Η ανοιχτη παλαμη

Αύριο και μεθαύριο (21-22 Ιουλιου) στο αεροπορικό στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη γίνονται διμερείς διαπραγματεύσεις Ελλάδας-Τουρκίας σε επίπεδο στρατιωτικών και υπό την εποπτεία του Αμερικανού διοικητή, για τη «διασύνδεση των εναέριων χώρων» του Αιγαίου σ' έναν ενιαίο για τις ανάγκες της λεγόμενης συμμαχίας.

Την ελληνική αντιπροσωπεία στελεχώνουν αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας, οι οποίοι είναι, επίσης, επιφορτισμένοι με το άχαρο έργο να ξημεροβραδιάζονται στα κέντρα επιχειρήσεων για να παρακολουθούν και να αναχαιτίζουν τα τουρκικά πολεμικά πότε πάνω από το Αγαθονήσι, πότε πάνω από το Φαρμακονήσι, πότε πάνω από τους Φούρνους, πότε πάνω από την Ικαρία, πότε πάνω από τον Αγιο Ευστράτιο, πότε πάνω από τη Σκύρο.

Στη νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία καμιά άλλη χώρα δεν βρίσκεται υπό διαρκές καθεστώς στρατιωτικής προσβολής τέτοιο σαν αυτό που βρίσκεται η Ελλάδα από την Τουρκία. Και στη νεώτερη ευρωπαϊκή ιστορία καμιά άλλη χώρα δεν βρίσκεται υπό τέτοια διαρκή απειλή χωρίς να διεκδικεί τίποτε από τους γειτόνους της!

Οπως μπορεί να δει και ο πιο μύωπας αναλυτής, η Τουρκία διακατέχεται από το πάθος να ξαναγίνει η Οθωμανική αυτοκρατορία. Είτε με την ισχύ των όπλων, είτε με τη στρεψοδικία επί των διεθνών συνθηκών, είτε και με τα δύο. Δεν έχει καμία διάθεση να περιοριστεί στα υπάρχοντα σύνορά της, όπως κάνουν όλες οι κατ' όνομα πολιτισμένες χώρες εδώ και τουλάχιστον 65 χρόνια.

Οι ασκήσεις βομβαρδισμών ελληνικών κατοικημένων νησιών το τελευταίο δεκαήμερο, η πρόθεση έρευνας για πετρέλαιο (!) στην ελληνική υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου και οι διαρκείς δηλώσεις του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, ότι η Ελλάδα πρέπει να καθήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να ξαναδιαπραγματευτεί τα ανατολικά της σύνορα, θαλάσσια και εναέρια, την κυριαρχία επί των νησιών, τη Θράκη, τη μισή Ρόδο (!) και ό,τι άλλο κατεβάζει η γκλάβα των θερμοκέφαλων ιμπεριαλιστών της Αγκυρας, είναι αδιάψευστοι μάρτυρες ότι η Ελλάδα δυστυχώς συνορεύει με έναν τραμπούκο, που αντί να έχει στον νου του πώς θα ταΐσει τα εκατομμύρια των πεινασμένων του, έχει στον νου του πώς θα ταΐσει την τρέλα μιας ελίτ, που είναι πεινασμένη για ισχύ και εξουσία.

Στο επικίνδυνο αυτό παιχνίδι η Τουρκία δεν είναι μόνη. Οι διεκδικήσεις της στην Κύπρο πριμοδοτούνται σταθερά από τη Βρετανία, που θέλει το νησί διαιρεμένο, ώστε η ίδια να μπορεί να πρωταγωνιστεί, ελέγχοντας την είσοδο της Μ. Ανατολής.

Οι διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και τη Θράκη πριμοδοτούνται πότε από ανίδεους και ερασιτέχνες συμβούλους, πρεσβευτές και πρόξενους των ΗΠΑ στην Ελλάδα, οι οποίοι άγονται και φέρονται από άλλους ανίδεους ή βαλτούς παράγοντες της γραφειοκρατίας και της υπόγειας πολιτικής σκηνής, και πότε από τους ερασιτεχνικούς ή και αριστοτεχνικούς σχεδιασμούς του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, που νομίζει, μέσα στην άγνοιά του, ότι χαϊδεύοντας την Αγκυρα και άλλοτε αναβαθμίζοντάς τη θα την καταστήσει διάδρομο ή υπηρέτη των συμφερόντων του!

