Στον αλλο κοσμο

Από τις πιο κοινότοπες φράσεις των τελευταίων ετών είναι η περίφημη «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία».

Αυτό που παραγνωρίζουν όσοι τη λένε είναι ότι η ελπίδα πεθαίνει προτελευταία. Τελευταίος πεθαίνει ο ελπίζων.

Σε ένα οικονομικό περιβάλλον απολύτως δεδομένο, όπου οι διεθνείς τράπεζες και οι διεθνείς κατασκευαστικές, οι παραγωγοί τεχνολογίας και οι έμποροι καθορίζουν μέσω των κυβερνήσεων τις πολιτικές που θα εφαρμοστούν, ώστε να διατηρήσουν και να αυξήσουν τα κέρδη τους, ο πολίτης μιας χώρας δεν μπορεί να ελπίζει και πολλά.

Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να πάρει ένα κοκαλάκι από τα αποφάγια των κεφαλαιούχων, τo οποίo θα πληρώσει πανάκριβα, πολύ σύντομα, όταν η κυβέρνηση θα του το πάρει πίσω με το αιτιολογικό ότι έχουν τελειώσει τα λεφτά του δημόσιου κορβανά.

Το περίεργο είναι ότι ποτέ δεν του λέει ποιος ακριβώς τα 'φαγε και πώς φαγώθηκαν τα λεφτά των πολιτών και πώς φαλίρει το κράτος την ίδια στιγμή που οι κεφαλαιούχοι εξακολουθούν και μένουν στις ίδιες βίλες, με το ίδιο υπηρετικό προσωπικό, τους ίδιους παχυλούς λογαριασμούς, τις ίδιες περιουσίες και τις ίδιες συνθέσεις στα διοικητικά συμβούλια εταιρειών, που ενίοτε απλώς αλλάζουν όνομα και διεύθυνση.

Επίσης, καμιά κυβέρνηση δεν του λέει πώς εξακολουθούν, παρά την κρίση, να ζουν πλουσιοπάροχα αεριτζήδες και επαγγελματίες, που ανενόχλητοι φοροδιαφεύγουν φανερά, δεν συμμετέχουν στα βάρη καμιάς λιτότητας και κανένας ελεγκτικός μηχανισμός δεν είναι ικανός να τους αγγίξει.

Οταν ο Γ. Παπανδρέου λέει ότι θα αλλάξει τα πράγματα, προφανώς εννοεί ότι θα συγκρουστεί και θα ξηλώσει το βαθύ κράτος, που από τη μια διαπλέκεται με το ιδιωτικό κεφάλαιο και αισχροκερδεί και από την άλλη αισχροκερδεί, κόβοντας κοστούμια στους πολίτες για να τους παράσχει υπηρεσίες που θα 'πρεπε να τους παράσχει τζάμπα και από υποχρέωση.

Επίσης, όταν ο Γ. Παπανδρέου λέει ότι θα αλλάξει τα πράγματα, προφανώς εννοεί ότι θα συγκρουστεί με το βαθύ κράτος του κρατικοδίαιτου δηθενσυνδικαλισμού των αντιπαραγωγικών και αντικοινωνικών συντεχνιών, που έχουν απαξιώσει το εργασιακό κίνημα στα μάτια των πολιτών, από την κακοποίηση της ζωής των πολιτών που επιφυλάσσει προκειμένου να κερδίσει απέναντι σ' έναν ευεπίφορο σε πιέσεις εργοδότη, όπως είναι το κομματικό κράτος.

Η πραγματικότητα είναι ότι το άλλοθι της καμένης γης θα πρωταγωνιστήσει και πάλι για να δικαιολογηθούν αυτά που δεν μπορούν να γίνουν. Ακόμα κι αν δεν αμφισβητήσει κανείς την ειλικρίνεια των προθέσεων του Γ. Παπανδρέου, είναι υποχρεωμένος να δει έναν ολόκληρο κομματικό μηχανισμό και τα πρωτοκλασάτα στελέχη, που τον ακολουθούν, για να καταλάβει ότι ο πόλεμος εναντίον του βαθέος κράτους και των κεφαλαιούχων δεν είναι απλώς χαμένος. Είναι υπονομευμένος ήδη.

Δυστυχώς για τον λαό, ο Γ. Παπανδρέου θα υποχρεωθεί να κάνει ό,τι ακριβώς έκανε ή δεν έκανε ο προκάτοχός του. Μόνο που θα το σερβίρει σε πορσελάνινο πιάτο με χρυσά μαχαιροπίρουνα, με τη γνωστή συνταγή των πολιτικών, που μετονομάζουν την άγρια φορολογία σε ήπια προσαρμογή και τα χρωστούμενα σε ετεροχρονισμένα.

Οπως είχε δει ο Οργουελ δεν χρειάζεται παρά να αλλάξεις το νόημα των ίδιων λέξεων για να περάσεις την πολιτική σου.

