Ο πάνω κόσμος έχει λιγότερα χρώματα από τον κάτω. Και αυτό το βλέπεις, όταν ο κάτω δεν κρύβεται όπως στη φωτογραφία. Όταν ζητάμε την απλότητα, κοιτάμε πάνω. Όταν θέλουμε την πολυπλοκότητα, κοιτάμε κάτω. Δεξιά, αριστερά δεν ξέρω πότε θα κοιτάξουμε. (Κι αφού έκανες μια κωλόγρια να σκεφτεί τόσα φοβερά μεταφυσικοφιλοσοφικά αριστουργήματα, αυτό σημαίνει ότι η φωτό είναι ωραίαιαιαααα!!)
καλη η απλοτητα αλλα εμενα μαρεσει να κοιταω πανω επειδη εχει τα συννεφα μαζι τουσ ταξιδευω στον κοσμο τουσ και κοσμο μου μεχρι να γκρεμοτσακιστω αλλα αξιζει γεια παω για δουλεια τωρα προσγειωθηκα'
Δεν ηθελα να με καταριεστε απο την αρχη,αλλα αυτη ειναι η θεα απο το σπιτι μου.Και καθε μερα,ολα τα χρονια και ολους τους μηνες η καθε δυση ειναι εντελως διαφορετικη.Ασχετα απο τη δικη μου διαφορετικη διαθεση και ματιά.Δεν ειναι μονο διαφορετικη,ειναι ομορφη.Μονιμως.Ακομα και ντυμενη μεσα στο μολυβι χρωμα των βροχερων ημερων.Θα μου πεις,ομορφη ειναι η διαθεση να τη βλεπεις ομορφη.Λιγο το χεις;
Θα σε καταριόμουνα αν δεν είχα καλύτερη θέα τα τελευταία δυο χρόνια. Μια υπέροχη θέα που την σκιάζει όμως μια σκοτεινή κηλίδα: Μια ημισέληνος τεράστια σε μια ιστορική πλαγιά...
Το περίεργο βέβαια είναι πως αυτή ακριβώς η ασχήμια κάνει τη θέα από το μπαλκόνι μου μονάκριβη!
Τόσο ωραία φωτογραφία, τόση καλλιτεχνική. 8η τέχνη λένε και συμφωνώ. Τόσο συναίσθημα εκχυλίζει αυτό το κοκκινωπό χρώμα της. Τόσος όρμοφος ο κόσμος μας. Μια ανάσα μέσα στην ασχήμια του άλλου κόσμου. Μια δροσιά η φωτό σου στον πόνο της ρουτίνας μας.
16 σχόλια:
Ω!
Θαυμασια χρωματα..
Εξαιρετικος!
Ώστε έτσι είναι αυτοί οι δυο κόσμοι ε;
Γι αυτό δυσκολευόμαστε να διαλέξουμε!..
και στον ενδιάμεσο τι γίνεται?
πληρώνουμε για την αναποφασιστικότητα μας ή κάνουμε ένα ευχαριστο διάλειμμα με κοκτέηλ μεχρι να έρθει η ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΙΓΜΗ?
στον ενδιάμεσο κόσμο θέλω να πω
Ή το αντίστροφο...
Τελικά και οι δύο έχουν την ομορφιά τους...
Γαλήνιοι...
Ο πάνω κόσμος έχει λιγότερα χρώματα από τον κάτω. Και αυτό το βλέπεις, όταν ο κάτω δεν κρύβεται όπως στη φωτογραφία. Όταν ζητάμε την απλότητα, κοιτάμε πάνω. Όταν θέλουμε την πολυπλοκότητα, κοιτάμε κάτω. Δεξιά, αριστερά δεν ξέρω πότε θα κοιτάξουμε. (Κι αφού έκανες μια κωλόγρια να σκεφτεί τόσα φοβερά μεταφυσικοφιλοσοφικά αριστουργήματα, αυτό σημαίνει ότι η φωτό είναι ωραίαιαιαααα!!)
λείπει τι τεντωμένο σχοινί που ορίζει το ενδιάμεσο.
καλη η απλοτητα αλλα εμενα μαρεσει να κοιταω πανω επειδη εχει τα συννεφα μαζι τουσ ταξιδευω στον κοσμο τουσ και κοσμο μου μεχρι να γκρεμοτσακιστω αλλα αξιζει γεια παω για δουλεια τωρα προσγειωθηκα'
Δεν ηθελα να με καταριεστε απο την αρχη,αλλα αυτη ειναι η θεα απο το σπιτι μου.Και καθε μερα,ολα τα χρονια και ολους τους μηνες η καθε δυση ειναι εντελως διαφορετικη.Ασχετα απο τη δικη μου διαφορετικη διαθεση και ματιά.Δεν ειναι μονο διαφορετικη,ειναι ομορφη.Μονιμως.Ακομα και ντυμενη μεσα στο μολυβι χρωμα των βροχερων ημερων.Θα μου πεις,ομορφη ειναι η διαθεση να τη βλεπεις ομορφη.Λιγο το χεις;
Θεά.
Θα σε καταριόμουνα αν δεν είχα καλύτερη θέα τα τελευταία δυο χρόνια. Μια υπέροχη θέα που την σκιάζει όμως μια σκοτεινή κηλίδα: Μια ημισέληνος τεράστια σε μια ιστορική πλαγιά...
Το περίεργο βέβαια είναι πως αυτή ακριβώς η ασχήμια κάνει τη θέα από το μπαλκόνι μου μονάκριβη!
Τόσο ωραία φωτογραφία, τόση καλλιτεχνική. 8η τέχνη λένε και συμφωνώ. Τόσο συναίσθημα εκχυλίζει αυτό το κοκκινωπό χρώμα της. Τόσος όρμοφος ο κόσμος μας. Μια ανάσα μέσα στην ασχήμια του άλλου κόσμου. Μια δροσιά η φωτό σου στον πόνο της ρουτίνας μας.
Κύπρο ναι...
Τυχερούλη :)
Δημοσίευση σχολίου