Η ιστορία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, που δεν στάθηκε ποτέ στο πλευρό κανενός «συμμαχικού σχεδιασμού», παρά πάντα τον χρησιμοποιούσε για να υπηρετήσει τον μεγαλοϊδεατισμό της πουλώντας τον, είτε είναι άγνωστη στις δυνάμεις που την πριμοδοτούν είτε υποτάσσεται στην ανοησία τους.

Σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η νέα επιθυμία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να αναβαθμίσει την Τουρκία σε περιφερειακή υπερδύναμη.

Ο,τι και να κάνουν τα ξένα κέντρα αποφάσεων, όμως, τα σκήπτρα της ανοησίας κρατάει επάξια η ελληνική εξωτερική πολιτική.

Ακόμα και ένα παιδί σε μια οποιαδήποτε γειτονιά ξέρει ότι όσο χαϊδεύεις τον τραμπούκο της γειτονιάς για να τον καλοπιάσεις, δεν κάνεις τίποτε άλλο από το να τον αποθρασύνεις και να τον δυναμώνεις.

Η Ελλάδα έχει επιλέξει εδώ και χρόνια την πολιτική του καλού παιδιού απέναντι στην Τουρκία με την προσδοκία είτε ότι έτσι θα την κατευνάσει (!) και θα αποφύγει τα χειρότερα, είτε ότι έτσι θα τύχει της διεθνούς αναγνώρισης του καλού παιδιού και της επιβράβευσής του.

Φαίνεται ότι ο φόβος ή η ανοησία δεν της επιτρέπουν να δει πως η μόνη επιβράβευση του καλού παιδιού είναι το παράσημο της ανοιχτής παλάμης. Ας το έχουν υπ' όψιν τους αυτοί που στέλνουν αύριο τους αξιωματικούς για να διαπραγματευτούν στη Σμύρνη.

Γ Παπαδοπουλος-Τετραδης

Ελευθεροτυπια 20/07/2009

Βαρατε τον.Αντεχει.

Πριν από λίγα 24ωρα η χώρα καταδικάστηκε να πληρώσει σε μια μέρα μόνο, 6.000.000 ευρώ πρόστιμο για τρεις υποθέσεις δημόσιας κακοδιοίκησης.

Δύο εκατομμύρια για τις εξυπνακίστικες λαθροχειρίες στην Ολυμπιακή, τρία εκατομμύρια για τα φρουτάκια, που σφάζονταν επιχειρηματίες ολκής για δαύτα, ένα εκατομμύριο για τις οπτικές ίνες των επικοινωνιών.

Εξι εκατομμυριάκια σε μια μέρα δεν είναι και άσχημα λεφτά για το ταμείο των Βρυξελλών. Φαίνεται ότι είναι αμελητέα για το ταμείο των Αθηνών.

Εδώ και ένα μήνα και βάλε, το υπουργείο Οικονομικών έχει στείλει σε 1.200.000 φορολογούμενους σημειώματα και τους ζητάει να υποβάλουν πάλι τη δήλωση Ε9 για την ακίνητη περιουσία τους, επειδή οι υπηρεσίες του είτε δεν έχουν καταγράψει τα ακίνητα είτε τα έχουν καταγράψει λάθος σ' ένα σύστημα κτηματογράφησης κουκουρίκου.

Πόσο στοίχισε χοντρικά αυτή η σπατάλη του κρατικού μηχανισμού; Περίπου 600.000 ευρώ, χωρίς να υπολογίζουμε τις χαμένες εργατοώρες και τις αντίστοιχες χιλιάδες ευρώ του 2005 και του 2008, που οι αντίστοιχες δηλώσεις των φορολογουμένων χάθηκαν (!) και ακόμα τις ψάχνει η παρωδία κράτους.