Οψηφοφόρος βρίσκεται μεταξύ ενός Καραμανλή, που ενώ ήταν πρωθυπουργός δεν συμμάζεψε τα οικονομικά των Ελλήνων, και προκήρυξε εκλογές για να τα συμμαζέψει (!!!) και ενός Παπανδρέου, που ενώ ευαγγελίζεται μια δικαιότερη διακυβέρνηση, δεν έχει ούτε τους κατάλληλους ανθρώπους ούτε τους κατάλληλους αντιπάλους για να τα καταφέρει.

Το κυριότερο, κινείται στο οικονομικό και πολιτικό σύστημα που έχει δημιουργήσει την κρίση και πιστεύει στις τραπεζικές και επιχειρηματικές αρχές, οι οποίες παρεμπιπτόντως χρησιμοποιούν τον εργαζόμενο για να πλουτίσουν. Με δυο λέξεις, είναι κομμάτι αυτού του συστήματος, του οποίου κομμάτι είναι και ο Κ. Καραμανλής.

Ενώ η χώρα, και ο κόσμος όλος, έχει ανάγκη από ένα άλλο σύστημα συμβίωσης, που δυστυχώς δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μια μόνο χώρα και μάλιστα στην Ελλάδα.

Μπορεί, όμως, να αρχίσει να χτίζεται. Απ' αυτούς που ελπίζουν.

Eλευθεροτυπια 01/10/2009

Δανεικα και Δανικά

Εδώ και 60 χρόνια κυριαρχεί στον πλανήτη, όπου έχει επικρατήσει το οικονομικό σύστημα του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού, όχι απλώς η οικονομία της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς, αλλά κυρίως η οικονομία της χρεωμένης αγοράς.

Η οικονομική έκρηξη των δεκαετιών μετά το 1970 στην Ευρώπη και μετά το 1960 στις ΗΠΑ στηρίχτηκε σε μια πολύ απλή σκέψη: «Πάρε σήμερα και δώσε αύριο». Η έννοια της πιστωτικής κάρτας και των τραπεζικών δανείων, με τα οποία σήμερα οι Ελληνες στη μεγάλη τους πλειοψηφία, όπως και οι εξ' από 'δώ, έχουν αποκτήσει από το σώβρακο που φοράνε μέχρι το αυθαίρετο, το εξοχικό και το νόμιμο, είναι ακριβώς η εφαρμογή της οικονομίας της κατανάλωσης: Ολοι, από τους τραπεζίτες μέχρι τους κατασκευαστές, τους εμπόρους και τους πολίτες αγοράζουν χρόνο. Το αύριο.

Ολη αυτή η φάμπρικα γίνεται λες και το αύριο είναι δεδομένο, εξασφαλισμένο και αμετάβλητο σε σχέση με το χτες, με την κουτοπόνηρη σκέψη ότι κάθε ατυχία θα συμβεί μόνο ατομικά σε πελάτες του συστήματος, το οποίο είναι αρκετά ισχυρό για να τους τιμωρήσει, να πάρει τα λεφτά του και να τρομοκρατήσει τους υπόλοιπους.

Αυτό που δεν έχει μετρήσει η συμμορία των τραπεζικών κύκλων σε συνεργασία με τους κεφαλαιούχους μέσα στην πλεονεξία τους για μεγαλύτερα κέρδη, είναι ότι κάποτε φαλίρουν και πολλοί πολίτες μαζί, που παρασέρνουν ως ντόμινο και τράπεζες και αεριτζήδες.

Οταν όλα αυτά συμβαίνουν εξ' από 'δώ, τα πράγματα μοιάζουν μακρινά. Επειδή, όμως, η οικονομία του αέρα «πάρε σήμερα, δώσε αύριο», είναι η βασική αιτία που ο μέσος Ελληνας έχει σώβρακο, αυθαίρετο, νόμιμο, μετρητά και κομμωτή ακριβότερο από το Παρίσι -για να μη μιλήσω για υδραυλικό και ηλεκτρολόγο- όταν πάσχει το εξ' από 'δώ πάσχει και το εδώ.

Αν σ' αυτή τη διεθνή απάτη με τον χρόνο προστεθεί η πάγια ελληνική απάτη ενός διεφθαρμένου δημοσίου με τις δορυφόρους επιχειρήσεις του και μιας στρατιάς διεφθαρμένων εργολάβων πάσης φύσεως, μεσαζόντων, εμπόρων, επαγγελματιών, αλλά και πελατών, που τρέφονται από υπερτιμολογήσεις, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, ακάλυπτες επιταγές, εταιρείες-μαϊμού και εικονικές πτωχεύσεις, έχει μπροστά του το κανόνι που λέγεται ελληνική οικονομία.

