από τους ευρωπαίους κυβερνήτες να ενοχλείται.

Σήμερα το διακύβευμα ξεφεύγει από τα τετριμμένα της τελευταίας 30ετίας. Δεν είναι αγώνας για αύξηση της περιουσίας, της ιδιοκτησίας, των αγαθών, της οικονομικής δυνατότητας πια. Είναι αγώνας για να κρατηθούν τα κεκτημένα από την επίθεση των τραπεζών, των αεριτζήδων επενδυτών, των εργοδοτών, που τα θέλουν πια όλα. Και τους εργαζόμενους σε ρόλο φοβισμένου δουλοπάροικου.

Οσα κέρδισαν οι εργαζόμενοι τα τελευταία 50 χρόνια με απλές απεργίες, τα κέρδισαν. Τώρα δεν φτάνουν οι απλές απεργίες για να τα διατηρήσουν. Ούτε η σιωπή του καναπέ φτάνει. Ούτε τα παρεΐστικα ξεσπάσματα του δρόμου φτάνουν. Ούτε και ο μανδύας μόνο του εργαζόμενου φτάνει.

Γιατί καθένας, πάνω από εργαζόμενος, είναι ένας αξιοσέβαστος άνθρωπος. Αλλά αυτό το αξιοσέβαστος είναι μια στάση ζωής όλο το 24ωρο. Μια στάση που δεν του χαρίζεται αλλά την κερδίζει. Και δεν την κερδίζει σαν τυφλός οπαδός.

Κυριακατικη Ελευθεροτυπια 27/09/2009