Πόσα εκατομμύρια χάθηκαν από τις μπαγαμποντιές Δημοσίου και συνεταιρισμών στις αγροτικές καλλιέργειες;

Διακόσια σαράντα πέντε χάθηκαν από τον κρατικό κορβανά μόνο τη διετία 2002-2004, περίπου 150 εκατομμύρια το 2004, περίπου 160 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, κάθε χρόνο μέχρι σήμερα, για τις μαϊμουδιές υπουργείων και αγροτών στις δηλωμένες εκτάσεις, τις ζημιές, τις επιδοτήσεις.

Πόσα δισ. δεν έχει εισπράξει ακόμα το ελληνικό κράτος απ' αυτά που του δίνει απλόχερα το Γ' Πακέτο Στήριξης; Περίπου 6 δισ. ευρώ, το μεγαλύτερο κομμάτι των οποίων θα χαθεί για το δημόσιο ταμείο.

Πόσα δισ. χάνονται κάθε χρόνο από τον κρατικό κορβανά για χάρη των υπερτιμολογήσεων υλικών και υπηρεσιών στα δημόσια και δημοτικά έργα; Και πόσα δισ. χάνονται στο βωμό της σπατάλης, που γίνεται στις συγκοινωνίες και τα ημικρατικά εργοστάσια, επειδή πληρώνει το κορόιδο ο λαός;

Πόσα δισ. κάθε χρόνο πληρώνονται οι εταιρείες και οι μεσάζοντες, που λυμαίνονται τις προμήθειες υλικού στα νοσοκομεία; Και πόσα δισ. το χρόνο χάνει, αρνείται να εισπράξει, είναι ανίκανο να εισπράξει το υπουργείο Οικονομικών και οι υπηρεσίες του από τους εμφανείς φοροφυγάδες, ιδιώτες και εταιρείες, που κάνουν μπαμ με τις δραστηριότητές τους και τις καρτέλες τους στις εφορίες;

Αυτό λοιπόν το εγκληματικό Δημόσιο, αυτός ο κρατικός μηχανισμός και οι κολαούζοι του στον ιδιωτικό τομέα, που παρασιτεί σε βάρος του άλλου μισού ελληνικού πληθυσμού, έχει το θράσος να παγώνει μισθούς και συντάξεις φορολογουμένων, να κόβει μεροκάματα, να αυξάνει τη φορολογία κοινών αγαθών, όπως είναι τα καύσιμα, να επιβάλει έκτακτες εισφορές σε ειλικρινείς φορολογούμενους και να αφήνει ανέγγιχτο το κομμάτι των απατεώνων και κηφήνων, που ζουν σαν βδέλλες πάνω στο σώμα του υπόλοιπου λαού.

Αυτό το εγκληματικής, ίδιας πάντα νοοτροπίας, Δημόσιο, όλων των κυβερνήσεων, αντί να κάθεται σ' ένα εδώλιο κι αντί να είναι εξορισμένο στα μαύρα σκοτάδια, έχει το θράσος να ζητάει και τα ρέστα απ' τους φορολογούμενους, για να πληρωθούν οι δικές του σπατάλες, οι δικές του παρανομίες, ο δικός του ωχαδερφισμός.

Οταν το ίδιο κάνει τα στραβά μάτια στη σωρεία των επαγγελματιών που κλέβουν, στη σωρεία των επιχειρήσεων που «τα βρίσκουν» με τις εφορίες, στη σωρεία των υπαλλήλων του που είναι το πιο αντιπαραγωγικό κομμάτι του τόπου.

Δεν φταίει ο υπουργός Οικονομίας, θα μου πεις. Φταίνε τα εκατομμύρια των κορόιδων, που θα περάσουν απ' το ταμείο αδιαμαρτύρητα να πάρουν τα κομμένα και να πληρώσουν τα φουσκωμένα.

Αντί να εξεγερθούν σε μια Αρνηση. Σε ένα Φτάνει. Ως εδώ.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Ελευθεροτυπια 9/7/2009

Εγκεφαλικα επεισοδια

Ο κυρ Μενέλαος εκτίει ποινή φυλάκισης στον Κορυδαλλό γιατί η ψυχοσύνθεσή του σε συνδυασμό με την οικονομική συγκυρία τον άφησαν με κάτι επιταγές ακάλυπτες, χωρίς πραγματικά να είναι απατεώνας.Επιπόλαιος, ναι.