Ολο αυτό δεν είναι ένα αόρατο και αόριστο σύστημα. Εχει όνομα, το λένε Γιάννη, Γιώργο, Στέφανο, Κούλα, Μάκη, Ρούλα και πάει λέγοντας. Κινείται από τα ανώτατα επιχειρηματικά και κυβερνητικά στρώματα μέχρι τις πιο λούμπεν τρύπες της ελληνικής κοινωνίας. Και όχι μόνο την κυβερνάει, αλλά της εμφυσά και τη νοοτροπία του. Αναπαράγεται. Κυριαρχεί.

Είναι εδώ σήμερα πίσω από τις απολύσεις, τα κανόνια των επιχειρήσεων, τα κλειστά μαγαζάκια, το πάγωμα μισθών και συντάξεων, τις απειλές μπράβων και τραπεζών, τη λεηλασία των δημόσιων πόρων σε έργα, υπουργεία, πανεπιστήμια, μεταφορές, προγράμματα και στην αισχρή παροχή υπηρεσιών, εξαιτίας της οποίας έχει πληγεί η βαριά βιομηχανία της χώρας, ο τουρισμός.

Ολο αυτό το πράμα με ονοματεπώνυμο, λοιπόν, δεν είναι μόνο ψηφοφόροι της Ν.Δ., αλλά ψηφοφόροι και οπαδοί όλων των κομμάτων, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Και όλο αυτό το πράμα το ταΐζουν, το δυναμώνουν και το ενστερνίζονται διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις τα τελευταία 35 χρόνια. Για να μην πω ότι αυτό το πράμα έχει εδώ και 10 χρόνια τις κυβερνήσεις υποχείριά του. Και περιμένει και την επόμενη.

Το κομμάτι των ψηφοφόρων που μεταστρέφεται δεν είναι βέβαιο αν έχει αηδιάσει από την ξεδιάντροπη διαφθορά και κοροϊδία, αν είναι απλώς απρόθυμο να πληρώσει την κακοδιαχείριση και τη σπατάλη και την αεριτζήδικη πολιτική, την οποία ανεχόταν, όταν δεν κέρδιζε κιόλας απ' αυτήν, ή και τα δύο.

Ετσι, δεν είναι βέβαιο πόσο απ' αυτό στρέφεται στον Γ. Παπανδρέου όχι για να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου, αλλά για να τη βγάλει όσο πιο φτηνά και ανώδυνα γίνεται.

Φτηνά και ανώδυνα για μια κοινωνία που ευημερεί με αέρα και δανεικά δεν υπάρχει. Και ο λαός καλείται να καταλάβει ότι είτε θα συνειδητοποιήσει πως το αεριτζήδικο σύστημα όπου ζει είναι αδιέξοδο, είτε θα πληρώσει τη νύφη της ανοχής και της συμμετοχής του σ' αυτό. Με Κώστα ή με Γιώργο, το ίδιο κάνει.

Αλλιώς πρέπει με τους άλλους λαούς να επαναστατήσει και να το αλλάξει. Πού να μπλέκεις τώρα, ε;

Ελευθεροτυπια 28/09/2009

Η Βουλη του καναλιου

Σύμφωνα με τις μετρήσεις από τα μηχανάκια, που δεν τα έχει δει κανείς από τους χιλιάδες ανθρώπους που ξέρω, οι μισοί Ελληνες είδαν στις τηλεοράσεις τους τους μονολόγους των πολιτικών αρχηγών στα ντιμπέιτ, ενώ κανείς δεν βλέπει τους διαλόγους των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή για μείζονα θέματα, που καθορίζουν την καθημερινότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας.

Απ οσο ξέρω, οι συζητήσεις της Βουλής σε επίπεδο αρχηγών μεταδίδονται ζωντανά από την τηλεόραση, όπου έχει κανείς την ευκαιρία να δει τον έναν να εγκαλεί τον άλλον με τόνο ζοχαδιακό και φράσεις οξείες, αντικρούοντας τα επιχειρήματα με επιχειρήματα ή πυροτεχνήματα, αλλά, εν πάση περιπτώσει, απευθύνοντάς του τον λόγο κι όχι κοιτάζοντας με ορθάνοιχτα μάτια στην κάμερα τον τηλεθεατή, χωρίς να τολμάει να πει του αντιπάλου του ούτε ένα «είστε ψεύτης», «εσείς εμπαίζετε τον λαό», σε άπταιστο πληθυντικό, που μου θυμίζει έναν φίλο μου, που από σεβασμό στον πατέρα του του είπε νευριασμένος, οδηγώντας από Αθήνα για Πελοπόννησο: «Πατέρα, γαμώ την Π...γία σας».

Αν στη Βουλή οι συγκρούσεις θεωρούνται από τον λαό ανιαρές γιατί «και οι δύο τα ίδια σκατά είναι», τι να πει κανείς για τους μονολόγους των ντιμπέιτ, όπου οι ομιλούσες κεφαλές λένε μηχανικά το μάθημά τους, μπας και αντλήσουν κανένα ψηφαλάκι, έχοντάς το αποστηθίσει με το σύστημα της παπαγαλίας, που έχουν εφαρμόσει και στα σχολεία μην τάχα κουράσουν τους καθηγητές, τους μαθητές και τους γονείς με την υποχρέωση να φτύσουν αίμα για να μορφώσουν υπεύθυνους και ανθεκτικούς πολίτες αντί για κουρδιστά πανομοιότυπα της ευκολίας τους (όχι των μαθητών, οι μαθητές είναι τα θύματα).