Ο ίδιος και η οικογένειά του μετράνε τις μέρες για να αποφυλακιστεί και να επιστρέψει στη ζεστασιά ενός σπιτιού -ή τουλάχιστον στην ελπίδα μιας τέτοιας ζεστασιάς- ώστε να απαλλαγεί από το ψυχοφθόρο περιβάλλον της φυλακής. Εκεί, όπου είναι έρμαιο των διαθέσεων άλλοτε του φύλακα, άλλοτε του αρχιφύλακα, άλλοτε του νονού κρατουμένου της πτέρυγας και των τσάτσων του και άλλοτε των πρεζονιών και των νταήδων συγκρατουμένων του.

Ο κυρ Μενέλαος ζει ό,τι ζει και ο μέσος πολίτης έξω από τη φυλακή. Ο,τι ζούσε ο ίδιος πριν και ό,τι θα ζει μόλις αποφυλακιστεί: «Δούλεψε να φας και κλέψε να 'χεις». Αυτό λέγαν οι παλιοί χωριάτες, που δεν είχαν πατήσει ποτέ ούτε στις πόλεις ούτε στις φυλακές.

Μετά τη δεύτερη απόδραση του Ρετζάι και του Παλαιοκώστα από τις φυλακές Κορυδαλλού με την «Ελλαδαίρ», υπουργοί, πρωθυπουργοί, γραμματείς, φαρισαίοι και στρατηγοί σκίζαν τα ρούχα τους ότι θα πάρουν μέτρα, θα πατάξουν, θα τσακίσουν, θα φέρουν τα πάνω-κάτω. Αρλούμπες.

Με την παρέλαση των υπόπτων για την απαγωγή του εφοπλιστή Παναγόπουλου χθες και προχθές ξαναπαίχτηκε το ίδιο έργο: βαρυποινίτες κρατούμενοι μπορούν να έχουν ο,τιδήποτε επιθυμήσουν μέσα στις φυλακές, μπορούν να επικοινωνούν με όποιον τρόπο θέλουν μέσα κι έξω από τα κελιά τους και με όποιον θέλουν, όποτε θέλουν, μπορούν να εξουσιάζουν μικρούς ή μεγάλους στρατούς ποινικών, κακοποιών ή και υπαλλήλων του κράτους.

Αν άλλαξε κάτι στο σωφρονιστικό σύστημα, είναι η ευκολία με την οποία οι νονοί κρατούμενοι μπορούν να άρχουν μέσα στις φυλακές με τη βοήθεια της τεχνολογίας των όπλων, των επικοινωνιών, των ναρκωτικών. Οι ποινικοί της δεκαετίας του '50 και του '70 θα πρέπει να τους ζηλεύουν.

Επιπροσθέτως, συμβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση ο εμπλουτισμός του έμψυχου υλικού με ακραία αδίστακτους συντρόφους από τους βαλκανικούς και πρώην σοβιετικούς παράδεισους, αλλά και ο αυξανόμενος τζίρος που εκτοξευει τα καθαρα κερδη.

Αυτή η οικονομική ευμάρεια, απόρροια της τεχνολογίας και του νέου αίματος, εξαγοράζει ευκολότερα περισσότερες συνειδήσεις, περισσότερους κρατικούς υπαλλήλους, περισσότερα μέσα και, βεβαίως, εξοντώνει πιο εύκολα περισσότερους αντιπάλους και εμπόδια.

Ολα αυτά θα μπορούσαν να ακούγονται λογικά αν δεν ανέτρεχε κανείς στο ιστορικό της δεύτερης απόδρασης Ρετζάι-Παλαιοκώστα και στις βαρύγδουπες δηλώσεις που ακολούθησαν. Η κορύφωση της γελοιοποίησης των οποίων ήρθε με την περιγραφή της συνεννόησης των κατηγορουμένων για την απαγωγή Παναγόπουλου, μέσω κινητών τηλεφώνων.

Θυμίζουμε στον αναγνώστη ότι μετά την απόδραση με την «Ελλαδαίρ» αποκαλύφθηκε ότι ένα σωρό κρατούμενοι είχαν κινητά τηλέφωνα παρά την απαγόρευση στις φυλακές. Τότε αποφασίστηκε από το υπουργείο Δικαιοσύνης το αυτονόητο: να μπει σύστημα φραγής κινητών, όπως έχει μπει στη Βουλή, την Ακαδημία, τη Βιβλιοθήκη κι ένα σωρό εταιρείες και υπηρεσίες στη χώρα. Αμ δε!

Οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι αντέδρασαν, με το πρόσχημα ότι το δίκτυο φραγής μπορεί να απειλήσει την εγκεφαλική υγεία, τη δική τους, αλλά και των κρατουμένων.

Δεν ξέρω ποια πρόσωπα ή ποιο σύστημα προσώπων του επίσημου κρατικού μηχανισμού έχει αποδεχτεί ουσιαστικά την κάθε μπαρούφα, που εκστομίζεται από εκπροσώπους συντεχνιών, συμφερόντων, ομάδων και λυμεώνων της τσέπης και της νοημοσύνης των φορολογουμένων.

Σ' ένα ευνομούμενο κράτος, πάντως, αυτά τα πρόσωπα και αυτό το σύστημα θα ήταν μέσα στις φυλακές, παρέα με τους βαρυποινίτες. Και ο κυρ Μενέλαος θα ήταν έξω.

Αλλά, δεν μπορεί να υπάρχει τέτοιο ευνομούμενο κράτος όταν ο μέσος φορολογούμενος επιφυλάσσει για τον εαυτό του το ρόλο του κυρ Μενέλαου. Χωρίς να αισθάνεται ότι απειλείται η εγκεφαλική του υγεία. Απ' την πολλή βλακεία.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Ελευθεροτυπια 6/7/2009

Κάπνιζε σαν φουγάρο

Ηθελα να ευχαριστήσω από αυτή τη στήλη τον υπουργό Υγείας Δημήτρη Αβραμόπουλο και τον προϊστάμενό του πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, τον προϊστάμενό τους επίτροπο Μπαρόζο και την αμερικανική ηγεσία του υπουργείου Υγείας και Εμπορίου ναρκωτικών, καθώς και την πανίσχυρη Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων, που καθορίζει τι παίρνουμε, τι πίνουμε και σε ποιον πάμε και τον δίνουμε.

Επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ χρωστάω στο ελληνικό υπουργείο Οικισμού, Χωροταξίας, Περιβάλλοντος, Δημοσίων Εργων και Λόγων, όπως και στα αντίστοιχα των 28 χωρών-μελών της Ε.Ε. και των 51 Πολιτειών των ΗΠΑ.

Να μην ξεχάσω την Greenpeace, τη WWF, τη UNICEF, τη θεία μου Κωνσταντίνα, που δεν έχει καπνίσει ποτέ και τον πατέρα μου, που τρώει ό,τι του καπνίσει, ζωή να 'χει.

Μια περιοδεία στη Μεγαλόπολη, τα Οινόφυτα, τον Ασπρόπυργο, την Ελευσίνα, την Πτολεμαΐδα, τη Χαλκίδα, την Κοζάνη, τον Κάτω Παρνασσό, τη Δραπετσώνα, τον Σχιστό, τον Κουρουπητό, τη βιομηχανική περιοχή Ηρακλείου, Πάτρας, Λαυρίου θα έπειθαν και τον πιο φανατικό καπνιστή ότι το τσιγάρο όχι απλώς σκοτώνει, αλλά βγαίνοντας από τις καμινάδες των εργοστασίων και από τις σκαλιές των ορυχείων και των νταμαριών είναι δυνατό να οδηγήσει ακόμα και σε ανεργία ή δουλεία.

Επιστημονικές έρευνες έδειξαν ότι στα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα της Γαλλίας, της Μεγάάάάλης Βρετανίας, της Βόρειας Ιταλίας και των ΗΠΑ, απ' όπου άρχισε και ο πόνος για τους καημένους τούς καπνιστές και το περιβάλλον τους, οι θάνατοι από καρκίνο και κάθε αρρώστια των πνευμόνων είναι πολλαπλάσιοι του αριθμού των καπνιστών, επεκτεινόμενοι εξίσου και στους μη καπνιστές.