Παρ' όλα αυτά, όμως, ενώ ο λαός βαριέται και δεν παρακολουθεί τη Βουλή, παρ' όλο που γι' αυτήν ψηφίζει και αυτήν έπρεπε να ελέγχει, πέφτει με τα μούτρα στην τηλεόραση να δει τη στημένη και ψεύτικη μάχη του ντιμπέιτ, γιατί του σερβίρεται σαν ματς, σαν ντέρμπι, σαν κάτι σημαντικό. Και το τρώει.

Ευτυχώς, ο φυσικός νόμος που διέπει τον μέσο νου σώζει την κατάσταση. Γιατί ο μέσος νους δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν ενδιαφέρεται να αποστασιοποιηθεί και να διαπιστώσει τι πραγματικά γίνεται και να κρίνει, συγκρίνοντας ανεπηρέαστος από τις προσωπικές του επιθυμίες. Αντιθέτως, συμμετέχει με εσωτερικό πάθος για να δικαιώσει τη δική του οπτική γωνία, τη δική του νοοτροπία, την ύπαρξή του, υποκείμενος στον υπέρτατο νόμο της ανάγκης της αναπαραγωγής, όπου τα όμοια επιθυμούν να αναπαράγουν όμοια.

Ετσι, σχεδόν κανείς δεν θέλει να γίνει κάτι πιο χρήσιμο για τον εαυτό του ή κάτι πιο βελτιωμένο απ' αυτό που είναι, διαδικασία που απαιτεί να αμφισβητήσει προς στιγμήν τη βεβαιότητα γι' αυτά που ξέρει και να δει τον κόσμο από μια θέση πιο αποστασιοποιημένη και λιγότερο επιδερμική.

Με το ισχύον σύστημα αναπαραγωγής ομοίων, όμως, ο οπαδός του Σαρκοζί θέλει να βλέπει καλύτερο τον Σαρκοζί, του Καραμανλή τον Καραμανλή, του Τσάβες τον Τσάβες και του Ολυμπιακού τον Ολυμπιακό. (Αν και το τελευταίο δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί).

Το καλό, λοιπόν, είναι ότι με αυτό τον μηχανισμό κανείς σχεδόν δεν επηρεάζεται να αποφασίσει τι θα ψηφίσει με γνώμονα το ντιμπέιτ. Οι οπαδοί βλέπουν τον αρχηγό τους ως τον καλύτερο. Δεν ακούν, δεν βλέπουν.

Το κακό είναι ότι το ίδιο συμβαίνει με το 90% του συνόλου των πολιτών ψηφοφόρων εδώ και 35 χρόνια. Αν δει κανείς τα αποτελέσματα των εκλογών διαχρονικά, θα διαπιστώσει ότι ένα 10% των ψηφοφόρων μετακινείται δώθε κείθε και αλλάζει τους συσχετισμούς των δυνάμεων κάθε φορά, αλλάζει τις κυβερνήσεις και τη σύνθεση των άλλων κομμάτων. Πρέπει να γίνει κάποιο ιστορικό γεγονός, που θα διαρρήξει τη συνέχεια του σώματος, σαν τον Β' Παγκόσμιο, τον Εμφύλιο, τη χούντα, για ν' αλλάξει η ματιά. Αλλά κι αυτή πάλι θα υπαχθεί στην άλλη ανθρώπινη αδυναμία, που θέλει να φοβάται πιο πολύ όσο περισσότερα κατέχει.

Δεν είναι τυχαίο που, τις εποχές που κυριαρχούσε η πραγματική φτωχογειτονιά, η Αριστερά συγκέντρωνε το 25% των ψήφων. Και δεν είναι τυχαίο που εφευρέθηκαν δήθεν δημοκρατικοί μεσσίες για να απορροφήσουν τεχνηέντως αυτή την απειλή για το εθνικό και διεθνές κεφάλαιο. Και να το υπηρετήσουν· και εδώ, και στην Ιταλία, και στη Γαλλία την ώρα που η Ισπανία και η Πορτογαλία ήταν αιχμάλωτες του Φράνκο και του Σαλαζάρ, χωρίς κανείς από τους ευρωπαίους κυβερνήτες να ενοχλείται.

Σήμερα το διακύβευμα ξεφεύγει από τα τετριμμένα της τελευταίας 30ετίας. Δεν είναι αγώνας για αύξηση της περιουσίας, της ιδιοκτησίας, των αγαθών, της οικονομικής δυνατότητας πια. Είναι αγώνας για να κρατηθούν τα κεκτημένα από την επίθεση των τραπεζών, των αεριτζήδων επενδυτών, των εργοδοτών, που τα θέλουν πια όλα. Και τους εργαζόμενους σε ρόλο φοβισμένου δουλοπάροικου.