Είναι φανερό ότι η διεθνής κενότητα δεν θα αφήσει να συνεχιστεί αυτή η απαράδεκτη κατάσταση για τον πληθυσμό, και μετά το τσιγάρο θα κυνηγήσει κάθε υψικάμινο, είτε είναι πυρηνική είτε πυρηνελαιουργική, χωρίζοντας απαραιτήτως βιομηχανίες, ορυχεία, βιοτεχνίες και λοιπά εκκολαπτήρια καπνού σε καπνίζοντα και μη καπνίζοντα.

Καπνίζοντα θα είναι όσα βομβαρδιστούν από αέρος και μη καπνίζοντα όσα απλώς κλείσουν. Η έγνοια της διεθνούς κενότητας για την υγεία της ανθρωπότητας πρέπει να είναι καθολική και χωρίς εξαιρέσεις.

Μάλιστα, η μέση τιμή των διοξειδίων και των άλλων μολυσμάτων και ρύπων στην ατμόσφαιρα των πόλεων από τα καυσαέρια των αυτοκινήτων, των καυστήρων θέρμανσης - ψύξης και την πολεοδόμηση με το σύστημα «χτίζω κάθε χώμα για να γίνει τηγάνι», οδηγούν στη βεβαιότητα ότι δεν είναι μακριά η επιστροφή του γαϊδουριού με αραμπά -το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν επιτρέπει παρέκκλιση Τρισέ προς τον ίππο- πράγμα ευπρόσδεκτο. Γεμίσαν οι πόλεις γαϊδούρια χωρίς αραμπά.

Αφησα για το τέλος τις αποδεδειγμένα θανατηφόρες τροφές από λίπη και ζάχαρα, που σερβίρονται παγκοσμίως στα ταχυφαγεία καθώς και τα περίφημα Ε με τις χρωστικές, ώστε το βερνίκι που ψωνίζεις στο σουπερμάρκετ για λουκάνικο να είναι κοκκινί και όχι πρασινί που θα το μπέρδευες με αγγούρι. Η γεύση, έτσι κι αλλιώς, δεν βοηθάει στην αναγνώριση των συντηρημένων τροφών.

Και αυτά, όπως τα ζώα, που τρέφονται με μολυσμένα ιχθυάλευρα, τα πτηνά -καθόλου φτηνά- που αρρωσταίνουν από το πολύ εργαστήριο κάθε τρεις και δύο, μαζί με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες καταναλωτές, είναι στα σκαριά για απαγόρευση.

Μετά την ευαισθησία των παγκοσμίως ισχυρών για την υγεία μας με την απαγόρευση του τσιγάρου, και εφόσον αυτή η ευαισθησία είναι ειλικρινής, οι καπνιστές δεν πρέπει να ανησυχούν. Επεκτεινόμενα τα μέτρα για μία πραγματικά υγιεινή ζωή θα επιστρέψουμε στην εποχή της ευτυχίας. Οπου ο καπνιστής θα μπορεί να απολαμβάνει το τσιγάρο του ελεύθερος.

Εξω από τη σπηλιά, εννοείται.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Ελευθεροτυπια 2/7/2009

Το βιζανιαρικο

Με μια τριπλή κίνηση στην Κέρκυρα η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε με τις ΗΠΑ τις συμφωνίες, που καμιά άλλη κυβέρνηση της Αθήνας δεν υπέγραφε εδώ και πολλά χρόνια.

Οι δύο αυτές συμφωνίες, που είναι τρεις, προβλέπουν την άνευ όρων παράδοση πληροφοριών από τις ελληνικές αρχές στις αμερικανικές, όχι μόνο για πράξεις τρομοκρατίας, που έγιναν, αλλά και για ύποπτους που η αμερικανική πλευρά θεωρεί ύποπτους! Αυτά, πληροφορίες και ύποπτοι, θα περνάνε στην αμερικανική πλευρά ανεξάρτητα από το πόσο πίσω πάνε σε χρονολογία!

Επίσης, η αμερικανική πλευρά αποκτά το δικαίωμα για άμεση και απόλυτη πρόσβαση στα ελληνικά αρχεία των ελληνικών διωκτικών αρχών.

Αυτή η άνευ όρων παράδοση στην πραγματικότητα είναι μια άνευ όρων παραίτηση από την άσκηση εθνικής κυριαρχίας. Μιας κυριαρχίας που έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό το δικαίωμα στην άρνηση. Στο όχι.

Το αντάλλαγμα, που δέχτηκε η ελληνική κυβέρνηση, είναι να αποφασίσουν οι αμερικανικές αρχές πότε θα δεήσουν να καταργήσουν τη βίζα για τους Ελληνες υπηκόους (τους) που θέλουν τα ταξιδέψουν στις ΗΠΑ!

Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι αξία έχει η κατάργηση της βίζας, θυμίζω ότι προ καιρού η αμερικανική κυβέρνηση είχε συμφωνήσει με τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που είναι μέλη της Ε.Ε., και με την Ελλάδα, ότι το δικαίωμα εισόδου στις ΗΠΑ χωρίς βίζα δεν σημαίνει ότι μπορείς να μπεις κιόλας στις ΗΠΑ!

Η κατάργηση της βίζας, σύμφωνα με τα υπογραφέντα, αφήνει το δικαίωμα στις αμερικανικές αρχές να απαγορεύσουν σε οποιονδήποτε φτάσει στις ΗΠΑ να μπει στη χώρα ως ανεπιθύμητος ή ύποπτος. Επίσης, αφήνει το δικαίωμα στις αρχές των ΗΠΑ να μην επιτρέψουν το ταξίδι σε όποιον θεωρούν επικίνδυνο ή ύποπτο σε απευθείας υπερατλανική πτήση με προορισμό τη Γη της Επαγγελίας και της γρίπης των χοίρων.

Αυτά βέβαια συμβαίνουν και γιατί η κυβέρνηση Σημίτη το 2003 έχασε το τρένο των υπόλοιπων δυτικοευρωπαίων της Ε.Ε., που υπέγραψαν με τις ΗΠΑ την κατάργηση της βίζας, εκδίδοντας τα διαβατήριά τους από τις αστυνομικές αρχές, χωρίς τους επαχθείς όρους που επιβλήθηκαν μετά στους ανατολικοευρωπαίους και την, ως συνήθως, καθυστερημένη -με όλη τη σημασία της λέξης- Ελλάδα.

Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, ενώ ήταν ενήμερες από νωρίς, συνέχιζαν να εκδίδουν τα διαβατήρια από τις νομαρχίες, λες και τα διαβατήρια θα ελέγχονταν διαφορετικά απ' όποια ελληνική δημόσια αρχή κι αν έβγαιναν!

Αυτή την ανεκδιήγητη βίζα παίρνει τώρα ως αντάλλαγμα η ελληνική κυβέρνηση για να παραδώσει τη λειτουργία των εγχώριων διωκτικών μηχανισμών στα αμερικανικά υπουργεία Εξωτερικών, Εσωτερικών και στις ποικιλώνυμες υπηρεσίες τού εκεί κράτους και παρακράτους.

Στην πραγματικότητα, η ελληνική κυβέρνηση, σε παροξυσμική κρίση αυτού που η ψυχιατρική ονομάζει «το κόμπλεξ του καλού παιδιού», τα δίνει όλα μπας και την αγαπήσουν πάλι οι ΗΠΑ, με την προσδοκία, ίσως, να ελεήσουν την πτωχή πλην τιμία ψωροκώσταινα με ένα νεύμα συμπάθειας προ της διαρκώς ισχυρότερης τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και της σαφώς κερδισμένης σκοπιανής.

Εκτός εάν η λεόντειος αυτή συμφωνία συνομολογείται επειδή η κυβέρνηση πιστεύει στο δίκαιο αυτού του ξεβρακώματος.

Σ' αυτή την περίπτωση δεν έχει παρά να ζητήσει να γίνει η Ελλάδα επισήμως 52η Πολιτεία των ΗΠΑ, για να έχει και το δικαίωμα να ψηφίζει τον εκάστοτε Αμερικανό πρόεδρο και την κυβέρνησή του.

Το βέβαιο είναι ότι η αμερικανική πολιτική σκηνή και η γραφειοκρατία θα σέβονται έτσι πιο πολύ αυτή τη χώρα και θα τρέχουν από πίσω της. Για τα ψηφαλάκια.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

Ελευθεροτυπια 29/06/2009