Οσα κέρδισαν οι εργαζόμενοι τα τελευταία 50 χρόνια με απλές απεργίες, τα κέρδισαν. Τώρα δεν φτάνουν οι απλές απεργίες για να τα διατηρήσουν. Ούτε η σιωπή του καναπέ φτάνει. Ούτε τα παρεΐστικα ξεσπάσματα του δρόμου φτάνουν. Ούτε και ο μανδύας μόνο του εργαζόμενου φτάνει.

Γιατί καθένας, πάνω από εργαζόμενος, είναι ένας αξιοσέβαστος άνθρωπος. Αλλά αυτό το αξιοσέβαστος είναι μια στάση ζωής όλο το 24ωρο. Μια στάση που δεν του χαρίζεται αλλά την κερδίζει. Και δεν την κερδίζει σαν τυφλός οπαδός.

Κυριακατικη Ελευθεροτυπια 27/09/2009

Και συ λαε εκμαυλισμενε

Αρχισε και κορυφώνεται η προβολή της χιλιοπαιγμένης κωμωδίας «ψήφισέ με να σε σώσω», σε σκηνοθεσία των κομμάτων ομοθύμως, με τους ίδιους ηθοποιούς εδώ και χρόνια και με παραγωγό αυτόν που μονίμως πληρώνει: το κορόιδο, που λιβανίζεται ως εμπνευστής, ως κυρίαρχος, ως πρωταγωνιστής: τον ψηφοφόρο και τα παιδιά του.

Ας πρόσεχε, θα μου πείτε. Μα, προσέχει.

Το 1974, ακολουθώντας το ρεύμα της εποχής ψήφισε με πάνω από 50% τον Κ. Καραμανλή, τον οποίο είχε διώξει με ανάλογο ποσοστό μόλις 10 χρόνια νωρίτερα. Το 1977 του ξανάδωσε την πλειοψηφία για να βρεθεί με τον Κ. Μητσοτάκη υπουργό Συντονισμού και με απαγορευμένο το ξενύχτι! Δεν το άντεξε. Το 1981 φέρνει στην εξουσία τον Ανδρέα Παπανδρέου, που κάνει πράξη το όνειρο του μέσου Ελληνα: κλέψε πριν σε κλέψουν, κορόιδεψε πριν σε κοροϊδέψουν.

Το 1985, και ενώ ο Δημοκρατικός Στρατός του 1949 αριθμούσε ήδη πάνω από 2,5 εκατομμύρια φαντάρους σε σύνταξη και πάνω από 6.000.000 Ελληνες είχαν αντισταθεί στη χούντα, σε σημείο που να απορεί κανείς πώς άντεξε η επάρατος για εφτά (7) χρόνια, ο κι εσύ λαέ βασανισμένε, που ήδη θεωρούσε ότι μπορεί να κάνει ένα δωράκι 500.000.000 δρχ. στον εαυτό του απ' τον δημόσιο κορβανά ατιμώρητος, επιβράβευσε με μια νέα θητεία την κυβέρνηση του Λευκού Πελέ, προσδοκώντας να αλώσει και τις ελάχιστες υπηρεσίες και Αρχές του κράτους, που αντιστέκονταν ακόμα στην αυθαιρεσία, λόγω της ξεροκεφαλιάς μερικών εργαζομένων τους.

Επειδή ο πεινασμένος κλέβει άγαρμπα, το 1989 καλείται να ψηφίσει εν μέσω γενικής κατακραυγής για τα δημόσια λεφτά, που τρώγονταν ανεξέλεγκτα. Βρέθηκε με μια κυβέρνηση συνεργασίας όλων των μεγάλων κομμάτων και με μια Αριστερά για πρώτη φορά ενωμένη. Δεν το άντεξε ούτε αυτό. Ηταν τέτοιο το σοκ, που ψήφισε τον Μητσοτάκη. Αυτή τη φορά ο εξαποδώ δεν του απαγόρευσε το ξενύχτι. Του απαγόρευσε τις αυξήσεις μισθών.

Ευτυχώς, χάρη στην ανεξάρτητη συνείδηση των επιχειρηματιών, που δεν ανακατεύονται με την πολιτική εκτός αν κινδυνεύουν τα συμφέροντά τους, μια σύμβαση του ΟΤΕ πήγε στραβά και ο κυρίαρχος λαός ξανάφερε στην εξουσία το 1993 τον ήρωα του Χέρφιλντ, Ανδρέα, που μεταξύ Τήνου - Πάτμου και Παναγιάς της Καστριανής ξανάχτισε τη λαϊκή συνείδηση της αρπαχτής, που είχαν απειλήσει οι κυβερνήσεις συνεργασίας και ο μονοφαγάς πρώην πρωθυπουργός.

Στη διάρκεια των ετών 1994-1996 αποδείχτηκε περίτρανα ότι αυτή η χώρα δεν έχει ντε και καλά ανάγκη πρωθυπουργού για να κυβερνιέται, μήτε και καταστρέφεται. Ο λαός, όμως, έχει αντίθετη άποψη. Το φθινόπωρο του 1996 καλείται να ψηφίσει και προκρίνει τον σοβαρό κύριο Σημίτη, που είχε ήδη δώσει τα Ιμια και τον Οτζαλάν.

Μια νέα εποχή ανατέλλει. Η οικονομική λιτότητα για τους εργαζόμενους, που άρχισε επί Σημίτη το 1985 και η οποία δεν αγγίζει κατά διαβολική σύμπτωση ούτε τους επιχειρηματίες ούτε τις τράπεζες, που αυξάνουν αλματωδώς τα κέρδη τους, παγιώνεται.

Κατά διαβολική σύμπτωση ο περίγυρος του πρωθυπουργού και μεγαλοϋπουργοί ενισχύουν τον Αρμάνι και την Ντόνα Κάραν. Το 2000 ο κυρίαρχος λαός κάνει λάθος για 70.000 ψήφους και ξαναφέρνει την ίδια κυβέρνηση στην εξουσία.

Ξεπατωμένος από την εκτεταμένη κλοπή κυβερνητικών και του άλλου μισού λαού, που του πουλάει τη χωριάτικη 12 ευρώ στις διακοπές του και το κινέζικο τσίτι του ενός ευρώ για 100, διορθώνει το λάθος του το 2004, φέρνοντας στην εξουσία τον νέο, άφθαρτο, πολλά υποσχόμενο Καραμανλή τον Βου, που θα ξήλωνε το κράτος της ρεμούλας και των πέντε νταβατζήδων.

Το 2007 και αφού η επανίδρυση του κράτους της ρεμούλας και των 5 νταβατήδων είδε ανίκανη την Ελλάδα να καίγεται, το τηλέφωνο του πρωθυπουργού να παρακολουθείται, την Παιδεία να πατώνει από τα μικροσυμφέροντα διδασκόντων και διδασκομένων, την Υγεία να χρηματίζεται με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο, τη δημόσια διοίκηση να κλέβει τον κόπο των ασφαλισμένων στα ταμεία, ο πρωταγωνιστής, μοναδικός, πάνσοφος, κυρίαρχος λαός ξανάδωσε μια ευκαιρία στον Βου, προκειμένου να αποφύγει μια ακόμα διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, τα ευεργετήματα της οποίας ήταν ακόμα νωπά στη μνήμη του.

Η λαϊκη εντολή δεν έγινε σεβαστή. Πριν συμπληρωθούν δύο χρόνια άγριας λιτότητας, τραπεζικού οργίου, διαπλοκής κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών με κυκλώματα πλουτισμού του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, όργιου διορισμών, δικαστικής αυθαιρεσίας, αστυνομικής βίας και ανύπαρκτης εξωτερικής πολιτικής, ο πρωθυπουργός παραιτείται απαιτώντας να ξαναψηφιστεί.

Στις δύο προηγούμενες εκλογές, που έγιναν Οκτώβριο, νικητής βγήκε το ΠΑΣΟΚ. Στις δύο που έγιναν Σεπτέμβριο νικητής βγήκε το κόμμα που ήταν ήδη κυβέρνηση. Σε καμιά αναμέτρηση νικητής δεν ήταν η Αριστερά. Βγάλε συμπέρασμα.

Σήμερα, ο κυρίαρχος λαός δεν βρίσκεται μπροστά σε δίλημμα. Θα επιλέξει να απαλλαγεί από έναν πρωθυπουργό που δεν επανίδρυσε το κράτος, δεν αποδυνάμωσε τους νταβατζήδες, δεν ελάφρυνε τους εργαζόμενους αλλά τους εργοδότες και από ένα κόμμα, που επιδόθηκε στο ίδιο όργιο ρουσφετιών, που είχε επιδοθεί και το ΠΑΣΟΚ, και στην εξάπλωση της διαφθοράς μέχρι και στην τελευταία συνείδηση πολίτη.

Το δράμα του ο λαός θα το ζήσει για πολλοστή φορά από το 1989, μετά τις εκλογές και τον νέο θρίαμβο της κυριαρχίας του. Μόλις δει στην τσέπη του τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα, αν όχι και χειρότερα, επειδή η εποχή του δανεικού και του τζάμπα πλουτισμού έχει περάσει και πρέπει να πληρωθεί ο λογαριασμός. Με τις τράπεζες αγριεμένες μετά το στραπάτσο που έπαθαν από το μαϊμού χρήμα, που έπαιζαν στο διεθνές καζίνο.

Εχει εκπαιδεύσει κανείς τον κόσμο να έχει εργατική συνείδηση και συνείδηση αγοραστή; Κανείς. Το μέγα πλήθος ζει και ονειρεύεται γκλαμουριές και ξόδεμα με απαιτήσεις, μια θέση στο Δημόσιο για να πληρώνεται χωρίς να δουλεύει και μια τρύπα στον ιδιωτικό τομέα με «σιωπή μη χάσουμε τη θέση μας».

Ο κυρίαρχος έχει μολυνθεί, έχει εκμαυλιστεί, έχει διαφθαρεί απολύτως να έχει απαιτήσεις χωρίς υποχρεώσεις, όχι μόνο στη δημόσια και κοινωνική του ζωή, αλλά και στην ιδιωτική του, στο σπίτι του.

Ετσι, με μια Αριστερά στο ρόλο του γαβριά με τη σφεντόνα, αυτοαποκλεισμένη από τη διεκδίκηση της εξουσίας, επομένως από τον επωμισμό της ευθύνης των πράξεων, ο ένας, μοναδικός, υπέρλαμπρος, κυρίαρχος, παραχαϊδεμένος και παραμυθιασμένος λαός είναι έτοιμος να αλλάξει, με πανηγύρια κιόλας, αλυσίδες.

Αυτά παθαίνεις άμα είσαι η υπέρτατη εξουσία δι' αντιπροσώπων. Σαν να 'σαι μητέρα δι' αλληλογραφίας. Εχει λιγότερο κόπο, αλλά είσαι ένα τίποτα.

Κυρ.Ελευθεροτυπια 13/09/2009

Ομηρων Οδυσσεια

Η απόφαση του πρωθυπουργού και προέδρου της Ν.Δ. να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές αποδεικνύει αυτό, για το οποίο τον κατηγορούν αντίπαλοι, αλλά και οπαδοί τού κόμματός του: είναι ξεκομμένος από την πραγματικότητα.

Ο Καραμανλής, που πριν από το 2004 ήξερε ποιοι κυβερνούσαν πραγματικά τη χώρα και τι στερειτο ο λαός, έδειξε ύστερα από 6 χρόνια στο τιμόνι της διακυβέρνησης ότι δεν έχει κανένα από τα χαρίσματα, με τα οποία τον φόρτωναν εκούσιοι και ακούσιοι προπαγανδιστές του.

Πρώτα και κύρια, του λείπει η πυγμή. Υποτασσόμενος στους μηχανισμούς στρατηγικής του κόμματός του, μακριά από το λαϊκό αίσθημα και τις ανάγκες του τόπου, άφησε ανέγγιχτο όλο το κύκλωμα διαφθοράς, που άφησε πίσω του το ΠΑΣΟΚ το 2004. Φοβισμένος μήπως πέσει θύμα του από τις πρώτες μέρες, και εν όψει Ολυμπιακών Αγώνων, κατόρθωσε να αποθρασύνει τους μηχανισμούς ρεμούλας σε όλο τον δημόσιο τομέα και στους διαπλεκόμενους μαζί του.

Αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης τόλμης ήταν να αρχίσουν να συμμετέχουν στο παιχνίδι του βρώμικου πλουτισμού όλο και περισσότερα μικρά και μεγάλα στελέχη του κυβερνητικού κόμματος, αποθρασυμένα από τη διαρκή ατιμωρησία και ανοχή του εμπνευστή των σεμνών και ταπεινών. Ο Καραμανλής υποσκελίστηκε από το κομματικά διεφθαρμένο σύστημα των παρανομιών και παρατυπιών σε διορισμούς, αναθέσεις έργων, μοίρασμα κονδυλίων, παροχών επιδοτήσεων, και φυσικά της παντοκρατορίας των πέντε νταβατζήδων, τους οποίους θα κατατρόπωνε!

Ακολουθώντας, μάλιστα, την προσφιλή νοοτροπία των προκατόχων του, του ΠΑΣΟΚ, δεν τόλμησε και οδήγησε σε συγκάλυψη όλες τις υποθέσεις σκανδάλων, που αποκαλύφθηκαν, με κορυφαία εκείνη των υποκλοπών, όπου, αφού κατήγγειλε τις ΗΠΑ για την παρακολούθηση ακόμα και των πρωθυπουργικών τηλεφώνων, στο τέλος μόνο που δεν ζήτησε συγγνώμη από την υπερδύναμη και τη Vodafone, την ώρα μάλιστα που ένας εργαζόμενος είχε χάσει τη ζωή του υπό πολύ σκοτεινές συνθήκες γι' αυτήν την υπόθεση. Ακριβώς όπως και ο κ. Σημίτης, ο Καραμανλής αχρηστεύτηκε και μοιραία συνοδοιπόρησε με το διεφθαρμένο κομμάτι της παράταξής του, που ξεκοκάλισε με χρυσά κουτάλια τον δημόσιο κορβανά, καλώντας μάλιστα τους υπόλοιπους πολίτες να πληρώνουν με φορολογίες και εισφορές τα ελλείμματα, που αυτοί οι συγκεκριμένοι διεφθαρμένοι μηχανισμοί δημιούργησαν.

Η ανεπάρκεια του πρωθυπουργού έγκειται σ' αυτό ακριβώς το σημείο. Ενώ διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για το καλό του λαού, ακολουθεί κατά γράμμα τη γραμμή και τις συμβουλές εκείνων, που υπηρετούν τους πιο αντιλαϊκούς και απατεωνίστικους μηχανισμούς.

Ακόμα και στον νευραλγικό τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ενώ είδε νωρίς ότι σημαντικά συμφέροντα της χώρας εξυπηρετούνται από την προσέγγιση της ρωσικής και κινέζικης πολιτικής, οπισθοχώρησε άρον άρον προ της αμερικανικής πίεσης, η οποία μάλιστα χρησιμοποιεί ως πολιορκητικό κριό την ίδια την υπουργό Εξωτερικών, που ο πρωθυπουργός έβαλε σ' αυτή τη θέση για λόγους εσωκομματικής ισορροπίας!!

Για να μην είναι ανακόλουθος με τα παραπάνω, έχει εγκαταλείψει το Κυπριακό στα νύχια της τουρκικής και αμερικανικής διπλωματίας, γκρεμίζοντας ό,τι κέρδισε η Κύπρος με την ανοχή που ο ίδιος έδωσε στον Τάσσο Παπαδόπουλο για να χτίσει μια δυνατή Κύπρο - μέλος της Ε.Ε.

Το ερώτημα που ορθώνεται μπροστά σ' έναν καλόπιστο κριτή είναι: «Εχει καλύτερους για να ασκήσει πολιτική ο πρωθυπουργός;». Η απάντηση είναι ίδια με εκείνη για την κυβέρνηση Σημίτη: «Δεν έχει, αλλά δεν έκανε τίποτε για να συμμαζέψει αυτούς που έχει».

Στις εκλογές του 2007, ο λαός έδωσε στον Κ. Καραμανλή μια λυμφατική πλειοψηφία όχι επειδή του άρεσε η πολιτική του αλλά επειδή είχε ακόμα τη γεύση στο στόμα από το ΠΑΣΟΚικό όργιο της τελευταίας τετραετίας.

Τώρα, είναι τέτοια η γεύση από το νεοδημοκρατικό όργιο της τελευταίας τριετίας, το οποίο μάλιστα καλείται ξεδιάντροπα να πληρώσει ο λαός, που η γεύση από την ΠΑΣΟΚική ρεμούλα έχει ξεθωριάσει από τη μνήμη. Τόσο πολύ, που ο κόσμος είναι έτοιμος να ξαναδώσει τη διακυβέρνηση στους πράσινους με αυτοδυναμία, προκειμένου τουλάχιστον να απαλλαγεί από αυτή την επιθετικότατη, άδικη, αντιλαϊκή, διεφθαρμένη παρέα, όπου ο υπαρχηγός υπουργός ΠΕΧΩΔΕ είναι ανερυθρίαστα ιδιοκτήτης αυθαιρέτου!

Ολαός, στην πλειονότητά του, δεν είναι κανένας άγιος. Εκμαυλίστηκε από τις κυβερνήσεις να ζει με αυθαιρεσία και παρανομία και εκπαιδεύτηκε απ' αυτές να έχει μόνο απαιτήσεις χωρίς υποχρεώσεις. Ζώντας ο μισός σε βάρος του άλλου μισού, κλέβοντας και φοροδιαφεύγοντας, δεν είναι πρόθυμος να συμμετάσχει σε τίποτε δικαιότερο. Ξέρει, άλλωστε, ότι η δικαιοσύνη είναι για τους ισχυρούς.

Ο κ. Καραμανλής δεν ξέρει ότι θα τον τιμωρήσουν και οι έντιμοι, για τα νύχια των αισχρών στα οποία τούς έχει παραδώσει, και οι αυθαίρετοι, που απειλεί τώρα ότι θα τους νοικοκυρέψει.

Και ο λαός δεν ξέρει ότι αυτοί τους οποίους θα ψηφίσει για σωτήρες είναι οι ίδιοι που είχε διώξει ως διεφθαρμένους. Ο αρχηγός τους δεν παίζει κανέναν ρόλο. Από την αρχή της προεδρίας του αποδείχτηκε δέσμιος των κομματικών μηχανισμών και ανίσχυρος να υπερασπιστεί τις -αμφίβολης αποτελεσματικότητας- νέες ιδέες του.

Αλλά, άμα θέλεις να είσαι κυρίαρχος λαός πρέπει να επιβάλεις και την κυριαρχία σου. Δεν μπορεί να την εξαντλείς στα παρακάλια για ένα διορισμό στο Δημόσιο ή για μια απαλλαγή του αυθαίρετου.

Ελευθεροτυπια 10/09/2009